Filtrer par genre

پادکست پرتو | Parto Podcast

پادکست پرتو | Parto Podcast

Shila Razagh Karimi

پادکستی برای حالی بهتر من دکتر شیلا رزاق‌کریمی مربی مهارت‌های زندگی، مطالب و راه کارهایی برای رشد، تعالی و توسعه فردی ارائه می‌دهم. بر این باورم که: یک مربی حرفه‌ای از توانایی، دانش و تجربه راهبری برخوردار است. یک مربی حرفه‌ای هرگز رابطه‌ی مرید و مرشدی نمی‌سازد. یک مربی حرفه‌ای به دنبال توانمند‌سازی افراد برای نقشه‌یابی و طی مسیر منحصر به فردشان است. مطالب ارائه شده در این پادکست، بر گرفته از منابع معتبر در حوزه کوچینگ و رهبری سازمانی و توسعه فردی و نگرش سیستمی و آموزه‌های برخی از اساتید در این حوزه می‌باشد سایت پادکست پرتو www.partopodcast.com

65 - 64 خلاقیت آنچه برای سلامت روان بهش نیاز داریم
0:00 / 0:00
1x
  • 65 - 64 خلاقیت آنچه برای سلامت روان بهش نیاز داریم

    نکات کلیدی اپیزود 64 خلاقیت؛ آنچه برای سلامت روان بهش نیاز داریم خلاقیت، یه استعداد مرموز نیست؛ یه مهارت قابل رشده. بیشتر آدم‌ها کمبود ایده ندارن؛ کمبود اقدام دارن. فاصله‌ی بین ایده و واقعیت، با یه تصمیم پر می‌شه. خلاقیت، فقط فکر کردن نیست؛ ساختنه. هر ایده‌ی تازه، کمی ابهام و کمی ترس با خودش میاره. شجاعت، یعنی حرکت کردن با وجود ترس. ذهن خلاق، قبل از جواب دادن، سؤال بهتری می‌پرسه. گاهی عوض کردن تعریف مسئله، مهم‌تر از پیدا کردن راه‌حله. به جای «چطور بیشتر تلاش کنم؟» بپرس: «آیا راه دیگه‌ای هم هست؟» خلاقیت، از کنجکاوی شروع می‌شه. اولین جواب، همیشه تنها جواب نیست. مسیرهای آشنا، همیشه بهترین مسیرها نیستن. بیشتر خلاقیت‌های زندگی، در تصمیم‌های کوچیک اتفاق می‌افتن. هر تغییر بزرگی، از یه انتخاب کوچیک شروع می‌شه. خلاقیت، بیشتر از نتیجه، به نوع نگاه ما ربط داره. ایده‌ها، وقتی ارزش پیدا می‌کنن که وارد عمل بشن. ترس، نشونه‌ی اشتباه بودن مسیر نیست؛ بخشی از مسیر خلق کردنه. کامل نبودن، بهتر از شروع نکردنه. گیر کردن، یعنی توقف موقت؛ نه ناتوانی. یه روز سخت، هویت تو رو تعریف نمی‌کنه. با خودت، همون‌قدر مهربون باش که با یه دوست مهربونی. استراحت، فرار از خلاقیت نیست؛ بخشی از خلاقیته. گاهی بهترین ایده‌ها، وقتی به ذهن می‌رسن که کمی از مسئله فاصله می‌گیری. آدم‌های متفاوت، سؤال‌های متفاوتی وارد ذهن ما می‌کنن. رشد، از شنیدن نگاه‌های متفاوت شروع می‌شه. لازم نیست دنیا رو عوض کنی؛ گاهی کافیه زاویه‌ی نگاهت رو عوض کنی. هر بار که از خودت می‌پرسی «آیا راه دیگه‌ای هم هست؟»، داری ذهن خلاق رو تمرین می‌کنی. خلاقیت، یعنی انتخاب کردن، نه منتظر موندن. زندگی، بیشتر از ایده‌های بزرگ، با انتخاب‌های کوچیک ساخته می‌شه. امروز، فقط یه قدم متفاوت بردار؛ همین، آغاز خلاقیته.   معرفی: زورانا ایچویچ پرینگل (Zorana Ivcevic Pringle, PhD) زورانا ایوچویچ پرینگل، دکترای روان‌شناسی، پژوهشگر ارشد مرکز هوش هیجانی دانشگاه ییل و مدیر آزمایشگاه «خلاقیت و هیجان» این مرکز است. پژوهش‌های او بر نقش هیجان و هوش هیجانی در خلاقیت و بهزیستی روان‌شناختی متمرکز است. او همچنین بررسی می‌کند که چگونه هنر و نهادهای هنری می‌توانند به پرورش مهارت‌های هیجانی، تقویت خلاقیت و ارتقای سلامت روان کمک کنند. آخرین کتاب وی با عنوان  The Creativity Choice: The Science of Making Decisions to Turn Ideas Into Action. می‌باشد.

    Tue, 22 Sep 2026
  • 64 - 63 راز- رازها با ما چه می‌کند؟

    نکات کلیدی اپیزود ۶۳ | راز- رازها با ما چه می‌کند؟ ۱. هر چیزی که نمی‌گیم، راز نیست. حریم خصوصی یعنی خودمون انتخاب کنیم چه چیزی رو با دیگران در میون بذاریم.راز یعنی قصد داشته باشیم اطلاعاتی رو از دیگران پنهون کنیم. ۲. سنگینی راز فقط از پنهان کردنش نمیاد؛ از تنها موندن با اون میاد. گاهی چیزی که ما رو خسته می‌کنه، این نیست که باید حواسمون باشه کسی راز رو نفهمه؛ بلکه اینه که ذهنمون بارها و بارها به اون موضوع برمی‌گرده. ۳. «من کار بدی کردم» با «من آدم بدی‌ام» فرق داره. وقتی رفتارمون رو از هویتمون جدا می‌کنیم، هنوز می‌تونیم مسئولیتش رو بپذیریم، اصلاحش کنیم و جبران کنیم. ۴. لازم نیست هر رازی رو فوراً به صاحب راز بگیم. گاهی حرف زدن با یک نفر سوم و قابل اعتماد کمک می‌کنه از زاویه‌ی تازه‌ای به مسئله نگاه کنیم. ۵. همیشه راه‌حل لازم نیست؛ گاهی فقط شنیده شدن لازمه. همون‌طور که در اپیزود «قدرت گوش دل» گفتیم، ممکنه آدمی که با راز خودش درگیره، قبل از هر راه‌حلی به یک شنونده‌ی امن نیاز داشته باشه. ۶. نوشتن می‌تونه کمک‌کننده باشه، اما نه اگر تبدیل به نشخوار بشه. سؤال مهم اینه: «دارم گذشته رو دوباره مرور می‌کنم، یا دارم تلاش می‌کنم از یه زاویه‌ی تازه بهش نگاه کنم؟» ۷. پنهان کردن راز همیشه قابل تشخیص نیست. دیگران معمولاً نمی‌تونن ذهن ما رو بخونن؛ اما اجتناب مداوم از یک موضوع، مخصوصاً در رابطه‌ی عاطفی، ممکنه خودش دیده بشه. ۸. راز می‌تونه صمیمیت هم ایجاد کنه. وقتی آدم امنی رو انتخاب می‌کنیم و با اعتماد، بخشی از خودمون رو باهاش درمیون می‌ذاریم، آسیب‌پذیری می‌تونه به نزدیک‌تر شدن کمک کنه. ۹. لازم نیست برای هر رازی فوراً تصمیم بگیری. اگر نه می‌خوای راز رو نگه داری و نه آماده‌ای بگیش، می‌تونی اول کمک بگیری برای فکر کردن. ۱۰. سه سؤال برای این هفته یک: این موضوع واقعاً رازه یا فقط حریم خصوصی منه؟ دو: دارم می‌گم «من کار اشتباهی کردم» یا «من آدم اشتباهی هستم»؟ سه: چه آدم امنی می‌تونه بدون قضاوت کمکم کنه از زاویه‌ی دیگه‌ای بهش نگاه کنم؟ ⭐ جمله ماندگار اپیزود «شاید مسئله همیشه این نباشه که چه چیزی رو پنهان می‌کنیم؛ گاهی مسئله اینه که چقدر تنهایی با اون چیزی که پنهان کردیم زندگی می‌کنیم.» معرفی: مایکل اسلپیان (Michael Slepian, PhD) مایکل اسلپیان، دکترای روان‌شناسی و استاد مدرسه کسب‌وکار کلمبیا است. پژوهش‌های او بر روان‌شناسی رازها و پنهان‌کاری متمرکز است و بررسی می‌کند که چرا افراد راز نگه می‌دارند، رازها چگونه بر سلامت روان، روابط و بهزیستی تأثیر می‌گذارند و چه عواملی تعیین می‌کنند که یک راز را با دیگران در میان بگذاریم یا پنهان نگه داریم.

    Tue, 15 Sep 2026
  • 63 - #62 در نگاهِ اول: چرا در چند ثانیه دربارۀ آدم‌ها تصمیم می‌گیریم؟

    نکات کلیدی اپیزود ۶۲ | نیکولاس رول ۱. ذهن ما خیلی سریع‌تر از شناخت ما قضاوت می‌کنه. گاهی فقط با چند نشونه‌ی کوچیک، درباره‌ی یک آدم برداشت می‌کنیم؛ قبل از اینکه واقعاً فرصت شناختنش رو داشته باشیم. ۲. برداشت اول، لزوماً واقعیت نیست. ممکنه یک رفتار، چند توضیح مختلف داشته باشه. کم‌حرف بودن یک نفر می‌تونه از غرور، خجالت، خستگی یا حتی حال بد ناشی بشه. ۳. بین «چیزی که دیدیم» و «تفسیری که ازش کردیم» فرق وجود داره. اینکه کسی کم حرف زده، یک واقعیته؛ اینکه «پس حتماً مغروره»، تفسیر ذهن ماست. ۴. وقتی یک قضاوت اولیه شکل می‌گیره، ممکنه دنبال شواهد تأییدکننده‌ی اون بگردیم. در نتیجه، چیزهایی رو بیشتر می‌بینیم که با برداشت اولیه‌مون جور درمیاد و چیزهای مخالفش رو کمتر می‌بینیم. ۵. کنجکاوی می‌تونه جای قضاوت سریع رو بگیره. به جای اینکه بگیم «من فهمیدم این آدم چه‌جوریه»، از خودمون بپرسیم: «چه توضیح دیگه‌ای ممکنه وجود داشته باشه؟» ۶. صبر فقط برای کنترل واکنش‌هامون نیست؛ برای قضاوت کردن هم لازمه. همون‌طور که در اپیزود قبل درباره‌ی قدرت صبر حرف زدیم، گاهی باید قبل از نتیجه‌گیری هم مکث کنیم. ۷. این موضوع درباره‌ی خودمون هم صدق می‌کنه. ممکنه یک اشتباه یا یک رفتار رو به کل هویت خودمون تعمیم بدیم؛ در حالی که «من یک اشتباه کردم» با «من آدم اشتباهی هستم» فرق داره. ۸. مکث کردن به معنی ساده‌لوح بودن نیست. قرار نیست نشانه‌های واقعی و رفتارهای تکرارشونده رو نادیده بگیریم؛ فقط نباید یک نشانه‌ی کوچک رو به یک داستان بزرگ تبدیل کنیم. ۹. سه سؤال برای قضاوت‌های سریع: من دقیقاً چی دیدم یا شنیدم؟کدوم بخش واقعیته و کدوم بخش تفسیر منه؟چه توضیح دیگه‌ای ممکنه برای این رفتار وجود داشته باشه؟ ⭐ جمله ماندگار اپیزود «اولین برداشت، پایان داستان نیست؛ فقط اولین صفحه‌شه.»   پادکست پرتو در شبکه‌های اجتماعی لینک اینستاگرام پادکست پرتو https://www.instagram.com/partopodcast لینک تلگرام پادکست پرتو https://t.me/partopodcast لینک توییتر پادکست پرتو https://x.com/shilarkarimi?t=HhORqbSf6tmFnh_daB1MiQ&s=09

    Thu, 10 Sep 2026
  • 62 - #61 قدرتِ صبر

    نکات کلیدی این اپیزود چطور صبورتر بشیم؟ صبر، فقط تحمل کردن نیست؛ یک مهارته. صبر یعنی بین احساس و واکنش، کمی فضا ایجاد کنیم. آدم‌های صبور، احساسات کمتری ندارن؛ انتخاب‌های آگاهانه‌تری دارن. هر بی‌صبری، فرصتیه برای شناخت بهتر خودمون. عجله، همیشه زمان رو نجات نمی‌ده؛ گاهی فقط کیفیت تصمیم رو کم می‌کنه. صبر، منفعل بودن نیست؛ آگاهانه عمل کردنه. خیلی از تصمیم‌های خوب، چند ثانیه دیرتر گرفته می‌شن. رشد واقعی، بیشتر شبیه کاشتن درخته تا روشن کردن چراغ. بعضی نتیجه‌ها فقط با زمان به دست میان؛ نه با فشار بیشتر. صبر در رابطه‌ها، قبل از حرف زدن با گوش دادن شروع می‌شه. صبر یعنی قبل از قضاوت، کمی بیشتر بفهمیم. کسی که با خودش صبورتره، احتمال بیشتری داره با دیگران هم مهربان‌تر باشه. خودسرزنش کردن، رشد نمی‌سازه؛ خودآگاهی می‌سازه. تغییر شخصیت، معمولاً آهسته‌تر از چیزی اتفاق می‌افته که انتظار داریم. لازم نیست امروز کامل باشی؛ کافی‌ه امروز، کمی آگاه‌تر از دیروز باشی. صبر، امید رو در روزهای سخت زنده نگه می‌داره. گاهی بزرگ‌ترین قدرت، در «صبر کردن برای واکنش ندادن» پنهان شده. هر مکث آگاهانه، یعنی اختیار عمل بیشتر. زندگی فقط به مقصدها وابسته نیست؛ به کیفیت حضوری هم بستگی داره که در مسیر داریم. صبر، هنرِ منتظر موندن نیست؛ هنرِ درست زندگی کردن، وقتی هنوز به مقصد نرسیدیم.   معرفی سارا شنیتکر (Sarah Schnitker, PhD) سارا شنیتکر، دکترای روان‌شناسی، استاد روان‌شناسی و علوم اعصاب در دانشگاه بیلور است. پژوهش‌های او بر رشد فضیلت‌ها و شکل‌گیری منش اخلاقی در نوجوانان و بزرگسالان نوظهور متمرکز است و موضوعاتی مانند صبر، خودکنترلی، قدردانی، سخاوت و صرفه‌جویی را بررسی می‌کند. او از پژوهشگران شناخته‌شده در حوزه روان‌شناسی منش، رشد اخلاقی و روان‌شناسی مثبت‌نگر به شمار می‌رود.   پادکست پرتو در شبکه‌های اجتماعی لینک اینستاگرام پادکست پرتو https://www.instagram.com/partopodcast لینک تلگرام پادکست پرتو https://t.me/partopodcast لینک توییتر پادکست پرتو https://x.com/shilarkarimi?t=HhORqbSf6tmFnh_daB1MiQ&s=09

    Thu, 03 Sep 2026
  • 61 - #60 قدرتِ گوش‌دل

    نکات کلیدی چرا خوب گوش دادن، سخت‌تر و قدرتمندتر از چیزیه که فکر می‌کنیم؟ خوب گوش دادن، فقط ساکت موندن نیست؛ یعنی با تمام توجه حاضر بودن. کیفیت یک گفت‌وگو، بیشتر از حرف زدن، به کیفیت گوش دادن بستگی داره. شنیده شدن، یکی از عمیق‌ترین نیازهای انسانه. قبل از اینکه جواب بدی، مطمئن شو واقعاً فهمیدی. گوش دادن یعنی برای چند دقیقه، دنیای طرف مقابل رو جدی بگیری. لازم نیست همیشه راه‌حل داشته باشی؛ گاهی حضور تو، بهترین کمک ممکنه. خیلی وقت‌ها آدم‌ها بیشتر از نصیحت، به همدلی احتیاج دارن. عجله برای حل مسئله، گاهی احساس شنیده شدن رو از بین می‌بره. سکوت، همیشه نشانه‌ی گوش دادن نیست؛ حضور ذهن مهم‌تره. اگر ذهنت مشغول جواب دادنه، هنوز کاملاً گوش نمی‌دی. شنونده‌ی خوب، بیشتر سؤال می‌پرسه تا اینکه نتیجه‌گیری کنه. قضاوت زودهنگام، درِ گفت‌وگو رو می‌بنده. امنیت روانی، قبل از هر تغییری باید ساخته بشه. آدم‌ها وقتی احساس امنیت می‌کنن، شفاف‌تر فکر می‌کنن. گاهی خودِ گوینده، هنگام حرف زدن جوابش رو پیدا می‌کنه. خوب گوش دادن، به آدم‌ها فرصت فکر کردن می‌ده. هر احساسی، قبل از تحلیل شدن، دوست داره دیده بشه. همدلی، به معنی موافقت کردن نیست؛ یعنی تلاش برای فهمیدن. زمانِ راه‌حل، به اندازه‌ی خودِ راه‌حل مهمه. اول احساسات رو بشنو؛ بعد اگر لازم بود، پیشنهاد بده. گفت‌وگوی خوب، جاییه که هیچ‌کس مجبور نباشه از احساسش دفاع کنه. حضور واقعی، از هر تکنیک ارتباطی اثرگذارتره. شنونده‌ی خوب، کمتر حرف دیگران رو قطع می‌کنه و بیشتر کنجکاو می‌مونه. خودمربی‌گری از جایی شروع می‌شه که یاد بگیری به خودت هم گوش بدی. قبل از اینکه خودت رو قضاوت کنی، از خودت بپرس: «الان واقعاً چه احساسی دارم؟» گاهی آرامش، نتیجه‌ی پیدا کردن جواب نیست؛ نتیجه‌ی احساس شنیده شدنه. خوب گوش دادن، یعنی برای چند دقیقه، مرکز جهان نبودن. آدم‌ها همیشه بهترین نصیحت‌ها رو یادشون نمی‌مونه؛ ولی یادشون می‌مونه کنار چه کسی احساس امنیت کردن. هر گفت‌وگوی عمیق، با یک شنونده‌ی واقعی شروع می‌شه. بزرگ‌ترین هدیه‌ای که می‌تونی به یک انسان بدی، اینه که کمکش کنی بدون ترس، خودش باشه.   گای ایچاکوف (Guy Itzchakov, PhD) گای ایچاکوف، دکترای روان‌شناسی، استاد گروه خدمات انسانی دانشگاه و مدیر آزمایشگاه «گوش‌دادن بین‌فردی و نفوذ اجتماعی» است. پژوهش‌های او بر تأثیر گوش‌دادن باکیفیت—یعنی گوش‌دادن همراه با توجه، همدلی و پرهیز از قضاوت—متمرکز است و بررسی می‌کند که این شیوه شنیدن چگونه می‌تواند به تغییر هیجان‌ها، الگوهای فکری و رفتار افراد کمک کند. او از پژوهشگران برجسته حوزه گوش‌دادن همدلانه و ارتباطات بین‌فردی به شمار می‌رود.   پادکست پرتو در شبکه‌های اجتماعی: لینک اینستاگرام پادکست پرتو https://www.instagram.com/partopodcast لینک تلگرام پادکست پرتو https://t.me/partopodcast لینک توییتر پادکست پرتو https://x.com/shilarkarimi?t=HhORqbSf6tmFnh_daB1MiQ&s=09

    Thu, 27 Aug 2026
Afficher plus d'épisodes