Keyfimin Kahyaları

Geldi geçti derken hala her şey onu hatırlatıyor diyorsanız, kendimize sormamız ve cevabıyla yüzleşmemiz gereken tüm sorular bölümde. Belki de tüm sır bizdedir.

Annelik gerçekten kutsal mı? Acaba bu sözleri hangi anneler için söylüyoruz?

Tüm bölümlerin efendisi Hayat. Ona dair konuştuğumuz, günler süren sohbetlerin ardından aslında hayatın ne olduğunu ve doğru yaşamanın yollarını konuşuyoruz.

Bize iyi gelen şeylere ne kadar da hasretiz? Bakalım ruhumuzu beslemek için neler yapmalıyız?

Hiç söylemedik dersek yalan olur. Ama renkler çeşit çeşit, beyazlar pembeler havada uçuşurken aslında yalanlarımızla kendimize mi yalan söylüyoruz yoksa yalan bu oyunun bir parçası mı?

Hayat oyununda kuralları çiğneyenlerin haksız üstünlüğü olduğu söylense de, aslında işin sırrı kötü veya iyi insan olmakta saklı değil.

5.Sezonu bu bölümle kapatıyoruz, dostlar. Eylül ayında, yeni bölümlerle yeniden kavuşmak üzere! Keyfinizin Kahyaları, farkındalıklı ve neşeli yazlar diler..

Hayal kırıklığının en ağır ifadelerinden biri, ağızdan çıkan "nankör" kelimesi olsa gerek. Özellikle sevdiklerimizden duyduğumuzda canımızı yakan bu sıfat, acaba gizli bir ajanda barındırıyor mu?

Dünyanın en eski ve kanlı muharebesi. Müttefik olması beklenen tarafların amansız mücadelesinde ortadaki ödül; bir adam. Bakalım bu savaşı yönetmek ve bitirmek ne kadar mümkün?

Çıkarcı olmanın ayıplandığı bi dünyada, gerçekte bunun bir hayatta kalma mekanizması olduğunu düşünmek bizi kabullenişe getirebilir.

Ne yaparsak yapalım içimizde susmayan eleştirel bir ses var. Yaptığımızı beğenmeyen, tenkit eden ama bunu yaparken bizi paralize eden bu ses aslında bir yardım çığlığı olabilir mi? Kendi sesimizi, bu gürültünün içinde tekrar bulmanın yollarını konuşuyoruz.

Kaos, karışıklık ve düzensizliğin tanımı. Peki bu tekinsiz kavram nasıl oluyor da, bazen bizi heyecanlandıran hatta besleyen bir olguya dönüşüyor? Bakalım kaosu hayrımıza kullanmak mümkün müymüş?

Doğduk ve büyüdük. Şimdi ebeveynlik sırası bizde diyenlerdenseniz, bize yıllarını vermiş ailemizle sağlıklı paylaşımın en verimli yollarını tartışıyoruz.

Herkesin gözünde bir başkadır değerimiz. Ama bizim gerçekte sahip olduğumuz kıymetin hep görülmesini isteriz. Peki bunu yaparken kendimizi değersizleştiriyor olabilir miyiz?

Hepimizin peşinde olduğu ve değerli hissetmenin ilk şartı olan ilgi, bizi hangi noktada hayata bağlıyor? Varlığı mutluluk verse de mutluluğumuzu tehdit ediyor olabilir mi?

Bazen eleştirilsek de hayal kurmaktan kendimizi alamıyoruz. Elimizde hiçbir dayanak yokken içimizi ısıtan hayallerimiz, gerçek kılavuzumuz olabilir mi?

"Ben senin iyiliğin için söylüyorum" sözünü duyduğumuzda, bu bize uzatılan bir yardım eli olabilir mi yoksa sadece koyun postunda bir kurtla mı karşı karşıyayız?

''Çok çizersem, sıkça söylersem, duvarlara çizersem istediğim olacaktır'' diyorsan bize kulak ver. Acaba gözden kaçırdığımız ve istediklerimizi bize sunabilecek başka bir sır olabilir mi?

Hassas bir o kadar sezgileri güçlü olan kadınlar.. Dünyayı parmaklarında çevirecek güce sahipken acaba birbirlerinin ve özellikle kendilerinin önünde duran bir engele mi dönüşüyorlar?

Adalet ve hakkaniyetin bekçisi olan bizler acaba kendimize karşı dürüst ve adil miyiz? Yoksa adalet ve eşitlik güzel bir rüyadan mı ibaret?

Bir yastıkta kocama garantili bu kurumun temelleri ve bazen onu kökünden sallayan tehditleri konuşuyoruz. Bakalım insanları boşanma noktasına taşıyan faktörler nelermiş?

Anneler ve kızları.. Aradaki sevgi baki olsa da bir yandan kavga dövüşle geçen kopmaz bir bağ var gibi. Bakalım bu acı tatlı dinamiğin ve kronik problemlerin kökünde ne olabilirmiş?

Cahit Sıtkı Tarancı'nın sözleriyle yolun yarısı ama aslında gerçek yolculuğumuzun henüz bebeklik günleri. Hayatın bize verdiği dersleri ve bunu görmeyen bizlerin akibetini konuşuyoruz.

Hep dik ve ayaktayız. Bir şeyleri istemenin dayanılmaz ağırlığı ve yük olma hissi. Bu sohbetimizde bizi kapana sıkıştıran ve yardıma kapalı hale getiren bu duygunun derinlerine iniyoruz.

Geçmişe baktığımızda ''keşkeler''le dolu anılarımız bizi geri dönmeye ve bir şeyi farklı yapmaya çağırsa da artık çok geç. Yaptığı ve yapmadıklarından bin pişman bizlerin aslında konuyu tamamen yanlış anlamış olabileceğimiz konuşuyoruz..

Neden hala rüyalarımızda ve herkeste onu görüyoruz? Neden hala, kopamadık yoksa bu bağ bizi besliyor mu?

Acılı anların ilacı dostlar ve avuntular. Nasıl sunulmalı ve teselli nasıl alınmalı? Hayatı kolaylaştıran reçetelerde bugün, teselli günü.

''Ben artık oldum'' derken, ayağımızın takıldığı her taşta yeniden anlıyoruz henüz gidecek çok yol olduğunu. Bizi doğru zannettiğimiz yolda yanlışın tam ortasına düşüren bu kibirli hali konuşuyoruz.

Yetemiyoruz, her zaman aklımızda daha iyi ve daha fazlası olmak var. Acaba bu çılgın yarıştan çıkmak ve yeterli olmak mümkün mü?

Bazen unutuyoruz hangi zaferin peşinde koştuğumuzu. Sonuç almak için çıktığımız yollarda haklı olmak adına ilişkilerimizi ve emeklerimizi ateşe veriyoruz.

Geçmişi düşündüğümüz o anları sanki tekrar yaşıyoruz. Yanlızca bugünü yaşamak mümkünken hüzün dolu bu anlara neden ihtiyaç duyarız?

Her şey bir drama, koca koca problemler.. Herbir şeyi kafamda büyütüyorum diyorsan, bunun dinamikleri ve çözümleriyle dolu bir bölüme hoş geldin.

Nedense her zaman gülmemiz ve mutlu olmamız bekleniyor bizden. Uyum sağlamak adına taktığımız maskeleri ve buna bizi mecbur bırakan toplulukları konuştuk.

Evet hayat çok hızlı akıyor, rekabet, yapılacaklar.. Yavaş kalmak mümkün değil gibi. Ama hızlı olmakla acelecilik birbirine karıştığında gerçek cehennemin kapıları açılıyor. Bakalım ne yapmalıymışız?

Atamızı andığımız bu özel günde ona ve hatırasına, tarihten bağımsız bir gözle bakmak ve ilham almak istedik. Hayatın dilinden Atatürk'ü konuşuyoruz.

Günahların ve ayıpların efendisi yalan sandığımız kadar kötü mü? Yoksa yalan söylememek adına daha büyük hatalar yapıyor olabilir miyiz?

En ufak sorunda bile yakılan ağıtlar ve tüm bunlardan yorgun kulaklar. Sonsuz serzeniş ve mağduriyetimizi sergilediğimiz bu anlara, bakalım neden ihtiyaç duyuyoruz?

Her şeyi bilmek ve haberdar olmak istiyoruz. İşe yarar yaramaz, her konudaki bu merakımızın sebebi nedir?

Kalabalıkları hayal edince, boğazımız düğüm düğüm oluyor, ellerimiz titriyorsa çare iç dünyamızda.

Biten gidenlerin ardından, içimizde kalan acı anılara rağmen hayatımıza nasıl devam ederiz?

Alçak gönüllülük tek başına dev bir erdem fakat bakalım biz buna hazır mıyız? Hazır olunmadan yapıldığında bizi kör eden bu hali konuşuyoruz.

Mecbur olduklarımızdan yaşamaya zaman kalmıyor sanki. Acaba gerçekten bu kadarına mecbur muyuz yoksa sadece kendimizi mi kandırıyoruz?

"Mağduriyet peşimi bırakmıyor. Sanki herkes ve her şey bana düşman" diyorsan, bu zehirli uyuşukluğa kendini kaptırmış olabilirsin. Bu maskenin arkasındaki sırları konuşmaya bekleniyorsun..

Heves ve heyecan dolu bir sezonun daha sonuna geldik. Yolumuz uzun, Eylül ayında görüşene kadar sorularınız bizim rehberimiz olacak. Dinlemediğiniz, izlemediğiniz veya tekrar dinlemek istediğiniz her bölümümüzde, yaz boyunca sizlerleyiz. :]

Herkes bizi sevebilir ama acaba bunu yapmalarının esas sebebi, kendimizden verdiklerimiz olabilir mi? En önemlisi onları memnun etmeye çabalamadığımız zaman bile bizi sevecek insanları bulabilir miyiz?

Modern insanın sanki taşa yazılı kanunu, duyarlı olmak.. Peki, bu kadar kişisel bir duygu, nasıl oluyor da bir insanlık kriterine dönüşebiliyor?

Kendine inanmak her şeyin anahtarı. Bu inancı edinmek bu kadar zorken bir gün bizi terk ederse veya hiç tanışmadıysak hayatımız ne hale gelirdi?

Yıllarca süren eğitim hayatı ve hayatımıza yön veren, saatlerle sınırlı mahşer anları sınavlar. Bu kadar çalışmış ve emek harcamışken acaba doğru bir açıdan yaklaşmayarak kendimizi sabote ediyor olabilir miyiz?

Depremler, seller ve niceleri.. Bu modern çağda bile doğanın bize, sadece birer insan olduğumuzu hatırlatma şekli.

Hayat devam etse de, sanki bir şeylere, birilerine iplerle bağlıyız. Geçen zamana rağmen hala o özel insanlara veya anılara gidip geliyoruz. Kim bilir belki de hiç ayrılamıyoruz. Hayat kalitemizi tehdit eden bu zamansız hayaletlerle bakalım nasıl başedebiliriz?

Bazı insanlar ne kadar rahat.. Sanki tek bir şeyi bile kafaya takmıyor gibiler. Bu büyük konforun anahtarı, bölümümüzün içinde gizli...

En önde ve hep önde olma ihtiyacı duyduğumuz nice zamanlar olabiliyor. Arkamızdan gelenlere bakmaktan, önümüze bakamadığımız ve kendi yolumuzda kalamadığımız bu hayat, bize neler sunabilir? Rekabet gözetmeden iyi bir rakip olmanın sırlarını konuşuyoruz.

Öleceğinin bilinciyle yaşayan tek canlı; insan... Peki bu engellenemez gerçeğin ışığında, neden dünyada adımız ve yaptıklarımız yaşasın istiyoruz? Daha önemlisi bu mümkün mü? Hep beraber masaya yatırıyoruz.

Aklımız erdiği ilk günden beridir ''iyi insan'' olmanın reçetelerini dinliyoruz. Bakalım herkese göre olmamız gereken bu kalıba girmemizi engelleyen neymiş..

Her zaman, her şey bizim kontrolümüzde olmuyor. Acaba böyle durumlarda elimizden gelenin en iyisini yapmak yerine, tembellik yapıyor olabilir miyiz? Sabır ve sebat dolu bir bölümle karşınızdayız.

Her seçim sonuçlarıyla doğruyu tanımlıyor. Bakalım sonucu görmeden doğru karar vermek mümkün müymüş?

Nereye gidersek gidelim yanımızda her zaman biz varız. Arkasına saklandığımız sanal perdelerin ardında gerçekten kendimizden kaçabilyor muyuz? Yoksa kaçtıkça kendimizden uzaklara mı düşüyoruz?

Kalabalıkları memnun etmek için yaşadığımız hayatlar ve diğer yanda tek başına kalmak istediğimiz anlar. Peki durmamız gereken nokta neresi? Neden yanlızlıktan bu kadar korkuyoruz?

Herkes har vurup, harman savuruyor ama sen 'ben her şeyi gerçek değerine göre harcıyorum' diyorsan, birlikte bir daha düşünelim mi? Acaba neler kaçırıyor olabilirsin?

Aşkı arıyoruz derken sevgiye de razı olduğumuzu iddia ediyoruz. Acaba bu kavramlarda netleşebilmemiz, herkesle ve her şeyle olan ilişkimizin mimarı olabilir mi?

Bazı insanlar hayatı bizim için çekilmez yaparken, kötülüklerine akıl erdirmek mümkün olmayabiliyor. Bakalım, bu karanlıkla baş etmek ve gerçek iyiye ulaşmak mümkün mü?

Artık ayakların geri geri mi gidiyor? Gününün en değerli saatlerini harcarken, nedendir bu halsizlik ve isteksizlik dersin? Acaba seni ele geçiren bu duygu sana bir şey anlatmak istiyor olabilir mi?

Eleştirilmekten kaçsak da, neden eleştirmekten vazgeçemiyoruz? Eleştirinin gizli ilmini ve kuzu postuna girmiş kurdu konuşuyoruz.

En gözde ortamlardan, aile ocağına kadar herkesin peşinde koştuğu binlerce kalıba girdik yıllar boyu. Her ne bedel ödediysek geri dönüşü var mıymış bakalım?

Uzun düşünmeler sonrası konulan hedefler ve yapılan planlar, bizi yoruyor olabilir mi? Mutluluğu arkasına koyduğumuz bu dağlar, bizi kendi cehennemimize götürüyordur belki de..

Her sene gelip kapımızı çalan bu kavramları yeterince tanıyor muyuz? Hikayeler ve geleneklerle dolu bir bölüm. Hepinize harika, bir yıl diliyoruz! Sizi seviyoruz..

Kim veya ne ile olursa olsun, ilişki denen bu dansın bazı temel kuralları var. Cezasını ödediğimiz, fark etmeden yaptığımız bu hataları gelin beraber inceleyelim.

Gösteremediğimiz öfke ve içimizdeki acı bizi zehirler mi? Bunun sonucunda enerjimi çalan bir parazit besliyor olabilir miyim? Bu sefer de sinsi düşmanımız "Kin" i konuşacağız.

Her iki taraf da kılıçlarını çekeli çok uzun zaman oldu. Artık ortak bir noktada buluşmak ve uzlaşmak istiyorsak bilmemiz gerekenleri tartışıyoruz.

Parayı, zamanı, heyecanları hep bi tüketme peşindeyiz. Ama sanki dipsiz bir kuyuyu doldurmaya çalışıyor gibiyiz. Tüketim alışkanlıklarımızı tüm gerçekleriyle tartışıyoruz.

Anlamak kadar önemlidir kendini anlatabilmek. Peki beni anlaşılır yapan, yalnızca doğru bir üslup mudur? Yoksa acaba her şey bu kadar basit olmayabilir mi?

Haksızlığa uğradığını düşünenler buraya! Gücü elinde bulunduranlara karşı hakkını nasıl koruyacağını bilemiyorsan, bu bölüm tam senlik.

Genelde "Sana ihtiyacım var" dediğimiz en son kişi kendimiz oluyoruz. Bunu fark etmeden kurduğumuz bağlar, zamanla bağımlılıklara dönüşüp bizi zehirliyor olabilir mi?

Kendimize inanmak için daha kaç sebebe ihtiyacımız var? Sanki her güvensizliğimiz, yetersizliğimizin koca bir ispatı gibi. Peki bu duygudan kurtulmak mümkün mü?

Okula dönüşle beraber, tüm velilerin kaçınılmaz problemi tekrar gündemde, çok sorulan ve merak edilen bu soruna cevap arayacağız. Konumuz: Akran Zorbalığı...

Müjdeli Not: Bizleri artık Youtube'dan izleyebilirsiniz. Keyfimin Kahyaları ismiyle bulun bizi. Artık ben ben değilim sanki. ''Her şey anlamını yavaş yavaş kaybediyor ve çektiğim acıya mana veremiyorum'' diyorsan, belki maratonun sonuna yaklaşıyorsundur.

"Hayatımız kolaylaşsın!" derken kendi efendilerimizi mi yaratıyoruz? Ne kadar çekici olsa da bu tedirgin edici sorunun altında, insana dair en temel korkular yatıyor olabilir. İnsan olma penceresinden yapay zekayı tartışıyoruz.

Kendini kandırmanın gizli bir gücü olabilir. Bu gücü doğru kullanırsam, "Mış" gibi yapmak bana hizmet eder mi? Hep beraber bu soruya cevap bulalım.

Yaşanacak tek gün 'bugün' olsa dahi, aklımız hep bi geçmişe takılı. Her şeyi değiştirecek büyük sırrı anılarda aramak ve onları iyileştirmek mümkün mü?

En pasif erdem denilen ''tahammül'' gerçekten bizim için faydalı mı? Yoksa toplumun huzuru adına demir bir leblebi yutuyor olabilir miyiz?

Sosyal kelebekler çağında yanlızlığı seçmek veya kalabalıklarda huzuru bulamamak suç mu? Kişilik özelliği olarak en öne koyduğumuz bu net ayrımı ve gerçek yüzünü masaya yatırıyoruz.

16 Eylül Pazartesi, tekrar görüşmek üzere. Sizleri seviyoruz...

Hastalık hayatın bir parçası olabilir ama bu kadar büyük bir parçası olması gerekiyor mu? Ben hasta olan mıyım, yoksa eden mi?

Bazen kızsamda kendime, ağzımda bakla ıslanmıyor. Sanki hayatımı ve planlarımı anlatmadan yaşayamıyor gibiyim. Bu ihtiyacın kaynağı ne olabilir?

Her yanımızdan stres ve anksiyete yağarken, sağlam kalmak mümkün müymüş bakalım.

Her hareketimde beni eleştiren ve her şeyi çok bilenlerle, çevrili etrafım. Bu kalabalığın baskısı altında ''ben'' kalabilmek mümkün olabilir mi, hem de üstelik beni eleştirenlere teşekkür ederek...

Sabotajın baş şüphelisi: başarma korkusu. Yoksa bu zanlı, gerçek bize ışık tutan bir rehber olabilir mi?

Her seçimin bir doğrusu olmalı derken her zaman seçenekler arasında sıkışmış buluyoruz kendimizi. Peki doğru bir seçenek varsa, ben bunu nasıl görebilirim?

Yapmam gerekenler listem uzarken, adım bile atamamak acı verebiliyor. Belki de sorun yapamamakla değil, yapmayı seçtiklerimle ilgilidir. Kim bilir?

Hayatımızın temelinde mutluluk ve onu elde etmek adına yaşanmış hayal kırıklıkları var. Peşinden koşmayı bırakmadığımız bu harika ama uçucu duyguda derinleşelim bakalım.

Sanarsın hayat bir beklentiler festivali. Ne benim beklediklerim, ne de benden beklenenler hiç bitmiyor. Bakalım beklentilerden kurtulmak ne kadar mümkün?

Varlığım yeter dercesine, bazı insanların üstüne yapışan bu kudret de neyin nesi? İçimizdeki karizmayı gün yüzüne çıkarmaya geldik..

Yaratmak mı yoksa yansıtmak mı işimiz? Hayatımıza renk getiren bu değerli kavramın kaynağını ve hayatımıza kattıklarını konuşacağız.

''Kendimi kullanılmış hissediyorum. Hele bir de en sevdiklerimin bunu yaptığı görmeye dayanamıyorum'' diyorsan, cevapların burada.

Centilmen erkeklerin soyu mu tükendi dersin? Her aşk romanının baş karakteri olan bu adam peki şimde nerede? Birlikte bulalım...

İnsanların hakkımda her dedikleri sanki beni bana anlatıyormuş gibi geliyor.. Özellikle beni sevdiğini söyleyenlerin yorumları beni öfkeye ve kırgınlığa sürüklüyor diyorsan, bu bölüm tam senlik..

Başarmayı çok istediğimi düşünmek aksini benim için bir kabus haline getiriyor. Başarıya neden bu kadar muhtacım?

Hayatım bildiklerim ve yapabildiklerimden ibaret olduğunda yaşadığım konfor benim düşmanım mı? Değişmek istemeyen bana karşı yaşadığım bu hayatta, kendimi bulmak için yerimden kalkma zamanı gelmiş olmalı. Ama nasıl?