ATHENS VOICE Podcast

Στο 217ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «5 μυστικά διαπραγμάτευσης για να πετυχαίνετε καλύτερα deals», συζητάμε γιατί το επιχειρείν είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ικανότητα να διαπραγματευόμαστε αποτελεσματικά. Από την αρχή της αμοιβαιότητας και τη σημασία της «προ-διαπραγμάτευσης» με τον ίδιο μας τον εαυτό, μέχρι τη δύναμη των δεδομένων, της σιωπής και ενός ξεκάθαρου «όχι», βλέπουμε πώς μικρές αλλαγές στον τρόπο που προσεγγίζουμε μια διαπραγμάτευση μπορούν να αλλάξουν σημαντικά το αποτέλεσμά της. Ανακαλύπτουμε γιατί δεν πρέπει να μπαίνουμε σε μια συζήτηση σκεπτόμενοι μόνο τι θα πάρουμε, πώς τα αντικειμενικά στοιχεία ενισχύουν τη διαπραγματευτική μας θέση και γιατί η ανάγκη να κλείσουμε πάση θυσία μια συμφωνία μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος αντίπαλός μας. Γιατί, τελικά, καλός διαπραγματευτής δεν είναι αυτός που κλείνει κάθε deal, αλλά εκείνος που ξέρει πώς να πετυχαίνει τους σωστούς όρους — και πότε είναι προτιμότερο να αποχωρεί από το τραπέζι.

Η μετάβαση από το Νηπιαγωγείο στην Α' Δημοτικού είναι μία από τις σημαντικότερες αλλαγές της παιδικής ηλικίας. Νέοι χώροι, άνθρωποι, κανόνες και απαιτήσεις δημιουργούν έναν ολόκληρο καινούριο κόσμο που το παιδί καλείται σταδιακά να γνωρίσει. Πώς μπορεί όμως η ζωγραφική να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς βιώνει αυτή τη μετάβαση; Στο νέο επεισόδιο, ανακαλύπτουμε απλές προσκλήσεις σχεδίου που μπορούν να ανοίξουν συζητήσεις για τη σχολική καθημερινότητα, τις σχέσεις, τις ανακαλύψεις αλλά και τις δυσκολίες των πρώτων εβδομάδων, χωρίς να ερμηνεύουμε τη ζωγραφιά, αλλά δίνοντας χώρο στο ίδιο το παιδί να αφηγηθεί την ιστορία του.

Στο 2ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για τη συλλογή διηγημάτων της Γιουριέτ Ρομέρο «Οι Eπισκέπτριες» (μετάφραση Δέσποινα Δρακάκη, Εκδόσεις Carnívora), και για τα απομνημονεύματα του Βασίλη Παπαθεοδώρου με τίτλο «Σπασμένος χρόνος: 343 μέρες στη φυλακή» (Εκδόσεις Bell). Βεβαίως, συνεχίζουμε και την αναδρομή στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών.

Καλή σας ακρόαση!

Η δολοφονία του 73χρονου λογοτέχνη και εμπόρου Θανάση Διαμαντόπουλου, στις 24 Σεπτεμβρίου 1984, στο διαμέρισμά του στο Κολωνάκι, αποτέλεσε μία από τις πιο σκοτεινές και πολυσυζητημένες εγκληματικές υποθέσεις της μεταπολεμικής Αθήνας. Ο Διαμαντόπουλος, γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, βρέθηκε νεκρός μετά από 97 χτυπήματα με σφυρί. Η πρωτοφανής αγριότητα του εγκλήματος συγκλόνισε την κοινή γνώμη, ενώ η απουσία αυτόπτων μαρτύρων έκανε την έρευνα ακόμη πιο δύσκολη.

Οι υποψίες των αρχών στράφηκαν στον Θανάση Νάσιουτζικ, ο οποίος γνώριζε το θύμα και φερόταν να είχε προσωπικές διαφορές μαζί του. Μια σημαντική μαρτυρία ήταν εκείνη της δημοσιογράφου Βένιας Γονατοπούλου, η οποία είχε ακούσει έντονη λογομαχία από το διαμέρισμα και κάλεσε την Αστυνομία. Ο Νάσιουτζικ συνελήφθη, αρνήθηκε αρχικά την εμπλοκή του, ενώ στη συνέχεια φέρεται να ομολόγησε και αργότερα ανακάλεσε, επικαλούμενος ψυχολογική πίεση.

Στο επίκεντρο των αλλεπάλληλων δικών βρέθηκε η ψυχική κατάσταση του κατηγορουμένου. Οι πραγματογνωμοσύνες ήταν αντικρουόμενες, ενώ η υπεράσπιση υποστήριξε τη θέση του μειωμένου ή ανύπαρκτου καταλογισμού. Η πρώτη δίκη, με συνηγόρους τον Ιωάννη Μαγκάκη και τον Ηλία Ηλιού από τις δύο πλευρές, συγκέντρωσε τεράστιο ενδιαφέρον, ενώ στις επόμενες δικαστικές φάσεις ενεπλάκη και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.

Η υπόθεση πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις όταν ο Νάσιουτζικ εγκατέλειψε την Ελλάδα και κατέφυγε στο Παρίσι, πριν τελικά επιστρέψει και οδηγηθεί στη φυλακή. Το 1993 καταδικάστηκε από το Εφετείο σε 15 χρόνια κάθειρξη και αποφυλακίστηκε το 1995.

Η υπόθεση έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τη φρίκη του εγκλήματος, αλλά και για τα ερωτήματα που προκάλεσε σχετικά με την ψυχική υγεία, τον ποινικό καταλογισμό, τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και την επιρροή της κοινωνικής θέσης στην εξέλιξη μιας πολύκροτης δίκης.

Συντελεστές:Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Ένα τεράστιο κεφάλι, δύο πόδια που ξεκινούν από αυτό και συχνά κανένας κορμός. Στο νέο επεισόδιο του podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ακολουθούμε τη συναρπαστική διαδρομή από τις πρώτες μουτζούρες και τις μαντάλες μέχρι την ανθρώπινη φιγούρα. Ανακαλύπτουμε γιατί το κεφάλι είναι τόσο μεγάλο, αν το παιδί γνωρίζει περισσότερα για το σώμα απ’ όσα ζωγραφίζει και τι σχέση έχουν οι γυρίνοι της σημερινής εποχής με παιδικά σχέδια 2.000 χρόνων πριν. Μια διαφορετική ματιά σε ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του παιδικού σχεδίου.

Στο 1ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού «DeepThought» (που πλέον έχει και υπότιτλο: Paperback+ αλλά και Α.Ι. τζιγκλάκι) μιλάμε για την «Οδύσσεια» του Στίβεν Φράι (μετάφραση Πέτρος Γεωργίου, Εκδόσεις Πατάκη), και μπαίνουμε με τα μπούνια στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Μαζί, δυο λόγια (μόνο) για τις νέες σειρές: θα υπάρξουν πολλά περισσότερα στα επόμενα. 

Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, και τις ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Καλή σας ακρόαση!

Σε αυτό το νέο podcast (No 216) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «5 τύποι ανθρώπων που θα είναι πάντα επιτυχημένοι», αναζητούμε τι είναι αυτό που κάνει ορισμένους ανθρώπους να ξεχωρίζουν και να προχωρούν, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι με το μέρος τους. Από εκείνους που στοιχηματίζουν στον εαυτό τους πριν τους πιστέψει οποιοσδήποτε άλλος, μέχρι όσους θυσιάζουν τις πρόσκαιρες απολαύσεις για ένα μεγαλύτερο όραμα, επιλέγουν προσεκτικά τα διδάγματα που ακολουθούν, αντέχουν την απόρριψη και τολμούν να ξεκινήσουν πριν αισθανθούν απόλυτα έτοιμοι. Μέσα από χαρακτηριστικά παραδείγματα ανθρώπων που γνώρισαν την αμφισβήτηση και την αποτυχία πριν πετύχουν, βλέπουμε ότι η επιτυχία σπάνια είναι αποτέλεσμα τύχης. Είναι περισσότερο αποτέλεσμα νοοτροπίας, επιμονής, σωστών επιλογών και της ικανότητας να συνεχίζεις όταν οι περισσότεροι σταματούν. Γιατί, τελικά, αυτοί που προχωρούν δεν είναι απαραίτητα εκείνοι που ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αλλά εκείνοι που δεν περίμεναν τις ιδανικές συνθήκες για να κάνουν το πρώτο βήμα.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την επικοινωνία, που δεν είναι απλά οι λέξεις που λέμε. Είναι ο τρόπος που κοιτάζουμε τον άλλον. Ο τρόπος που ακούμε. Ο τρόπος που απαντάμε όταν διαφωνούμε, όταν πιεζόμαστε, όταν θυμώνουμε, όταν κουραστούμε! Και σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου επικοινωνούμε συνεχώς… αλλά απ’ ότι φαίνεται η μοναξιά κοπάζει, και συνδεόμαστε όλο και λιγότερο. Σε πρόσφατη έρευνα που κάναμε όλο το ελληνικό κοινό αναγνωρίζει την μεγάλη σημασία της σωστής επικοινωνίας, αλλά στην πράξη φαίνεται πως η κουλτούρα επικοινωνίας που έχουμε ως Έλληνες είναι σε χαμηλά επίπεδα. Και θα μοιραστώ τρεις βασικές επιλογές που σας βοηθούν να επικοινωνείτε αποτελεσματικά:

Ακούστε πραγματικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ακούν για να καταλάβουν. Ακούν για να απαντήσουν. Την ώρα που ο άλλος μιλά, αντί να αφουγκραστούν τα λεγόμενα, να εισπράξουν μηνύματα από την γλώσσα του σώματος και τις εκφράσεις, ετοιμάζουν ήδη την απάντησή τους, το επιχείρημά τους ή την επόμενη κουβέντα τους. Και το μόνο που τους νοιάζει είναι να μιλήσουν εκείνοι, και μάλιστα όσο περισσότερο μπορούν. Όμως, η ενεργητική ακρόαση είναι πράξη σεβασμού. Μόνο όταν ακούτε πραγματικά δίνετε στον άλλον το μήνυμα «σε βλέπω, σε υπολογίζω, αυτό που μου λες και αυτό που αισθάνεσαι έχει σημασία, το λαμβάνω υπ’ όψη μου». Και πολλές φορές οι άνθρωποι δεν χρειάζονται αμέσως απαντήσεις ή λύσεις στα προβλήματά τους. Χρειάζονται πρώτα να νιώσουν ότι κάποιος τους καταλαβαίνει. Θυμηθείτε το: από την ακρόαση ξεκινάει η σύνδεση.

Μιλήστε με ενσυναίσθηση, συνειδητότητα και αποφύγετε την παρόρμηση. Στην εποχή της ταχύτητας, συχνά αντιδρούμε πολύ εύκολα. Από την ανάγκη μας να απαντήσουμε αμέσως σ’ ένα μήνυμα, απαντάμε ακόμα κι όταν οδηγούμε, και μάλιστα όταν είμαστε μέσα σε μια διαφωνία ή φορτισμένα σ’ ένα σχόλιο που μας θύμωσε. Και βέβαια, αργότερα να το μετανιώσουμε. Θυμηθείτε όμως πως οι λέξεις από μόνες τους έχουν δύναμη, έχουν ειδικό εκτόπισμα και αντίκτυπο η κάθε μία. Οι λέξεις μπορεί να θεραπεύσουν και να απαλύνουν μια δύσκολη στιγμή, αλλά μπορεί και να τραυματίσουν βαθιά, και άντε μετά να τις πάρεις πίσω, ειδικά αν είναι γραπτές. Γι’ αυτό φροντίστε να αποφύγετε την παρόρμηση, και πριν μιλήσετε αναρωτηθείτε: Αυτό που θα πω βοηθά ή πληγώνει; Λύνει το πρόβλημα ή ρίχνει λάδι στη φωτιά; Κάνει καλό σε κάποιον ή όχι;

Εκφράζετε με ευγένεια και σαφήνεια τα συναισθήματα, τα όρια, τις απόψεις σας. Πολλοί άνθρωποι είτε καταπιέζουν όσα νιώθουν είτε ξεσπούν επιθετικά. Όμως η ήρεμη, ώριμη έκφραση είναι εκείνη που έχει τη μεγάλη δύναμη και σας αντιπροσωπεύει. Εστιαστείτε στο να εκφράσετε αυτά που αισθάνεστε εσείς, αντί να κριτικάρετε ή να κατηγορήσετε τον άλλον. Για παράδειγμα, αντί να πείτε «δεν με καταλαβαίνεις» πείτε «νιώθω ότι δεν ακούγομαι». Με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο δεν επιτίθεστε, οπότε δεν θα υψώσει τοίχο ο συνομιλητής σας, αλλά παίρνετε εσείς τα ηνία των συναισθημάτων σας. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Γιατί χρειάζεται αυτογνωσία και θάρρος για να επικοινωνείτε αυθεντικά, χωρίς επιθετικότητα, και χωρίς να μπαίνετε σε ρόλο.

Τι αλλάζει ξαφνικά στις ζωγραφιές των παιδιών 7-9 χρόνων;

Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε τρεις σημαντικές κατακτήσεις του παιδικού σχεδίου: το βάθος, τις αναλογίες και την εμπρόθετη διαφάνεια. Μαθαίνουμε πώς το παιδί οργανώνει τον χώρο, συγκρίνει μεγέθη και επινοεί λύσεις για να χωρέσει τον τρισδιάστατο κόσμο σε ένα επίπεδο χαρτί. Και κυρίως, τι μπορεί να παρατηρήσει ένας ενήλικας για να αναγνωρίσει αυτή την εξέλιξη.

Σήμερα θα κάνουμε κάτι σαν «ανατομία» του ταξιδιού προς την επιτυχία. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η επιτυχία είναι θέμα τύχης, στην Ελλάδα αυτή η αναλογία είναι 40%. Και όταν βλέπουν κάποιον άνθρωπο πετυχημένο, πιστεύουν είτε ότι γεννήθηκε «προικισμένος», με αυτοπεποίθηση, είτε ότι πέτυχε γιατί ήταν τυχερός και είχε γνωριμίες.  Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Οι περισσότεροι άνθρωποι που θαυμάζετε, πέρασαν από φάσεις αμφιβολίας, φόβου, αποτυχίας και εσωτερικών συγκρούσεων. Η διαφορά τους δεν ήταν ότι δεν λύγισαν ποτέ. Ήταν ότι συνέχισαν όλη την διαδρομή μέχρι την επιτυχία, κάνοντας έναν άθλο, και ξεπερνώντας πολλά εμπόδια. Και ποια είναι τα κυριότερα εμπόδια;

Η απόρριψη: Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει ταπείνωση με το «όχι» που θα ακούσει. Ένα «όχι» σε μια δουλειά, μια συνεργασία, ή από έναν άνθρωπο που πιστεύατε ότι θα σας στηρίξει. Και εκεί αρχίζετε να αμφισβητείτε την αξία σας.Όμως η απόρριψη δεν είναι απόδειξη ανικανότητας. Είναι μέρος της διαδρομής εξέλιξης. Εκείνοι που πετυχαίνουν δεν είναι αυτοί που δεν απορρίφθηκαν ποτέ. Είναι αυτοί που δεν επέτρεψαν στην απόρριψη να τους καθορίσει. Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα ακούσετε «όχι», μην το μεταφράσετε ως «δεν αξίζω». Μπείτε σε αναλογισμό και εξετάστε αν ήταν η σωστή στιγμή, ο σωστός τρόπος ή ο σωστός άνθρωπος που απευθυνθήκατε. Γιατί πολλές φορές το «όχι» που σας πληγώνει σήμερα, είναι αυτό που σας πάει να εξελιχθείτε. Μέσα από τις αρνητικές εμπειρίες σας θα βελτιώσετε την προσέγγισή σας, θα διορθώσετε το περιεχόμενό σας, ή ακόμα και θα απευθυνθείτε σε άλλου τύπου ανθρώπους.

Η πειθαρχία της επανάληψης, ακόμα και σε πράγματα που δεν σας αρέσουν. Όλοι θέλουν το αποτέλεσμα, αλλά λίγοι αντέχουν τη μονοτονία της καθημερινής προσπάθειας.Όμως η επιτυχία χτίζεται μέσα από επαναλήψεις που πολλές φορές σας κουράζουν, σας βαραίνουν ή δεν σας ευχαριστούν. Είναι οι ώρες που θα δουλέψετε ενώ δεν έχετε διάθεση. Είναι οι φορές που θα χρειαστεί να εξασκηθείτε ξανά και ξανά μέχρι να γίνετε καλύτεροι. Είναι οι μικρές καθημερινές πράξεις που τελικά δημιουργούν τα μεγάλα αποτελέσματα. Η πειθαρχία είναι η μεγαλύτερή σας πρόκληση, γιατί σας φέρνει να συνεχίζετε την προσπάθειά σας, ακόμη κι όταν δεν έχετε καθόλου κέφι! Και ο τρόπος να το καταφέρετε είναι να εμπνέεστε από το όραμα του στόχου και της νίκης σας και να συνεχίζετε. Γιατί οι μεγάλοι στόχοι δεν κατακτώνται με εκρήξεις ενθουσιασμού. Κατακτώνται με συνέπεια.

Η αρνητική κριτική.Όταν ξεκινάτε κάτι σημαντικό, κάποιοι θα σας αμφισβητήσουν, θα σας ειρωνευτούν, θα πουν «δεν γίνεται», ή ότι εσείς δεν μπορείτε. Αυτό γιατί κάθε άνθρωπος βλέπει τον κόσμο μέσα από τα δικά του όρια. Κι όταν κάποιος δεν τόλμησε να κυνηγήσει τα δικά του όνειρα, δυσκολεύεται να πιστέψει στα δικά σας.Μη δίνετε σ’ αυτούς τους ανθρώπους το δικαίωμα να ορίζουν το δικό σας όραμα. Ακούστε την άποψη των άλλων γιατί συχνά σας βοηθάει να βελτιώνεστε. Όταν όμως τα αρνητικά σας πειράζουν, κάντε τα «κλειδί» για να βρείτε πού εσείς αμφισβητείτε τον εαυτό σας!

Σε αυτό το νέο podcast (No 215) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Online reputation. Δύσκολα κερδίζεται, εύκολα χάνεται», συζητάμε γιατί η διαδικτυακή φήμη μιας επιχείρησης αποτελεί σήμερα έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν την απόφαση ενός πελάτη. Μέσα από το παράδειγμα του «Μπαρμπουνάκου», βλέπουμε πώς οι αξιολογήσεις, οι μηχανές αναζήτησης, το website, τα social media και το περιεχόμενο διαμορφώνουν την εικόνα μιας επιχείρησης πριν ακόμη ο πελάτης έρθει σε επαφή μαζί της. Ανακαλύπτουμε γιατί οι αρνητικές κριτικές δεν είναι απαραίτητα το πρόβλημα, πώς μια σωστή απάντηση μπορεί να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και γιατί πρέπει να ενθαρρύνουμε τους ικανοποιημένους πελάτες να μοιράζονται την εμπειρία τους. Γιατί η καλή φήμη δεν είναι θέμα τύχης: χτίζεται συστηματικά, με συνέπεια, σωστή διαχείριση και μια online εικόνα αντάξια της πραγματικής εμπειρίας που προσφέρει η επιχείρηση.

Πριν από κάποια χρόνια είχα παρακολουθήσει μια διάλεξη από τον τότε Διευθύνοντα Σύμβουλο της Google, ο οποίος είπε πως η ανθρωπότητα στην ιστορία και στην εξέλιξή της χαρακτηρίζεται από τρία μεγάλα “G”, το πρώτο ήταν οι GREEKS, και αναφερόταν στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους που τα είχαν πει όλα, μετά ο Gutenberg που ανακάλυψε τον πολύγραφο, και βέβαια η Google, που έδωσε πρόσβαση στην πληροφορία σε όλους. Γι’ αυτό, σήμερα διάλεξα πέντε κορυφαία ρητά αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, που συνδέονται απόλυτα με τον άνθρωπο, την καλύτερη ζωή, την σημερινή καθημερινότητα.

Είπε ο Σωκράτης: «Κάνε το σωστό ακόμα και όταν κανείς δεν σε βλέπει». Αυτό σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες του ακόμα κι όταν κανείς δεν μπορεί να τον επιβεβαιώσει είναι ένας άνθρωπος με ακεραιότητα! Γιατί πολλοί πετούν το σκουπίδι τους στον κάδο ανακύκλωσης όταν τους βλέπουν, αλλά το ρίχνουν έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου όταν δεν έρχεται πίσω τους κανένας…

Είπε ο Πυθαγόρας: «Η ζωή είναι ένα ταξίδι που πρέπει να ζήσεις και όχι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσεις». Σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση το νόημα αυτής της φράσης είναι πως η ζωή θα φέρνει δυσκολίες και ανατροπές και ο πλήρως λειτουργικός άνθρωπος —όπως λέει και ο Carl Rogers— είναι εκείνος που βάζει σε όλες θετικό πρόσημο στην διάθεσή του, γιατί ξέρει ότι κάθε εμπειρία—εύκολη ή δύσκολη—θα τον κάνει ακόμα πιο δυνατό. Αυτή είναι και η δική μου θέση, ως ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα!

Επίσης ο Πυθαγόρας είχε πει: «Ένας άνθρωπος με αρνητική σκέψη, δεν μπορεί να έχει μια θετική ζωή». Και είναι 100% αλήθεια αυτή η άποψη, γιατί αν σκεφτείτε εκείνους τους ανθρώπους που συνεχώς κρίνουν αρνητικά, που σε όλα βρίσκουν κάτι κακό, που σε κάθε τι καινούργιο φέρνουν την αμφιβολία, θα διαπιστώσετε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι ήδη δυστυχισμένοι και τελματωμένοι! Και το κυριότερο; Όσο προσπαθείτε να πείσετε ή να αλλάξετε αυτούς τους ανθρώπους, τόσο εσείς θα παιδεύεστε. Και επίσης να θυμάστε ότι δεν μπορείτε ποτέ να περιμένετε να λύσει κανείς ένα πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε.

Είπε ο Πλάτωνας: «Η ανάγκη είναι η μητέρα της εφεύρεσης»:αυτό, ειδικά στην εποχή μας είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί μας απαλλάσσει από τις ενοχές που νιώθουμε μπροστά στην φάση που πρέπει να εξελιχθούμε και να μάθουμε κάτι καινούργιο, Όταν εφαρμόζουμε πχ ένα εργαλείο ΑΙ για να δουλέψουμε γρηγορότερα, δεν σημαίνει ότι πριν κάναμε λάθος. Και όντως, τελικά, η ανάγκη να εκσυγχρονιστούμε μας φέρνει την πρόοδο!

Είπε επίσης ο Πλάτωνας: «Η άγνοια είναι η ρίζα και ο κορμός όλου του κακού».Αυθό αναδεικνύει την έμφυτη ροπή του ανθρώπου να φοβάται το άγνωστο. Αυτή η αυτοματοποιημένη λειτουργία έρχεται από τον εγκέφαλο γιατί η πρώτιστη ανάγκη του ανθρώπου είναι για ασφάλεια και επιβίωση. Έτσι κάθε τι καινούργιο που δεν γνωρίζει, το φοβάται. Γι’ αυτό και η γνώση είναι το πρώτο βήμα που θα καθησυχάσει τους φόβους μας, και το φέρνω και αυτό σε σχέση με την ΤΝ, που όσο λιγότερο την γνωρίζουν οι άνθρωποι τόσο περισσότερο την φοβούνται, αλλά και όσο περισσότερο εξοικειώνονται με τα εργαλεία της, τόσο περισσότερο βελτιώνουν την αποτελεσματικότητα και την ζωή τους.

Σε αυτό το νέο podcast (No 214) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Μουντιάλ. Η εντεκάδα… του μάρκετινγκ!», φτιάχνουμε τη δική μας πρωταθλήτρια ομάδα του μάρκετινγκ, αντιστοιχίζοντας τα σημαντικότερα μέσα και εργαλεία του σε θέσεις μιας ποδοσφαιρικής ενδεκάδας. Από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο μέχρι το SEO, το Content Marketing, το TikTok, το Instagram και το Performance Marketing, ανακαλύπτουμε τον διαφορετικό ρόλο που παίζει το καθένα στην επιτυχία μιας μάρκας. Γιατί, όπως και στο ποδόσφαιρο, το κύπελλο δεν το κερδίζουν μόνο οι εντυπωσιακοί «επιθετικοί», αλλά μια ολοκληρωμένη και ισορροπημένη ομάδα. Το ίδιο ισχύει και στο μάρκετινγκ: το σωστό marketing mix είναι αυτό που τελικά φέρνει το αποτέλεσμα.

Όταν ένα παιδί σάς δείχνει τη ζωγραφιά του, τι βλέπετε πρώτα; Μια εικόνα ή μια ιστορία;  

Στο σημερινό επεισόδιο μιλάμε για τις δύο διαφορετικές ζωγραφιές που υπάρχουν πάντα: εκείνη που βλέπει ο ενήλικας και εκείνη που πραγματικά δημιούργησε το παιδί. Μέσα από την αναπτυξιακή ψυχολογία ανακαλύπτουμε γιατί τα παιδιά ζωγραφίζουν τον κόσμο τόσο διαφορετικά, πώς οργανώνουν τις σκέψεις τους μέσα από τις εικόνες και πώς μια απλή ερώτηση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που επικοινωνούμε μαζί τους. Ίσως, τελικά, η πιο σημαντική ζωγραφιά να είναι αυτή που δεν φαίνεται πάνω στο χαρτί.

Συχνά ακούμε γύρω μας για την οικονομική πίεση, για τις δυσκολίες που περνάνε οι επιχειρήσεις, και πόσο προβληματισμένοι είναι οι ηγέτες τους. Και δεν μιλάμε μόνο για ηγέτες σε μεγάλες πολυεθνικές ή τεράστιους οργανισμούς. Ηγέτης είναι και ο άνθρωπος που έχει ένα μικρό κατάστημα στη γειτονιά, ο ιδιοκτήτης ενός συνεργείου, ο επιχειρηματίας που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την οικογενειακή του επιχείρηση, ο δικηγόρος που έχει το δικό του γραφείο. Ηγέτης όμως είναι και ο αρχηγός μιας οικογένειας σε πίεση ή σε κρίση. Και στις δυσκολίες θα φανεί ποιος ηγέτης πραγματικά είστε! Πώς;

Μείνετε ψύχραιμοι και μην μεταφέρετε τον πανικό σας στην ομάδα. Η ηγεσία δεν είναι ένας τίτλος. Είναι η ευθύνη. Είναι η ενέργεια που μεταδίδετε όταν η άνθρωποί σας χάνουν την ψυχραιμία τους και νιώθουν ανασφαλείς. Γι’ αυτό το πρώτο που χρειάζεται να κάνετε είναι να μείνετε εσείς ήρεμοι και ψύχραιμοι. Οι άνθρωποι δεν περιμένουν από εσάς να είστε υπερήρωες. Περιμένουν να νιώσουν ότι κάποιος κρατά το τιμόνι. Όταν ένας ηγέτης πανικοβάλλεται, η ανασφάλεια εξαπλώνεται παντού. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσποιείστε πως όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι χρειάζεται να κρατήσετε ψυχραιμία, γιατί κι αυτή είναι μεταδοτική, όπως μεταδοτικός είναι και ο πανικός!

Επικοινωνήστε περισσότερο, εκφραστείτε :Στις δύσκολες περιόδους πολλοί ηγέτες κλείνονται στον εαυτό τους. Σκέφτονται συνεχώς προβλήματα, αριθμούς, υποχρεώσεις και αποφάσεις. Και χωρίς να το καταλάβουν, απομακρύνονται.Όμως όταν υπάρχει αβεβαιότητα, οι άνθρωποι χρειάζονται επικοινωνία περισσότερο από ποτέ. Χρειάζονται ενημέρωση, καθοδήγηση, και να σας νιώσουν κοντά τους. Δεν χρειάζεται να έχετε όλες τις λύσεις. Χρειάζεται όμως να είστε παρόντες. Να μιλάτε ειλικρινά και να ακούτε. Γιατί πολλές φορές οι καλύτερες ιδέες έρχονται από εκείνους που βρίσκονται δίπλα σας καθημερινά.

Επικεντρωθείτε στο ανθρώπινο κεφάλαιο. Στις περιόδους πίεσης, πολλοί ηγέτες εστιάζονται αποκλειστικά στους στόχους, στα οικονομικά και στην επιβίωση της επιχείρησης. Όμως οι επιχειρήσεις δεν είναι αριθμοί, είναι άνθρωποι. Ένας εργαζόμενος που νιώθει σεβασμό, εκτίμηση και ασφάλεια, θα δώσει πολύ περισσότερα από κάποιον που νιώθει απλώς «αναλώσιμος». Οι δύσκολες εποχές είναι η στιγμή που οι άνθρωποι θυμούνται πώς τους κάνατε να αισθανθούν.Ένα «είμαι εδώ», ένα «θα το περάσουμε μαζί», μια ειλικρινής κουβέντα, μπορούν να αλλάξουν ολόκληρο το κλίμα μιας ομάδας.

Δώστε προοπτική, όχι μόνο οδηγίες. Ο ηγέτης δεν είναι απλώς αυτός που λέει στους άλλους τι να κάνουν. Είναι αυτός που βοηθά τους ανθρώπους να συνεχίσουν να πιστεύουν ότι υπάρχει δρόμος μπροστά, που εμπνέει, που δίνει ένα αισιόδοξο όραμα για το μέλλον, που παραδέχεται ότι μπορεί τώρα να περνάτε από ένα δύσκολο, σκοτεινό τούνελ, όμως στο βάθος υπάρχει το φως. Εσείς είστε εκείνος που θα τους θυμίσει ότι οι δυσκολίες σήμερα δεν είναι το τέλος, αλλά το σκαλοπάτι για μια νέα εξέλιξη που τους περιλαμβάνει. Και αυτό αρκεί για να κινητοποιήσει τους ανθρώπους σας, και να κάνει εσάς ένα σωστό ηγέτη. Είτε στη δουλειά, είτε στην οικογένεια.

Στο 213ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο  «Το επιχειρείν… εστί φιλοσοφείν!», συζητάμε πώς η σοφία των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων παραμένει διαχρονικά επίκαιρη και μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο οδηγό για κάθε σύγχρονο επιχειρηματία. Μέσα από πέντε χαρακτηριστικά αποφθέγματα των Πλάτωνα, Επίκτητου, Ηράκλειτου, Βίαντα και Σωκράτη, ανακαλύπτουμε ότι η επιτυχία στις επιχειρήσεις δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατηγική και τους αριθμούς, αλλά και από τη νοοτροπία, την προσαρμοστικότητα, την ηγεσία και τη διαρκή διάθεση για μάθηση.

Οι φίλοι είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή του ανθρώπου και πολλές φορές οι φίλοι σάς έχουν σταθεί στα δύσκολα καλύτερα κι από αδέλφια! Τι γίνεται όμως όταν ένα ζευγάρι παντρεύεται; Διατηρούνται οι φιλίες που οι δύο σύντροφοι είχαν όσο ακόμα ήταν single; Ή μήπως ο γάμος τελικά σκοτώνει τις φιλίες; Η απάντηση είναι πως ο γάμος δεν «σκοτώνει» απαραίτητα τις φιλίες — αλλά σχεδόν πάντα τις αλλάζει. Και αυτό είναι μια φυσική μετάβαση, γιατί όταν δύο άνθρωποι περνούν από την εργένικη ζωή στον γάμο, αλλάζει η καθημερινότητά τους, οι ρυθμοί, οι προτεραιότητες, οι συνήθειες, οι ανάγκες.

Ως αποτέλεσμα, μετά τον γάμο οι φίλοι συνήθως λιγοστεύουν αριθμητικά καθώς το ζευγάρι αρχίζει να δημιουργεί έναν κοινό κοινωνικό κύκλο. Αυτό εξηγεί και το γιατί πολλά ζευγάρια απομακρύνονται από εργένικες παρέες ή από φίλους που βρίσκονται σε διαφορετική φάση ζωής. Δεν σημαίνει απαραίτητα απόρριψη, απλά αλλάζουν οι ρυθμοί, τα ενδιαφέροντα, οι ανάγκες και οι συνήθειες.

Και όπως δείχνουν οι επιστημονικές κοινωνικές μελέτες, τα ζευγάρια που καταφέρνουν να διατηρήσουν υγιείς κοινωνικές σχέσεις και φιλίες έχουν μεγαλύτερη συναισθηματική ισορροπία και ικανοποίηση μέσα στον γάμο τους, θα μοιραστώ κάποιες προτάσεις που πιστεύω ότι θα σας βοηθήσουν:

Η σχέση του ζευγαριού πρέπει να έχει προτεραιότητα, αλλά όχι αποκλειστικότητα: Η μεγαλύτερη παγίδα είναι όταν ο ένας σύντροφος γίνεται «τα πάντα» για τον άλλον: φίλος, ψυχολόγος, κοινωνική ζωή, μοναδικό στήριγμα. Όμως, οι υγιείς σχέσεις χρειάζονται και «οξυγόνο» από έξω, και οι φίλοι είναι εκείνοι που το προσφέρουν, και λειτουργούν σαν συναισθηματική υποστήριξη, αποφόρτιση και διατήρηση της προσωπικής ταυτότητας του κάθε συντρόφου.

Κρατήστε και κοινές αλλά και προσωπικές φιλίες:Οι κοινές παρέες είναι πολύτιμες για το ζευγάρι. Όμως είναι εξίσου σημαντικό ο κάθε σύντροφος να διατηρεί και δικούς του φίλους, ειδικά αν είναι μακρόχρονες φιλίες από παιδιά. Συνειδητοποιείστε πως η ατομικότητα δεν απειλεί τον γάμο, αντίθετα τον προστατεύει από πιθανή ασφυξία.

Μην «κόβετε» τους ανύπαντρους φίλους:πολλά ζευγάρια μετά το γάμο απομακρύνονται από single φίλους γιατί θεωρούν ότι «δεν ταιριάζουν πλέον». Αυτό όμως δημιουργεί έναν κοινωνικό διαχωρισμό που αφήνει είτε τον φίλο είτε τον ένα από τους δύο συντρόφους στενοχωρημένο. Θυμηθείτε ότι πραγματικές φιλίες δεν βασίζονται στην οικογενειακή κατάσταση αλλά στη συναισθηματική σύνδεση.

Επενδύστε στις φιλίες σας :δείξτε ενδιαφέρον και εκφράστε το συναίσθημά σας. Μετά τον γάμο, οι φιλίες δεν επιβιώνουν αυτόματα, και οι φίλοι θα περιμένουν το δικό σας κάλεσμα. Θέλουν χρόνο, πρωτοβουλία και συνειδητή φροντίδα. Ένα μήνυμα, ένα τραπέζι, μια συνάντηση χωρίς «ειδική περίσταση» είναι αρκετά για να μείνει ζωντανή η φιλία.

Ποιος είπε ότι το ροζ είναι για κορίτσια;

Γιατί θεωρούμε ότι το ροζ είναι για τα κορίτσια και το μπλε για τα αγόρια; Και πώς αυτή η ιδέα επηρεάζει τη δημιουργικότητα ενός παιδιού; Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε πώς δημιουργήθηκαν οι χρωματικοί έμφυλοι συμβολισμοί, τι δείχνουν οι έρευνες για τις χρωματικές προτιμήσεις των παιδιών και πώς μικρά καθημερινά σχόλια μπορούν να επηρεάσουν τις επιλογές τους. Ένα επεισόδιο για τη δύναμη των χρωμάτων, τη δημιουργική ελευθερία και τον ρόλο των ενηλίκων.

Στο 212ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο«3 λύσεις σε εποχές επιχειρηματικής αβεβαιότητας» συζητάμε πώς μπορούν οι επιχειρήσεις να παραμείνουν ανθεκτικές όταν το οικονομικό περιβάλλον γίνεται ασταθές και η αβεβαιότητα επηρεάζει την αγορά.

Με αφορμή το συμβολικό Doomsday Clock, εξετάζουμε γιατί πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις οδηγούνται σε λανθασμένες αποφάσεις όταν κυριαρχεί ο φόβος και παρουσιάζουμε τρεις πρακτικές στρατηγικές που μπορούν να κάνουν πραγματική διαφορά. Αναλύουμε γιατί η μείωση του marketing είναι συχνά ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μιας κρίσης, πώς τα automation εργαλεία και η αυτοματοποίηση διαδικασιών εξοικονομούν πολύτιμο χρόνο και πόρους, και γιατί οι αποφάσεις πρέπει να βασίζονται σε αξιόπιστα δεδομένα και όχι στο ένστικτο ή στον πανικό.

Ένα podcast αφιερωμένο σε κάθε επιχειρηματία που θέλει να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα με στρατηγική, ψυχραιμία και σωστές αποφάσεις, μετατρέποντας τις δύσκολες συνθήκες σε ευκαιρίες για μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και ανάπτυξη.

Γιατί κάποια παιδιά που αγαπούσαν τη ζωγραφική ξαφνικά λένε «δεν ξέρω να ζωγραφίζω»; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε ότι η απογοήτευση δεν είναι απαραίτητα σημάδι έλλειψης ικανότητας, αλλά συχνά ένα φυσιολογικό στάδιο της ανάπτυξης. Με αφορμή την έρευνα γύρω από το παιδικό σχέδιο, εξερευνούμε τι αλλάζει γύρω στα 5-7 χρόνια, πώς οι αντιδράσεις των ενηλίκων επηρεάζουν τη δημιουργική αυτοπεποίθηση των παιδιών και τι μπορούμε να κάνουμε για να διατηρήσουμε ζωντανή τη χαρά της δημιουργίας.

Η υπόθεση της Μπέβερλι Κάρτερ είναι ένα από τα πιο σοκαριστικά εγκλήματα που συγκλόνισαν τον χώρο του real estate στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Σεπτέμβριο του 2014, η 50χρονη μεσίτρια από το Άρκανσο έφυγε για να δείξει ένα σπίτι σε δύο ανθρώπους που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον ως υποψήφιοι αγοραστές. Ήταν ένα συνηθισμένο επαγγελματικό ραντεβού, όμως δεν επέστρεψε ποτέ.

Όταν η Μπέβερλι δεν εμφανίστηκε στο προγραμματισμένο οικογενειακό δείπνο και σταμάτησε να απαντά στο τηλέφωνό της, οι δικοί της άνθρωποι ειδοποίησαν τις αρχές. Η έρευνα αποκάλυψε ότι το ενδιαφέρον των δήθεν αγοραστών ήταν μια καλοστημένη παγίδα. Το ζευγάρι Άρον και Κρίσταλ Λιούις είχε οργανώσει την απαγωγή της με μοναδικό σκοπό να ζητήσει λύτρα από τον σύζυγό της, πιστεύοντας λανθασμένα ότι, ως επιτυχημένη μεσίτρια, διέθετε μεγάλη περιουσία.

Το σχέδιο κατέρρευσε σχεδόν αμέσως. Η αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει τους δράστες μέσα από τηλεφωνικά και ψηφιακά στοιχεία, ενώ οι αντιφάσεις στις καταθέσεις τους οδήγησαν γρήγορα στην αποκάλυψη της αλήθειας. Λίγες ημέρες αργότερα, το σώμα της Μπέβερλι Κάρτερ βρέθηκε σε απομονωμένη περιοχή, επιβεβαιώνοντας τη χειρότερη εξέλιξη της υπόθεσης.

Στη δίκη που ακολούθησε, οι δύο δράστες καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές κάθειρξης. Η υπόθεση, όμως, άφησε πίσω της και μια σημαντική παρακαταθήκη. Ανέδειξε τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι επαγγελματίες του real estate όταν συναντούν άγνωστους πελάτες και οδήγησε πολλούς επαγγελματικούς συλλόγους στην υιοθέτηση αυστηρότερων πρωτοκόλλων ασφαλείας, όπως η επαλήθευση στοιχείων των πελατών, η κοινοποίηση του προγράμματος των ραντεβού και η χρήση εφαρμογών εντοπισμού.

Συντελεστές:Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Ζούμε σε μια εποχή που μας καλεί να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Να εξελισσόμαστε, να διορθωνόμαστε, να θεραπευόμαστε, να αποδίδουμε περισσότερο. Η αυτοβελτίωση μπορεί να είναι πολύτιμη όταν μας βοηθά να ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας. Όταν όμως βασίζεται στην πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετοί, μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να αποδείξουμε την αξία μας.

Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τη βιομηχανία της αυτοβελτίωσης μέσα από το βλέμμα της ψυχολογίας. Πώς διαμορφώνονται οι στόχοι μας; Είναι πραγματικά δικοί μας ή αντανακλούν τις προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας και της εποχής; Πότε η εξέλιξη είναι έκφραση φροντίδας προς τον εαυτό και πότε γίνεται μια ακόμη μορφή αυτοαπόρριψης;

Με αφορμή το καλοκαίρι, μιλάμε για την αξία της παύσης, για την πίεση της διαρκούς παραγωγικότητας και για τη διαφορά ανάμεσα στο να ζεις για να εξελίσσεσαι και στο να εξελίσσεσαι για να ζήσεις πιο ελεύθερα.

Ένα επεισόδιο για όσους κουράστηκαν να κυνηγούν την «καλύτερη εκδοχή» του εαυτού τους και θέλουν να ανακαλύψουν τι σημαίνει να επιστρέφεις σε μια ζωή που είναι πραγματικά δική σου.

Στο 211ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει», μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες παγίδες της σύγχρονης επιχειρηματικότητας: τη βιασύνη. Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί το σύνθημα «think fast, move faster», εξετάζουμε γιατί οι σημαντικότερες επιχειρηματικές αποφάσεις χρειάζονται χρόνο, σκέψη και ψυχραιμία. Με αφορμή μια κλασική διαφήμιση του Jack Daniel’s και παραδείγματα από επιχειρηματίες όπως ο Warren Buffett, ο Jeff Bezos και ο Charlie Munger, συζητάμε γιατί οι βιαστικές κινήσεις οδηγούν συχνά σε ακριβά λάθη, πώς η πίεση γεννά πανικό αντί για στρατηγική και γιατί οι δυνατές επιχειρήσεις, όπως και το καλό ουίσκι, χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν.

Μήπως, στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε τη δημιουργικότητα ενός παιδιού, έχουμε μπερδέψει την ελευθερία με την απουσία ορίων; 

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τη διαφορά ανάμεσα στο να ελέγχεις τη δημιουργία και στο να δημιουργείς ένα σταθερό πλαίσιο γύρω της. 

Πότε ένα «όχι» περιορίζει το παιδί και πότε το βοηθά; Και τελικά, μπορούν τα όρια και η ελευθερία να συνυπάρχουν την ώρα που ένα παιδί ζωγραφίζει;

Τι είναι τελικά το τραύμα; Είναι πάντα αποτέλεσμα ενός μεγάλου γεγονότος ή μπορεί να γεννηθεί και από μια εμπειρία που για τους άλλους μοιάζει ασήμαντη;

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τις ψυχικές πληγές που όλοι, λίγο ή πολύ, κουβαλάμε και για τον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τη ζωή, τις σχέσεις και το σώμα μας.

Με αφορμή προσωπικές εμπειρίες, επιστημονικά δεδομένα και ιστορίες από την καθημερινότητα, αναζητούν τα σημάδια που αφήνει το τραύμα, από το άγχος και τις κρίσεις πανικού έως τις δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτογνωσίας, της ψυχοθεραπείας, αλλά και της δημιουργικής έκφρασης μέσα από τη γραφή, την τέχνη, τον χορό και τη σωματική άσκηση ως δρόμους επεξεργασίας και θεραπείας.

Η συζήτηση τους επεκτείνεται και στις διαφορές ανάμεσα στις παλαιότερες και τις νεότερες γενιές ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες, καταλήγοντας σε μια αισιόδοξη διαπίστωση: οι «ρωγμές» μας δεν είναι μόνο οι πληγές μας, αλλά και η πηγή της αυθεντικότητας, της δημιουργικότητας και της δύναμής μας. Γιατί όσο μεγαλώνουμε, δεν θεραπεύουμε μόνο τα τραύματά μας· μαθαίνουμε και να ζούμε πιο συμφιλιωμένοι με αυτά.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Αν σκεφτείτε όλα αυτά που σας συμβαίνουν καθημερινά και διαχρονικά, μπορείτε να τα κατατάξετε σε δύο βασικές ομάδες: στις επιτυχίες και στις αποτυχίες, και όπως είναι φυσικό, αισθάνεστε χαρά για το πρώτο και απογοήτευση, θυμό, θλίψη ή ενοχές για το δεύτερο. Όμως, επειδή όλα στη ζωή είναι πολύτιμα, θα μοιραστώ τα τέσσερα βήματα της κορυφαίας τεχνικής του αναλογισμού, που πιστεύω πως θα σας βοηθήσουν να αξιοποιείτε κάθε εμπειρία σας και να βγαίνετε κερδισμένοι μέσα από αυτήν, όποια προσωρινή έκβαση και αν είχε. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως πρόσφατα είχατε ένα μεγάλο συμβόλαιο που περιμένατε να κλείσει, και ο πελάτης το ακύρωσε. Πώς βοηθάει ο αναλογισμός;

Αναρωτηθείτε τι ακριβώς έγινε. Περιοριστείτε στα αντικειμενικά γεγονότα, χωρίς δικές σας ερμηνείες ή υποθέσεις. Γράψτε πότε σας ζήτησε ο πελάτης την πρόταση, πότε την στείλατε, πότε χρειάστηκαν επεξηγήσεις ή αναθεώρηση στα οικονομικά, πότε και πώς ανταποκριθήκατε. Δηλαδή μόνο τα γεγονότα και τίποτε άλλο, ώστε να μπορείτε να προχωρήσετε στο δεύτερο βήμα, όπου θα…

Αναρωτηθείτε: Εγώ τι έκανα μέσα σε αυτά τα γεγονότα; Πώς λειτούργησα; Στο συγκεκριμένο παράδειγμα: έδωσα αρκετή ενέργεια, σκέψη και δημιουργικότητα να ετοιμάσω την πρότασή μου γι’ αυτή τη δουλειά; Ασχολήθηκα με τις ανάγκες του πελάτη και όχι μόνο με τις δικές μου; Έστειλα την πρόταση στην ώρα της; Έκανα την κατάλληλη υποστήριξη όταν εκείνος ζήτησε επεξηγήσεις; Έδωσα καλύτερες τιμές ή κάποιες παραπάνω εναλλακτικές; Με άλλα λόγια, έδωσα το μάξιμουμ που μπορούσα;

Αξιολογείστε πώς μπορεί η δική σας συμπεριφορά να έφερε αυτά τα αποτελέσματα ή όχι. Εξετάστε προσεκτικά και αντικειμενικά κατά πόσον τα αποτελέσματα επηρεάστηκαν από την δική σας στάση, οφείλονται εξ ολοκλήρου στην άλλη πλευρά, ή έχουν συμβεί και τα δύο. Ψάξτε αν η αντίδραση του άλλου μπορεί και να οφείλεται σε δικές σας συμπεριφορές ή επιλογές, γιατί μέχρι να φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα, μεσολαβεί μια διάδραση μεταξύ των δύο πλευρών. Σίγουρα, δεν μπορείτε να αλλάξετε την επιλογή της άλλης πλευράς, όμως μπορείτε να βρείτε σε ποιόν βαθμό την επηρεάσατε εσείς. Και τέλος…

Έχοντας πάρει τη γνώση, το μάθημα, καταγράψτε: τι θα κάνω την επόμενη φορά; Τι έμαθα μέσα από αυτή την εμπειρία; Στα προηγούμενα βήματα έχετε εντοπίσει αρκετές πληροφορίες, ώστε να ξέρετε πώς μπορείτε να λειτουργήσετε καλύτερα στο μέλλον. Μένοντας στο συγκεκριμένο παράδειγμα με τον πελάτη που δεν έκλεισε το συμβόλαιο, έχετε μάθει όχι μόνο τι περισσότερο μπορείτε να κάνετε κατά τη διάρκεια της προσφοράς και της διαπραγμάτευσης, αλλά και κάποια περισσότερα πράγματα, πχ. μήπως χρειάζεται να γνωρίζετε καλύτερα τις ανάγκες των πελατών σας; Μήπως να διευρύνετε το πιθανό σας πελατολόγιο ή τις υπηρεσίες σας; Μήπως να μελετήσετε καλύτερα τον ανταγωνισμό σας και να εξελίξετε τις υπηρεσίες σας;

Την πολύτιμη διαδικασία του αναλογισμού μπορείτε να την εφαρμόζετε όχι μόνο στα επαγγελματικά σας, αλλά και στις προσωπικές, φιλικές, οικογενειακές σας σχέσεις, και να βγαίνετε πάντα κερδισμένοι. 

Αν σας ζητούσαν να ζωγραφίσετε ένα σπίτι μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, πιθανότατα θα σχεδιάζατε το ίδιο γνωστό σπιτάκι με το τρίγωνο για σκεπή. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Και γιατί το ίδιο σχέδιο εμφανίζεται στις ζωγραφιές τόσων παιδιών, ακόμη κι αν δεν ζουν σε τέτοια σπίτια;

Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε πώς δημιουργούνται τα στερεοτυπικά σχέδια, τι μας λέει η επιστημονική έρευνα για τον τρόπο που σκέφτονται τα παιδιά όταν ζωγραφίζουν και πώς οι εικόνες που βλέπουν καθημερινά διαμορφώνουν το δικό τους οπτικό λεξιλόγιο. Θα ανακαλύψουμε γιατί το γνωστό σπιτάκι δεν είναι έλλειψη φαντασίας, αλλά ένα φυσικό βήμα στην ανάπτυξη της σκέψης και της δημιουργικότητας, και θα δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να εμπλουτίσουν τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούν και αποτυπώνουν τον κόσμο γύρω τους.

Το εικοστό τρίτο επεισόδιο του «Deep Thought» είναι το τελευταίο της σεζόν! Σήμερα μιλάμε για 1+2 ταινίες που μας καθήλωσαν όταν ήμασταν νέοι: Ρίντλεϊ Σκοτ, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Στίβεν Σπίλμπεργκ. Καλή σας ακρόαση, καλές ταινίες και σειρές, καλά βιβλία, καλά μπάνια, και ραντεβού τον Σεπτέμβριο!

Το «ριφιφί» στην Τράπεζα Εργασίας το 1992 παραμένει μία από τις πιο εντυπωσιακές και μυστηριώδεις ληστείες που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Μια υπόθεση που συνδύασε κινηματογραφική οργάνωση, αστυνομικό μυστήριο και έναν θρύλο που επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1992, οι υπάλληλοι του υποκαταστήματος της Τράπεζας Εργασίας στην οδό Καλλιρρόης έρχονται αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές θέαμα. Δεκάδες τραπεζικές θυρίδες έχουν αδειάσει, χωρίς να υπάρχουν ίχνη παραβίασης στις εισόδους ή στα συστήματα ασφαλείας. Η απάντηση βρίσκεται κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια τους.

Οι δράστες είχαν ανοίξει ένα υπόγειο τούνελ μήκους περίπου 25 μέτρων, ξεκινώντας από την κοίτη του Ιλισσού. Με εξοπλισμό που θύμιζε εργοτάξιο, ράγες και βαγονέτο για την απομάκρυνση των χωμάτων, εργάστηκαν επί εβδομάδες χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Η ακρίβεια του σχεδίου, η γνώση του χώρου και η απόλυτη μυστικότητα της επιχείρησης έκαναν πολλούς να μιλήσουν για το «τέλειο έγκλημα».

Η αστυνομική έρευνα υπήρξε εκτεταμένη. Εξετάστηκαν δεκάδες σενάρια, αναζητήθηκαν πιθανοί συνεργοί και δεν έλειψαν οι υποψίες για εσωτερική πληροφόρηση. Ωστόσο, παρά τις έρευνες και τις καταθέσεις, οι δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ και η υπόθεση έμεινε ανεξιχνίαστη.

Με τα χρόνια, το ριφιφί της Καλλιρρόης πέρασε από τις σελίδες του αστυνομικού δελτίου στη σφαίρα του θρύλου.

Συντελεστές
Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη
Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Τι σημαίνει να είσαι μητέρα όταν το παιδί σου έχει πλέον ενηλικιωθεί; Και πώς αλλάζει η σχέση όταν τα παιδιά γίνονται 25, 30 ή και 40 ετών, αλλά οι οικονομικές συνθήκες τα κρατούν συχνά στο πατρικό σπίτι;

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη δύσκολη μετάβαση από τη διαρκή φροντίδα στην ισότιμη σχέση με τα ενήλικα παιδιά. Με αφορμή την εξομολόγηση μιας φίλης που δηλώνει πως «βαρέθηκε να είναι μάνα», εξετάζουν πώς οι γονείς μπορούν να αποδεχτούν ότι ο ρόλος τους εξελίσσεται, χωρίς να χάνεται η αγάπη και η σύνδεση.

Η κουβέντα αγγίζει τις οικονομικές δυσκολίες που καθυστερούν την ανεξαρτητοποίηση των νέων, τη συγκατοίκηση γονιών και ενήλικων παιδιών, αλλά και τις καθημερινές συνήθειες που συχνά διαιωνίζουν μια σχέση εξάρτησης. Πότε η φροντίδα γίνεται υπερπροστασία; Πότε η βοήθεια μετατρέπεται σε παρέμβαση;

Μιλούν για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», τη σημασία του να αποκτήσουν οι γονείς ξανά προσωπικούς στόχους, ενδιαφέροντα και χρόνο για τον εαυτό τους, καθώς και για τα όρια που χρειάζονται ώστε η σχέση με τα παιδιά να παραμείνει υγιής. Συζητούν επίσης για τις παρεμβάσεις στις προσωπικές επιλογές των παιδιών, τον ρόλο των παππούδων και των γιαγιάδων, αλλά και τη σημασία του αμοιβαίου σεβασμού όταν οι οικογενειακοί δεσμοί περνούν σε μια νέα φάση.

Ένα επεισόδιο για τη μητρότητα που δεν τελειώνει ποτέ, αλλάζει όμως μορφή. Γιατί τα ενήλικα παιδιά δεν χρειάζονται διαρκή έλεγχο· χρειάζονται εμπιστοσύνη, στήριξη όταν τη ζητήσουν και γονείς που συνεχίζουν να ζουν τη δική τους ζωή. Η μεγαλύτερη πρόκληση ίσως δεν είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί, αλλά να το αφήσεις να σταθεί μόνο του.

Στις ατομικές μου συνεδρίες, συχνά βλέπω ανθρώπους που νιώθουν ότι βιώνουν την αίσθηση του θύματος μέσα στις κοντινές τους σχέσεις, είτε αυτές είναι προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, φιλικές. Γι’ αυτό θα μοιραστώ κάποιες σημαντικές ενδείξεις που αν σας συμβαίνουν, είναι πολύ πιθανό να θυματοποιείστε μέσα στις κοντινές σας σχέσεις, και τους τρόπους για να σταματήσετε να είστε θύματα εκμετάλλευσης!

Αν έχετε την τάση να συγχωρείτε εύκολα. Μήπως είστε από τους ανθρώπους που όταν τους στριμώχνουν ή δεν τους φέρονται καλά, λέτε δεν πειράζει, και συγχωρείτε συμπεριφορές που σας υποτιμούν; Ελέγξτε μήπως οι κοντινοί σας άνθρωποι βάζουν σε χαμηλή προτεραιότητα και εσείς το δέχεστε, κάνετε τα στραβά μάτια, είτε γιατί δεν θέλετε να συγκρουστείτε, είτε γιατί φοβάστε μήπως τους δυσαρεστήσετε. Προσέξτε τι και ποιους συγχωρείτε, γιατί είναι άλλο δεν κρατώ πικρό συναίσθημα και άλλο ανέχομαι μια επαναλαμβανόμενη κακή συμπεριφορά. 

Αν βρίσκετε πάντα δικαιολογίες και «χρυσώνετε το χάπι» στον εαυτό σας. Η θετική προσέγγιση στην ζωή σημαίνει ότι εστιάζετε στις θετικές πλευρές των καταστάσεων και των ανθρώπων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν βλέπετε τις αρνητικές ή τις καμουφλάρετε με δικαιολογίες. Αν για παράδειγμα ο δικός σας άνθρωπος συνηθίζει να σας κακομιλάει ή να σας προσβάλει μπροστά σε άλλους, μην πείτε «Ελα μωρέ, δεν πειράζει, κατά βάθος μ’ αγαπάει». Θυμηθείτε πως η ανθεκτικότητα είναι αρετή, η ανεκτικότητα όχι!

Αν έχετε την τάση να τρέχετε για όλους και για όλα. Ελέγξτε μήπως είστε πάντα βολικοί, λέτε ναι σε ότι σας ζητάνε, και υπερ-προσφέρετε με την ελπίδα ότι έτσι θα σας εκτιμήσουν, θα σας αγαπήσουν, θα πάρετε το «ευχαριστώ» τους και θα σας λένε «καλό άνθρωπο»; Επειδή στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο, ξεκινήστε τα «όχι» βάζοντας όρια!

Αν στα δύσκολα, είστε πάντα εσείς εκείνος που θα τρέξει να σώσει τα πράγματα. Είτε στη δουλειά, είτε στα προσωπικά σας, μήπως είστε εσείς εκείνος από τον οποίο οι άλλοι περιμένουν να τρέξετε να βρείτε τις λύσεις; Μήπως τους έχετε μάθει να επαναπαύονται πάνω σας και να αποφεύγουν τις ευθύνες τους γιατί εσείς έχετε δηλώσει παντοδυναμία; Σας προτείνω την επόμενη φορά που θα έρθει κάτι δύσκολο, να συνεργαστείτε, αλλά μην το αναλάβετε εξ ολοκλήρου εσείς: βάλτε και τους άλλους στο παιχνίδι!

Αν νιώθετε ενοχές και ανασφάλειες. Αν συνηθίζετε να υποτιμάτε τον εαυτό σας, αν η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίμησή σας είναι χαμηλές, αν συχνά για ότι αρνητικό συμβεί ψάχνεστε μήπως φταίτε εσείς, τότε είναι πολύ εύκολο για τους άλλους να σας εκμεταλλευτούν, και εσείς να το ανέχεστε γιατί πιστεύετε ότι δεν αξίζετε κάτι καλύτερο. Ο τρόπος για να το αντιμετωπίσετε είναι μέσα από το εσωτερικό ταξίδι, ανακάλυψης της δικής σας δύναμης, της αποδοχής του εαυτού σας με τα καλά και τις αδυναμίες του. θα πατήσετε πολύ καλύτερα στα πόδια σας και θα ξεκινήσετε να αξιολογείτε αντικειμενικά και δίκαια τις καταστάσεις, χωρίς να ρίχνετε υπέρμετρο φταίξιμο στον εαυτό σας.

Συχνά αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι άνθρωποι παραμένουν σε σχέσεις που τους πληγώνουν. Ίσως όμως η πιο δύσκολη ερώτηση είναι όταν αυτός ο άνθρωπος είμαστε εμείς.

Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τι συμβαίνει στον ψυχισμό όταν ο πόνος γίνεται οικείος, πώς οι πρώιμες εμπειρίες προσκόλλησης επηρεάζουν τις επιλογές μας στις ενήλικες σχέσεις και γιατί η αγάπη συγχέεται τόσο συχνά με την αγωνία, την αναμονή και την αβεβαιότητα.

Θα μιλήσουμε για την επανάληψη των τραυματικών μοτίβων, τη βιολογία της προσκόλλησης, τη δύναμη της ντροπής, τον φόβο της εγκατάλειψης και το γιατί η αποχώρηση από μια επιβλαβή σχέση είναι συχνά πολύ πιο δύσκολη από όσο φαίνεται στους άλλους.

Γιατί τελικά, δεν μένουμε επειδή αγαπάμε τον πόνο. Μένουμε γιατί κάποτε μάθαμε ότι έτσι μοιάζει η αγάπη. Και η θεραπεία αρχίζει όταν αποκτούμε το θάρρος να ξαναγράψουμε αυτή την ιστορία.

Στο 210ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Μια διαφορετική προσέγγιση της διαπραγμάτευσης», μιλάμε για μια τακτική που μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά το αποτέλεσμα μιας επαγγελματικής συμφωνίας: την αρχική υψηλή απαίτηση.

Στο podcast εξετάζουμε πώς μια πρώτη, αρκετά φιλόδοξη πρόταση μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς και να κάνει την επόμενη, χαμηλότερη απαίτηση να φαίνεται πιο λογική και αποδεκτή. Δεν πρόκειται όμως για μια τεχνική που εφαρμόζεται μηχανικά, ούτε ταιριάζει σε όλους. Αναλύουμε γιατί χρειάζεται αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία, εμπειρία και σωστή ανάγνωση του συνομιλητή, αλλά και πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στο «ζητάω ψιλά» και στο «χάνω τη συμφωνία πριν καν ξεκινήσει».

Γιατί στη διαπραγμάτευση, ο πρώτος αριθμός έχει δύναμη. Όμως αυτό που κάνει τη διαφορά δεν είναι η υπερβολή, αλλά το μέτρο, η στρατηγική και η ικανότητα να οδηγήσεις τη συζήτηση προς ένα “ναι” που έχει πραγματική αξία.

«Τα καρπούζια δεν είναι μπλε!» Μια φράση που σχεδόν όλοι έχουμε πει ή έχουμε σκεφτεί μπροστά σε μια παιδική ζωγραφιά. Τι θα γινόταν όμως αν, πριν τη διόρθωση, επιλέγαμε την περιέργεια; Σε αυτό το επεισόδιο δεν μιλάμε πραγματικά για καρπούζια. Μιλάμε για τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στη δημιουργία ενός παιδιού και για το πώς οι λέξεις μας μπορούν να του δώσουν χώρο να συνεχίσει να φαντάζεται.

Το εικοστό δεύτερο επεισόδιο του «Deep Thought» είναι μονοθεματικό: ΒΙΒΛΙΟ! Και, όπως πάντα, δίνουμε άκρως τολμηρές απαντήσεις σε άβολα κρίσιμες ερωτήσεις:

Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podacst, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν ένα φαινόμενο που πολλοί έχουν ζήσει αλλά λίγοι παραδέχονται: γιατί οι διακοπές, αντί να σώζουν μια σχέση, συχνά την οδηγούν στα όριά της.

Αφορμή είναι η διαδεδομένη πεποίθηση ότι ένα ρομαντικό ταξίδι μπορεί να ανανεώσει έναν κουρασμένο δεσμό. Οι δύο τους υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες των ζευγαριών. Τα προβλήματα που υπάρχουν στην καθημερινότητα δεν εξαφανίζονται επειδή αλλάζει το σκηνικό. Αντίθετα, μεταφέρονται και συχνά μεγεθύνονται όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται μαζί όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς τις αποστάσεις και τις διεξόδους που προσφέρει η καθημερινή ζωή.

Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις υπερβολικές προσδοκίες που συνοδεύουν τις διακοπές: το ειδυλλιακό δωμάτιο, το ηλιοβασίλεμα, τα καινούργια ρούχα και η ελπίδα ότι ο έρωτας θα αναζωπυρωθεί. Όμως, όπως επισημαίνουν, κανένας προορισμός δεν μπορεί να λύσει προβλήματα που παραμένουν άλυτα στην πόλη. Αντίθετα, οι διαφορές στο πρόγραμμα, στις ανάγκες και στις επιθυμίες γίνονται συχνά αφορμή για εντάσεις και καβγάδες.

Το βασικό συμπέρασμα είναι απλό: οι διακοπές δεν μπορούν να σώσουν μια προβληματική σχέση. Μπορούν όμως να γίνουν πολύ πιο ευχάριστες όταν σταματήσουμε να τις φορτώνουμε με υπερβολικά ρομαντικά οράματα και επικεντρωθούμε στο να περάσουμε καλά, πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως ζευγάρι.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας κινηματογραφικής παραγωγής «The Birthday Party», συναντάμε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και ενορχηστρωτές της γενιάς του, τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο.

Η ταινία του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970 σε ένα ιδιωτικό νησί του Ιονίου. Πρωταγωνιστής είναι ένας πανίσχυρος Έλληνας μεγιστάνας, τον οποίο υποδύεται ο Γουίλεμ Νταφόε, σε μια ιστορία όπου η χλιδή, η εξουσία και τα οικογενειακά μυστικά συνυπάρχουν κάτω από τον καυτό ήλιο του ελληνικού καλοκαιριού. Η ταινία κυκλοφορεί στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 2 Ιουλίου από τη Heretic, ενώ το original motion picture soundtrack κυκλοφορεί ψηφιακά στις 26 Ιουνίου από τη Minos EMI, a Universal Music Company.

Το soundtrack υπογράφει ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος, ο οποίος δίνει τον μουσικό τόνο σε αυτό το ατμοσφαιρικό δράμα, ενώ παράλληλα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη, σκοτεινή και βαθιά κινηματογραφική διασκευή του κλασικού «Don't Let Me Be Misunderstood», ερμηνευμένη από τον Γουίλεμ Νταφόε και τη Czech Studio Orchestra.

Ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος είναι συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας με διεθνή παρουσία. Έργα του έχουν παρουσιαστεί και ηχογραφηθεί σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία και Αυστραλία, ενώ έχει συνεργαστεί με κορυφαίες προσωπικότητες και οργανισμούς της μουσικής, ανάμεσά τους ο Alexandre Desplat, ο Michel Legrand, οι Canadian Brass, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και η Ελληνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων. Παράλληλα αποτελεί μία από τις πιο δημιουργικές και πολυσχιδείς παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής, κινούμενος με την ίδια άνεση ανάμεσα στη συμφωνική μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο και το ελληνικό τραγούδι.

Στη συζήτησή μας μιλά για τη δημιουργία της μουσικής του «The Birthday Party», τις ηχογραφήσεις στην Πράγα, τη σχέση του με τον κινηματογράφο, τις διασκευές που κάνει, το «Σπιρτόκουτο The Musical» και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο 209ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ένας απλός οδηγός για να καταλαβαίνετε τους πολύ έξυπνους άνθρωπους», μιλάμε για τα σημάδια που μπορεί να αποκαλύψουν μια σπάνια ευφυΐα μέσα σε μια επαγγελματική συζήτηση.

Στο επιχειρείν, η επικοινωνία είναι καθημερινή υπόθεση. Συνομιλείτε με συνεργάτες, υποψήφιους εργαζόμενους, πελάτες, ανταγωνιστές και ανθρώπους που μπορεί να επηρεάσουν την πορεία της επιχείρησής σας. Το ερώτημα είναι: μπορείτε να καταλάβετε πότε απέναντί σας βρίσκεται ένα πραγματικά δυνατό μυαλό;

Στο podcast αναλύουμε 7 ενδείξεις ευφυΐας: από τις σωστές ερωτήσεις και την άνεση του “δεν γνωρίζω”, μέχρι την ικανότητα αλλαγής άποψης, την απλοποίηση σύνθετων θεμάτων, τη σύνδεση φαινομενικά άσχετων πραγμάτων, την ουσιαστική ακρόαση και το έξυπνο χιούμορ.

Γιατί ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος δεν ξεχωρίζει απαραίτητα από αυτά που δηλώνει ότι ξέρει. Ξεχωρίζει από τον τρόπο που σκέφτεται, ακούει, ρωτά, μαθαίνει και συνδέει τα δεδομένα γύρω του.

Η Κίνα παρουσιάζει το παράδοξο να είναι μια κομμουνιστική χώρα που έχει υιοθετήσει μια μορφή καπιταλισμού ή, όπως τον αποκαλεί το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, «σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά». Μάλιστα, ο μεγαλύτερος καπιταλιστής στην Κίνα είναι το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός στην Κίνα; Ποια είναι η σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της χώρας; Τι είναι το σύστημα του «μαστιγίου και του καρότου»; Πώς επηρεάζει αυτό το σύστημα την οικονομική ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητα στην Κίνα; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του για τις ξένες εταιρείες και για τις χώρες που επιδιώκουν να προσελκύσουν ιδιωτικές επενδύσεις από την Κίνα; Και ποιες είναι οι προοπτικές της κινεζικής οικονομίας;

Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, μιλήσαμε με την Ning Leng, Επίκουρη Καθηγήτρια στη Σχολή Δημόσιας Πολιτικής McCourt του Πανεπιστημίου Georgetown και κορυφαία ειδικό στην πολιτική οικονομία της Κίνας και της Παγκόσμιας Κίνας, καθώς και στις θεσμικές επιπτώσεις του αυταρχισμού.

Αυτή η συζήτηση αποτελεί μέρος της σειράς podcast του Κινεζικού Προγράμματος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων σε συνεργασία με το "Ti Kosmos podcast". Παρουσιάστρια του podcast είναι η Μαριλίζα Αναστασοπούλου.

Το Κινεζικό Πρόγραμμα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Ι.ΔΙ.Σ.) προωθεί τη συστηματική μελέτη της σύγχρονης Κίνας στην Ελλάδα, επιδιώκοντας να προσφέρει σε βάθος κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης, των αντιθέσεων, των πολιτικών οικονομικών και κοινωνικών διεργασιών, καθώς και του παγκόσμιου ρόλου της σύγχρονης Κίνας.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα, δείτεhttps://chinaprogram.gr

Γιατί το παιδί κάνει δύο γραμμές και ζητάει αμέσως άλλο χαρτί; Είναι σπατάλη ή κρύβεται κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή τη συμπεριφορά;

Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τη σχέση των παιδιών με το χαρτί, τη δημιουργικότητα και τη διαδικασία της ζωγραφικής. Ποιες ανάγκες μπορεί να καλύπτει το «καινούριο χαρτί»; Πώς αλλάζει αυτή η συμπεριφορά καθώς το παιδί μεγαλώνει; Και γιατί η ανησυχία του ενήλικα για τη σπατάλη, τα υλικά και το περιβάλλον είναι απολύτως δικαιολογημένη;

Ίσως τελικά το παιδί να μη ζητάει απλώς ένα καινούργιο χαρτί. Ίσως να ζητάει μια καινούργια αρχή.

«Ζούμε για να πληρώνουμε τις τράπεζες», «Ε και τι θα γινόταν αν βγαίναμε από το ευρώ;». Ερωτήσεις σαν κι αυτές ακούγονται συχνά στον δημόσιο διάλογο, ακόμα και από έμπειρους επαγγελματίες. Αν εξαιρέσουμε τα περίπλοκα εργαλεία με τα οποία λειτουργούν οι σύγχρονες οικονομίες —τα κράτη, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις αλλά και οι πολίτες— σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, τι είναι αυτό που κάνει τόσους Έλληνες να μην καταλαβαίνουν τη λειτουργία των τραπεζών, του νομίσματος ή τον προστατευτικό ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος;

Καλέσαμε τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα για να μας εξηγήσει, με τον μεταδοτικό και προσιτό του λόγο, τα κενά του οικονομικού αλφαβητισμού στην Ελλάδα και να μοιραστεί τους λόγους για τους οποίους παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον.

Συντελεστές: Κάμερα - Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα

Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα

Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Ελένη Ζουμπουλάκη και η Μανίνα Ψυχούλη μιλούν για ένα θέμα που απασχολεί κάθε γονιό: πώς κάνεις καλοκαιρινές διακοπές όταν έχεις μικρά παιδιά;

Με βάση τις προσωπικές τους εμπειρίες καταλήγουν σε ένα βασικό συμπέρασμα: οι καλές οικογενειακές διακοπές δεν εξαρτώνται από τον εξωτικό προορισμό αλλά από την πρακτικότητα. Η πρόσβαση στη θάλασσα, η ύπαρξη βοήθειας από φίλους ή συγγενείς, η ασφάλεια του τόπου και η εγγύτητα σε ιατρικές υπηρεσίες αποδεικνύονται πολύ σημαντικότερα από το πόσο «ινσταγκραμικός» είναι ένας προορισμός.

Στη συζήτηση ανατρέπονται αρκετοί μύθοι. Τα ακριβά οικογενειακά ξενοδοχεία δεν εγγυώνται απαραίτητα ξεκούραση, ενώ τα παιδιά συχνά διασκεδάζουν περισσότερο με την άμμο, το νερό και ένα πλαστικό κυπελλάκι παρά με τα παιχνίδια που οι γονείς κουβαλούν μαζί τους. Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία άλλων οικογενειών, καθώς οι φιλίες των παιδιών –και συχνά των γονιών– μπορούν να μετατρέψουν τις διακοπές σε μια μικρή κοινότητα αλληλοϋποστήριξης.

Επίσης, μοιράζονται πρακτικά tips για την οργάνωση, το φαρμακείο των διακοπών, την επιλογή παραλίας, τη χρήση κινητών και tablet, αλλά και ιδέες για δημιουργική απασχόληση των παιδιών μακριά από τις οθόνες.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

«Είναι το φαγητό, που δεν έχει κόμπλεξ, δεν έχει στερεότυπα, αλλά έχει φροντίδα και συναίσθημα». Εκεί, όπου εσύ «χτίζεις» το δικό σου γεύμα επιλέγοντας τη βάση, που θέλεις, και τα συνοδευτικά, που ταιριάζουν με την όρεξη σου. Ο λόγος για το «Dinas Eat Real»!

Η Ντίνα Νικολάου μάς μιλάει για το νέο της concept «Dinas», το πώς ξεκίνησε η σχέση της με τη μαγειρική, πώς βρέθηκε στο Παρίσι στα 21 της, αλλά και ποιο είναι το υπέροχο μυστικό πίσω από το σχεδιασμό του φυσικού καταστήματος της στην Πανόρμου.

Ακούστε το σημερινό μας επεισόδιο The Tastemakers by Efood παρέα με delivery by efood και σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι!

Μια κατσαρίδα εμφανίζεται στην αυλή λίγο πριν ξεκινήσει μια θεραπευτική ομάδα. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους.

Γιατί;

Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τον κόσμο των φοβιών μέσα από μια ψυχοδυναμική ματιά. Μιλάμε για το πώς γεννιούνται οι φοβίες, γιατί επιμένουν ακόμη κι όταν γνωρίζουμε λογικά ότι δεν κινδυνεύουμε, πώς συνδέονται με το σώμα, το τραύμα, την προσκόλληση και τις πρώιμες εμπειρίες μας, αλλά και γιατί η αποφυγή, όσο ανακουφιστική κι αν φαίνεται, συχνά δυναμώνει τον φόβο.

Γιατί μερικές φορές δεν φοβόμαστε πραγματικά το αεροπλάνο, το ασανσέρ ή την κατσαρίδα.

Φοβόμαστε αυτό που αυτά ξυπνούν μέσα μας.

Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».

Στο 208ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Στο επιχειρείν, η περιέργεια είναι αρετή» μιλάμε για μια ιδιότητα που συχνά παρεξηγείται, αλλά στην επιχειρηματικότητα μπορεί να γίνει πραγματικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Η περιέργεια δεν σημαίνει αδιακρισία, ούτε κουτσομπολιό, ούτε άσκοπες ερωτήσεις. Σημαίνει διάθεση να καταλάβεις καλύτερα πώς λειτουργεί η επιχείρησή σου, τι αλλάζει στην αγορά, τι κάνουν οι ανταγωνιστές σου και τι βιώνουν οι άνθρωποί σου.

Στο podcast αυτό αναλύουμε γιατί η περιέργεια συνδέεται με την καινοτομία, την εγρήγορση, την προστασία της εικόνας της επιχείρησης και τη φροντίδα προς την ομάδα. Από την αμφισβήτηση παλιών διαδικασιών μέχρι την παρακολούθηση του ανταγωνισμού και των online κριτικών, ο περίεργος επιχειρηματίας βλέπει πράγματα που οι άλλοι προσπερνούν.

Γιατί στο επιχειρείν, όποιος δεν ρωτά, δεν μαθαίνει. Και όποιος δεν μαθαίνει, αργά ή γρήγορα μένει πίσω.

Σε αυτό το επεισόδιο του podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ξεκινάμε από μια πραγματική ερώτηση γονέα και εξερευνούμε τι γνωρίζουμε σήμερα από την έρευνα για το μέγεθος και την παρουσία των προσώπων στις παιδικές ζωγραφιές. Πώς επηρεάζει η ηλικία το σχέδιο; Γιατί τα μικρότερα αδέρφια συχνά εμφανίζονται μικροσκοπικά; Γιατί ένα πρόσωπο της οικογένειας είναι τεράστιο και το άλλο απουσιάζει; Και πότε μια λεπτομέρεια αξίζει πραγματικά την προσοχή μας;

Ένα επεισόδιο για όλους τους γονείς που έχουν κοιτάξει μια παιδική ζωγραφιά και έχουν αναρωτηθεί: «Τι προσπαθεί να μου πει;»

Στο εικοστό (!) επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις.

Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Σήμερα θα μοιραστώ κάποιες διαπιστώσεις που αργά ή γρήγορα όλοι κάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας, και προσωπικά θα ήθελα να τις έχω κάνει από τα είκοσι, αλλά όταν είμαστε νέοι… δυστυχώς, ότι κι αν μας λένε οι πιο έμπειροι, οι μεγαλύτεροι, δεν τα ακούμε!

#1. Ποτέ δεν θα είστε έτοιμοι και ποτέ το “timing” δεν θα είναι το ιδανικό: συχνά θέλετε να ξεκινήσετε ένα καινούργιο πρότζεκτ, μια δουλειά, ένα χόμπυ, από το να πάρετε δίπλωμα οδήγησης μέχρι το να πάτε γυμναστήριο—Και αντί να ξεκινήσετε, το αναβάλετε, είτε γιατί δεν νιώθετε έτοιμοι, είτε περιμένετε να κλείσουν κάποιες άλλες εκκρεμότητες, είτε να έχετε όλες τις πληροφορίες που θέλετε και πάει λέγοντας.  Όμως, τελικά, επειδή συνεχώς προκύπτουν καινούργια δεδομένα, στην πραγματικότητα, δεν θα είστε ποτέ απολύτως έτοιμοι.  Γι’ αυτό σας προτείνω, αν θέλετε πολύ να κάνετε κάτι, ξεκινήστε το!

#2. Η υγεία σας είναι αδιαπραγμάτευτη: ειδικά όταν είστε νέοι, πιστεύετε ότι η υγεία σας θα είναι πάντα άψογη, με αποτέλεσμα συχνά να παραμελείτε την σωστή διατροφή, την άσκηση, τον καλό ύπνο.  Όμως, ακόμα κι αν σήμερα έχετε πολύ καλή υγεία, σας προτείνω να την προσέξετε, να κάνετε κάθε χρόνο ένα καλό τσεκ απ, αν βρείτε κάτι να επισκεφθείτε τον κατάλληλο γιατρό, και να φροντίζετε να τρώτε σωστά, να ασκείστε σωματικά, να πίνετε άφθονο νερό και να ξεκουράζεστε.  Μόνο έτσι θα έχετε διαχρονικά καλή υγεία, και δεν θα αναγκαστεί το σώμα σας να διαμαρτυρηθεί για να σας το θυμίσει!

#3. Η καλύτερη δουλειά δεν είναι μόνο εκείνη που πληρώνει τα περισσότερα : όσο κι αν ένας καλός μισθός ή πακέτο ανταμοιβών και να είναι δελεαστικό, στην δουλειά σας υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί παράγοντες που αξίζει να ζυγίσετε πριν πάρετε μια απόφαση να συνεργαστείτε με κάποιο οργανισμό:  θα παίξει ρόλο το αντικείμενο της δουλειάς σας, οι προοπτικές εξέλιξης, η κουλτούρα της εταιρίας, το κλίμα, οι συνάδελφοι, και το κατά πόσο σας επιτρέπει να έχετε ισορροπία προσωπικής & επαγγελματικής ζωής.

#4. Δεν θα αρέσετε ποτέ σε όλους: δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια γούστα,  αξίες, νοοτροπία, προτιμήσεις, γι’ αυτό μην προσπαθείτε να αρέσετε σε όλους! Από την άλλη πλευρά, ούτε σε σας ταιριάζουν όλοι, και νιώθετε στο ίδιο μήκος κύματος.  Αποδεχτείτε λοιπόν την διαφορετικότητα των άλλων, ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε, κι επιλέξτε να κάνετε παρέα με ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζετε, εμπιστεύεστε και περνάτε καλά!

#5. Ο σύντροφός σας και οι κοντινοί σας άνθρωποι δεν έχουν μαντικές ικανότητες : πολλοί άνθρωποι, ίσως και εσείς, πιστεύετε ότι ο σύντροφός σας ή άλλοι άνθρωποι κοντά σας οφείλουν να καταλαβαίνουν τις ανάγκες σας και να σας φέρονται όπως εσείς θέλετε ή όπως θα τους φερόσασταν εσείς.  Όμως αυτό δεν στέκει : σίγουρα κάποιος που σας αγαπάει και σας ξέρει καιρό σας καταλαβαίνει, όμως αν εσείς δεν εκφράσετε με σαφήνεια και αυθεντικότητα τα θέλω, τις ανάγκες και τα όριά σας, ο άλλος δεν μπορεί να τα ξέρει!  Και ενώ οι προθέσεις τους μπορεί να είναι θετικές, δεν σημαίνει ότι φέρονται και εκφράζονται ακριβώς όπως εσείς, ή περιμένετε εσείς από αυτούς!

Είμαι η Ξένια Κούρτογλου, ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα και στην εκπομπή μου μαθαίνετε πώς να αντιμετωπίζετε με επιτυχία τις συνεχείς αλλαγές της ζωής προσωπικά και επαγγελματικά.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη «σιωπηρή παραίτηση» (quiet quitting), όχι μόνο ως φαινόμενο στον εργασιακό χώρο, αλλά και ως μια πιο βαθιά, υπαρξιακή στάση που μπορεί να εμφανιστεί στη ζωή των ανθρώπων με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά γίνεται αναφορά στη γενιά Gen Z και στις διαφορετικές αντιλήψεις γύρω από την εργασία, όμως το επίκεντρο μετατοπίζεται στη δεύτερη μορφή σιωπηρής παραίτησης: εκείνη που αφορά την προσωπική καθημερινότητα, την αυτοφροντίδα και τη σταδιακή απόσυρση από τη ζωή χωρίς απαραίτητα να υπάρχει κατάθλιψη. Μέσα από παραδείγματα, όπως η εγκατάλειψη της προσωπικής φροντίδας, της κοινωνικότητας, των χόμπι και των καθημερινών συνηθειών, αναδεικνύεται πώς η παραίτηση μπορεί να ξεκινήσει διακριτικά και να οδηγήσει σε βαθύτερη αποσύνδεση από τη ζωή. Τονίζουν ότι η αδράνεια, ο μηδενισμός και η απομόνωση συχνά ενισχύονται μετά από τραυματικά γεγονότα ή έντονο στρες, αλλά και από την έκθεση σε αρνητικές ειδήσεις. Παράλληλα, υπογραμμίζουν τη σημασία της αντίστασης σε αυτή την τάση μέσω της ρουτίνας, της φροντίδας του εαυτού, της κοινωνικής επαφής και της διατήρησης στόχων και ονείρων.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν απλώς στη ζωή μας. Εγκαθίστανται μέσα στον ψυχικό μας κόσμο. Γίνονται φορείς ελπίδας, φόβου, μνήμης και επιθυμίας.

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τις σχέσεις που μας αλλάζουν, για τις απώλειες που μας μεταμορφώνουν και για το πώς συναντάμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους.

Στο 207ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «“Αναλογικά” διαλείμματα στην ψηφιακή ρουτίνα», μιλάμε για την ανάγκη του σύγχρονου επιχειρηματία να κάνει, έστω και προσωρινά, ένα βήμα πίσω από την οθόνη. Ο επιχειρηματίας ήταν σχεδόν πάντα από τους πρώτους που αγκάλιαζαν την τεχνολογία: από τα πρώτα κινητά και το Internet, μέχρι τα social media, τα digital εργαλεία και την τεχνητή νοημοσύνη. Όμως, όσο πιο ψηφιακή γίνεται η καθημερινότητά του, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν τα μικρά «αναλογικά» διαλείμματα. Στο podcast αυτό μιλάμε για τη δύναμη του χαρτιού και του μολυβιού, την ανάγκη να μειώσουμε τα ατελείωτα video calls, τη σημασία της χαλάρωσης χωρίς οθόνη και την αξία ενός χόμπι που γίνεται με τα χέρια και όχι με pixels.

Όταν ένα παιδί ζωγραφίζει τέρατα, μάχες, ζόμπι ή σκηνές βίας, πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Μήπως αυτή η ζωγραφιά κρύβει κάτι;»

Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τι λένε οι έρευνες για τη σχέση ανάμεσα στο παιδικό σχέδιο και τον οπτικό πολιτισμό. Πώς επηρεάζουν τις ζωγραφιές τα κινούμενα σχέδια, τα βιντεοπαιχνίδια, το YouTube και οι εικόνες που βλέπουν καθημερινά τα παιδιά; Γιατί τα τέρατα και οι μάχες εμφανίζονται τόσο συχνά στα σχέδιά τους; Και πότε χρειάζεται πραγματικά να παρατηρήσουμε κάτι περισσότερο;

Ελάτε να δούμε παρέα, γιατί μια ζωγραφιά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά και πώς μπορούμε να ακούμε καλύτερα τις ιστορίες που θέλουν να μας αφηγηθούν τα παιδιά μέσα από το σχέδιό τους.

Στο δέκατο ένατο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις:

«Πώς θα γίνει να μεγαλώσουν οι ώρες για να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου;» Μήπως προτιμάς μια Τζάγκουαρ που είναι και πιο εύκολο;

«Τι να κάνω για να ξεφύγω από το βάλτωμα; Τατουάζ; Ή να τον χωρίσω;» Χμμ... Μην κάνεις τατουάζ.

«Αδιάβροχο ή ομπρέλα;» Ποτέ κανένα αδιάβροχο δεν έβγαλε το μάτι κανενός. Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Ο Άκης Πάνου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, όμως η δημόσια εικόνα του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από ένα τραγικό έγκλημα που συγκλόνισε την κοινή γνώμη το 1997. Η υπόθεση συνδέεται με τη σχέση της νεαρής κόρης του, Ελευθερίας, με τον Σωτήρη Γιαλαμά, την οποία ο Πάνου δεν αποδεχόταν. Η ένταση ανάμεσα στις δύο πλευρές κλιμακωνόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς ο συνθέτης διατηρούσε αυστηρές και παραδοσιακές αντιλήψεις σχετικά με την οικογένεια και τον ρόλο του πατέρα. Την 1η Αυγούστου 1997, στο σπίτι της οικογένειας στην Ξάνθη, ο Γιαλαμάς πήγε με σκοπό να συζητήσει και να εξομαλύνει τις σχέσεις, όμως η συνάντηση κατέληξε σε τραγωδία. Κατά τη διάρκεια έντονου διαπληκτισμού, ο Πάνου χρησιμοποίησε περίστροφο και πυροβόλησε τον νεαρό άνδρα, προκαλώντας τον θάνατό του μπροστά σε συγγενικά πρόσωπα. Η πράξη αυτή οδήγησε στη σύλληψη και παραπομπή του σε δίκη, όπου κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά. Η υπόθεση προκάλεσε έντονες κοινωνικές αντιδράσεις και συζητήσεις γύρω από ζητήματα οικογενειακής εξουσίας, πατριαρχικών αντιλήψεων και της έννοιας της «τιμής». Κατά τη διάρκεια της κράτησής του διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και τελικά αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας λίγο πριν πεθάνει το 2000. Έτσι, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της ελληνικής μουσικής συνδέθηκε για πάντα όχι μόνο με το έργο του, αλλά και με ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εγκλήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Συντελεστές
Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη
Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Πώς να απαλλαχθείτε αποτελεσματικά από τη συγκεντρωτικοτητα   

Σήμερα θα μιλήσουμε για την συγκεντρωτικότητα, κάτι που χαρακτηρίζει πολλούς ικανούς ανθρώπους, και μέσα από αυτήν, πρώτα απ’ όλα βλάπτουν τον εαυτό τους, αλλά και στερούν την δυνατότητα προόδου των άλλων. Συχνά στις συνεδρίες μου συναντώ επιχειρηματίες που δεν έχουν ποτέ χρόνο για τον εαυτό τους, περνάνε όλα από τα χέρια τους, και νιώθουν μεγάλη ανασφάλεια να λείψουν έστω και λίγες μέρες να ξεκουραστούν, γιατί φοβούνται πως αν εκείνοι δεν είναι εκεί, η δουλειά τους θα πέσει.

Όμως το να κρατάτε όλες τις ευθύνες πάνω σας, ενώ έχετε συνεργάτες, κρατάει και εσάς σκλαβωμένους, και την δουλειά σας σε τέλμα.  Γι’ αυτό θα μοιραστώ τέσσερις στρατηγικές που θα σας βοηθήσουν να απαλλαχθείτε από την συγκεντρωτικότητα. Πριν όμως, θέλω να τονίσω πως η ανάθεση ρόλων και καθηκόντων δεν σημαίνει μόνο «μοιράζω τις δουλειές». Είναι μια ουσιαστική αναπτυξιακή διαδικασία, που προϋποθέτει αμοιβαία εμπιστοσύνη, και περιλαμβάνει καθοδήγηση, παρακολούθηση και ανατροφοδότηση. 

Αναγνωρίστε τι πραγματικά φοβάστε εσείς : Πίσω από τη συγκεντρωτικότητα συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και διάφοροι φόβοι: μήπως οι άλλοι δεν κάνουν την δουλειά σωστά; Μήπως εκτεθείτε ή χάσετε τον έλεγχο;  Αναρωτηθείτε «κάνω τη δουλειά μόνος μου γιατί είναι κρίσιμη ή γιατί δεν εμπιστεύομαι κάποιον άλλον;  Ή μήπως αναθέτοντας καθήκοντα δεν θα είμαι τόσο απαραίτητος ή σημαντικός;» Και απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας.

Αναθέστε ξεκάθαρα και με σαφήνεια : η ανάθεση σε άλλους δεν πετυχαίνει όχι επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν ικανότητες, αλλά επειδή δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους ζητάτε. Γι’ αυτό, όταν δίνετε σ’ ένα συνεργάτη να κάνει μια δουλειά, ξεκαθαρίστε με σαφήνεια τι ακριβώς είναι το ζητούμενο, πώς και με ποιους θα γίνει και πότε θα παραδοθεί.  Όσο πιο ξεκάθαρο είναι το πλαίσιο, τόσο πιο άνετα μπορεί κάποιος να κινηθεί μέσα σε αυτό.Κι αν χρειαστούν ενδιάμεσες οδηγίες, φροντίστε να είστε εκεί να τις δώσετε.

Υποστηρίξτε χωρίς να παρεμβαίνετε συνεχώς : για να μπορέσουν οι άνθρωποί σας να χτίσουν εμπειρία, χρειάζονται οδηγίες, καθοδήγηση, αλλά όχι συνεχή έλεγχο και παρέμβαση σε κάθε βήμα.  Αφού εξηγήσετε τι θέλετε, αφήστε τους χώρο και χρόνο να το κάνουν και μην στέκεστε πάνω από το κεφάλι τους αν δεν σας ζητήσουν βοήθεια. Μ’ αυτόν τον τρόπο τους βοηθάτε να πάρουν την ευθύνη τους, και μόνο έτσι θα χτίσουν εμπειρία. 

Αντιμετωπίστε τα λάθη και τις αποτυχίες σαν μαθήματα ανάπτυξης : αν κάθε λάθος ή αστοχία οδηγεί σε αυστηρή κριτική, απόρριψη, ή αφαίρεση ευθυνών, η ομάδα σας θα χάσει την έμπνευση, το κίνητρό της και θα πάψει να προσπαθεί.Για να εξελιχθούν οι άνθρωποί σας χρειάζονται ψυχολογική ασφάλεια, και ενθάρρυνση να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους χωρίς να φοβούνται. Μετά από κάθε αποτέλεσμα, δώστε χρήσιμη ανατροφοδότηση με στόχο τη μάθηση, όχι την τιμωρία. Βοηθήστε τους συνεργάτες σας να μάθουν από ότι δεν πήγε καλά, παίρνοντας καθοδήγηση για το μέλλον, κι έτσι θα γίνουν πολύ πιο υπεύθυνοι και δεν θα εκτελούν απλά εντολές.

Με κάθε νέο επεισόδιο του «Στο Χιλιοστό», αναμοχλεύονται μας μνήμες τραυματικές. Για το πόσο διαφορετικά βλέπαμε οι Έλληνες το διακύβευμα της διαπραγμάτευσής μας με την Ευρώπη. Για το πόσο δε συνειδητοποιήσαμε πόσο κοντά στην άβυσσο φτάσαμε.

Ήμασταν και με τα δύο πόδια, τελικά, εκτός ευρώ;
Τι ακριβώς έκανε τον Αλέξη Τσίπρα να μετατρέψει το «όχι» σε «ναι;»
Γιατί ήταν άλλος πολιτικός απέναντι στους Έλληνες κι άλλος απέναντι στους Ευρωπαίους;
Και τι είναι αυτό το τραύμα που μας κατατρύχει ακόμα;

Η Βικτώρια Δενδρινού, συνδημιουργός του «Στο Χιλιοστό» συνομιλεί με την Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, που το μακρινό 2019 βοήθησε την ίδια και την Ελένη Βαρβιτσιώτη να στήσουν το βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα» ως επιμελήτριά του, για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κάμερες του ντοκιμαντέρ, πίσω από τις σελίδες του βιβλίου, την έρευνα, τον τρόπο γραφής, την αφηγηματικότητα, τα data.

Γιατί η πραγματική δουλειά, όπως δείχνει και το ντοκιμαντέρ, γίνεται «Μακριά από το πλήθος».

Συντελεστές
Συνέντευξη: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη σημασία του «κύκλου ασφαλείας» όσο μεγαλώνουμε: λίγοι αλλά ουσιαστικοί άνθρωποι στους οποίους μπορούμε να στηριχτούμε στις δύσκολες στιγμές. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες, μιλούν για το ξεσκαρτάρισμα των σχέσεων, τη δημιουργία μιας «νέας οικογένειας» από φίλους και συγγενείς που πραγματικά νοιάζονται, αλλά και για την ανάγκη αυτονομίας και εσωτερικής δύναμης. Παράλληλα, αναδεικνύουν τη σημασία της οργάνωσης στην καθημερινότητα — από ένα οργανωμένο σπίτι και βασικές προμήθειες μέχρι την τακτοποίηση λογαριασμών και πρακτικών εκκρεμοτήτων. Η συζήτησή τους καταλήγει στο ότι η πραγματική ασφάλεια δεν βρίσκεται μόνο στη βοήθεια των άλλων, αλλά και στην ικανότητα να περνάμε καλά με τον εαυτό μας, να φροντίζουμε τις ανάγκες μας και να χτίζουμε μια ζωή με μικρές σταθερές χαράς και απόλαυσης.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τα περισσότερα ζευγάρια, μόλις περάσουν λίγα χρόνια σταματούν να νιώθουν και να ζουν ερωτευμένα.  Όμως ο έρωτας δεν τελειώνει ξαφνικά.  Σπάνια φεύγει με θόρυβο. Συνήθως ξεθωριάζει σιωπηλά, μέσα στην καθημερινότητα, στις υποχρεώσεις, στην κούραση, στην αίσθηση ότι «ο άλλος θα είναι πάντα εδώ». Κι όμως, οι σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο δεν είναι θέμα τύχης ή έντονης αρχικής χημείας. Είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής, φροντίδας και συναισθηματικής ωριμότητας.  Πώς θα το καταφέρετε;

#1. Μην σταματήσετε να επιλέγετε συνειδητά ο ένας τον άλλον:στην αρχή της σχέσης όλα μοιάζουν αυτονόητα. Η παρουσία, το ενδιαφέρον, η φροντίδα έρχονται αβίαστα.  Με τον καιρό όμως, η σχέση μπαίνει στον «αυτόματο πιλότο», κι εκεί αρχίζει η φθορά.Γι’ αυτό κάντε μικρές πράξεις που δείχνουν στον σύντροφό σας ότι τον επιλέγετε όπως στην αρχή: δώστε του προτεραιότητα, ακούστε τον πραγματικά, φροντίστε τον. Οι άνθρωποι εξελίσσονται, κι αν δεν εξελιχθεί ζωντανή και η σχέση μαζί τους, δημιουργείται απόσταση. 

#2. Καλλιεργήστε συναισθηματική οικειότητα, όχι μόνο λειτουργική συνύπαρξη :Πολλά ζευγάρια λειτουργούν άψογα στην πράξη: υποχρεώσεις, παιδιά, δουλειές, πρόγραμμα. Όμως συναισθηματικά απομακρύνονται, σαν να ζουν δυο παράλληλες ζωές.  Όμως, στην ερωτική σχέση χρειάζεται να μιλούν οι δύο σύντροφοι για τα συναισθήματα, τους φόβους, τις ανασφάλειες, τα όνειρα, ή και την κούραση!  Και να κάνετε τον άνθρωπό σας να νιώθει αποδοχή και ότι δεν χρειάζεται ούτε εσείς, ούτε εκείνος να είστε τέλειοι για να αγαπηθείτε.

#3. Διαχειριστείτε τις συγκρούσεις με σεβασμό, όχι με επίθεση:μέσα στην σχέση είναι αναμενόμενο ότι θα υπάρξουν διαφωνίες, αλλά οι συγκρούσεις δεν καταστρέφουν τις σχέσεις αν τις διαχειριστείτε εποικοδομητικά.  Όταν η διαφωνία γίνεται επίθεση, ειρωνεία, απόρριψη ή σιωπή, τότε μεγαλώνει το χάσμα.  Γι’ αυτό, χρειάζεται να μάθετε να τσακώνεστε «σωστά». Αυτό σημαίνει: να μιλάτε για το πώς νιώθετε χωρίς να ακυρώνετε τον άλλον, να ακούτε χωρίς να ετοιμάζετε απάντηση, να ζητάτε συγγνώμη χωρίς «αλλά» σαν να την παίρνετε πίσω. Γιατί ακόμα και στην διαφωνία, υπάρχει σεβασμός και σύνδεση.

#4. Κρατήστε ζωντανή την επιθυμία, όχι μόνο τη συνήθεια :Ο έρωτας δεν πεθαίνει από τον χρόνο, αλλά από την αδιαφορία. Όταν σταματάτε να φλερτάρετε, να αγγίζεστε, να κοιτάζεστε με ενδιαφέρον, η σχέση γίνεται λειτουργική αλλά όχι ερωτική.Η επιθυμία χρειάζεται χώρο, παιχνίδι και παρουσία. Να κάνετε για τον σύντροφό σας όλα αυτά που κάνατε στην αρχή, να βρίσκετε χρόνο ο ένας για τον άλλον μόνοι σαν ζευγάρι. Να θυμάστε ότι δεν είστε μόνο σύντροφοι στη ζωή και στην οικογένεια, αλλά και εραστές.  Κάντε κάθε τόσο ένα μικρό ταξίδι ή βγείτε για ένα ποτό μόνοι σας, οι δυο σας, μην το αμελείτε!

#5. Μεγαλώστε και εξελιχθείτε μαζί — όχι παράλληλα: Οι σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο είναι εκείνες όπου και οι δύο σύντροφοι εξελίσσονται, χωρίς να απομακρύνονται. Υποστηρίξτε ο ένας τα όνειρα του άλλου, χωρίς να ανταγωνίζεστε ή να φοβάστε ότι η πρόοδος του ανθρώπου σας θα σας αφήσει πίσω. Αντίθετα, εμπνευστείτε και εξελιχθείτε μαζί, γιατί όταν ένας άνθρωπος προχωράει και ο άλλος μένει πίσω, η σχέση σπάει.  Όταν όμως αλλάζετε μαζί — με σεβασμό, επικοινωνία και κοινό όραμα — η σχέση δυναμώνει. Μιλήστε για το μέλλον και τα όνειρά σας, δείξτε τον ενθουσιασμό και τον θαυμασμό σας στον σύντροφό σας, γιατί τελικά, έρωτας χωρίς θαυμασμό δεν υπάρχει, ούτε διατηρείται.

Τι συμβαίνει όταν αυτό που ήμασταν δεν μας χωρά πια, αλλά αυτό που πρόκειται να γίνουμε δεν έχει ακόμη γεννηθεί;

Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε στον συναρπαστικό κόσμο της μεταμόρφωσης της πεταλούδας και ανακαλύπτουμε γιατί η αλλαγή δεν μοιάζει με βελτίωση αλλά με διάλυση και αναγέννηση.

Με αφορμή τα λεγόμενα imaginal cells —τα κύτταρα που κουβαλούν το σχέδιο της πεταλούδας πολύ πριν αυτή υπάρξει— εξερευνούμε πώς το τραύμα, οι άμυνες, η ντροπή, η ενοχή και τα παλιά μοτίβα συχνά πολεμούν ακριβώς εκείνα τα κομμάτια που προσπαθούν να μας οδηγήσουν προς μια πιο αυθεντική ζωή.

Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, τη θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε.

Ίσως η πεταλούδα να μην είναι το τέλος της διαδρομής.

Ίσως να ήταν πάντα μέσα μας.

Αν βρίσκεσαι σε μια περίοδο αλλαγής, αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου πεθαίνει ενώ κάτι νέο προσπαθεί να γεννηθεί, αυτό το επεισόδιο θα σου δώσει μια εντελώς διαφορετική ματιά στο ταξίδι της προσωπικής εξέλιξης.

Στο 206ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ψηφιακή προσβασιμότητα για όλους», μιλάμε για ένα θέμα που κάθε σύγχρονη επιχείρηση οφείλει πλέον να παίρνει σοβαρά: την προσβασιμότητα του website ή του e-shop της. Με αφορμή την ιστορία ενός επιτυχημένου επιχειρηματία με οπτική αναπηρία, εξετάζουμε γιατί ένα ψηφιακό περιβάλλον δεν πρέπει να σχεδιάζεται μόνο για όσους βλέπουν, ακούν, κινούνται και πλοηγούνται με τον «συνηθισμένο» τρόπο.

Στο podcast αυτό αναλύουμε τι σημαίνει accessibility-first, γιατί δεν είναι απλώς τεχνική λεπτομέρεια ή νομική υποχρέωση, αλλά στρατηγική επιλογή, και πώς παραδείγματα όπως η Amazon δείχνουν ότι η προσβασιμότητα μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Γιατί όταν ένα site είναι πιο καθαρό, πιο κατανοητό, πιο λειτουργικό και πιο εύχρηστο για ανθρώπους με αναπηρία, γίνεται τελικά καλύτερο για όλους. Και αυτό δεν είναι κόστος. Είναι επένδυση σε εμπιστοσύνη, φήμη και μακροπρόθεσμη αξία.

Στο δέκατο όγδοο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις:

«Γιατί με εκνευρίζουν όλοι;»

«Ακούστε τι μηνύματα λαμβάνω από έναν κύριο που θέλει να προωθήσει μόνος το βιβλίο του. Μου στέλνει συνέχεια μια ανάρτηση —την ίδια κάθε φορά— και από κάτω μού γράφει: “Πολύ Καλό Βιβλίο!” Είναι αυτός σωστός τρόπος προώθησης ενός βιβλίου; Γιατί δεν ρωτάνε κάποιον που ξέρει; Γιατί μάς κάνουν τα νεύρα κρόσια;»

Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Τελευταία γύρω μας συναντάμε όλο και περισσότερους ανθρώπους με θέματα ψυχικής υγείας, στρες, άγχος και πολλά νεύρα που δεν μπορούν να συγκρατήσουν και ξεσπούν στους ανθρώπους γύρω τους. Αν σας συμβαίνει και σας κάποιες φορές, ακόμα και κοντινοί σας άνθρωποι στο οικογενειακό ή επαγγελματικό περιβάλλον να σας προσβάλλουν ή να σας υποτιμούν, θα μοιραστώ τέσσερις κινήσεις για να τους αντιμετωπίσετε:  

#1.Κάντε μια παύση πριν απαντήσετε: είναι λογικό η πρώτη σας αντίδραση να είναι έντονα συναισθηματική. Αν απαντήσετε χωρίς σκέψη εκείνη τη στιγμή, δεν θα εκφράσετε τον καλύτερο εαυτό σας. Γι’ αυτό πάρτε μια ανάσα, έστω και λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να κάνουν την διαφορά. Η παύση αυτή δεν είναι αδυναμία: είναι έλεγχος στον εαυτό σας που σας επιτρέπει να απαντήσετε συνειδητά, ήρεμα και όχι παρορμητικά.

#2.Μην μπείτε στο παιχνίδι της προσβολής και της υποτίμησης. Όταν κάποιος σας προσβάλλει, είναι θυμωμένος και έχει τα νεύρα του, συχνά θέλει την παρόμοια αντίδρασή σας για να ξεσπάσει περισσότερο. Και επιζητάει είτε τον καυγά ή την επιβεβαίωση της δύναμής του πάνω σας. Κι έτσι αν απαντήσετε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο, απλά έχετε τσιμπήσει και συνεχίζετε το παιχνίδι του. Αντί γι’ αυτό, μπορείτε να πείτε ήρεμα: «Σε παρακαλώ, άλλαξε τον τόνο σου, δεν μου μιλάς με σεβασμό» ή «Αυτός ο τρόπος δεν μου ταιριάζει». Και πείτε το ήρεμα, με λίγες και ξεκάθαρες λέξεις, χωρίς εξηγήσεις ή απολογία.  

#3.Μην πάρετε μέσα σας την προσβολή, δεν σας αφορά, ούτε σας ανήκει : Η μεγαλύτερη ζημιά δεν γίνεται από τα λόγια του άλλου, αλλά από το αν τα πιστέψετε. Αναρωτηθείτε αν αυτό που ειπώθηκε, έχει δόση αλήθειας ή είναι απλά η γνώμη του άλλου; Η αυτοεκτίμησή σας δεν πρέπει να εξαρτάται από τη γνώμη, την έγκριση, ή την συμπεριφορά των άλλων. Δεν χρειάζεται, ούτε έχετε να αποδείξετε τίποτα σε κανέναν. Και η αξία σας δεν μειώνεται μόνο και μόνο επειδή κάποιος ξύπνησε στραβά και προσπαθεί να την αμφισβητήσει.

#4.Επιλέξτε πότε αξίζει να αποχωρήσετε και να απομακρυνθείτε. Μια ακόμα επιλογή είναι εκείνη που λέει πως δεν χρειάζεται να απαντάτε σε όλα. Κάποιες φορές, η πιο δυνατή αντίδραση είναι η αποχώρηση. Όχι από φόβο, αλλά από αυτοσεβασμό. Κι όταν κάποιος επιμένει να σας υποτιμά, δείχνει ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να σας σεβαστεί. Και τότε, εσείς χτίζετε ανθεκτικότητα προστατεύοντας την ενέργεια και την αξιοπρέπειά σας.

Κλείνοντας να τονίσω πως εσείς δεν ελέγχετε τι λένε οι άλλοι. Ελέγχετε όμως την δική σας αντίδραση και το κατά πόσο επιτρέπετε στις προσβολές τους να σας επηρεάσουν. Και κάθε φορά που αντιδράτε με συνειδητή επιλογή αντί για την συναισθηματική παρόρμηση, χτίζετε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απάντηση. Χτίζετε εσωτερική δύναμη.

Υπάρχουν γυναίκες που έμαθαν να κατεβαίνουν στον Άδη χωρίς να φοβούνται. Να αντέχουν. Να φροντίζουν. Να επιβιώνουν. Αυτό που δεν έμαθαν ποτέ πραγματικά είναι να επιθυμούν χωρίς ενοχή.

Στον μύθο της Ψυχής, το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι το σκοτάδι, ούτε οι δοκιμασίες, ούτε η απώλεια του Έρωτα. Είναι η στιγμή που ανοίγει το κουτί πιστεύοντας πως χρειάζεται να γίνει κάτι περισσότερο για να αξίζει αγάπη.

Και ίσως εκεί να συναντιούνται ακόμη σήμερα πολλές γυναίκες. Στην εξάντληση του να προσπαθούν διαρκώς να γίνουν πιο αρκετές. Πιο όμορφες. Πιο ήρεμες. Πιο δοτικές. Πιο «εύκολες». Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό κορίτσι, τη γυναικεία επιθυμία, τη ντροπή γύρω από το «θέλω» και τη στιγμή που μια γυναίκα αρχίζει σιγά-σιγά να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να μικραίνει για να αγαπηθεί.

Στο 205ο podcast της στήλης Business & MarketingTips της AthensVoice με τίτλο «Ανακαλύψτε το θεληματικό αυτί», μιλάμε για μια κρίσιμη αλλαγή στον ρόλο του σύγχρονου επιχειρηματία: από τον αυταρχικό «ηγέτη-μονόλογο» στον άνθρωπο που ακούει, ρωτά, κατανοεί και χτίζει εμπιστοσύνη.

Η εποχή του επιχειρηματία με το βαρύ γραφείο, το διαπεραστικό βλέμμα και την ανάγκη να έχει πάντα τον τελευταίο λόγο έχει τελειώσει. Σήμερα, η πραγματική ηγεσία δεν φαίνεται μόνο στις αποφάσεις, αλλά στον τρόπο που ένας άνθρωπος ακούει την ομάδα του, κάνει σωστές ερωτήσεις και δείχνει έμπρακτο σεβασμό.

Στο podcast αναλύουμε γιατί η ενεργητική ακρόαση, οι ουσιαστικές ερωτήσεις, η ορατή καλοσύνη, το θετικό χιούμορ και η ειλικρινής ευγνωμοσύνη δεν είναι «soft» συμπεριφορές, αλλά βασικά εργαλεία διοίκησης και επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας.

Γιατί τελικά, ο επιχειρηματίας που ακούει καλύτερα, καταλαβαίνει γρηγορότερα. Και αυτός που καταλαβαίνει γρηγορότερα, παίρνει καλύτερες αποφάσεις.

Όταν ένα παιδί αρχίζει να χρησιμοποιεί πολύ μαύρο στις ζωγραφιές του, πολλοί γονείς ανησυχούν. Είναι απλώς μια φάση; Ένα αισθητικό παιχνίδι; Ή μήπως κάτι βαθύτερο;

Σε αυτό το επεισόδιο του Podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ξεκινάμε από έναν πραγματικό γονεϊκό προβληματισμό και εξερευνούμε τι λένε οι έρευνες για το μαύρο χρώμα στο παιδικό σχέδιο. Από τη μουτζούρα και τον πρώιμο πειραματισμό, μέχρι τον οπτικό πολιτισμό, τους ήρωες, τα video games και την εφηβική ταυτότητα, βλέπουμε πώς η ηλικία αλλάζει το νόημα και γιατί κανένα χρώμα μόνο του δεν αρκεί για ένα συμπέρασμα.

Ένα επεισόδιο που δεν στοχεύει στον πανικό ή στις εύκολες ερμηνείες, αλλά στο να βοηθήσει γονείς και ενήλικες να παρατηρούν βαθύτερα, να ρωτούν καλύτερα και να βλέπουν τη ζωγραφιά του παιδιού ως μέρος ενός μεγαλύτερου διαλόγου.

Γιατί αυτό που βλέπεις… δεν είναι πάντα αυτό που νομίζεις.

Στο δέκατο έβδομο επεισόδιο του «Deep Thought», ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε αν το ChatGPT έδινε μόνο χαζές απαντήσεις ακόμα και στην απλούστερη ερώτηση;» «Μήπως σάς έρχεται καμία ιδέα γιατί λέμε, “Ήρθαν τα πάνω κάτω”; Ποια είναι τα κάτω και ποια τα πάνω; Για ποιο λόγο αλλάζουν θέση; Θα ξαναμπούν στις θέσεις τους κάποτε;» «Με λύπησε ιδιαιτέρως το κόψιμο του τοκ σόου του Στίβεν Κολμπέρ, ειδικά λόγω του τρόπου που έγινε. Η αγαπημένη μου ενότητα είναι οι φιλοσοφικές ερωτήσεις προς τους καλεσμένους του και θέλω να σας κάνω μία: Πώς είναι για εσάς το τέλειο σάντουιτς;»

Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Οι αδελφές Χατσατουριάν είχαν υποστεί για χρόνια σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση, ενώ ζούσαν υπό καθεστώς φόβου, απομόνωσης και απειλών από τον πατέρα τους. Το 2018 οι αδελφές Κριστίνα, Αντζελίνα και Μαρία κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία του πατέρα τους, σε μια υπόθεση που προκάλεσε έντονη συζήτηση για την ενδοοικογενειακή βία. Την ημέρα του θανάτου του, μετά από ένα ακόμη περιστατικό βίας, οι δύο μεγαλύτερες αδελφές τον τραυμάτισαν θανάσιμα με μαχαίρι, με την τρίτη να εμπλέκεται έμμεσα. Η υπόθεση αρχικά αντιμετωπίστηκε ως φόνος εκ προμελέτης, όμως στη συνέχεια τέθηκε το ζήτημα της αυτοάμυνας λόγω της μακροχρόνιας κακοποίησης.

Συντελεστές
Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη
Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου του podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη σχολιάζουν πως όροι όπως «τοξικός», «ναρκισσιστής», «τραύμα» ή «διπολική διαταραχή» χρησιμοποιούνται πια αβίαστα από όλους, συχνά χωρίς πραγματική γνώση του νοήματός τους, μετατρέποντας σύνθετα ψυχικά ζητήματα σε εύκολες ετικέτες. Μέσα από προσωπικά παραδείγματα και καθημερινές σκηνές, επισημαίνουν ότι αυτή η γλώσσα συχνά αντικαθιστά την ουσιαστική επικοινωνία και οδηγεί σε απλουστεύσεις ή ακυρώσεις ανθρώπων και σχέσεων. 

Στις ατομικές μου συνεδρίες πολλοί γονείς με ρωτούν: «Πώς θα κάνω το παιδί μου να πιστεύει στον εαυτό του;» Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να «δώσουμε» αυτοπεποίθηση όπως δίνουμε ένα αντικείμενο. Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε το έδαφος για να ανθίσει: μέσα σ ένα περιβάλλον ασφάλειας, αποδοχής και ενθάρρυνσης, όπου το παιδί μαθαίνει σταδιακά να πιστεύει στον εαυτό του, λέγοντας «Αξίζω. Μπορώ. Ακόμα κι αν δυσκολεύομαι». Και θα μοιραστώ κάποιους τρόπους για να το κάνετε:

Δώστε αποδοχή χωρίς όρους: Τα παιδιά δεν χρειάζονται να είναι τέλεια για να αξίζουν, αλλά να νιώθουν ότι αγαπιούνται ακριβώς όπως είναι. Όταν η αγάπη συνδέεται μόνο με την επίδοση –τους βαθμούς, τις επιτυχίες, τη «σωστή» συμπεριφορά– το παιδί αμφισβητεί την αξία του και διεκδικεί την αγάπη σαν να την «εξαγοράζει». Αντί να δίνετε το «μπράβο» μόνο στο άριστα, επιβραβεύστε την προσπάθεια Αντί να πείτε «με απογοήτευσες» πείτε «δεν μου άρεσε η συμπεριφορά σου, αλλά είμαι εδώ να μου μιλήσεις γι’ αυτό». Και το μήνυμά σας πρέπει να είναι ξεκάθαρο: μπορεί ένα αποτέλεσμα ή μια συμπεριφορά να μην ήταν η επιθυμητή, αλλά η αξία του παιδιού είναι αδιαπραγμάτευτη.

Αφήστε χώρο στα λάθη: Η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται όταν προστατεύετε τα παιδιά σας από κάθε δυσκολία. Χτίζεται όταν τους επιτρέψετε να δοκιμάζουν, να αποτυγχάνουν και να ξανασηκώνονται. Όταν παρεμβαίνετε συνεχώς, το παιδί συνηθίζει να νιώθει ότι «δεν μπορεί μόνο του» και γίνεται εξαρτημένο. Και όταν δημιουργούν κάτι, ασχοληθείτε να καταλάβετε πώς σκέφτηκαν, αντί να προσπαθήσετε να τα διορθώσετε και να το κάνετε εσείς καλύτερα. Δώστε περισσότερη ενθάρρυνση και στήριγμα και λιγότερο έλεγχο και υπεραπαίτηση. Μην πανικοβάλλεστε μπροστά στα λάθη τους, γιατί τους μεταφέρετε το δικό σας άγχος, και πάνω απ’ όλα δείξτε τους πως τα λάθη και οι αποτυχίες είναι μέρος της μάθησης και της εξέλιξης και όχι απόδειξη ανεπάρκειας.

Ασχοληθείτε με τα συναισθήματά τους, όχι μόνο με τα αποτελέσματα των δράσεών τους: Για να χτίσει αυτοπεποίθηση ένα παιδί χρειάζεται να μάθει να αναγνωρίζει και να αντέχει τα συναισθήματά του. Όχι να τα κρύβει. Όταν ακούμε ένα παιδί να λέει «δεν τα κατάφερα», πίσω από αυτό συνήθως κρύβεται ντροπή, απογοήτευση ή φόβος. Αντί να βιαστείτε να παρηγορήσετε το παιδί ή να βρείτε εσείς μια λύση, αναγνωρίστε πρώτα το συναίσθημά του: Πείτε του «Καταλαβαίνω πόσο απογοητεύτηκες». Και μόνο αυτή η απλή φράση θα το κάνει να νιώσει αποδοχή, να χτίζει εσωτερική ασφάλεια και να νιώσει ότι δεν είναι μόνο του μέσα στα δύσκολα.

Γίνετε εσείς το παράδειγμα: Τα παιδιά δεν ακούν τόσο τι λέμε. Παρατηρούν πως αντιδράτε εσείς, πώς αντιμετωπίζετε εσείς μια αποτυχία ή μια δυσκολία. Αν εσείς οι ίδιοι υποτιμάτε τον εαυτό σας, αν φοβάστε τα λάθη και το δείχνετε, κι αν δεν συγχωρείτε ποτέ τον εαυτό σας, το παιδί θα μάθει το ίδιο. Γι’ αυτό μιλήστε ανοικτά, παραδεχτείτε το λάθος σας και προσπαθήστε ξανά! Κι αυτός είναι από τους καλύτερους τρόπους να εμπνεύσετε αυτοπεποίθηση στα παιδιά σας, η καλύτερη κληρονομιά που μπορείτε να του αφήσετε.

Τι μας λένε πραγματικά οι θεές για τις γυναίκες, το σώμα, τη δύναμη, τη μητρότητα, την επιθυμία και τον φόβο μέσα στους αιώνες;

Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε από τις πρώτες Μεγάλες Μητέρες της προϊστορίας μέχρι τις θεές της αρχαίας Ελλάδας, τις μάγισσες του Μεσαίωνα, τις αγίες, τις «επικίνδυνες» γυναίκες και τις σύγχρονες γυναικείες ταυτότητες.

Η Άρτεμις, η Αφροδίτη, η Αθηνά, η Δήμητρα, η Περσεφόνη, η Εκάτη και η Μέδουσα δεν είναι απλώς μυθολογικές μορφές.

Είναι ψυχικοί χάρτες. Είναι τρόποι με τους οποίους κάθε εποχή προσπάθησε να εξημερώσει, να διαιρέσει, να λατρέψει ή να φοβηθεί το θηλυκό.

Στο 204ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Λάθη που κάνουμε στις απαντήσεις κριτικών», μιλάμε για ένα θέμα που επηρεάζει άμεσα την εικόνα, την αξιοπιστία και τη σχέση μιας επιχείρησης με τους πελάτες της: τον τρόπο με τον οποίο απαντά στις online κριτικές.

Σήμερα, ο καταναλωτής δεν είναι απλώς «βασιλιάς». Έχει δημόσιο βήμα, άποψη, δύναμη και πολλές φορές μεγάλη αυστηρότητα. Μια αρνητική κριτική μπορεί να φανεί άδικη, υπερβολική ή ακόμα και κακόβουλη. Το λάθος όμως αρχίζει όταν η επιχείρηση απαντά παρορμητικά, αμυντικά ή μηχανικά.

Στο podcast αναλύουμε τα πιο συχνά λάθη: τις επιθετικές απαντήσεις, τα copy/paste μηνύματα, τη σιωπή, την άσκοπη εμπλοκή με τρολ, αλλά και την υποτίμηση των θετικών κριτικών.

Στόχος δεν είναι απλώς να «σβήσουμε τη φωτιά», αλλά να δείξουμε επαγγελματισμό, ψυχραιμία και πραγματική φροντίδα. Γιατί κάθε απάντηση σε κριτική δεν απευθύνεται μόνο στον πελάτη που την έγραψε, αλλά και σε όλους τους επόμενους που τη διαβάζουν.

Το παιδικό σχέδιο δεν είναι γρίφος για γρήγορες ερμηνείες, ούτε τεστ χαρακτήρα. Είναι ένας ζωντανός δρόμος εξέλιξης, σκέψης και δημιουργίας. Στο podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ο Κυριάκος Μούρτζης (δάσκαλος εικαστικών και συγγραφέας) συνδέει διεθνή έρευνα, πραγματικές εμπειρίες τάξης και σύγχρονες γονεϊκές αγωνίες, για να αποδομήσει μύθους και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τις παιδικές ζωγραφιές. Με απλή και ουσιαστική γλώσσα, κάθε επεισόδιο προσφέρει γνώση, πρακτικά εργαλεία και βαθύτερη κατανόηση, βοηθώντας τον ενήλικα να στηρίζει πιο συνειδητά το παιδί και να ενισχύει τη δική του έκφραση, τη σύνδεσή του με τον κόσμο και την εμπιστοσύνη στη μοναδική προσωπική του πορεία.

Επεισόδιο 1: Γιατί το παιδί μου ζωγραφίζει μόνο μουτζούρες;

Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο, ξεκινάμε από την αρχή. Από εκεί που πραγματικά γεννιέται το παιδικό σχέδιο. Μέσα από τη διεθνή έρευνα, αλλά και όσα βλέπω καθημερινά στην τάξη ως δάσκαλος εικαστικών, ανακαλύπτουμε παρέα, γιατί η μουτζούρα δεν είναι απλώς ένα στάδιο που πρέπει να περάσει, αλλά η κατανόηση του παιδιού ότι μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά του στον κόσμο αυτό.

Θα μιλήσουμε για τη μη ελεγχόμενη, την ελεγχόμενη και τη συμβολική μουτζούρα, για το πώς διαφορετικά υλικά, επιφάνειες και κινήσεις χτίζουν τη βάση της δημιουργίας, και για το τι πραγματικά χρειάζεται ένα παιδί σε αυτή τη φάση πέρα από διορθώσεις, άγχος ή βιασύνη.

Αν έχεις ποτέ κοιτάξει ένα παιδικό χαρτί και αναρωτήθηκες «Τι είναι αυτή η μουτζούρα;», τότε αυτό το επεισόδιο μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις την αρχή της δημιουργίας.

Στο δέκατο έκτο επεισόδιο του «Deep Thought», που σήμερα είναι μονοθεματικό, ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Αν γυριζόταν τώρα η σειρά X-Files, θα ήταν τόσο επιτυχημένη όπως τότε; Θα τη βλέπαμε μέσα στις τόσες που κυκλοφορούν από τις πλατφόρμες; Θα ξεχώριζε;» «Σε ποιο κύκλο έπρεπε να τελειώσουν τα X-Files; Πότε βαρεθήκατε;» «Έχετε αγαπημένο/α επεισόδιο/α από τα X-Files;» Λοιπόν, ακούστε..

Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Στην ελληνική πρεμιέρα του βραβευμένου «I was a stranger», της ταινίας μυθοπλασίας του Brand Andersen για την επικίνδυνη διάσχιση του Αιγαίου από πρόσφυγεςκαι μετανάστες με βάρκες από τις ακτές της Τουρκίας, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης —που στην ταινία υποδύεται τον Σταύρο, έναν έλληνα λιμενικό που σώζει εκατοντάδες ανθρώπους από πνιγμό— γνώρισε τον Μοχάμεντ Λαμίνε Τραορέ, πρόσφυγα από τη Γουινέα.

Ο Μοχά, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, είχε φύγει από τη Γουινέα διωκόμενος από στρατιώτες του καθεστώτος Κοντέ και, μέσω Σενεγάλης και Κωνσταντινούπολης, προσπάθησε να ζητήσει άσυλο στην Ισπανία τον Αύγουστο του 2019. Αντ’ αυτού, το μόνο που εισέπραξε από την ισπανική αστυνομία ήταν ξύλο και διά της βίας επιστροφή στην Τουρκία. Εκεί φυλακίστηκε, κατόπιν αποφυλακίστηκε και, μετά από διάφορες περιπέτειες, βρέθηκε στη Σμύρνη προσπαθώντας να περάσει, πληρώνοντας διακινητή, στην Ελλάδα.

Εφτά χρόνια αργότερα, με το χαρτί της άδειας παραμονής στην Ελλάδα επιτέλους στο χέρι, ο Μοχά διηγήθηκε τον Κωνσταντίνο πόσο κοντά στη δική του ιστορία ήταν ό,τι είχε δει μόλις στην οθόνη.

Και με αφορμή αυτή τη συνάντηση, ήρθαν και οι δύο στο στούντιο της Athens Voice για να μας αφηγηθεί ο Μοχά, μπροστά στην κάμερα και στα ελληνικά που έμαθε στο καμπ της Σάμου και της Ριτσώνας, τις περιπέτειές του στη Βαρκελώνη, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη· τον φόβο, την απελπισία, τον αποπροσανατολισμό. Αλλά και τους περίεργους μηχανισμούς στους οποίους εμπλέκονται κράτος και ιδιώτες στην Τουρκία, δημιουργώντας παράλληλες οικονομίες εκμετάλλευσης αλλά και αφομοίωσης προσφύγων και μεταναστών.

[Στο επόμενο μέρος: από τα νερά του Αιγαίου στην Αθήνα — οι περιπέτειες ενός ανθρώπου που αρχικά δεν ήξερε πού πέφτει η Ελλάδα και κατέληξε να επιτυγχάνει στις πανελλήνιες εξετάσεις, να γράφεται στο πανεπιστήμιο, και να γίνεται μέντορας ασυνόδευτων προσφύγων στο καμπ της Σάμου.]

ΣυντελεστέςΚάμερα: Στέλλα Σερέφογλου | Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα

Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Το «Σάτυροι και Μαινάδες: το φεστιβάλ πορνό ταινιών της Αθήνας» είναι μια γιορτή της τέχνης και της σεξουαλικότητας που προσελκύει κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Το φεστιβάλ, που επιστρέφει για 7η φορά με 4 ημέρες προβολών, εκδηλώσεων και πάρτι στο Ρομάντσο 21-24 Μαΐου και διαδικτυακά 1 -14 Ιουνίου, παρουσιάζει πάνω από 100 ταινίες που απεικονίζουν το σεξ -από το μεταφορικό έως το σκληροπυρηνικό- με αισθητική, αφηγήσεις και ερμηνευτές που δεν μπορείτε να δείτε στο mainstream πορνό.

Το πρόγραμμα τεσσάρων ημερών είναι γεμάτο ταινίες και πολλές εκδηλώσεις, όπως το Super Lezat, μια νύχτα αραβούργημα στο Sami’s Bar λίγο πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ. Το Disobedient Dolls party που διοργανώνεται από τα queer party icons Strap-On Unicorns  που επιστρέφουν για 5η φορά στο φεστιβάλ. Το 4ο Philosophy in the Boudoir Night, που συνδυάζει μια προβολή  BDSM ταινιών με ένα ολονύχτιο πάρτι με τον DJ PJ Mugiwara. Οι ημερήσιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την Πορνολαϊκή (παζάρι δημιουργών), που φέτος θα γίνει καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ στον πρώτο όροφο και το Σαββατοκύριακο και στο υπόγειο, ένα εργαστήριο BDSM από τον KingMaster D, διαδραστικές συζητήσεις για τον εθισμό στην πορνογραφία, και το εργαστήριο The Porn Academy - μια πρακτική εκπαίδευση στη δημιουργία artporn για ντόπιους εκκολαπτόμενους πορνογράφους και αμέσως μετά θα παρουσιάσουν τις ταινίες που έβγαλε η Ακαδημία την φετινή χρονιά. Και φυσικά την τελετή βράβευσης με την μοναδική Μελίτα Σκαμπώ που θα θαμπώσει με το ταλέντο της για 3η χρονιά κοινό και καλεσμένους.

Μενέλας Σιαφάκας, ο δημιουργός του φεστιβάλ Σάτυροι & Μαινάδες

O Μενέλας Σιαφάκας είναι ένας δημιουργός που δύσκολα χωρά σε μία μόνο ιδιότητα: καλλιτέχνης, φωτογράφος, σκηνοθέτης, curator και queer ακτιβιστής. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το Satyrs & Maenads, το Athens Porn Film Festival, μια διοργάνωση που δεν αντιμετωπίζει το πορνό ως φτηνό σοκ αλλά ως αφορμή για να μιλήσουμε σοβαρά για αισθητική, επιθυμία, ταυτότητα, σεξεργασία, queer ορατότητα και δημόσιο χώρο. Τον καλέσαμε γιατί στην ελληνική σκηνή είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπου που μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα ως διοργανωτής, ως θεατής, ως δημιουργός και ως ακτιβιστής για το τι σημαίνει να φτιάχνεις ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Αθήνα σήμερα.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio 

Η αγάπη είναι από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες λέξεις και από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες. Όλοι μιλούν γι’ αυτήν, τη διεκδικούν, αλλά ελάχιστοι έχουν πραγματικά συνειδητοποιήσει τι είναι και —κυρίως τι δεν είναι— αγάπη. Γιατί πολλές φορές ο μεγαλύτερος πόνος δεν προέρχεται από την απουσία αγάπης, αλλά από το ότι ονομάζουμε αγάπη κάτι που μόνο αγάπη δεν είναι. Και σήμερα θα σας βοηθήσω να το ξεχωρίσετε.

Η αγάπη είναι επιλογή — όχι ανάγκη! Αγάπη σημαίνει να θέλετε μια σχέση για να μοιραστείτε με τον άλλον, κι όχι από φόβο μην μείνετε μόνοι. Όταν μπαίνετε ή μένετε σε μια σχέση επειδή φοβάστε τη μοναξιά, την ηλικία, ή το «τι θα πει ο κόσμος», αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι εξάρτηση και ανάγκη. Κι όπου υπάρχει ανάγκη, υπάρχει πίεση, ενώ όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει ελευθερία.

Η αγάπη σας αναπτύσσει — δεν σας μειώνει. Η αγάπη δεν απαιτεί να θυσιάσετε την ταυτότητά σας για να επιβιώσει η σχέση και να σας χωρέσει. Δεν θέλει να σωπαίνετε για να μη χαλάσει το κλίμα, ούτε να προσαρμόζεστε μόνιμα για να μην απορριφθείτε. Όταν αγαπάτε και αγαπιέστε, νιώθετε άνετα να εκφράσετε σκέψεις, συναισθήματα, ανάγκες, ακόμα και διαφωνίες, χωρίς κανένα φόβο. Και ο άνθρωπος που σας αγαπάει, θέλει να σας βλέπει να χαίρεστε και να ανθίζετε, κι όχι να σας μειώνει και να θαμπώνει τη λάμψη σας.

Η αγάπη φαίνεται στις πράξεις — όχι στα λόγια: Αυτός που αγαπά πραγματικά δεν χρειάζεται να υπόσχεται. Είναι δίπλα σας και το δείχνει, χωρίς να έχει ανάγκη να εξηγεί συνεχώς το πόσο νοιάζεται για σας. Το δείχνει με τις πράξεις του, με την παρουσία του, με την σταθερότητα, την συνέπεια και την σιγουριά που σας εμπνέει.  Βέβαια, όμορφα είναι και τα λόγια αγάπης, αλλά μόνο όταν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις. Η αληθινή αγάπη δεν σας βάζει ποτέ να αναρωτιέστε, ούτε να αγωνιάτε, είναι ξεκάθαρη και σταθερή.

Η αγάπη σέβεται τα όρια — δεν τα παραβιάζει, ούτε τα αγνοεί. Όποιος σας αγαπάει πραγματικά, δεν προσβάλλεται ούτε από την προσωπικότητά σας, τις ανάγκες σας, ούτε από τα «όχι» σας. Ποτέ δεν τα ειρωνεύεται, δεν τα ακυρώνει, δεν σας κάνει να νιώθετε ένοχοι γι’ αυτό που είστε, για την δουλειά σας, την οικογένεια, τις υποχρεώσεις σας. Η αγάπη ακούει. Σέβεται. Προσαρμόζεται. Αντίθετα, ο έλεγχος, η ζήλια, η χειριστικότητα και η συναισθηματική πίεση δεν είναι αγάπη, όσο κι αν από κάποιους βαφτίζονται «πάθος» ή «έντονο ενδιαφέρον». Θυμηθείτε ότι η αγάπη δεν φυλακίζει. Αντίθετα, δημιουργεί χώρο.

Η αγάπη φέρνει ηρεμία — όχι ανασφάλεια, ούτε αγωνία. Η αγάπη μπορεί να έχει ένταση και πάθος, αλλά σας κάνει να νιώθετε ηρεμία και ασφάλεια. Δεν σας κρατά σε διαρκή εγρήγορση, φόβο ή αγωνία για το πού βρίσκεστε, τι νιώθει ο σύντροφός σας ή αν θα σας εγκαταλείψει με την πρώτη αφορμή. Αν μια σχέση σας εξαντλεί συναισθηματικά, σας γεμίζει αμφιβολίες ή χάνετε την εσωτερική σας ισορροπία, αυτό δεν είναι αγάπη.

Και το κυριότερο: μέσα σε μια σχέση αγάπης, νιώθετε άνετα να είστε ο εαυτός σας και μάλιστα να σας αρέσει ο εαυτός σας!

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για το διαρκές αίσθημα ανεπάρκειας που βιώνουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως οι γυναίκες, μέσα από κοινωνικές προσδοκίες, συγκρίσεις και προσωπικές ανασφάλειες. Με αφορμή εμπειρίες από την παιδική ηλικία, τις σχέσεις και την πίεση της εικόνας, αναλύουν πώς η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση επηρεάζει την αυτοεκτίμηση και τις επιλογές μας. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτοαποδοχής, της ενθάρρυνσης από τους ανθρώπους γύρω μας και της ανάγκης να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο του vidcast Συναντήσεις στα Εξάρχεια φιλοξενούμε τον Χρήστο Γούλα, Γενικό Διευθυντή του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, με αφορμή τη νέα μελέτη του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ για την οργανωμένη φροντιστηριακή εκπαίδευση στην Ελλάδα.

Μιλάμε για ένα φαινόμενο βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία: το φροντιστήριο ως «δεύτερο σχολείο», ως οικογενειακή επένδυση, αλλά και ως ένδειξη των δομικών αδυναμιών του εκπαιδευτικού συστήματος. Η έρευνα καταγράφει το οικονομικό βάρος που σηκώνουν τα νοικοκυριά, τη σύνδεση με τις Πανελλαδικές, τις εκπαιδευτικές ανισότητες, αλλά και τον ρόλο των φροντιστηρίων στην καθημερινότητα μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στην Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτών, ο Υφυπουργός Υγείας Μάριος Θεμιστοκλέους μίλησε στην Athens Voice για τις προκλήσεις και τις αλλαγές στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο των νοσηλευτών. Όπως ανέφερε, το νοσηλευτικό επάγγελμα αποτελεί «τη ραχοκοκαλιά του συστήματος», καθώς οι νοσηλευτές βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους ασθενείς, προσφέροντας όχι μόνο φροντίδα αλλά και ανθρώπινη στήριξη.

Ο Υφυπουργός προανήγγειλε παρεμβάσεις που αφορούν μισθολογική και ασφαλιστική αναβάθμιση, αλλά και θεσμική αναγνώριση του κλάδου, με ανακοινώσεις που αναμένονται εντός του 2026. Παράλληλα, στάθηκε στη δημιουργία του Εθνικού Συμβουλίου Νοσηλευτών και στην προσπάθεια ανάπτυξης νέων εξειδικεύσεων, ώστε οι επαγγελματίες υγείας να έχουν περισσότερες δυνατότητες εξέλιξης.

Αναφερόμενος συνολικά στο ΕΣΥ, υποστήριξε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές, με βασικό παράδειγμα την εμπειρία του εμβολιαστικού προγράμματος κατά την πανδημία, που – όπως είπε – έφερε νέα κουλτούρα οργάνωσης και ποιότητας στις υπηρεσίες υγείας. Ειδική αναφορά έκανε στις ψηφιακές υπηρεσίες, όπως τα ηλεκτρονικά ραντεβού και η διανομή φαρμάκων κατ’ οίκον μέσω του ΕΟΠΥΥ.

Τέλος, παραδέχθηκε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ελλείψεις και πιέσεις στο σύστημα, κυρίως σε νοσηλευτικό προσωπικό, τονίζοντας όμως ότι στόχος του Υπουργείου είναι η συνεχής βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας.

Συντελεστές
Sound design, Ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Σε αυτό το επεισόδιο μπαίνουμε σε ένα από τα πιο σκοτεινά και σιωπηλά κομμάτια της μητρότητας: τη συγχώνευση. Τι συμβαίνει όταν μια μάνα δεν μπορεί να αποχωριστεί ψυχικά το παιδί της; Όταν ο ομφάλιος λώρος δεν κόβεται ποτέ πραγματικά; Όταν η αγάπη γίνεται ενοχή, έλεγχος, εξάρτηση και αόρατη κατοχή;

Μέσα από τον αρχαίο μύθο της Λάμιας —της μητέρας που, ανίκανη να αντέξει την απώλεια, άρχισε να καταβροχθίζει τα παιδιά των άλλων— επιχειρούμε μια βαθιά ψυχοδυναμική ανάλυση της συγχωνευτικής μητέρας. Μιλάμε για μητέρες που αγαπούν, αλλά δεν αφήνουν. Που θυσιάζονται, αλλά ασυνείδητα ζητούν πίσω τη ζωή του παιδιού τους. Για γιους που δεν επιτρέπεται να φύγουν και κόρες που μεγαλώνουν κουβαλώντας ενοχή κάθε φορά που διαφοροποιούνται.

Αναλύουμε:

Ένα επεισόδιο για όσους κάποτε αισθάνθηκαν ότι για να γίνουν ο εαυτός τους, έπρεπε πρώτα να αντέξουν ότι θα απογοητεύσουν τη μητέρα τους.

Γιατί υπάρχουν μητέρες που γεννούν παιδιά. Και υπάρχουν μητέρες που, χωρίς να το καταλάβουν, δυσκολεύονται να τα αφήσουν να γεννηθούν ψυχικά.

Στο δέκατο πέμπτο επεισόδιο του «Deep Thought», ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς εξωτερικεύει δημόσια τη γνώμη του για κάθε κοινωνικό ζήτημα όποιος δεν έχει τις κατάλληλες εξωτερικές προσλαμβάνουσες; Πού βρίσκει την αυτοπεποίθηση;» Ομολογούμε, όχι πώς το κάνουν οι άλλοι, αλλά πώς το κάνουμε εμείς! «Ποια σειρά ή ταινία ξαναβλέπετε σαν comfort viewing;» Πόση ώρα έχουμε;… «Στην περίπτωση που βρεθείτε με ένα υπέρογκο ποσό χρημάτων στην κατοχή σας από λαχείο ή κληρονομιά, ποια σπατάλη θα κάνετε πρώτα;» Ω Θε μου... Από πού ν’ αρχίσουμε;

Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.