Gouden verhalen

Bij Studio Blijmakers groeit binnenkort een bijzondere wand. Deelnemers, begeleiders en stagiaires maken allemaal hun eigen schaapje, met daarop hun naam.

Schaapje voor schaapje. Naam voor naam. Verhaal voor verhaal.

Want Studio Blijmakers is meer dan een plek waar je creatief bezig bent. Je hoort erbij, je wordt gezien en je laat iets van jezelf achter.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom die naam op een klein schaapje voor mij zoveel meer betekent dan alleen een naam op de muur.

Na mijn herseninfarct moest ik veel opnieuw leren. Lopen, schrijven, praten, denken. Creativiteit kreeg daardoor voor mij een andere betekenis.

Want als woorden niet komen, kunnen je handen soms wel beginnen.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik wat ik zelf ontdekte en wat ik nu terugzie bij Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis.

Het gaat niet om wat iemand maakt, maar om wat het maken met iemand doet.

Afgelopen zaterdag was de open dag van Het Dobbyhuis. De boeken lagen op tafel, de Dobby-methodiek en het herinnerboek lagen ter inzage en bezoekers konden de vertel- en gevoelskaartjes bekijken. Kinderen beschilderden een eendje of maakten een Dobby-kleurplaat.

Maar het mooiste van die middag hadden we niet voorbereid.

Deelnemers begonnen uit zichzelf bezoekers te vertellen over wat ze hadden gemaakt en over de Wand van Verhalen. Een van hen liet haar man een schilderij zien dat ze tijdens de schilderles had gemaakt. Hij keek ernaar en kon bijna niet geloven dat zij het zelf had geschilderd.

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee naar die open dag. Naar wat er gebeurt wanneer je niet alles organiseert, maar mensen ook de ruimte geeft om zelf te laten zien wat ze kunnen en wat ze te vertellen hebben.

Want de boeken, methodiek en kaartjes lagen op tafel. Maar sommige van de mooiste verhalen liepen gewoon rond.

Wanneer voel je dat je ergens echt welkom bent? Wat is ervoor nodig om gewoon jezelf te mogen zijn, ook wanneer je leven plotseling verandert? Voor Studio Blijmakers schreef ik het lied *Hier mag je gewoon jezelf zijn*. Tijdens onze barbecue lieten we het horen en gaven we het cadeau aan onze mensen.

Maar een lied is meer dan muziek alleen. Het kan hoorbaar maken waar een plek voor staat en woorden geven aan een gevoel dat soms moeilijk uit te leggen is. In deze aflevering van *Gouden Verhalen* vertel ik waarom dit lied zo bij Studio Blijmakers past en denk ik na over aandacht, creativiteit, gezien worden en ergens bij horen.

Aan het einde van de aflevering hoor je het volledige Blijmakerslied. Misschien brengt het jou bij de vraag: waar kun jij helemaal jezelf zijn?

Soms lijkt het heel lang alsof er niets gebeurt. Je stuurt een mail, voert een gesprek en probeert opnieuw. En dan gaan er ineens meerdere deuren tegelijk open.

In deze aflevering vertel ik over mijn volle agenda, nieuwe contacten, lezingen, mijn nieuwe boek en de ontwikkeling van Dobby. Maar gebeurt dit allemaal echt ineens? Of was het al veel langer onderweg?

Een aflevering over blijven bewegen, zichtbaar zijn en nog één klein stapje zetten.

Wat kan een oude fles limonade nou bewaren?

Meer dan je denkt.

In Het Dobbyhuis zette een oude Exota-fles ineens een hele tafel aan het praten. Er kwamen herinneringen, verhalen en herkenning naar boven. Niet omdat we ernaar zochten, maar omdat één eenvoudig voorwerp iets wakker maakte.

Dat gesprek bracht me op het idee voor Dobby’s kast met verhalen. Een verzameling oude, herkenbare voorwerpen die niet bedoeld zijn om iemands geheugen te testen, maar om ruimte te geven aan wat vanzelf komt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom een oude fles soms veel meer kan bewaren dan limonade.

Soms bewaart hij een gesprek.
En soms is één fles genoeg om een verhaal terug te vinden.

Wat doe je wanneer iemand je iets verdrietigs vertelt? Zoek je meteen naar een antwoord? Geef je advies? Of probeer je de stilte zo snel mogelijk op te vullen?

Maar wat als echte aandacht soms juist begint wanneer we stoppen met praten?

In deze aflevering vertel ik waarom aanwezig zijn niet hetzelfde is als niets doen. Over luisteren zonder meteen een oplossing te zoeken, de stilte durven verdragen en bij iemand blijven wanneer er geen eenvoudig antwoord is.

Soms hoef je niets op te lossen. Soms is blijven al genoeg.

Wanneer is kunst eigenlijk geslaagd? Is dat wanneer een schilderij technisch perfect is of wanneer anderen het mooi vinden? Voor mij zit de echte waarde vaak in wat er tijdens het maken gebeurt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen word ik geïnterviewd door mijn man Dan. We praten over kunst, creativiteit en de mensen van Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis. Over iemand die tijdens het maken weer trots wordt, een herinnering terugvindt of even niet bezig is met wat er allemaal niet meer lukt.

Soms is het belangrijkste deel van een kunstwerk niet zichtbaar. Misschien zit daar juist het echte kunstwerk.

Hoe gaat het met je gezondheid? Heb je nog pijn? Lukt het allemaal nog?

Het zijn belangrijke vragen. Maar als iemand ouder wordt, ziek is of afhankelijk wordt van zorg, verdwijnen andere vragen vaak langzaam naar de achtergrond.

Waar droom je nog van? Wat maakt je blij? Wat zou je nog één keer willen doen?

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom juist deze vragen zo belangrijk zijn. Want goede zorg gaat niet alleen over wat iemand nodig heeft om veilig en gezond te blijven. Het gaat ook over wat iemand nodig heeft om zichzelf te blijven.

De dingen die niemand meer vraagt, zijn vaak de dingen die het meest gevraagd willen worden.

Wanneer ben je eigenlijk jezelf niet meer?

Is dat wanneer je namen vergeet, je kinderen niet meer herkent of niet meer kunt vertellen wie je vroeger was?
In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij identiteit en dementie. Want jezelf zijn zit niet alleen in wat je onthoudt, maar ook in wat je voelt, in hoe je reageert en in wie je altijd al was.

Wat zie je als je iemand met dementie ontmoet?

Zie je de diagnose? Of zie je nog steeds de mens?

In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij de invloed van onze blik. Want soms is niet de ziekte het pijnlijkst, maar het moment waarop iemand niet meer écht wordt gezien.

Een verhaal over aandacht, menselijkheid en waarom één oprechte vraag het verschil kan maken.

Sommige gevoelens laten zich moeilijk uitleggen.

Verdriet, hoop of verandering. Herinneringen die diep vanbinnen zitten.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom creativiteit soms meer kan zeggen dan woorden. Over mensen met dementie, mensen met niet-aangeboren hersenletsel en over mijn eigen ervaring na mijn herseninfarct.

Want soms vertelt een kleur meer dan een zin.

En soms zegt een schilderij precies wat woorden niet kunnen.

Wanneer iemand dementie krijgt, gaat veel aandacht terecht naar degene met de diagnose. Maar naast die persoon staat vaak iemand anders. Een partner. Een dochter. Een zoon. Iemand die zorgt, regelt, onthoudt en blijft.

In deze aflevering van Gouden Verhalen sta ik stil bij de mensen naast de mensen: de mantelzorgers.

Over liefde. Over trouw. Over levend verlies. En over een vraag die we misschien veel te weinig stellen:

Hoe gaat het eigenlijk met jou?

"Het ergste is niet dat ik dingen vergeet. Het ergste is dat mensen me niets meer vragen."

Die uitspraak vormde het vertrekpunt voor mijn nieuwste aflevering van Gouden Verhalen.

In de zorg, op de werkvloer en in het dagelijks leven gebeurt het vaker dan we denken: mensen worden niet buitengesloten door kwade wil, maar doordat anderen het gesprek van hen overnemen.

We vullen antwoorden in, we maken zinnen af. En we nemen beslissingen uit betrokkenheid en goede bedoelingen.

Maar soms verliezen we daarbij iets belangrijks uit het oog: de mens achter de situatie.

In deze aflevering onderzoek ik de vraag:
Wanneer ben je eigenlijk afgeschreven?

Een podcast over waardigheid, inclusie, menselijkheid en het belang van blijven luisteren.

Want misschien schrijven we mensen niet af met woorden.
Misschien schrijven we mensen af doordat we hun antwoord niet meer afwachten.

#Inclusie #Menselijkheid #Dementie #Mantelzorg #NAH #Leiderschap #Zorg #GoudenVerhalen

Ik neem deze aflevering op vanuit Spanje. De zon schijnt, mensen lachen op terrassen en op het eerste gezicht lijkt alles zorgeloos.

Maar hoe langer ik om me heen keek, hoe meer ik dacht:
We hebben allemaal iets wat anderen niet zien.

Een zorg.
Een verlies.
Een herinnering.
Een onzekerheid.
Een onzichtbare barst.

In deze aflevering sta ik stil bij de verhalen die mensen met zich meedragen, zonder dat de buitenwereld dat altijd ziet.

Want misschien zijn we soms te snel met kijken en te weinig bezig met écht zien.

🎧 Luister nu naar :De dingen die niemand ziet.

En zoals altijd sluit ik af met dezelfde vraag:

Wat wil jij niet vergeten?

Deze week sprak ik een vrouw met dementie die in een paar zinnen uitlegde wat veel boeken en onderzoeken niet kunnen.

Ze zei:

"Ik heb allemaal kamertjes in mijn hoofd. Vroeger draaide ik de sleutel om en ging de deur open. Nu staan sommige deuren op een kier, sommige zijn dicht en gaan pas open als ik de juiste sleutel vind. Maar sommige deuren blijven dicht. Daarvan is de sleutel verdwenen."

Haar woorden raakten me diep.

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in dat gesprek en sta ik stil bij wat dementie kan betekenen voor de mens achter de diagnose.

Een aflevering over herinneringen, verlies, begrip en de deuren die soms onverwacht toch weer opengaan.

In deze aflevering van Gouden Verhalen praat Erica de Winter over de angst achter dementie.

Niet alleen over vergeten, maar over iets waar veel minder over gesproken wordt: het verdriet, de schaamte, de boosheid en het gevoel langzaam de grip op je leven kwijt te raken.

Vanuit gesprekken in Het Dobbyhuis deelt Erica wat mensen met beginnende dementie haar vertellen:

over de angst om afhankelijk te worden, om niet meer serieus genomen te worden, en om langzaam zichzelf kwijt te raken.

Maar deze aflevering gaat ook over herkenning. Over wat er gebeurt wanneer mensen merken dat ze niet de enige zijn. En over hoe aandacht, rust en echte gesprekken verschil kunnen maken.

Een persoonlijke en indringende aflevering over menselijkheid, levend verlies en verbinding.

Steeds vaker lijken mensen online harder dan in het echte leven. Onder berichten ontstaan discussies, oordelen en soms complete ruzies tussen mensen die elkaar niet eens kennen.

Maar wat gebeurt er eigenlijk met ons zodra er een scherm tussen zit?

In deze aflevering van Gouden Verhalen denk ik hardop na over sociale media, boosheid, anonimiteit en de vraag waarom nuance online soms zo ver te zoeken is.

Want achter ieder profiel zit uiteindelijk gewoon een mens.

Een aflevering over woorden, gedrag en iets wat we online misschien langzaam kwijt aan het raken zijn: menselijkheid.

Erica de Winter

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik over deuropeners.

Over de mensen die ervoor zorgen dat Dobby steeds verder groeit. Niet door grote campagnes of reclame, maar door kleine ontmoetingen, gedeelde verhalen en mensen die een deur openen naar een nieuwe plek, een gesprek of een samenwerking.

Ik neem je mee terug naar Elephant Parade Land, waar Dobby ooit begon als een klein wit eendje tussen de beschilderde olifanten. En ik vertel hoe dat idee inmiddels deuren opent in zorg, onderwijs, kunst en gesprekken rondom dementie.

Deze aflevering gaat over verbinding. Over aandacht. En over het besef dat grote bewegingen vaak heel klein beginnen.

🌐 Meer over Dobby: Dobby International

Wat gebeurt er als iemand zegt: “Ik kan het niet meer”… en toch begint?

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in de kracht van creativiteit. Aanleiding is een artikel over hoe kunst het brein beïnvloedt en zelfs hoop kan geven bij geheugenverlies. Maar voor mij is het geen theorie, het is iets wat ik al meer dan tien jaar dagelijks zie bij Studio Blijmakers en Het Dobbyhuis.

Ik vertel over kleine, echte momenten. Over mensen die twijfelen, die denken dat ze iets kwijt zijn… en die via een simpele eerste streep toch weer iets terugvinden.

Ook vertel ik over mijn boek De kracht van creativiteit, waarin ik deze ervaringen en verhalen heb vastgelegd.

Wil je het artikel lezen waar ik in deze aflevering over spreek?

👉 https://www.futura-sciences.com/nl/deze-onverwachte-kracht-van-kunst-verrast-artsen-hoop-voor-geheugenverlies_22790/

Meer weten over mijn werk? 

👉 www.dobbyinternational.com

👉 www.ericadewinter.nl

👉 www.studioblijmakers.nl

Wat is een thuis?

Het lijkt een simpele vraag. Maar als je er echt bij stilstaat, merk je al snel dat het antwoord niet zo vanzelfsprekend is.

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in een zin die ik vaak hoor:

“Ik wil naar huis.”

Een zin die niet altijd letterlijk bedoeld is, maar vaak iets anders vertelt. Over onrust, over zoeken en over het verlangen naar een plek waar je je veilig voelt.

Ik vertel over wat ik zie bij Studio Blijmakers, over momenten waarop mensen zichtbaar ontspannen, en over hoe datzelfde gevoel ook op andere plekken kan ontstaan. Zelfs in een land waar je niet woont, maar waar je je toch thuis voelt.

Een aflevering over thuiskomen. Niet als plek, maar als gevoel.

In het Dobbyhuis hoor ik vaak dezelfde zin: “Ik kan het niet meer.”

Soms gaat het over schilderen. Soms over bewegen. Soms over iets wat ooit vanzelf ging en nu ineens niet meer lukt.

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in dat moment. Wat er gebeurt als iemand dat zegt, en wat er kan ontstaan als je niet meteen overneemt, maar even blijft. Als je samen begint, hoe klein ook.

Ik vertel ook over Wim. Hij heeft Alzheimer en wil heel graag blijven bewegen. Hij was vroeger voetballer en kent de oefeningen nog. Hij doet ze voor, maakt anderen enthousiast en zorgt ervoor dat iedereen mee kan doen, op zijn eigen manier.

In deze aflevering gaat het niet over wat niet meer kan, maar over wat er nog wél is. En hoe klein beginnen soms alles verandert.

Meer over mijn werk vind je op:

www.dobbyinternational.com
www.studioblijmakers.nl
www.ericadewinter.nl

In deze aflevering neem ik je mee in de gesprekken die ik voer met mantelzorgers in het Dobbyhuis. Over doorgaan, over liefde, en over iemand langzaam zien veranderen terwijl die er nog is.

In het Dobbyhuis spreek ik ze vaak.
Mantelzorgers die zorgen, doorgaan en zichzelf soms een beetje verliezen.

In deze aflevering neem ik je mee in die gesprekken.

Over wat er gebeurt als iemand verandert, maar de band blijft.

Over vermoeidheid, twijfel en liefde die niet stopt.

Een verhaal over een vorm van verlies waar niet altijd woorden voor zijn.

Meer over mijn werk vind je op:

www.dobbyinternational.com
www.studioblijmakers.nl
www.ericadewinter.nl

We zijn vaak geneigd om barsten te verbergen. Om alles heel en netjes te houden, alsof er niets mag veranderen.

Maar het leven laat zich niet zo sturen. Iedereen krijgt barsten. Door verlies, door verandering, door dingen die langzaam anders worden.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik over kintsugi, een Japanse kunstvorm waarbij gebroken aardewerk wordt hersteld met goud. De barst wordt niet verstopt, maar juist zichtbaar gemaakt. Omdat die laat zien dat iets geleefd heeft.

Die gedachte raakt me. Omdat ik in mijn werk met mensen met dementie elke dag zie dat er misschien dingen veranderen, maar dat er nog steeds zoveel is. Iemand blijft zichzelf, ook als onthouden lastiger wordt.

In deze aflevering neem ik je mee in hoe anders kijken het verschil kan maken. Niet alleen zien wat er verdwijnt, maar ook wat er blijft. En soms zelfs wat er juist zichtbaar wordt.

Meer over mijn werk vind je op:

www.dobbyinternational.com
www.studioblijmakers.nl
www.ericadewinter.nl

In het werk dat ik doe met mensen met dementie hoor ik vaak dezelfde vraag: wat kunnen we nog doen?

We zoeken vaak naar oplossingen, naar methodes en naar behandelingen. Maar dementie kunnen we niet oplossen.

Wat we wel kunnen doen, is aandacht geven.

In deze aflevering van Gouden Verhalen neem ik je mee in wat ik daar dagelijks in zie. Bij Studio Blijmakers, waar we al bijna tien jaar werken vanuit aandacht. In het Dobbyhuis, waar we kijken naar wat er nog wél is. En tijdens mijn bezoek aan Baan Kamlangchay in Thailand, waar aandacht en nabijheid centraal staan.

We bewegen samen, werken met creativiteit en geven mensen de ruimte om zich te blijven uiten. Want juist daar zie ik wat aandacht kan doen.

In deze aflevering vertel ik waarom aandacht misschien wel het belangrijkste is wat we elkaar kunnen geven. Niet alleen aan mensen met dementie, maar eigenlijk aan iedereen.

Meer over mijn werk vind je op:

www.dobbyinternational.com
www.studioblijmakers.nl
www.ericadewinter.nl

Er is een vraag die ik steeds vaker stel aan mensen die ik ontmoet. Aan mensen met dementie, maar ook aan mensen zonder dementie. Aan mantelzorgers, kunstenaars en mensen die ik onderweg tegenkom. Iedere keer gebeurt er hetzelfde: het wordt even stil. Alsof de vraag eerst moet landen voordat er een antwoord kan komen.

De vraag is eenvoudig: wat wil jij niet vergeten?

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik waarom deze vraag zo belangrijk voor mij is geworden. Het gaat namelijk niet alleen over geheugen. Het gaat over wie we zijn, over wat ons gevormd heeft en over wat we willen bewaren.

De antwoorden die ik hoor zijn soms klein, soms persoonlijk en soms verrassend. Maar ze zijn altijd echt.

Misschien wil jij ook even stilstaan bij die vraag. Wat wil jij niet vergeten?

Je mag jouw antwoord ook delen. Sommige mensen sturen een kort filmpje in waarin ze vertellen wat zij niet willen vergeten. Die filmpjes verzamelen we op het YouTube-kanaal van Dobby International. Misschien wil jij daar ook aan meedoen.

Begin 2025 was ik in Thailand om mijn broer te bezoeken. Tijdens een bezoek aan Elephant Parade Land in Chiang Mai gebeurde er iets onverwachts. Tussen honderden beschilderde olifanten stond ineens een klein wit eendje.

Dat moment werd het begin van een idee dat uiteindelijk zou uitgroeien tot Dobby, het turquoise eendje met de gouden barstjes dat mensen helpt om over dementie te praten.

In deze aflevering van Gouden Verhalen vertel ik hoe een klein moment soms het begin kan zijn van iets veel groters.

Meer over mijn werk vind je op:

ericadewinter.nl
studioblijmakers.nl
dobbyinternational.com

In deze eerste aflevering van Gouden Verhalen vertelt kunstenaar Erica de Winter waarom haar podcast een nieuwe naam heeft gekregen.

Wat begon als de podcast De Kracht van Creativiteit groeide in het afgelopen jaar uit tot iets veel groters. Met het ontstaan van Dobby, het Dobbyhuis en vele ontmoetingen onderweg ontstonden er steeds meer verhalen die het waard zijn om gedeeld te worden.

Gouden Verhalen is een podcast over aandacht, creativiteit en het leven zelf.

Meer over het werk van Erica vind je op  www.ericadewinter.nl, www.studioblijmakers.nl en www.dobbyinternational.com 

In deze podcast sluiten Dan en Erica het jaar af en kijken vooruit naar wat er komen gaat.

Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website
www.ericadewinter.nl

Ik mocht een mooi kunstwerk afleveren bij de familie Visser. De opdracht was: "Doe iets met een schapenkop en vissen." Dit is het geworden.

Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website
www.ericadewinter.nl

In oktober was weer veel te beleven!

Expositie: Emotie in Eendvoud

https://ericadewinter.nl/collecties/?e-filter-54c93aa-post_tag=emotie-in-eendvoud

Link naar de gemaskerde emotie. Dit kunstwerk staat in het jaarboek kunstenaars.

https://ericadewinter.nl/2024/09/26/de-gemaskerde-emotie/

Wat een leuk uitje hebben we gehad met de deelnemers van Studio Blijmakers. Kijk HIER naar ons museumbezoek.

Wil je meer weten of Studio Blijmakers? Kijk op de website www.studioblijmakers.nl.

Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website

www.ericadewinter.nl

De podcast zit in een nieuw jasje. Voortaan kan je maandelijks naar onze podcast luisteren. We laten je horen wat er zoal gebeurd is in de afgelopen maand. Ook blikken we vooruit op de komende maand.

Wil je meer weten of Studio Blijmakers? Kijk op de website www.studioblijmakers.nl.

Wil je meer weten over Erica de Winter? Kijk op de website

www.ericadewinter.nl

Kunst is belangrijk, omdat het ons helpt om de wereld op een andere manier te zien. Het kan gevoelens en gedachten uitdrukken die moeilijk in woorden te zeggen zijn.

Verdriet en blijdschap zijn twee sterke gevoelens die iedereen kent. Verdriet voel je als je iets verliest of als er iets pijnlijks gebeurt. Het maakt je stil en laat je nadenken. Blijdschap komt als je iets leuks meemaakt of als je gelukkig bent. Het geeft je energie en laat je lachen.

Om het taboe te doorbreken op dagbesteding zijn we bezig met een boek.

In opdracht van de DOV (Dordtse Ondernemers Vereniging) mocht ik een kunstwerk maken voor de vertrekkende burgemeester Wouter Kolff. Dit werd aangeboden tijdens de jaarlijkse BBQ van de DOV bij Art en Dining.

Je hebt wel eens van die dagen dat het erg druk is en dan schieten de opnames van de postcast er bij in. De afgelopen tijd is het er door drukte niet van gekomen. Laatst hoorde ik een mooi gezegde; Als iemand zegt ik heb geen tijd, dan zeg je: je hebt wel tijd maar geen prioriteit.

Iedere eerste zondag van de maand is er Kunstrondje Dordt. Kunstrondje Dordt is een wandeling langs galeries, kunst-, antiek- en curiosawinkels, musea en ateliers in Dordrecht. Het is de moeite waard om de route te lopen en binnen te kijken.

Dordtenaren worden schapenkoppen genoemd. Wil jij het verhaal hierachter weten? En wil je weten waar al die leuke kunstschapen in Dordrecht vandaan komen? Luister dan naar deze podcast.

Communicatie is een proces waarbij je informatie overdraagt aan iemand anders. Er zijn een paar hulpmiddelen, zoals: denk aan ANNA, smeer NIVEA, gebruik LSD en laat je OMA thuis.

Erica praat samen met Dan over 'doorbreek de cirkel’. Piekeren vreet energie. Stop met zorgen maken en doorbreek je negatieve vicieuze cirkel. Dat is zeker niet eenvoudig. Toch kun jij dit zelf wel doen. Hoe dan? Luister naar deze podcast voor tips.

In deze podcast gaat het over verschillende dingen, maar vooral over perfectionisme. Is dat nou een goede of slechte eigenschap? Als je als perfectionist wéét dat jij nooit perfectie kunt en zal bereiken, dan weet je dus dat het onmogelijk is. Waarom voel je je dan geroepen om het te proberen?

Erica gaat samen met een deelnemer van de dagbesteding, Daan van der Klooster, een boek schrijven over de dagbesteding Studio Blijmakers. Daan gaat de foto’s maken en Erica doet de interviews. Het doel is om een goed beeld neer te zetten van wat dagbesteding nou is en wat het doet met de deelnemers.

De open dag van Studio Blijmakers is inmiddels achter de rug. Wat een opkomst en wat een geweldige dag was het. 

Op zaterdag 2 maart van 14.00 tot 17.00 uur organiseert Studio Blijmakers zijn jaarlijkse open dag. Familie van deelnemers en belangstellenden zijn van harte welkom om een kijkje te komen nemen.

Dit jaar geeft Erica een aantal train de trainer trainingen in de Blauwe Koe methodiek.

Sinds Erica en Dan terug zijn uit Thailand is het een drukte van jewelste. Ze hebben voortgangsgesprekken gevoerd met de medewerkers van Studio Blijmakers. Ze delen een leuk nieuwtje met jullie. Er wordt gesproken over dwz’ers (de weg zoekers). Wil jij weten wie dat zijn? Luister dan vooral naar deze podcast.

Dan en Erica zijn nog steeds in Thailand. Ze zijn op bezoek geweest bij Martijn van Say Cheese in Hua Hin. Ze bezochten daar ook Artist Village (Baan Sillapin). Dan heeft ook nog de Phraya Nakhon Cave bezocht in het national park Sam Roi Yot.

Dan en Erica zijn nog steeds in Thailand. Ze verblijven een aantal dagen in een I Love Phants Lodge. Deze zijn van de Wildlife Friends Foundation. Dit is opgezet door Edwin Wiek.

Dan en Erica de Winter zijn nog steeds in Thailand. Erica is blij met de nieuwe dagboek app op haar telefoon. Ook leert Dan haar allerlei trucjes om met de iPhone te fotograferen.

Dan en Erica genieten met volle teugen in Thailand. Er wordt vakantie gevierd, maar er wordt ook gewerkt. Zo maken ze een lijst van wat te doen in 2024.

Samen met haar man Dan is Erica in Thailand. De Thaise mensen zijn erg creatief op hun manier.

Wat is er er weer veel gebeurd de afgelopen tijd. De bingo en bitterballen week bij Studio Blijmakers is weer een groot succes. Ik heb maar liefst 4 nieuwe deelnemers ingeschreven voor de dagbesteding. Het handenbeeld dat ik gemaakt heb is opgehaald. Ook nog een kunstwerk verkocht. En natuurlijk mijn Oprah Winfrey moment.

Er is de afgelopen week weer veel gebeurd. Het hoogtepunt was toch wel dat eindelijk mijn secretaire met de titel: ‘van antiek tot uniek’ klaar is. Heel lang aan gewerkt. Er zitten wel 10.000 sigarenbandjes op deze secretaire. Lees de blog en bekijk het filmpje. 

Dagbesteding, wat houdt dat in?
Dagbesteding is er voor mensen die zelf geen activiteiten meer kunnen ondernemen en daardoor weinig sociale contacten hebben. Dagbesteding is er ook voor om de taken van mantelzorgers te verlichten. Hiermee blijft het voor veel mensen mogelijk om thuis te kunnen blijven wonen.

Mariette is adhd-add coach en heeft een boek geschreven, Ja, hoe dan? Ze praat hierover met Erica

De eenden van Erica zoeken een expositieruimte. Wie wil er nu niet deze vrolijke eenden exposeren? Neem een kijkje op de website van Erica voor een paar voorbeelden.

Diana wil graag aan de luisteraars en Erica vertellen wat de kracht van creativiteit met haar doet. Ze is heel erg enthousiast over de creatieve dagbesteding van Studio Blijmakers.

In deze podcastaflevering praat ik met Matthijs Quaars, van Diamond Podcasting, over de kracht van creativiteit en over het maken van mijn podcast. Daarnaast spreek ik mijn doel uit wat ik met deze podcast wil bereiken.

Op 18 en 19 augustus heb ik een super leuke 2 daagse summerschool gevolgd in het Dordrechts Museum.

Erica de Winter praat met Anja van CathsArt over Rogier Roeters. Hij heeft nu een expositie in museum Voorlinden in Den Haag.

Dit is het verhaal van de treinreis van Erica. Ze rijdt met haar trein naar de eindbestemming. Erica is de machinist en bestuurt zelf haar trein. Dus ze heeft invloed op haar trein, de route en de eindbestemming. Erica heeft invloed, door de keuzes die ze maakt.

Erica gaat in gesprek met Marion den Boer. Marion is schrijfster van de boeken ‘We varen nu een andere koers’ en ‘Begrijp je me nu een beetje’. Marion vertelt over haar boeken. Ook vertelt ze over haar vrijwilligerswerk bij het kattencafe en bij Studio Blijmakers.

Erica praat over haar kunstproject met badeendjes. Inmiddels heeft het de krant en regionale tv gehaald. Maar er blijven mensen met haar in discussie gaan over de titel kunstenaar. Volgens hen moet je de kunstacademie doorlopen hebben om kunstenaar te zijn. Erica is het hier niet mee eens. Ook doet Erica een oproep: “Waar kunnen de kunstwerken met badeendjes tentoongesteld worden?” De badeendjes toveren bij iedereen een lach op het gezicht.

Erica gaat in gesprek met Mariska Wagner. Mariska is coördinator Stichting Maatschappelijk Betrokken Ondernemen Dordrecht. Mariska vertelt gepassioneerd over haar werk en de stichting. Dankzij de creatieve energie van Mariska beweegt er veel in de regio. Ook vraagt Erica haar naar de impact die het herseninfarct van haar man Peter of hun leven heeft gehad en nog steeds heeft. Mariska vertelt hier openhartig over. Wat vind Mariska eigenlijk van de kracht van creativiteit?

Erica de Winter heeft een kunstwerk gemaakt. Ze noemt het Duckface. Het is geïnspireerd op iedereen die met getuite lippen op de foto gaan. Het kunstwerk heeft de lokale krant en tv gehaald. Waarom ga jij met een Duckface op de foto?

Zomaar een week waarin heel veel creatieve dingen gebeuren. Zo laat Jenny haar kunstwerk verwerken in de rouwkaart van haar moeder. De zus van een overleden deelnemer komt koffie drinken en ons bedanken voor wat we voor haar zus hebben gedaan. Met een groep dames hebben we tijdens een vrijgezellenfeest porselein beschilderd. Charlotte probeert de ideeën van Erica op een rijtje te zetten.

Erica wordt geïnterviewd door Anja. Erica vertelt over Studio Blijmakers en haar kunstatelier. Wat kan je daar nou eigenlijk allemaal doen? Het inzetten van creativiteit als middel werkt verbazingwekkend goed.

Als Erica een lezing geeft over de kracht van creativiteit, dan vertelt ze altijd over Wendy en haar laatste kunstwerk. Wendy heeft tijdens de laatste fase van haar leven de kracht van creativiteit ingezet om haar laatste kunstwerk voor Gerard, de liefde van haar leven, te maken.

Daan kreeg in 2012 een herseninfarct. Net als zoveel mensen dacht Daan dat het na een tijdje wel over zou gaan. Hij dacht dat hij redelijk hersteld was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Daan gaat op zoek naar dagbesteding... Hij onderzoekt of het mogelijk is om creatieve dagbesteding te volgen bij Studio Blijmakers.

In deze podcast gaat Erica in gesprek met Frans van der Wijngaart. Frans vertelt dat hij 3x een TIA heeft gehad en 6x een CVA. Frans gaat naar de creatieve dagbesteding van Studio Blijmakers en vertelt wat de kracht van creativiteit voor hem betekent.

Is er begrip vanuit je omgeving voor Niet Aangeboren Hersenletsel? Erica praat hier samen met Anja over. Blijven mensen begrip houden voor je situatie, of denken ze soms dat het maar eens over moet zijn?

Het zoeken naar balans in je leven na het krijgen van een herseninfarct. Wat kan je wel, wat kan je niet, wanneer doe je teveel? Voor je het weet ben je overprikkeld. Anja en Erica praten over hun zoektocht naar het vinden van balans na het krijgen van een herseninfarct.

In deze aflevering neemt Erica je mee in het verhaal van de blauwe koe en wat deze koe allemaal in beweging heeft gezet.

Erica gaat in gesprek met Anja Bulté over het krijgen van haar herseninfarct en de zoektocht naar haar creativiteit.

In deze aflevering hoor je het verhaal van Erica en legt zij uit wat NAH (niet aangeboren hersenletsel) betekent.

In de podcast ‘De kracht van creativiteit’ vertelt Erica de Winter over niet aangeboren hersenletsel (NAH) en haar weg naar herstel door creatief bezig zijn. Ze praat met deskundigen, ervaringsdeskundigen en geeft je tips en tricks die haar hielpen. Erica vertelt je natuurlijk ook over allerlei leuke en bijzondere creatieve technieken.

Meer informatie vind je op:  https://www.ericadewinter.nl