Reportaż w Radiu Olsztyn

Bestialska zbrodnia wojenna, której ofiarami padło nawet 100 tysięcy osób. Po wojnie jeden z jej sprawców, litewski zbrodniarz wojenny, przez lata żył spokojnie w jednym z miast regionu.

Został zatrzymany latem 1976 roku w Olsztynku, a następnie osądzony w Olsztynie. Opowiemy historię członka wileńskiego Sonderkommando, którego losy po wojnie zaprowadziły na Warmię i Mazury.

Natan Bołzan ma zaledwie 9 lat, a już imponuje umiejętnościami, które wielu zawodników doskonali przez lata. Motocross to jego pasja od piątego roku życia, a każdy trening traktuje jak kolejny krok w stronę sportowej kariery. 

Na swojej drodze może liczyć na ogromne wsparcie rodziców i już dziś uchodzi za duży talent. Wielka pasja do sportu motorowego wiąże się jednak także z wyrzeczeniami i koniecznością dostosowania codziennego życia do treningów oraz startów.

Reportaż „Motocrossowy świat Natana” to opowieść nie tylko o dziecięcej pasji i wsparciu najbliższych w spełnianiu marzeń, ale też o realnych wyzwaniach tej dyscypliny. Pokazuje zarówno trudności, z jakimi mierzy się motocross na Warmii i Mazurach, jak i jego żywotność – potwierdzaną m.in. przez wydarzenia takie jak zawody Pit Bike w Lidzbarku Warmińskim, które przyciągają zawodników w różnym wieku.

Pomysł stworzenia cyklu audycji poświęconych miejscowościom stopniowo zanikającym – tym, w których najpierw zamykane są szkoły, następnie świetlice, mleczarnie i ostatnie sklepy – narodził się wiele lat temu. Teraz doczekał się realizacji.

Inspiracją do powstania cyklu stało się doświadczenie z pracy nad jednym z reportaży. Alicja Kulik trafiła wówczas do mazurskiej wsi zamieszkanej przez zaledwie troje starszych osób. Niegdyś tętniąca życiem miejscowość sprawiała wrażenie opustoszałej – dachy porzuconych domów pokrywał mech i dzika roślinność. Był to okres głębokich przemian społeczno-gospodarczych: upadku PGR-ów, likwidacji połączeń kolejowych, masowych wyjazdów zarobkowych za granicę oraz początku niżu demograficznego.

Cykl ma odpowiedzieć na pytania o to, jak wygląda sytuacja dziś – czy proces wyludniania wsi nadal postępuje, czy może uległ zahamowaniu, a jego miejsce zajmuje nowe zjawisko migracji z miast na tereny wiejskie. Twórcy chcą przyjrzeć się życiu mieszkańców peryferyjnych miejscowości, poznać ich codzienność, perspektywy i sposób postrzegania przyszłości.

W szóstym odcinku cyklu „Ginące wioski – Północ, północny wschód” odwiedzamy Więcki i Dowiaty w gminie Budry, w powiecie węgorzewskim. Na zakończenie roku szkolnego po raz ostatni zabrzmi dzwonek, dlatego tym razem poruszamy m.in. temat małych wiejskich szkół oraz nierównych szans dzieci, które się w nich uczą.

Czy pamiętacie swoją maturalną klasę? Czy wiecie, gdzie są Wasze koleżanki i koledzy ze szkolnej ławy? Znacie ich rodziny? Klasa IV A z morąskiego liceum spotyka się od lat. O ich spotkaniu usłyszycie w reportażu „Z klasą”.

W tym roku mija 50 lat od matury, a licealiści po raz kolejny zorganizowali zlot klasowy. Na tym wyjątkowym spotkaniu była Anna Minkiewicz-Zaremba.

Przez lata był stałym elementem miejskiego krajobrazu. Ostatni olsztyński kiosk pamiętający czasy PRL-u zyska drugie życie i zamiast trafić na złom, stanie się częścią wyjątkowej ekspozycji przypominającej realia minionych dekad.

Kiosk przy ulicy Żołnierskiej w Olsztynie, który przez blisko 30 lat prowadził Paweł Klepczarek, nie zostanie zlikwidowany. Charakterystyczna budka trafiła pod opiekę Fundacji „Klasyczna Jazda”, zajmującej się promocją zabytkowej motoryzacji i organizacją wystaw historycznych pojazdów.

Jak wyjaśnił wiceprezes fundacji Bartosz Gołębiowski, kiosk stanie się elementem scenografii przygotowywanej podczas wydarzeń motoryzacyjnych. Fundacja tworzy stylizowane przestrzenie nawiązujące do realiów minionych lat, które stanowią tło dla prezentowanych samochodów.

Dzięki temu kiosk przy ulicy Żołnierskiej będzie częścią aranżowanej ulicy z czasów PRL-u i zyska nowe życie jako eksponat przypominający o codzienności sprzed kilkudziesięciu lat.

Historia Pawła Klepczarka i jego kiosku spotkała się z ogromnym zainteresowaniem odbiorców. Rolka opublikowana na profilach Radia Olsztyn w mediach społecznościowych osiągnęła już ponad 1,3 miliona wyświetleń.

Gdyby nie dr Jerzy Sikorski, w biografii Mikołaja Kopernika nadal może widniałaby nieprawdziwa data śmierci astronoma i wciąż może nie wiedzielibyśmy, w którym miejscu fromborskiej katedry został pochowany najsłynniejszy kanonik.

Choć Pan Jerzy mieszkał we Fromborku zaledwie rok, jego bogate życie zawodowe nierozerwalnie związało się ze słynnym miasteczkiem na Warmii. Reportaż „Fromborskie przypadki Pana Jerzego” opowiada o pamięci, która przechowuje obrazy z pozoru nieznaczące, a jednak to one, jak Proustowska magdalenka, uruchamiają cały korowód wspomnień. Jest to również reportaż o roli przypadku w życiu człowieka, bo Pan Jerzy jest przekonany, że gdyby nie…

Pomysł stworzenia cyklu audycji poświęconych miejscowościom stopniowo zanikającym – tym, w których najpierw zamykane są szkoły, następnie świetlice, mleczarnie i ostatnie sklepy – narodził się wiele lat temu. Teraz doczekał się realizacji.

Inspiracją do powstania cyklu stało się doświadczenie z pracy nad jednym z reportaży. Alicja Kulik trafiła wówczas do mazurskiej wsi zamieszkanej przez zaledwie troje starszych osób. Niegdyś tętniąca życiem miejscowość sprawiała wrażenie opustoszałej – dachy porzuconych domów pokrywał mech i dzika roślinność. Był to okres głębokich przemian społeczno-gospodarczych: upadku PGR-ów, likwidacji połączeń kolejowych, masowych wyjazdów zarobkowych za granicę oraz początku niżu demograficznego.

Cykl ma odpowiedzieć na pytania o to, jak wygląda sytuacja dziś – czy proces wyludniania wsi nadal postępuje, czy może uległ zahamowaniu, a jego miejsce zajmuje nowe zjawisko migracji z miast na tereny wiejskie. Twórcy chcą przyjrzeć się życiu mieszkańców peryferyjnych miejscowości, poznać ich codzienność, perspektywy i sposób postrzegania przyszłości.

W czwartym odcinku z historykiem, regionalistą i nauczycielem, Panem Jerzym Necio, autorka dociera do Jarocina w gminie Braniewo i Jachowa w gminie Lelkowo.

Pomysł stworzenia cyklu audycji poświęconych miejscowościom stopniowo zanikającym – tym, w których najpierw zamykane są szkoły, następnie świetlice, mleczarnie i ostatnie sklepy – narodził się wiele lat temu. Teraz doczekał się realizacji.

Inspiracją do powstania cyklu stało się doświadczenie z pracy nad jednym z reportaży. Alicja Kulik trafiła wówczas do mazurskiej wsi zamieszkanej przez zaledwie troje starszych osób. Niegdyś tętniąca życiem miejscowość sprawiała wrażenie opustoszałej – dachy porzuconych domów pokrywał mech i dzika roślinność. Był to okres głębokich przemian społeczno-gospodarczych: upadku PGR-ów, likwidacji połączeń kolejowych, masowych wyjazdów zarobkowych za granicę oraz początku niżu demograficznego.

Cykl ma odpowiedzieć na pytania o to, jak wygląda sytuacja dziś – czy proces wyludniania wsi nadal postępuje, czy może uległ zahamowaniu, a jego miejsce zajmuje nowe zjawisko migracji z miast na tereny wiejskie. Twórcy chcą przyjrzeć się życiu mieszkańców peryferyjnych miejscowości, poznać ich codzienność, perspektywy i sposób postrzegania przyszłości.

W najnowszej odsłonie projektu bohaterem reportażu był historyk, nauczyciel, regionalista i fotograf Jerzy Necio. Wspólnie z autorką reportażu odwiedzili miejscowości Janikowo i Paprocin w gminie Górowo Iławeckie.

Jak wygląda dyżur bojowy pilotów myśliwców? Ile pracy potrzeba, aby samolot mógł bezpiecznie wznieść się w powietrze? Reportaż z 22. Bazy Lotnictwa Taktycznego w Malborku pokazuje codzienną służbę pilotów, techników i kontrolerów lotów obsługujących myśliwce MiG‑29.

To opowieść o odpowiedzialności, adrenalinie i pracy zespołowej, dzięki której możliwe jest utrzymanie stałej gotowości bojowej i ochrona polskiej przestrzeni powietrznej w ramach systemu obrony NATO.

Pilot dyżurny musi być gotowy do startu w każdej chwili. Alarm oznacza natychmiastowe założenie sprzętu wysokościowo-ratowniczego, bieg do samolotu i start w kierunku wskazanym przez służby naprowadzania.

Reportaż pokazuje również mniej znaną stronę tej służby. To pomoc udzielana cywilnym pilotom w sytuacjach awaryjnych oraz współpracę z kontrolą lotów, która odpowiada za bezpieczeństwo w powietrzu.

Na planie filmowym „Brzeziny” w Puszczy Kampinoskiej wiosną 1970 był olsztyński fotoreporter i wówczas także recenzent filmowy Tomasz Śrutkowski. Robił zdjęcia, dokumentował pracę reżysera i całej ekipy filmowej. Kadry te ożywają w rozmowie o atmosferze panującej na planie. Wspomnieniami dzieli się też debiutujący wówczas u Wajdy, Olgierd Łukasiewicz. Obaj opowiadają o tym, jak Mistrz pracował, jakie wskazówki, i w jaki sposób, dawał je aktorom. Zaglądamy, jak to Tomasz Śrutkowski powiedział: za kulisy kulis.

Reportaż Ewy Zdrojkowskiej.

Pomysł na cykl audycji o miejscowościach, w których najpierw zamyka się szkołę, potem świetlicę, mleczarnię, jedyny sklep; o wsiach, w których nie słychać już piania kogutów, a mieszkańców z roku na rok coraz mniej, narodził wiele lat temu. Teraz przyszła pora, aby go zrealizować.

Podczas realizacji jednego z reportaży trafiłam do mazurskiej wsi, gdzie mieszkało tylko troje starszych ludzi. Wioska, kiedyś tętniąca życiem, była głucha. Dachy opustoszałych domów wziął w swoje posiadanie mech i przypadkowa roślinność. Był to czas przemian: upadku PGR-ów, likwidacji połączeń kolejowych, masowych wyjazdów za pracą zagranicę, początku niżu demograficznego. Jak jest dziś? Czy ten proces postępuje? Czy może zatrzymał się i pojawiło się nowe, odwrotne zjawisko, migracji z miast do wsi? Chcemy się temu przyjrzeć, posłuchać tych, którzy żyją gdzieś na peryferiach. Kim są? Co robią? Jak widzą swoje życie i przyszłość?

W dwóch pierwszych wyprawach na północ od Bartoszyc towarzyszy mi pan Leszek Darski– geograf, nauczyciel, regionalista, Bartoszyczanin. Do niego zwróciłam się z prośbą o wskazanie miejscowości, które jego zdaniem wyludniają się. Kogo tam spotkamy? Co usłyszymy? Czy potwierdzą się niejasne przypuszczenia o znikających z mapy wsiach?

Pomysł na cykl audycji o miejscowościach, w których najpierw zamyka się szkołę, potem świetlicę, mleczarnię, jedyny sklep; o wsiach, w których nie słychać już piania kogutów, a mieszkańców z roku na rok coraz mniej, narodził wiele lat temu. Teraz przyszła pora, aby go zrealizować.

Podczas realizacji jednego z reportaży trafiłam do mazurskiej wsi, gdzie mieszkało tylko troje starszych ludzi. Wioska, kiedyś tętniąca życiem, była głucha. Dachy opustoszałych domów wziął w swoje posiadanie mech i przypadkowa roślinność. Był to

czas przemian: upadku PGR-ów, likwidacji połączeń kolejowych, masowych wyjazdów za pracą zagranicę, początku niżu demograficznego. Jak jest dziś? Czy ten proces postępuje? Czy może zatrzymał się i pojawiło się nowe, odwrotne zjawisko, migracji z miast do wsi? Chcemy się temu przyjrzeć, posłuchać tych, którzy żyją gdzieś na peryferiach. Kim są? Co robią? Jak widzą swoje życie i przyszłość?

W dwóch pierwszych wyprawach na północ od Bartoszyc towarzyszy mi pan Leszek Darski– geograf, nauczyciel, regionalista, Bartoszyczanin. Do niego zwróciłam się z prośbą o wskazanie miejscowości, które jego zdaniem wyludniają się. Kogo tam spotkamy? Co usłyszymy? Czy potwierdzą się niejasne przypuszczenia o znikających z mapy wsiach?

Pan Sławomir Dolniak jest emerytowanym policjantem. Wspólnie z kolegami z wydziału kryminalistyki założył zespół szantowy „Wodny Patrol”, który w tym roku obchodzi jubileusz 30-lecia.

Jednak tytułowe „szkwały” nie odnoszą się do lepszych lub gorszych lat na scenie, a do życiowych perturbacji bohatera. Pan Sławomir Dolniak jest jedną z tych osób, której dotyczyła tzw. ustawa dezubekizacyjna z roku 2016.

Ponad 600 kilometrów na piechotę przez lasy. Przeprawa tratwą przez Wisłę. Zaspy i dwudziestokilogramowy plecak na ramionach. Tak wygląda wyprawa „Nie taki straszny wilk 2” Michała Felińczaka. 

Jednym z jej celów jest nagłośnienie problemu zamkniętych przejść dla zwierząt nad drogami szybkiego ruchu i autostradami.

Michała po drodze wspierają przyjaciele i znajomi. Wśród nich jest youtuber i przyrodnik Marcin Kostrzyński znany jako „Marcin z lasu”.

Reportaż Marka Michalskiego.

Co wydarzyło się w Olsztynie 12 grudnia 1991 roku? Tę datę pamiętają dawni mieszkańcy bloku przy ul. Żołnierskiej 12 b.

O godz. 9.30 potężny wybuch wstrząsnął dziesięciopiętrowym wieżowcem. Zginęły 4 osoby (małżeństwo z parteru i pracownicy gazowni). Dziś większość mieszkańców tego bloku to nowi lokatorzy. Kto pamięta o tragedii sprzed lat?

Reportaż Anny Minkiewicz-Zaremby

Reportaż Kingi Grabowskiej to pełna metafor, poruszająca opowieść o ludziach, których mijamy na co dzień, a którzy dla wielu z nas pozostają niewidzialni. Powstał przy okazji spektaklu teatralnego.

Dzięki aktorom, którzy nie tylko odegrali w nim zapisane sceny, ale także podzielili się własnymi doświadczeniami, możemy usłyszeć w nim cichy, a jednocześnie wyraźny apel o większą uważność na siebie i innych. Migawki z życia stają się tu lustrem – delikatnym, ale szczerym odbiciem naszych własnych historii, bo niewidzialnym może być każdy z nas.

Reportaż „Z nami, nie dla nas” opowiada o inicjatywie, jakiej podjęła się grupa 9 wspaniałych kobiet: mam niezwykłych dzieci z trisomią 21. oraz pedagożek i terapeutek z wieloletnim doświadczenie w pracy z dziećmi z niepełnosprawnościami. 

Dwa lata temu założyły fundację „Z nami”, której głównym celem jest „wszechstronne wspieranie rozwoju dzieci, młodzieży i dorosłych, w tym osób z niepełnosprawnościami”. Reportaż skupia się na 2 działaniach spośród wielu, jakie udało im się do tej pory przeprowadzić: na grupie „Odlotowe cheerleaderki”, które prowadzi pani Małgorzata Przygodzka i na wystawie „Oblicza Warmii: W świetle kolodionu”, o której opowiada prezeska Fundacji pani Anna Nowacka. Wystawa „ma na celu wypełnienie historycznej luki w sztuce ludowej, odtwarzając tradycyjne zdjęcia ludowe z udziałem osób z niepełnosprawnościami, które były dotychczas marginalizowane w tego typu narracjach”.

Reportaż „Nasi”, autorstwa Marka Lewińskiego, przenosi słuchaczy na wschodnią granicę Polski, do serca operacji „Bezpieczne Podlasie”. To poruszająca relacja zza kulis służby żołnierzy 16. Dywizji Zmechanizowanej – największego związku taktycznego w kraju, którego trzon stanowią jednostki z Warmii i Mazur.

19 września 1985 roku to data jednej z największych katastrof w historii Olsztyna. Na naszej antenie wspomnieliśmy tragiczne wydarzenia w reportażu zatytułowanym „Okrągła”.

40 lat temu autobus komunikacji miejskiej został staranowany na przejeździe przez dwa pociągi. Pięć osób zginęło, czternaście zostało rannych. „Siódemka” wjechała na przejazd przy ulicy Sielskiej przy podniesionych rogatkach. Najpierw w tył autobusu uderzył pociąg towarowy jadący od strony Dworca Zachodniego. Przepchnął wrak kilkadziesiąt metrów. Po kilku minutach od strony Naterek nadjechał drugi pociąg towarowy.

Jelcz został rozerwany, a część autobusu zawleczona po torach w stronę miasta. Winnym wypadku uznano dróżnika. Tragedia przyspieszyła decyzje o przebudowie ulicy Sielskiej i powstaniu wiaduktu. Ta budowa ruszyła dwa lata po tragedii.

Wspomnienie o wypadku do dziś wywołuje emocje u wielu olsztynian. Wszystkie ofiary to mieszkańcy Dajtek, którzy porannym kursem jechali do pracy. Większość z nich mieszkała na jednej ulicy – Okrągłej. Nasz reporter rozmawiał z uczestnikami akcji ratunkowej oraz mieszkańcami Dajtek, którzy stracili swoich sąsiadów.

Podczas minionych wakacji na drogach Warmii i Mazur było 177 wypadków, w których zginęły 24 osoby, a 213 zostało rannych. W jeziorach utonęło 16 osób.

Liczby, statystyki, a za nimi kryją się ludzkie tragedie, zrozpaczone rodziny, ale także dramatyczne przeżycia ratowników. O tym, jak sobie radzą z sytuacjami i emocjami, które zostają w nich jeszcze długo, opowiedzieli nam strażacy ochotnicy z Barczewa.

Aleksandra Skrago zaprasza do wysłuchania reportażu pt. „Tego się nie zapomina”.

„Ojciec i syn – historia na cztery koła” to opowieść o pasji do rajdów, która łączył ojca i syna. Marcin Abramowski odnosił sukcesy w wyścigach ponad dekadę temu. Jego syn, Tymoteusz Abramowski, ma zaledwie 18 lat i jest już liderem klasyfikacji ERC3.

Miłośnicy rajdów i wyścigów wiedzą już wszystko! Albo prawie wszystko, bo mam nadzieję, że w reportażu dowiedzą się więcej i o Tymku – skromnym, pracowitym, skoncentrowanym na tym, co robi, i o jego ojcu, panu Marcinie.

Szczurkowo jest najbliżej granicy położoną miejscowością w całym województwie warmińsko-mazurskim. 85 kilometrów do Olsztyna, 77 do Królewca.

Do 1945 roku Szczurkowo (dawn. Schonbruch) było bardzo dużą, majętną wioską, której początki sięgają pierwszej połowy XIV wieku. W 1945 roku została przedzielona na pół, jak nożem. Nie historia jednak sprowadza nas do tej wioski, a jej współczesność i jej mieszkańcy. No i granica z Federacją Rosyjską.

„Droga do wolności wiedzie przez to, czego się bardzo nie chce…”, te słowa bohaterki reportażu Mayry Wojciechowicz, opisują głęboką, uniwersalną prawdę, jakiej człowiek może, ale nie musi doświadczyć.

Dla Mayry, towarzyszenie mamie w chorobie Alzheimera, opieka nad nią i czas, jaki jest im dany, stanowią drogę wewnętrznego rozwoju, drogę ku wolności. Zapraszamy do wysłuchania reportażu Alicji Kulik „Lustro”.

„Nowe rozdanie” to reportaż o umiejętności przeżywania starości, o smutku przemijania, który przeplata się z radością życia tu i teraz, o czasie, który można dobrze przeżywać niezależnie od wieku, i o działaniach ludzi dostrzegających potrzebę wspierania osób starszych. 

W Polsce obecnie żyje prawie 26 proc. osób w wieku 60+.

W audycji wzięły udział Magda Jaroszewska – prezeska zarządu Fundacji Słuchaj i Usłysz oraz panie Halina, Irena, Katarzyna i panie Elżbiety.

Talki, w gminie Wydminy, w ostatnich wyborach prezydenckich miały największą w swojej historii frekwencję, która dała zwycięstwo Karolowi Nawrockiemu.

Dlaczego tak zdecydowała ta mazurska wieś?

Posłuchaj reportażu Alicji Kulik

Co roku W Radiu Olsztyn powstają reportaże o ludziach, którzy podejmują jedną z najważniejszych życiowych decyzji – tworzą rodzinę dla dzieci, które zostały jej pozbawione.

Reportaż pt. „To, co daje mi siłę” to opowieść o jednej z takich rodzin. W reportażu wystąpiły Julita Kostros i Dominika Zimowska – kierowniczka Zespołu Rodzinnej Pieczy Zastępczej  w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie.

Od kilku lat olsztyński PCPR prowadzi projekt „PRIDE: Piecza Zastępcza w Powiecie Olsztyńskim. Profesja z Misją”. To bezpłatne szkolenie na kandydatów na rodziny zastępcze niezawodowe, którzy stworzyliby kochający dom dla dzieci. Szkolenie ma charakter warsztatowy. Składa się z dwunastu sesji cotygodniowych, z czego ostatnia to panel dyskusyjny. PCPR zaprasza do kontaktu.

Pani Wanda Fuks to niezwykła kobieta, która jak sama o sobie mówi, oddycha powietrzem i kapeluszami. Stąd tytuł reportażu – Oddycham kapeluszami.

Jest ostatnią modystką w Olsztynie, która po 60 latach przechodzi na emeryturę. Przez te lata stworzyła tysiące nakryć głowy, które w niejednej szafie olsztyńskiej elegantki mają honorowe miejsce, bo kapelusze czy fascynatory pani Wandy to małe dzieła sztuki.

Jeden trafił nawet na wyścigi konne do Royal Ascot! To świadczy o tym, że pani Wanda nie jest tylko rzemieślnikiem ale utalentowaną stylistką, która kocha to, co robi.

Co jeszcze ciekawi w opowieści pani Wandy? Chyba to, że mogłaby gołą ręką wyjąć węgle z ogniska, a dlaczego? O tym dowiedzą się Państwo słuchając reportażu „Oddycham kapeluszami”.

Kaplice na wsiach przez dziesięciolecia pełniły miejsce kultu, modlitwy, ale nie tylko. W niedziele odbywały się tam nabożeństwa, a po nich był czas na spotkania, rozmowy. Ten czas się kończy.

Do kaplicy w Linowie już w latach 30. ubiegłego wieku, a może jeszcze wcześniej, ludzie przychodzili na niedzielne msze. Pandemia sprzed 4 lat zmieniła ten zwyczaj. Jednak nie tylko epidemia odmieniała utarte zwyczaje, również zmniejszająca się liczba duchownym, odpływ wiernych i znak czasu, jak nazwał to jeden z rozmówców reportażu. Tylko, że znaki w Linowie mówią nieco innym głosem. Zapraszamy do wysłuchania reportażu Alicji Kulik „Porzucona kaplica”.

W reportażu udział wzięli: Jadwiga Rakowska, Joanna Stasiak, Jan Szałaj, Weronika i Konrad Bierman, ks. Jerzy Banul – proboszcz parafii pw. Św. Walentego w Klewkach, ks. kan. Marcin Sawicki – rzecznik Kurii Archidiecezji Warmińskiej.

Do Indii ludzie przyjeżdżają w poszukiwaniu duchowości. Ten kraj, jak żaden inny łączy w sobie skrajności: hałas i ciszę, chaos i harmonię, rozproszenie i skupienie. Mieszkają tam wyznawcy wszystkich religii świata.

Od lat Indie przyciągają też chrześcijan z Zachodu. Czego poszukują w kraju, w którym współistnieją obok siebie – całkiem zgodnie – profanum i sacrum? Czy odnajdują w Indiach to, czego nie ma już w Europie?

Zapraszamy do wysłuchania reportażu Alicji Kulik pt. Indie. W poszukiwaniu źródła. W reportażu udział wzięli: Marta Wiśniewska, Andrzej Ziółkowski, Moira, Juliet i Gerard.

Czy w 2025 r. wejdzie w życie ustawa o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami? Co to jest asystencja osobista? Komu przysługuje asystent osobisty? Osoby z niepełnosprawnościami czekają na ustawowe uregulowanie asystencji osobistej.

Jak podaje resort pracy, w Polsce żyje prawie 1 mln 200 tys. osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Polska musi dostosować prawo do prawa międzynarodowego i zapewnić osobom z niepełnosprawnościami należytą ochronę. Kluczową zmianą w zakresie zatrudniania i gwarantowania osobom z niepełnosprawności pewnych podstawowych praw będzie właśnie asystencja osobista osób z niepełnosprawnościami. To narzędzie prawne jest też przewidziane w Strategii na rzecz Osób z Niepełnosprawnościami 2021-2030, którą Polska powinna realizować. Konsultacje miały miejsce już od stycznia 2025 r. Przed projektem, do momentu uzyskania podpisu prezydenta RP, spora droga.

W Olsztynie jest 230 asystentów osób niepełnosprawnych. „Zawód: asystent” opowiada o tym, co powinno się na pewno zmienić w tej sprawie.

Jeśli ktoś myśli, że usłyszy relację z tego charytatywnego wydarzenia – to się zawiedzie. Niech żałuje ten, kto nie był. Reportaż jest próbą pokazania przygotowań, pracy wielu wolontariuszy i artystów. Poznamy też społeczników z Lądka-Zdroju. Dowiemy się też, co stracili w powodzi mieszkańcy Kotliny Kłodzkiej. O ogromnych stratach materialnych wiemy, ale fala zabrała coś jeszcze…

Reportaż Anny Minkiewicz-Zaremby

Reportaż Mai Kwiatkowskiej „Pachnący chlebem świadek historii” – o piekarni uważanej za najstarszą w Olsztynie. To piekarnia – niemy świadek historii, jak mówią okoliczni mieszkańcy, a działa od czasów powojennych.

W reportażu historia piekarni, a także tej części olsztyńskiego Zatorza. To „Niedźwiedź”, czyli teren między ulicami Bydgoską, Toruńską, Jagiellońską i Rataja. Tam po wojnie zamieszkali przybyli z Wołynia i Wilna.

Helena Piejdak prowadzi warsztat szewski w Dobrym Mieście od 30 lat. Gdy przeszła na emeryturę zaczęła pracę jako szewc i robi to z pasją każdego dnia, choć już teraz ma niemal 90 lat.

Tradycja szewska w jej rodzinie sięga ponad stu lat, a warsztat szewski to najstarszy taki obiekt w Dobrym Mieście. Jubileusz szewskiej pracy pani Heleny zgromadził w niewielkim zakładzie klientów, bliskich i włodarzy Dobrego Miasta. Przenieśmy się w przeszłość razem z jubilatką…

Zapraszamy do wysłuchania reportażu Aleksandry Skrago pt. Do południa odpracować, po południu umrzeć.

Mały, niepozorny domek z przełomu XIX i XX wieku przy ulicy Kajki, wciśnięty między kamienice przy Partyzantów i Dąbrowszczaków. Kiedyś pewnie służył mieszkańcom, jako budynek gospodarczy.

Od ponad 30 lat domek ma tego samego gospodarza. Jego gospodynią jest panią Krystyna Strebejko. Będzie to historia odmierzana rytmem czasu i maszyny kuśnierskiej, zwanej kuśnierką, bo Pani Krystyna od prawie 50 lat wykonuje tę zanikającą już profesję i jest mistrzynią – w zawodzie i w życiu.

Odbycie „pielgrzymki” do Auschwitz-Birkenau jest tak angażującym psychicznie doświadczeniem, że niewielu gości jest w stanie pojechać jeszcze do pobliskiej wsi Harmęże, aby w tamtejszym kościele pw. Matki Bożej Niepokalanej obejrzeć stałą wystawę Mariana Kołodzieja „Klisze pamięci. Labirynty”.

Niewielu też wie o istnieniu tej wystawy, a jest ona zdaniem tych, co ją widzieli, mocniejsza niż tysiące butów i okularów w muzealnych gablotach. Autorce udało się zwiedzić tę wystawę wraz z młodzieżą z liceów i techników z Olsztyna, Mrągowa i Hamburga. Było to możliwe dzięki znakomitemu przewodnikowi po Muzeum w Auchwitz, panu Andrzejowi Pasternakowi.

Życiowe sytuacje potrafią wyzwalać w nas twórcze pokłady energii i pociągać innych. Pani Sylwia Sobiech-Cytrycka, mama trzech synów, w tym Tomasza, który jednym z bohaterów tego reportażu, założyła w Mrągowie drużynę harcerską Nieprzetartego Szlaku.

Nieprzetarty Szlak ma długą, ponad 60-letnią tradycję. Ich mianem nazywane są w Polsce drużyny, które działają w placówkach kształcenia specjalnego, zakładach opiekuńczych, wychowawczych, zespołach opieki zdrowotnej, warsztatach terapii zajęciowej, domach pomocy społecznej. Przecierają one szlaki dzieciom i młodzieży bez względu na ich niepełnosprawność.

Hala pochodzi z portowego miasta Tartus w zachodniej Syrii nad Morzem Śródziemnym. W Polsce jest od siedmiu lat, w Olsztynie od trzech.

Hala jest alawitką, a alawici są w Syrii mniejszością wyznaniowo-etniczną. Dla bohaterki reportażu Alicji Kulik, to co dzieje się teraz w Syrii ma podłoże religijne. Czy wróci do kraju? Pytanie wciąż pozostaje otwarte.

Od 2005 roku obserwujemy znaczący spadek deklarowanej akceptacji dla stosowania kar fizycznych wobec dzieci, jednak historie znęcania się nad najmłodszymi świadczą o tym, że zjawisko nie zanika. W Olsztynie w marcu 2025 rozpocznie działalność Centrum Pomocy Dzieciom.

Zatrudnieni tam specjaliści będą pracować z pomocą modelu Barnahaus, co oznacza, że dzieci pokrzywdzone przestępstwem oraz ich opiekunowie otrzymają pod jednym dachem kompleksową i interdyscyplinarną pomoc.

W reportażu wzięli udział Tomasz Sztachelski – psychoterapeuta, prezes Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom i Rodzinie „Arka”, szef powstającego Centrum Pomocy Dziecku, Joanna Stasiak – artystka-malarka, wykładowczyni, pedagożka, Mateusz Obrębski – wiceprezes Stowarzyszenia „Arka” i Anna Mieczkowska – terapeutka.

Święta Bożego Narodzenia to dla nas czas wyjątkowy, jednak dla niektórych szczególnie trudny. Ukraińskie rodziny, które zmuszone były opuścić ojczyznę, bliskich i przyjaciół, mocniej odczuwają rozłąkę i tęsknią za domem. 

Julia z dwiema córkami przyjechała do Olsztyna na początku wojny w Ukrainie w 2022 roku. Jej mąż został w domu we Lwowie, a później poszedł walczyć na front. Od trzech lat święta rodziny nie są pełne. Julia i dziewczyny dzielnie radzą sobie w Polsce. Tu znalazły prawdziwych przyjaciół, którzy otworzyli dom i serca dla ukraińskiej rodziny.

Przed kilkoma laty we Lwowie, w domu Julii i Witalija, w święta słychać było kolędy. Teraz wybrzmiewają one w domu Ptasików w Olsztynie. Ta tradycja pomaga im przetrwać wszystko. Reportaż kończy kolędowanie całej rodziny Towarnickich w domu Ptasików. Witalij Towarnicki przyjechał na święta do rodziny. Po świętach wróci na front.

W reportażu wystąpili: Julia Towarnicka, jej córki Zlata i Justynka, Magdalena Ptasik i jej córka Zosia.

Anna, Bożena i Joanna to mamy dorosłych chłopaków z autyzmem. Kilka lat temu założyły Samopomocową Grupę Rodziców Osób ze Spektrum Autyzmu. I o tym jest reportaż pt. „W głąb i w górę”.

Autyzm jest diagnozowany u około 1 na 100 dzieci w Europie. Pierwsze objawy są zazwyczaj widoczne we wczesnym dzieciństwie. Występuje u chłopców około 3 razy częściej niż u dziewczynek, choć objawy autyzmu u dziewczynek mogą być pomijane.

Niestety zdarzało się i zdarza się, że dzieci z różnych powodów nie mogą wychowywać się w rodzinie biologicznej. Nasze radio od kilku lat współpracuje z Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie, które prowadzi kampanię społeczną ,,Rodzina zastępcza – profesja z misją”. Dziś w powiecie olsztyńskim jest około 170 rodzin zastępczych i 300 dzieci w rodzinnej pieczy zastępczej.

W tych rodzinach zastępczych jest 21 zawodowych rodzin, w tym 7 rodzinnych domów dziecka, 3 pełniące rolę pogotowia rodzinnego, 2 rodziny specjalistyczne.

Rodzina, o której opowiada nasz reportaż, to rodzina Ewy i Kamila Budzyńskich. Są niezawodową rodziną zastępcza, dojrzewają do decyzji stania się zawodową rodziną.

Sztuka sepulkralna [łac. sepulcrum „grób”] to dziedzina twórczości artystycznej, związana głównie z kultem zmarłych i dążeniem do utrwalenia pamięci o nich.

O artefaktach zgromadzonych w Muzeum Archidiecezji Warmińskiej w Olsztynie oraz w Muzeum Warmińskim w Lidzbarku Warmińskim opowiadali historyk sztuki ks. dr Zbigniew Czernik oraz muzealniczka i zabytkoznawczyni Małgorzata Jackiewicz-Garniec.

Budy handlowe przy ulicy Kolejowej w Olsztynie, nazywane kolejowym Pewexem, przechodzą do historii.  Nieliczne, które zostały, znikną z końcem roku. 

W ostatniej budce z tekstyliami i historią sprzedaje 88-letnia Irena Grzyb, pomaga jej mąż, Ryszard.

W reportażu Mai Kwiatkowskiej „Ostatnia budka” o ostatnim takim miejscu w Olsztynie, o końcu pewnej epoki, a przede wszystkim o ludziach, którzy przez lata sprawiali, że budy przy Kolejowej chciało się odwiedzać.  To także pełna sentymentów opowieść o przemijaniu.

Tereny wokół jeziora Łańskiego to jedno z najbardziej atrakcyjnych miejsc na Warmii i Mazurach. To miejsce, między innymi, musiał mieć na myśli Jan Paweł II, gdy w 1991 roku powiedział w Olsztynie.

Niech Bóg zachowa ten wielki skarbiec pięknej przyrody warmińskiej… nie dajcie go nigdy w żaden sposób zniszczyć

– mówił Jan Paweł II.

Czy zamiar zabudowy terenów w Rybakach przez inwestora z Warszawy to „niszczenie” krajobrazu? Czy, jak twierdzi wójt i rada gminy Stawiguda, podnoszenie walorów tego miejsca?

Czy wiecie gdzie są Perły?  Społeczność tej niewielkiej wsi (powiat węgorzewski, tuż przy granicy z obwodem królewieckim) twierdzi, że u nich „niemożliwe staje się możliwe” . Mieszkańcom wsi i okolicznych miejscowości udało się zebrać pieniądze na rehabilitację uczennicy SP w Perłach.

Co robią teraz? I jak obecność niepełnosprawnej Lenki wpłynęła na życie uczniów, nauczycieli i rodziców?

W reportażu usłyszeliście Lenkę i jej mamę Patrycję, uczniów i nauczycieli SP w Perłach oraz rodziców. A na portalu społecznościowym (Facebook) trwają licytacje, które pomogą wybudować przy szkole „perełkowy plac zabaw”.

Nadajemy dla Państwa, naszych słuchaczy, od 72 lat. Ten jubileusz jest okazją, aby przedstawić się z nieco innej strony niż na co dzień, bardziej „domowej”.

Jak i o czym ze sobą rozmawiamy, gdy nie słychać nas na antenie? Czy Mariusz Trzmiel lubi wstawać przed czwartą rano? Czy Marek Lewiński lubi Andrzeja Piedziewicza? I czy w ogóle siebie lubimy? Gdzie jest najweselszy pokój w radiu? Ile cięć montażowych potrzebuje Mirek Sochacki, aby zrobić 5-minutową audycję?

Kto zbiera fusy od kawy? I kto w ogóle nie pije kawy? Kto przychodzi do radia rano i wychodzi wieczorem i wcale nie narzeka? I czy ktoś jeszcze kocha radio?

O tych i o innych sprawach w reportażu „Radio, ktoś nadal cię kocha.”

Za nami 50. Ogólnopolskie Spotkania Zamkowe „Śpiewajmy Poezję”. O jubileuszowych Spotkaniach Zamkowych opowiedziała Alicja Kulik w reportażu pt. Poezja na zamku.

To wydarzenie znane jest w całej Polsce i prawdziwa uczta dla miłośników muzyki. Olsztyńskie wydarzenie muzyczne to przede wszystkim konkurs dla młodych adeptów piosenki artystycznej, któremu towarzyszą koncerty znanych artystów.

W reportażu udział wzięli: Krystyna Świątecka – wokalistka poezji śpiewanej, związana z zespołem Czerwony Tulipan, laureatka Grand Prix Spotkań Zamkowych w 1983 r., Jolanta Szydzińska – animatorka kultury, wieloletnia organizatorka Ogólnopolskich Spotkań Zamkowych „Śpiewajmy Poezję”, Jerzy Obłamski – reżyser i scenarzysta, Stefan Brzozowski – muzyk, kompozytor i wykonawca piosenek literackich, współtwórca „Czerwonego Tulipana”, laureat pierwszych Spotkań Zamkowych z zespołem „Niebo”, Andrzej Fabisiak – reżyser, pedagog, animator kultury. Przez ponad 20 lat reżyser i kierownik artystyczny, organizator, juror Spotkań Zamkowych i Jan Wołek – malarz, poeta, pisarz i pieśniarz, laureat konkursu w 1976 roku.

Świat mechaników rajdowych – ekip, które w 30 minut wymieniają skrzynię biegów, a w godzinę są w stanie odbudować auto po poważnym wypadku.

Kim są mechanicy rajdowi? Jak pracują? Jakie mogą być skutki popełnionych przez nich błędów? Opowiada o tym Paweł „Korek” Paź – szef zespołu rajdowego, doświadczony mechanik, który przez wiele lat współpracował z Krzysztofem Hołowczycem. Wielokrotnie brał udział w Rajdzie Dakar, gdzie między innymi obsługiwał legendę tego rajdu Stephane Peterhansela.

Ponad 25 lat temu ówczesne władze miasta zdecydowały, że na obrzeżach miasta wybudowane zostaną bloki i postawione baraki, do których trafią mieszkańcy zalegający z płaceniem czynszu. To reportaż o życiu mieszkańców osiedla przy ul. Towarowej 18 w Olsztynie.

Minęło ćwierć wieku i to miejsce z dala od centrum stanowi coraz większy kłopot dla miasta, a dla mieszkańców, szczególnie rodzin z dziećmi, zmorę. Nie wszyscy lokatorzy osiedla to osoby uzależnione od alkoholu czy narkotyków. Wielu pracuje i stara się godnie żyć.

Paradoksalnie osiedle, które już stanowi wyzwanie dla urzędników, wkrótce się powiększy. W sierpniu ukończona zostanie budowa kolejnych bloków. Do 250 mieszkańców przy ul. Towarowej dołączy kolejnych 124.

Reportaż powstał przy okazji prowadzenia akcji „Podwórka z natury”, którego celem jest upiększenie otoczenia bloków i integracja mieszkańców.

Waldemar Cichoń w swoich rzeźbach wykorzystuje drewno, ceramikę, brąz, kamień i śnieg. Na stałe mieszka i pracuje w Elblągu.

Z powodu choroby w latach 90. artysta stracił wzrok. Po długiej rekonwalescencji kontynuuje pracę twórczą i wystawienniczą. Jego najnowszą wystawę rzeźb zatytułowaną „Odlot” można oglądać do 20 czerwca w Galerii EL.

Artysta otrzymał brązowy medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2015 roku odbyła się w Centrum Sztuki Galeria EL jego retrospektywna wystawa pt. „Waldemar Cichoń, Lucky Loser”.

Mazurscy Ruinersi i Przyjaciele, tutaj możemy wymieniać się kontaktami, pomysłami, propozycjami spotkań i wszelkich mazurskich przedsięwzięć, plotami i wszystkim, co nam w ruinerskich duszach gra – czytamy na portalu społecznościowym grupy liczącej już ponad tysiąc członków. Kim są ruinersi?

Mówią o sobie, że lubią stare domy. – Nie rozbieramy ich, tylko remontujemy – dodają. To nowi Mazurzy, którzy dbają o stare chaty, interesują się historią regionu, działają na rzecz mieszkańców swojej wsi, gminy.

Reportaż jest opowieścią o poszukiwaniu tożsamości i o spotkaniach, które są już tradycją grupy.

Zachwycają się kwitnącym rzepakiem, mniszkiem lekarskim i błękitem nieba. Łączy ich pasja: zainteresowanie historią, przyrodą i wycieczki rowerowe. Pochodzą z różnych regionów Polski.

Spotykają się raz w roku. Dlaczego? Organizują wspólne wycieczki rowerowe. W tym roku ta 9-osobowa grupa umówiła się na Warmii. Jakie rozmowy towarzyszą wyprawie? Jakich ludzi spotykają na szlaku?

W reportażu usłyszeliśmy m.in. Ewę i Janusza Borzeńskich (z Wronek na Mazurach), Krzysztofa Drzewieckiego z Łodzi, grupę rowerzystów z Dobrego Miasta oraz ks. Wojciecha Sokołowskiego – kustosza w Stoczku Klasztornym.

Warmia rozbiła bank z nagrodami w Krakowie! W minioną sobotę 20 kwietnia odbył się 9. Ogólnopolski Konkurs na Gadkę. Konkurs zorganizowała Sekcja Dialektologii i Socjolingwistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W finale konkursu wzięło udział pięć nastolatek z Warmii. Wszystkie wróciły z nagrodami. Pierwszą nagrodę w kategorii „młodzież” otrzymała Ewa Biermann, natomiast Ola Babecka zdobyła pierwsze miejsce w kategorii „junior”. Dziewczyny otrzymały również Nagrodę Publiczności. Pozostałe nastolatki zdobyły drugie i trzecie miejsce oraz wyróżnienie. Jak twierdzi popularyzator gwary warmińskiej Łukasz Ruch – pięknie szyją w gwarze.

Czy rośliny, kwiaty, drzewa mają moc uzdrawiania? O tym wszystkim w reportażu Alicji Kulik pt. Świat Mayry.

Czy rośliny mają moc uzdrawiania? – To zależy, na co patrzymy i co widzimy, czego słuchamy i co słyszymy – mówiła Mayra Wojciechowicz, artystka, absolwentka gdańskiej ASP oraz UAM w Poznaniu, gdzie ukończyła filozofię i kulturoznawstwo; aktywistka.

Ponad 10 lat temu porzuciła wielkie miasto i zamieszkała w lesie, na skraju warmińskiej wioski. Tam zaczęła tworzyć mandale.

Anna Wzorek ma 84 lat. Przez ponad 60 lat była organistką w kościele w Runowie i Babiaku. Muzyka to całe jej życie.

Tę pasję rozumiał dobrze kochający mąż Stanisław. Anna, jej muzyka i śpiew były u niego na pierwszy miejscu. Rodzinie Wzorków niczego nie brakowało, Stanisław zarabiał na życie jako krawiec, Anna grała i śpiewała.

Dziś jest już sama, mąż zmarł 14 lat temu, dzieci się rozjechały. Została jedynie muzyka i wspomnienia.

Mirosław Piekarski prowadził zajazd koło Dobrego Miasta. Wziął milion 400 tysięcy złotych kredytu, którego – jak sam przyznał – przez pandemię nie może spłacić. Mężczyzna wpadł w długi.

Komornik próbował zlicytować zajazd, a kiedy to się nie udało, zdecydował, że trzeba spieniężyć rodzinny dom państwa Piekarskich. Rodzina potrzebuje 100 tysięcy złotych na pierwszą wpłatę do banku i plan na prowadzenie biznesu.

Pan Mirosław nie mówił nikomu o kłopotach, ale tuż przed planowaną licytacją domu zwierzył się bratu. To brat Arkadiusz poprosił o wsparcie. Na pomoc ruszyli mieszkańcy Dobrego Miasta, którzy współpracowali z Piekarskimi przy okazji wielu akcjach charytatywnych.

Zyskaliśmy kolejne cenne dni na działanie. Termin mija 4 kwietnia

– mówił Arkadiusz Piekarski, brat Mirosława.

W minioną niedzielę w Dobrym Mieście odbył się koncert charytatywny. Jego pomysłodawcą był Krzysztof Daukszewicz, który do udziału w koncercie zaprosił zaprzyjaźnionych artystów. I tak w Dobrym Mieście wystąpił m.in. Andrzej Brzozowski z zespołem Warmia Retro Band, Wojciech Gęsicki i Marta Sosnowska, Czerwony Tulipan i oczywiście Krzysztof Daukszewicz.

Dzięki wsparciu rodzina ma już około 90 tysięcy złotych. Plan prowadzenia biznesu też jest przygotowany. Negocjacje z bankiem odbędą się 5 kwietnia. Czy uda się zebrać brakującą kwotę? Czas pokaże.

Jesteśmy świadkami masowych migracji. O tym, jak trudno być obcym w innym kraju wiedzą ci, którzy tego doświadczyli.

Tym bardziej trudno, że powrót jest niemożliwy z powodu wojny lub przyczyn ekonomicznych. W nowym miejscu wszystko jest nowe, od języka i kultury zaczynając, na przepisach prawie kończąc. A jeśli do tego dodamy naganne traktowanie, to nadzieja, którą wiązało się z nowym życiem zaczyna obumierać.

Pytania o przyszłość dzieci stawia każdy rodzic. Są one podszyte nadzieją, wyczekiwaniem i lękiem.

To ostatnie uczucie jest dominujące, gdy rodzic wie, że jego dziecko nie może być w pełni samodzielne. Zapraszamy do wysłuchania reportażu Alicji Kulik pt. „Bać się mniej, kochać więcej”.

W reportażu udział wzięli: Ewa Kowerzanow-Luto i Bartosz Luto, Sylwia Sobiech-Cytrycka i Tomasz Sobiech oraz neurologopeda dr Iwona Grzesiak. Stowarzyszenie Fenomenalni, którego prezeską jest Ewa Kowerzanow-Luto, wyłoniło się ze Stowarzyszenia Strzał w 10, które powstało w roku 2006 dzięki inicjatywie Ulany Stacewicz, Wandy Dobrosławy Ruty i Wiolety Iwony Polewaczyk.

„Zaczęło się, gdy Łukasz miał 4 lata” – wspomina tata Łukasza, pan Andrzej. To, co było najpierw zwykłą ciekawością małego dziecko, zmieniło się z czasem w pasję i drogę życiową.

Dziś Łukasz Szymański jest wykładowcą. Na zootechnice kończy doktorat na temat wpływu dodatków enzymatycznych do paszy na wyniki odchowu brojlera indyczego. Skomplikowane? Nawet bardzo. Ale za tym tytułem stoi coś bardzo prostego – dobro człowieka, dobro zwierząt i wielka do nich miłość.

Alicja Kulik zaprasza do wysłuchania reportażu pt. Portret rodziny z papugą w tle. Wzięli w nim udział: Łukasz Szymański, Anna i Andrzej Szymańscy oraz Patrycja Gołaska.

„Sztuką dzielić się jest łatwo i trudno. Tak wiele sprawia, że chcemy żeby była ona obiektywna, jednak za każdym razem kiedy wychodzimy na scenę staje się ona tylko nasza. Pięknym przeżyciem jest poszukiwanie równowagi” – tak na koncert wiolonczelowy Dvoraka zaprasza Emil Olejnik.

Zagra jako solista wraz z orkiestrą Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej pod batutą Martyny Zych. Emil wystąpi na scenie wraz ze swoją pierwszą nauczycielką Magdaleną Niedźwiedź.

O drodze Emila w jego muzycznej karierze, która rozpoczęła się w Państwowej Szkole Muzycznej w Olsztynie i doprowadziła do znakomitej The Julliard School of Music w Nowym Yorku opowiada reportaż Alicji Kulik „Solista”.

Jola ma 25 lat i porażenie czterokończynowe. Jest też osobą z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim… Nie mówi… Gdyby mogła, pewnie opowiedziałaby o braku miłości najbliższych, o tęsknocie za mamą i bratem.

Od dwóch lat opiekunem prawnym Joli jest siostra Anna Lis – dyrektorka Domu Opieki w Lidzbarku Warmińskim. O Jolę dbają zakonnice i pracownicy domu oraz nauczyciele i rodzice dzieci ze Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Lidzbarku Warmińskim.

Dwa lata temu Jola była w ciężkim stanie; niedożywiona, nie uśmiechała się. Dziś jest lepiej, ale leczenie i rehabilitacja Joli są kosztowne. „Razem możemy zmniejszyć cierpienie Joli! Prosimy o pomoc” – na rzecz Joli założono zbiórkę na Siepomaga. O lepsze życie dla Joli walczą zakonnice i mieszkańcy Lidzbarka.

Link do zbiórki:
https://www.siepomaga.pl/jolanta-michalik?fbclid=IwAR1dcbTgLUBFfV8F6rgqKBRIlNAk8554lzCyU71OKr_g5izkyG56PjSN7Fc

W GOK Dywitach odbył się koncert „do tańca i do posłuchu” nowo powstałej Orkiestry Warmińskiej założonej przez Monikę Paśnik-Petryczenko i Macieja Żurka. 

Grali i śpiewali utwory zarejestrowane przez Marynę Okęcką-Bromkową w latach 50. i  60.

W reportażu udział wzięli: Monika Paśnik-Petryczenko i Serhij Petryczenko, Maciej Żurek. Skład Kapeli Warmińskiej: Monika Paśnik-Petryczenko, Maciej Żurek, Serhij Petryczenko, Johann Wolfgang Niklaus i Jacek Muża.

Możliwości muzeów i ich potencjał mogą być nieograniczone. Jak je wykorzystać? Jak sprawić, aby młodzi ludzie poczuli się swobodnie w sali z wystawą malarstwa współczesnego?

Co zrobić, aby młodzież chciała oglądać sztukę i nie bała się o niej mówić? W Muzeum w Lidzbarku Warmińskim odbyły się warsztaty dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną. To inicjatywa zorganizowana dzięki projektowi „Konserwacja i restauracja XIV-wiecznego zamku w Lidzbarku Warmińskim – perły architektury gotyckiej w Polsce”.

W reportażu udział wzięli: kustosz Muzeum w Lidzbarku Warmińskim Małgorzata Jackiewicz-Garniec, nauczycielki Agnieszka Michalak i Anna Kozłowska oraz uczniowie specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego w Lidzbarku Warmińskim.

Alex Dancyg jest polskim i izraelskim historykiem, działaczem na rzecz dialogu polsko-żydowskiego. Urodził się w Warszawie. Pracował w Yad Vashem i w kibicu Niri-Oz, który był jego domem.

O świcie 7 października 2023 roku Alex został porwany, wraz z 224 mieszkańcami kibucu, przez terrorystów z Hamasu i wciąż jest przetrzymywany gdzieś w podziemiach w Strefie Gazy.

Zapraszamy do wysłuchania reportażu Alicji Kulik z roku 2011 pt. Tikkun, gdy Alex Dancyg był jeszcze szefem sekcji polskiej Międzynarodowej Szkoły Nauczania o Holokauście w Instytucie Yad Vashem.

W reportażu udział wzięli: urodzony w 1948 roku w Warszawie Alex Dancyg – wieloletni szef sekcji polskiej Międzynarodowej Szkoły Nauczania o Holokauście w Instytucie Yad Vashem, Daniel Goldstein – dyrektor Szkoły Hartmana w Jerozolimie i uczniowie szkoły Alon Ben David, Boaz Bibee, David Dishon i Nadav Roitter.

Dobiega końca proces beatyfikacyjny piętnastu sióstr katarzynek ze zgromadzenia św. Katarzyny w Braniewie. W 79. rocznicę dramatycznych wydarzeń ze stycznia i lutego 1945 roku ukazała się książka s. Marii Angeli Krupińskiej „Pod prąd, pod wiatr i pod fale”.

Ukazuje ona drogę warmińskich męczennic. Alicja Kulik zaprasza do wysłuchania reportażu pt. Świadectwo.

Olsztyński fotografik, fotoreporter Piotr Płaczkowski opowiada o wojennych losach swoich rodziców – Irminy i Zygmunta Płaczkowskich.

Pani Irmina ukrywając się na początku 1945 r. w domu dróżnika w Częstochowie wycinała z „Kuriera Częstochowskiego” ogłoszenia. 20 lat po jej śmierci pan Piotr odnalazł kopertę z ogłoszeniami. Czy znalazł odpowiedź dlaczego to robiła?

Tylko dwie liczby: 169 i 292, a kryją się za nimi dramaty, łzy, marzenia, tęsknota za miłością i bezpieczeństwem oraz zwykła – niezwykła dobroć. Pierwsza liczba to liczba rodzin zastępczych w powiecie olsztyńskim, druga to liczba dzieci, które żyją w tych rodzinach.

Różne są formy rodzinnej pieczy zastępczej: spokrewnione, zawodowe, niezawodowe, zawodowe specjalistyczne i pełniące funkcję pogotowia rodzinnego; są też rodzinne domy dziecka.Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Olsztynie prowadzi co roku akcję „Rodzinna piecza zastępcza. Profesja z misją”. 11 lat temu pp. Alicja i Jan Surrej podjęli życiową decyzję, że staną się taką rodzinną: do dwójki własnych biologicznych dzieci dołączyło jeszcze pięcioro. Ta piątka znalazła w końcu bezpieczną przystań.

Samotność – to od niej zaczyna się wiele chorób oraz kryzysów emocjonalnych i psychicznych. Codzienna walka o atencję, nieumiejętność wytrzymywania z samym sobą, izolacja społeczna, kryzys więzi rodzinnych czy głód dotyku – to już codzienność i realia pokazujące jak bardzo obecnie ludzkość dotyka problem samotności. Aktualnie uznawana jest ona za najgroźniejszą chorobę XXI wieku.

Samotność nie ma wieku. Samotni są seniorzy, ale i też ludzie bardzo młodzi. Jak wynika z badań millenialsi, czyli osoby urodzone pomiędzy 1981 a 1996 rokiem, okazują się być najbardziej samotnym pokoleniem. 22% przedstawicieli tego pokolenia nie posiada nawet jednego przyjaciela.

Jak o samotności mówią ojciec i córka – przedstawiciele dwóch pokoleń? Pretekstem do rozmowy był utwór napisany przez Ryszarda Borzymowskiego z Czerwonki koło Biskupca. Kompozycję śpiewa i gra na pianinie jego córka Paulina Borzymowska.

W grudniu olsztyńska Akademia Trzeciego Wieku działająca przy MOK odwiedziła kilka domów pomocy społecznej z inscenizacją teatralną „Jak dobrze mieć sąsiada. Wigilia sąsiedzka”.

To spotkanie było pretekstem to rozmowy o naszych relacjach, które budujemy, pielęgnujemy, burzymy lub unikamy. Rozmówcy: Elżbieta Konopcka-Romanowska, Ewa Krazińska, Iga Zdanowska, Renata Janicka, Benedykt Kucki, Danuta Wołosiewicz, Jadwiga Czerniawska.

Niedźwiedź to nazwa części Zatorza, części leżącej między ulicami Rataja, Jagiellońską, Toruńską i Bydgoską w Olsztynie. W sercu Niedźwiedzia rosną dwa monumentalne 150-letnie dęby.

Adam i Ewa – bo tak się nazywają drzewa – zdobyły trzecie miejsce w tegorocznej edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Drzewo Roku. Mimo to oba dęby nadal nie są pomnikami przyrody. Mieszkańcy i społecznicy sprzeciwiają się postępowaniu Urzędu Miasta w Olsztynie uważając, że ratusz przeznaczył ten teren „pod deweloperkę”.

Spór znalazł finał w sądzie. W międzyczasie mieszkańcy Niedźwiedzia, w dużej mierze Wołyniacy lub ich potomkowie, bardzo się zżyli, spotkają się na Święcie Niedźwiedzia i chcą utworzyć ogród społeczny w miejscu, w którym rosną dęby Adam i Ewa.

Do wysłuchania reportażu „Adam i Ewa w sercu Niedźwiedzia” zaprasza Maja Kwiatkowska.

Przywiązanie do miejsca, do jego historii i tradycji, wrażliwość na naturę, szacunek dla dorobku kilku pokoleń leśników – to wszystko składa się na przetrwanie miejsca znanego dziś jako Stodoła Chochół w dawnym, funkcjonującym do 1972 roku, nadleśnictwie Chochół.

Dziś opiekę nad Stodołą, w której działa Teatr Chochół i w której organizowane są plenery, sprawuje Nadleśnictwo Spychowo. Zapraszamy to wysłuchania reportażu pt. „Chochół – warstwy pamięci”.

Muzeum Wojciecha Kętrzyńskiego w Kętrzynie otrzymało od prywatnej osoby dziennik spisany w 1849 r. przez Angelikę Wilhelminę zu Dohna, z domu von Dönhoff (1794-1866), ostatnią z Dönhoffów panią pałacu w Drogoszach. Czego dowiemy się z jej dziennika?

Jak opisuje otaczający ją świat? Jakie pamiątki po niej zostały? Zapraszamy do wysłuchania reportażu Anny Minkiewicz-Zaremby pt. „Dziennik Angeliki”.

W „Dzienniku Angeliki” usłyszymy: Martę Wojciechowską – dyrektorkę Muzeum im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Kętrzynie, Alicję Głowacką z Bydgoszczy, Beatę Wacławik – emerytkę Archiwum Państwowego w Olsztynie oraz Mariusza Wyczółkowskiego – kustosza kętrzyńskiego muzeum. W reportażu wykorzystano utwory Fryderyka Chopina i Roberta Schumanna.

Nazywają ich aliantami lub osadnikami, warszawiakami lub warszawką. Mogą mieszkać wiele lat na Warmii i Mazurach, a to określenie i tak będzie do pewnego stopnia opisywało przyjezdnych.

Co ich zupełnie nie zraża. Tak jak małżeństwo, Agatę Kędzierawską i Krzysztofa Gregułę. Przeprowadzili się na Warmię z Lubelszczyzny. W wieku 36 lat podjęli kolejną życiową decyzję, wpisując się w zjawisko znane na Warmii i Mazurach od lat 80. Ten region, podobnie jak Bieszczady, stanowi azyl dla ludzi szukających kontaktu z naturą, ciszy i siebie.

Jej rzeźby znają i podziwiają Olsztynianie i turyści, ale o niej samej, Balbinie Świtycz-Widackiej, wiedzą już nieliczni. Biografia artystki jest fascynująca i warto ją zgłębić, bo dotyczy nie tylko znakomitej rzeźbiarki, ale również prawego człowieka. 

Alicja Kulik zaprasza do wysłuchania reportażu pt. B jak Bajka.

W reportażu udział wzięli: wnuk Balbiny Świtycz-Widackiej – Kamil Solarski oraz Beata Brokowska – dziennikarka, laureatka wielu konkursów dziennikarskich. W 2022 roku została stypendystką marszałka województwa warmińsko-mazurskiego, podczas którego zrealizowała projekt „Śladami Balbiny Świtycz-Widackiej”. W 2023 roku dostała dofinansowanie z Muzeum Historii Polski w Warszawie w programie „Patriotyzm Jutra” na prezentację multimedialną „Wyrzeźbiona historia. Losy Balbiny Świtycz-Widackiej”.

Prezentacja powstała we współpracy ze Stowarzyszeniem Społeczno-Kulturalnym „Pojezierze” w Olsztynie.  Tekst Bajki czyta Urszula Kosińska.

Powstała pierwsza autorska płyta z pieśniami w gwarze mazurskiej – „Dusa”. Składa się z 12 pieśni napisanych współcześnie.

Płytę nagrała pochodząca z Giżycka Monika Wierzbicka. Skąd taki pomysł? Czego o dawnych mieszkańcach tej ziemi i ich duszy dowiedziała się Monika Wierzbicka?

26 października obchodzimy Światowy Dzień Donacji i Transplantologii. Przeszczep narządu lub tkanek to często jedyna metoda ratująca życie i zdrowie pacjentów.To temat reportażu pt. Koniec i początek.

W Polsce od 1995 r. obowiązuje zasada domniemanej zgody na pobranie narządów, jednak okazuje się, że liczba przeszczepów jest wciąż niepokojąco mała. Każdego dnia umierają ludzie i każdego dnia śmierć jednej osoby może oznaczać życie innej. Dlatego nie tylko przy okazji Światowego Dnia Donacji i Transplantacji pamiętajmy o niezwykłej wartość przeszczepu.

Portal o nazwie „There is Hope” to przestrzeń internetowa dla osób po niewydolności wielonarządowej i po utracie dziecka w okresie okołoporodowym. Stworzyła i prowadzi go Aleksandra Cymerman.

20 kwietnia 2020 roku straciła córeczkę i doznała niewydolności wielonarządowej. Po ponad miesiącu walki o jej życie, wybudziła się ze śpiączki. O tych dramatycznych zdarzeniach opowiada reportaż „Powrót” z 28 października 2022.

Jak dziś, po 3,5 roku, które minęły od straty Weroniki, wygląda życie Oli? Czy portal „There is Hope” niesie nadzieję? Czy ma ją również bohaterka reportażu?

Alicja Kulik zaprasza do wysłuchania reportażu „Wygrało życie”. W audycji udział wzięli Aleksandra Cymerman i prof. Marcin Jóźwik.

O radiu potrafi opowiadać godzinami… A wszystko zaczęło się od miłości do muzyki.

Jerzy Jabłoński ze Szczytna ma w swojej piwnicy kolekcję radioodbiorników. Skąd u emerytowanego leśnika taka pasja?

1 października obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Osób Starszych, czyli święto każdego z nas. Dlaczego? Bo starość jest naturalnie wpisana w życie człowieka.

Jak każdy etap jest ważna i cenna, jednak często towarzyszą jej różne bolączki, a najdotkliwszą z nich jest samotność. Lekarstwem na nią jest obecność drugiego człowieka. No i my sami, bo do samotności i starości trzeba dojrzewać całe życie.

Mobilne biblioteki codziennie odwiedzają szpitalne oddziały dziecięce. Z ich pomocą mali pacjenci zmagający się z chorobą mogą na chwilę wyrwać się ze szpitalnej rzeczywistości i wyruszyć w podróż do krainy wyobraźni.

To nie tylko książki, ale także poukrywane w zakamarkach wózków akcesoria i gadżety. Myszkując w szufladkach i odkrywając „skarby” dzieci mogą snuć własne historie i rozwiązywać nurtujące je problemy.

Bajkowozy i ich specjalnie dobrane książki są też narzędziem pracy pedagogów z dziećmi na oddziałach szpitalnych. To doskonałe narzędzie do rozmowy terapeutycznej, związanej zarówno z leczeniem, pobytem w szpitalu jak i z dzieciństwem oraz wiekiem dojrzewania.

Bajkowóz, już drugi, trafił do szpitala dziecięcego w Olsztynie. Fundacja Serdecznik z Poznania postanowiła wyróżnić naszą placówkę, ofiarując swój setny egzemplarz. Tym razem mobilna biblioteka trafiła na oddział onkologiczny.

W jasnej, przestronnej sali jadalnej w Worynach wzrok od razu przyciąga duży napis na ścianie: Ten dom powstał z pasji i marzeń. Historia opowiedziana przez Piotra Baczewskiego potwierdza to całą mocą.

Bez pasji i marzeń Piotra Baczewskiego nie byłoby tego domu – przystani dla tych, którym właśnie tego w życiu brakowało.

W reportażu udział wzięli: Piotr Baczewski – dyrektor DPS Woryny i działacz społeczny, prezes Stowarzyszenia „Jesteśmy Razem”  i szef ośrodka dla osób niepełnosprawnych z terenu miasta i gminy Górowo Iławeckie – Centrum Barka, Bożena Łuczkowska – opiekunka i mieszkańcy domu w Worynach.

Spotkały się wiosną 2022, aby dołożyć swoją cegiełkę do obchodów 670-lecia Gietrzwałdu. Spotkały się i zdecydowały, że dobrze im się razem pracuje, więc stworzyły nieformalną grupę KKG7.

Posłuchajmy jak wiele można zrobić, gdy jest zaufanie, serdeczność oraz szacunek do przeszłości połączony z twórczym podejściem do teraźniejszości. To ten mariaż stał się początkiem KKG7.
O nieformalnej grupie z Gietrzwałdu opowiadają jej członkinie Julita Chmielewska, Kinga Nadolska, Kamila Żmitro i Małgorzaty Żurańskiej.

Dorota Grzymska zaprasza do wysłuchania reportażu pt: „Okiem archeologa”. Od 10 lat na stanowisku archeologicznym w Barczewku prowadzone są wykopaliska pierwszej lokalizacji Barczewa.

Grodzisko spłonęło w XIV wieku w wyniku najazdu Litwinów, zamykając w kapsule czasu moment z życia ówczesnych mieszkańców. Żmudna praca co roku przynosi plon w postaci artefaktów – uzbrojenia, biżuterii, czy monet – wtedy media donoszą o znalezieniu kolejnego skarbu – ale okazuje się, że dla archeologów pojęcie – skarb ma zupełnie inne znaczenie.

„Pamięć” opowiada historię pierwszego wójta Dąbrówna, Mikołaja Wasika, żołnierza w wojnie bolszewickiej, żołnierza AK, powstańca warszawskiego, pierwszego wójta Dąbrówna i budowniczego najstarszej kapliczki upamiętniającej Powstanie Warszawskie.

W reportażu wystąpili: dr Wojciech Brojer, dr hab. Karol Sacewicz – naczelnik Delegatury IPN w Olsztynie, Waldemar Mierzwa – wydawca, społecznik i Irena Szostak – wnuczka Mikołaja Wasika.

Eurytmia to sztuka ruchu.

Przez prawie 30 lat tą metodą pracowała Maria Jenny Burniewicz – reżyserka, animatorka. W zajęciach teatralnych prowadzonych przez Jenny Burniewicz uczestniczyło wielu dorosłych i wiele dzieci, w tym dzieci niesłyszące i niedosłyszące. Po wielu latach Jenny i jej wychowankowie z Teatru Eurytmia i Teatru Harmonia spotkali się w Trękusie w Galerii In Spe Joanny Stasiak.

Zapraszamy do wysłuchania reportażu Alicji Kulik zatytułowanego „Mam w sobie taką wstęgę”.

W reportażu udział wzięli: Joanna Stasiak, Mariusz Kola Kolaczek, Marcin Kowalski, Sebastian Płaszewski, Marta Andrzejczyk, Magdalena Drozdowicz-Ruszczyk, Lena Alberska, Tadeusz Burniewicz i inne wspaniałe osoby, z którymi Jenny Burniewicz współdziałała w sztuce.

Nigdy nie wiemy, jak przypadkowe spotkanie, przypadkowa rozmowa może zmienić nasze życie. To się dzieje zawsze niespodziewanie, zaskakuje nas tak, jak tylko życie potrafi zaskakiwać.

Dla Julity Chmielewskiej taki moment wydarzył się 12 lat temu. Po 20 latach wspólnie z Julitą wróciłyśmy do tamtego dnia i tamtego miejsce. Zapraszam na reportaż pt. Oj, Gałczyński!

W reportażu Alicji Kulik udział wzięli: Julita Chmielewska – poetka, autorka tomiku „Różne końce świata”, Wojciech Kass – poeta, dyrektor Muzum im. K.I. Gałczyńskiego w Praniu, Kamila Żmitro – przyjaciółka Julity Chmielewskiej, członkini Komitetu Kulturalnego G7 z Gietrzwałdu.

Co łączy Weronikę i Natalię? Weronika mieszka w Pozezdrzu. Obecnie jest pacjentką oddziału onkologii szpitala dziecięcego w Olsztynie i walczy z chorobą. Natalia mieszka w Olsztynku w Domu dla Dzieci, walczy o życie szukając swego miejsca na ziemi. Nastolatki są podopiecznymi Fundacji Komandosi Życia, fundacji założonej przez Ewę Chudziakiewicz.

Weronikę i Natalię do walki motywuje m.in. Krzysztof „Puwal” Puwalski, honorowy ambasador fundacji. Puwal to oficer rezerwy, który służył 22 lata w siłach specjalnych, w tym 12 lat w GROM. Pod koniec czerwca podopiecznym fundacji w szpitalu i w domu dla dzieci opowiadał o sile, motywacji, ale i postawie, by się nie poddawać i walczyć o swoje marzenia.

W reportażu usłyszeliśmy m.in. podopiecznych Fundacji Komandosi życia z oddziału onkologii i hematologii szpitala dziecięcego w Olsztynie i Domu dla Dzieci w Olsztynku – Barbarę Chwałę – zastępcę dyrektora ds. lecznictwa w szpitalu dziecięcym w Olsztynie, Jolantę Dudę – pielęgniarkę oddziałową, Ewę Chudziakiewicz – pomysłodawczynię i założycielkę Fundacji Komandosi życia oraz Krzysztofa Puwalskiego – honorowego ambasadora fundacji.

Mimo trwającej wojny, w Ukrainie nie brakuje osób, dla których taniec jest niezwykle ważny. W tym trudnym czasie nabrał on szczególnego znaczenia.

Taniec jest dla nas jak życie – mówią młodzi tancerze, którzy przyjechali do Ostródy z niemal całej Ukrainy na festiwal tańca Dance Front. To dzieci i młodzież, które nie chcą przestać tańczyć mimo wojny. W tańcu widzą radość i ratunek dla siebie.

W reportażu poza młodymi tancerzami i ich mamami z Ukrainy, wystąpiły organizatorki festiwalu Dance Front – Julia Pietgajna i Iryna Shatkivska – prezes fundacji Głos Kobiet Ukrainy oraz jurorka konkursu Iwona Pavlović.

Podczas misji w Angoli pielęgniarka ze szpitala wojewódzkiego w Olsztynie Maria Wiśniewska zobaczyła Cristinę i postanowiła działać. 15-latka cierpiała z powodu olbrzymiego guza na żuchwie.

W Afryce mogła liczyć jedynie na pomoc szamana. Dzięki zaangażowaniu pani Marii, przedstawicieli Fundacji Dzieci Afryki oraz internetowej zbiórce pieniędzy Cristinę udało się sprowadzić do Polski. W szpitalu dziecięcym w Olsztynie lekarze przeprowadzili kilkugodzinną, skomplikowaną operację zrzekając się przy okazji honorariów.

Reportaż Doroty Grzymskiej pt. Cristina jest dokumentalnym zapisem historii nastolatki, od pomysłu sprowadzenia jej do Polski do szczęśliwego zakończenia cierpień dziewczynki.

Kiedy Anna Góralska i jej partner Jacek Łyszkowicz kupili stary młyn wodny w Tomarynach, nawet nie przypuszczali, że przyjdzie im poznać historię tego miejsca z pierwszej ręki. O tym, że będzie to ich miejsce zdecydowali sercem. 

Włożyli też dużo serca w modernizację młyna, łącząc stare z nowoczesnością. Postanowili też trochę poszperać w starych dokumentach, by dowiedzieć się co nieco o historii młyna i jego mieszkańcach. Tak trafili na rodzinę Bandtów, którzy zamieszkiwali młyn już przed I wojną światową do lat 70. Część z nich zdecydowała się wyjechać do Niemiec. Jednak okazało się, że w pobliskim Biesalu mieszka Felicja – jedno z czworga rodzeństwa. Była wtedy małą dziewczynką i wiele nie pamiętała. Potem we młynie Anny i Jacka pojawił się Anzelm Bandt.

Jawor 2023 przeszedł już do historii. Czym jest jawor? Zapewne niektórzy powiedzą, że to drzewo. I mają rację, ale Jawor to też konkurs muzyki ludowej – „Jawor – u źródeł kultury” .

Radio Olsztyn od czterech lat organizuje finały regionalne. Tegoroczny odbył się 1 maja w Lidzbarku Warmińskim. Wybrani przez jury najlepsi artyści ludowi reprezentowali Warmię i Mazury na finale ogólnopolskim. Ten odbył się 18 czerwca w Muzeum Wsi Kieleckiej w Tokarni koło Kielc. Dzień wcześniej barwny korowód przeszedł głównym deptakiem Kielc.

30 maja obchodziliśmy Dzień Rodzicielstwa Zastępczego, 1 czerwca obchodzimy Dzień Dziecka. Mała Eliza, o której za chwilę usłyszymy, dziś miała na pewno wspaniały, radosny dzień, zresztą jak każdy, odkąd znalazła ciepło, bezpieczeństwo i miłość w nowym domu, u Małgorzaty i Grzegorza.

W reportażu udział wzięli Małgorzata i Grzegorz Zrada oraz Aneta Markowska, kierownik Zespołu Wsparcia i Poradnictwa Specjalistycznego, i Dominika Zimowska, kierownik Rodzinnej Pieczy Zastępczej w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie Olsztyn oraz Eliza.

Wolność jest faktem, ale korzystanie z niej jest sztuką – tą myślą, które mogłoby być mottem, kieruje się w swoim życiu i w działaniach Olga Żmijewska, bohaterka dzisiejszego reportażu pt. Blisko ziemi. 

Po latach spędzonych na emigracji wróciła do rodzinnego Idzbarka koło Ostródy, aby tam żyć i cieszyć się życiem, pracować i cieszyć się pracą, dzielić talentami, których na pewno nie zakopuje.

Fundacja Sztuka Wolności tworzy mosty realizując lub uczestnicząc w projektach. W swoim salonie z widokiem na posadzone przez nią drzewa i – o tej porze roku – żółte pola rzepaku organizuje slamy poetyckie, DKF-y w kapciach czy Polsko-Ukraińsko-Niemiecki Salon Kultury. Najbliższy salon już w tę niedzielę. Dlaczego mając do wyboru Brukselę, Luksemburg i Warszawę Olga wróciła do Idzbarka? Co zyskała, a co straciła? Czy utraciwszy pewien rodzaj niewinności, można do niej wrócić?

Pasym – niewielkie miasteczko położone pomiędzy trzema jeziorami. Wymarzone miejsce dla tych, którzy szukają spokoju, lubią niespieszny rytm życia, docenią slow life. Do tego mazurskiego miasteczka 17 stycznia przyjechała Tatiana, Jurij, czyli Jerzy, Artiom i Cyryl.

To będzie opowieść o nich i ludziach, dzięki którym zostawili kazachskie stepy i wrócili do kraju przodków.

W reportażu udział wzięli Tatiana, Jerzy, Artiom, Cyryl Pantus, ksiądz Józef Grażul, Joanna Wilk-Yaridiz z Fundacji dla Rodaka, Cezary Łachmański – burmistrz Pasymia i Jan Lisiewski – sekretarz miasta.

O nietypowym zainteresowaniu, jakim jest doskonalenie gwary warmińskiej, opowiada reportaż Mai Kwiatkowskiej „Gadka prosto z Ługwałdu”.

Reportaż opowiada o Ani Słowik, 15-latce z podolsztyńskiej wsi Ługwałd. Ania od wielu lat doskonali znajomość gwary warmińskiej, wygrywa konkursy gminne, wojewódzkie, krajowe (konkursy związane z gwarą, czy wiejską gadką). W związku z jej nietypowymi zainteresowaniami była odrzucana przez rówieśników. Mimo to, nie przestała zajmować się gwarą, a w przyszłości chce zostać aktorką.

Poznaliśmy finalistów regionalnego konkursu „Jawor – u źródeł kultury”, którzy w czerwcu będą reprezentować Warmię i Mazury w Tokarni w województwie świętokrzyskim na Ogólnopolskim Festiwalu Kultury Ludowej.

Od początku, czyli od 2010 roku, organizatorom, do których cztery lata temu dołączyło Radio Olsztyn, zależy na uhonorowaniu osiągnięć artystów i animatorów kultury ludowej. O tym, co wydarzyło się w pierwszy poniedziałek maja w Lidzbarku Warmińskim, gdzie odbył się regionalny finał, już teraz w reportażu „U źródła”.

W reportażu udział wzięli: Elżbieta Kasznia, Anna i Stanisław Bałdygowie, Grażyna Piękos, Jerzy Eugeniusz Piotrowski, Igor Jakubowski, Paulina Bojanowska, Wojciech Deliga, prof. Jan Połowianiuk i Waldemar Majcher.

Obecnie w Szkole Specjalnej Przysposabiającej do Pracy, która wraz przedszkolem, szkołą podstawową i liceum ogólnokształcącym dla dzieci i uczniów z autyzmem i niepełnosprawnościami sprzężonymi wchodzi w skład Zespołu Placówek Edukacyjnych w Olsztynie jest 44 uczniów. Niestety nie wszystkim uda się usamodzielnić i znaleźć w dorosłym życiu pracę, choć jest lepiej niż było.

ZPE od dwóch lat prowadzi Targi Aktywizacji Społeczno-Zawodowej Osób z Niepełnosprawnościami „Kierunek Przyszłość”. Inicjatywa ma na celu wsparcie osób z niepełnosprawnością na rynku pracy. Towarzyszyliśmy Kasi, Natanowi i Jakubowi w ich cotygodniowych praktykach w Fundacji Żak, gdzie pomagają w przygotowaniu posiłków dla studentów i kadry UWM.

W reportażu udział wzięli: Kasia, Natan i Kuba – uczniowie Szkole Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w Zespole Placówek Edukacyjnych, Anna Dec-Kwiatkowska – oligofrenopedagog, terapeutka integracji sensorycznej, trenerka pracy w Zespole Placówek Edukacyjnych, Ewelina Wierzbicka – pedagog szkolny w Zespole Placówek Edukacyjnych i Jerzy Sak – szef kuchni w stołówce Kwadrans Fundacji Żak w Kortowie.

Warmia kolejny raz stała się planem filmowym. Wczesną wiosną rozpoczęły się zdjęcia do filmu „Tyle co nic” w reżyserii Grzegorza Dębowskiego.

Ekipa pracowała w kilku miejscowościach w okolicach Olsztyna, pierwsze zdjęcia powstawały w Godkach koło Jonkowa. Co przyciąga filmowców na Warmię?

Film produkowany jest przez Studio Munka (realizowany w ramach programu „60 Minut”). Filmowe obiekty zlokalizowane są m.in. w Godkach, Łomach, Barczewku, Jedzbarku czy Rejczuchach.

W reportażu wystąpili: reżyser filmu „Tyle co nic” Grzegorz Dębowski, odtwórca głównej roli Artur Paczesny, operator Aleksander Pozdnyakov, właściciel gospodarstwa w Godkach Marian Melchior, aktor Artur Steranko.

W reportażu wykorzystano fragmenty utworu „Strzeż mnie” Adama Struga.

W Gierłoży koło Ostródy nie ma Wilczego Szańca, w Lidzbarku nad Welem nie ma zamku biskupów warmińskich, w Mikołajkach koło Nowego Miasta Lubawskiego nie ma wioski żeglarskiej.

Zachodnia część naszego województwa warmińsko-mazurskiego może być pułapką dla jadących według nawigacji lub niemyślących. Niestety takie pomyłki się zdarzają.