Alweer een Podcast

We beginnen met een hond op schoot en eindigen bij advocaten, dreigbrieven en een miljoen euro schuld. Daartussenin bespreken we vakantie, airco’s, wijn, de Tempeliers en waarom je tegenwoordig blijkbaar voor ieder zinnetje een jurist nodig hebt.

Kortom: gewoon weer een gezellige middag.

We hebben het deze week over erfenissen, testamenten, dementerende stiefmoeders, huwelijkszwendelaars en de vraag of je iemand na je dood nog één keer kunt pesten met €2 per jaar. Kortom: een gezellige aflevering.

Verder blijkt Henk een geopolitieke strateeg op YouTube te volgen, weet hij verrassend veel van kernenergie en opvallend weinig van klimaatverandering. Ook bespreken we nazi’s met messen, politieboetes, de ondergang van de Noordzee en waarom de aarde blijkbaar doet wat-ie zelf wil.

En omdat we uiteindelijk ook gewoon moeten eten: Henk onthult het recept voor pasta ’nduja. Veel vet, veel peper en vooral veel meer smaak dan dit gesprek eigenlijk verdient.

Kortom: nalatenschap geregeld, wereldorde besproken en pasta gegeten. Volgende week weer gewoon gezellig.

We zijn de 200 gepasseerd. Nog 49 afleveringen te gaan tot ons pensioen.

Deze week schuift culinair journalist Jigal Krant aan. Officieel om over eten te praten. In de praktijk eindigen we al snel bij cancelcultuur, Israël, demonstraties, verboden tahin en de vraag hoe een pot sesampasta ineens gevaarlijker kan zijn dan een dronken automobilist.

Gelukkig gaat het ook nog even over hummus, kookboeken, Starbucks, flauwe grappen en waarom sommige recepten langer houdbaar zijn dan politieke meningen.

Kortom: een gesprek dat begint in de keuken en eindigt midden in een mijnenveld. Smakelijk.

Deze week leggen we uit waarom er geen podcast was. Spoiler: niet vanwege een afkickkliniek, maar omdat Henk weer half Nederland stond te vermaken en Jelmer vocht tegen een overheid die zeven bejaarde paarden blijkbaar als een grotere bedreiging ziet dan gezond verstand.

Verder: waarom sommige mensen liever hun telefoon filmen dan naar een optreden kijken, hoe je met twintig miljard euro vooral minder boeren krijgt, en waarom de beste argumenten altijd pas opduiken als je onder de douche staat.

Ook bespreken we sadisten, gladiatoren, religie, provinciale politiek, regeltjes, oorlogshysterie en de vraag of sommige mensen simpelweg niet meer te redden zijn.

Kortom: van boze drop naar de ondergang van de beschaving. Gewoon een gemiddelde aflevering dus.

Deze week bewijzen we dat je geen miljoenenpubliek nodig hebt om goede muziek te maken, maar wel een paar miljoen streams als je je hypotheek wilt betalen. Hulde aan Baggio, de man achter onze jingle, die ondertussen ook gewoon de Beach Boys staat te zingen alsof het niks is.

Verder hebben we het over waarom popliedjes tegenwoordig door vijftien mensen tegelijk worden geschreven (en tóch slechter klinken), films die verboden worden omdat bestuurders denken dat iedereen een idioot is, en waarom horrorfilms soms gezonder zijn dan een mindfulnesscursus.

Ook passeren James Bond, Bruce Lee, Tarantino, Stephen Fry, de Odyssee, Troy en een paar regisseurs met grootheidswaanzin de revue. Kortom: van de Beach Boys naar bloederige wraakfilms, met een omweg langs cultuur, censuur en de eeuwige vraag waarom suggestie vaak spannender is dan alles pontificaal in beeld brengen.

Gewoon weer een aflevering waarin we moeiteloos van ABBA naar afgehakte oren gaan. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

Amerika blijkt verrassend leuk, metalfans blijken liever dan yoga-influencers en Henk ontdekt dat je in de VS een complete koe op je bord krijgt zodra je om een biefstuk vraagt. Jelmer vertelt hoe je met een paard, een cowboy en drie vrijwaringsformulieren toch nog een gezellige middag beleeft.

Verder: waarom je nooit een hamburger uit je autoraam moet gooien, hoe een hond een "castratenvacht" krijgt dankzij goedbedoeld dierenartsadvies, waarom Nederlanders overal over klagen behalve over zichzelf, en waarom rockers de wereld waarschijnlijk vriendelijker maken dan beleidsmakers.

Kortom: vlinders, schildpadden, Samojeden, paarden, Sinterklaas in zijn onderbroek en de vraag of gezond verstand nog ergens te koop is. Gewoon weer een keurige aflevering. Of nou ja... zo keurig als je van ons mag verwachten.

Deze week bewijzen Henk en Jelmer dat je zonder enige moeite van Kaapverdisch voetbal via clowns, Jack Spijkerman, Amerikaanse vriendelijkheid, beroerde Nederlandse politiek en de paus in de middeleeuwen bij de stikstofcrisis kunt belanden.

Verder: waarom Engelse voetbalcommentatoren hun vak nog wél verstaan, waarom Nederlanders denken dat onvriendelijkheid een karaktereigenschap is, hoe infrastructuur saai is totdat je huis onder water staat, en waarom politici liever denkbeeldige problemen oplossen dan echte.

Ook komen Bob Dylan, Bas & Adriaan, Wesley Sneijder, de Borgias, openbaar vervoer, Houston, Rotterdam en een visgerecht voorbij. Logica ontbreekt grotendeels. Meningen niet.

Zoals altijd geldt: als u zich ergert, luister dan vooral volgende week weer.

Jelmer zit in Amerika, of in elk geval ergens waar je je kunt afvragen of je daar ooit nog uitkomt zonder oranje overall. Ondertussen wordt er gereflecteerd op het inmiddels legendarische “streak-verhaal” — inclusief whiplash, een wat al te enthousiaste directeur en de geruststellende vaststelling dat dit soort mensen meestal toch “een Polsje” blijken te zijn.

Van daaruit glijdt het gesprek zoals gebruikelijk verder: eerst een ontploffende fles limoncello (romantische avond = schoonmaakdienst), daarna de eeuwige vraag of alles wat misgaat eigenlijk juridisch bij Hanos of de natuur ligt.

Maar het echte werk zit in de grote wereldlijn: Bezos, arbeidsomstandigheden in Amerika, vakantiedagen als betaalmiddel en het idee dat je in sommige bedrijven vooral flexibel moet zijn in wie er eigenlijk wordt uitgebuit. Ondertussen sneuvelt ook nog even het beeld van de vrije markt als moreel kompas.

Tussendoor: oorlog, kunstmest, aardappels, frietprijzen en de geruststellende gedachte dat zelfs bloed in de grond uiteindelijk gewoon leidt tot betere rozen. Of in elk geval tot een verhaal.

En zoals altijd eindigt het bij hetzelfde punt: alles is commercie, iedereen is een influencer, en als het even kan gaat de opbrengst naar de voedselbank. Dat dan weer wel.

Henk zit in Nederland terwijl Jelmer zich in Texas afvraagt of 40 graden nog als “weer” telt. Ondertussen: het Nederlands elftal warmt op richting Amerika, met een oefenpot tegen Algerije die volgens de samenvatting eigenlijk best aardig ging—maar ja, dat zegt bij voetbal zelden iets.

Dat leidt al snel tot nostalgie: 1988, toen Nederland nog eens Europees kampioen werd en iedereen ineens deed alsof ze het altijd al wisten. Tegenwoordig is het niveau anders, net als de hoeveelheid EK- en WK-liedjes die elk toernooi als paddenstoelen uit de marketinggrond schieten.

Van daar is de stap klein naar de echte cultuur: stadiongezang, slechte voetbalhits en de diepe wens om overal een refrein aan te plakken dat “Nederland is de beste” suggereert, ook als dat statistisch niet helemaal klopt.

En dan het echte verhaal: een legendarische streak-actie bij Sparta–NEC, compleet met gracht, kerstmuts en een publiek dat sneller zingt dan de beveiliging kan reageren. Met als nasleep: stadionverbod, politiebezoek, gedoe met een directeur en een bijna filosofische vraag of je dit ooit nog moet herhalen.

Kortom: voetbal, waanzin en jeugdige overmoed. En een camper in Texas die daar helemaal niets mee te maken heeft, maar wel de schuld krijgt.

Jelmer vertrekt naar Texas, een plek waar het veertig graden is en waar volgens de vooroordelen nog regelmatig over de vorm van de aarde wordt gediscussieerd. Dat blijkt een mooie opstap naar een gesprek over iets wat dichter bij huis ligt: de gestage achteruitgang van het Nederlandse onderwijs.

Verder gaat het over influencers, betaalde deugdzaamheid, ambassadeurs van goede doelen die vooral zichzelf helpen en de opmerkelijke carrièrekansen die ontstaan zodra je over voldoende morele superioriteit beschikt.

Ook komen Sesamstraat, vrouwelijke intuïtie, AI-muziek, de teloorgang van vakmanschap en een schitterend verhaal voorbij over een directeur die een parlementaire commissie om de tuin leidde met een zelfgeschreven Wikipedia-pagina.

Kortom: een aflevering over domheid, hebzucht en schijnheiligheid. Met andere woorden: gewoon het nieuws van de week.

Henk keert terug uit Parijs met een verkoudheid, een afkeer van Eurostar-koffie en het vaste gevoel dat vakantie vooral een logistieke strafexpeditie is. Daarna volgt Leuven, waar hotels hun gasten mishandelen met liftdeuren en bouwvakkers al vóór het ontbijt beginnen.

Verder: een voormalig anti-Mandela-activist die jarenlang ongemerkt carrière maakte in de milieubeweging, de wonderlijke werking van jeugdzondes, de hypocrisie van de publieke verontwaardiging en waarom de term ‘mensen van kleur’ vooral iets zegt over de mensen die hem gebruiken.

Ook: Nelson Mandela, Sylvana Simons, een bedinspectie bij de VARA en het verhaal achter het Franse schandaalliedje Je t’aime… moi non plus.

Kortom: ziekte, cynisme, geschiedenisles en een paar ongemakkelijke waarheden. Gewoon een normale week.

Deze week geen studio, geen fatsoenlijke opname en al helemaal geen geluidskwaliteit. Henk struint op zijn huwelijksreis door Parijs, neemt de podcast op vanaf diverse museumtoiletten en deelt zijn ongezouten mening over kunst, K-pop, Koreaanse keuken, Franse prijzen en influencers die schilderijen vooral als decorstuk gebruiken.

Van Calder tot boeddhistische gongs, van gigantische borsten in Aziatische kunst tot shawarma zonder broodje: het komt allemaal voorbij. Ook ontdekt Henk dat Parijs inmiddels vooral bestaat uit toeristen die elkaar verdringen voor een selfie met Van Gogh.

Kortom: een cultuurreis, een klaagzang en een gastronomische teleurstelling in één podcast. Precies zoals u gewend bent.

In deze aflevering van Alweer een Podcast hebben Henk en Jelmer het over boeken, humor en de moderne mens die vooral heel graag intelligent gevonden wil worden. Van mensen die met moeilijke romans in de trein zitten zonder ooit verder te komen dan pagina drie, tot TikTok-influencers die literatuur behandelen alsof het een lipgloss is.

Henk vertelt waarom The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy nog steeds een van de grappigste boeken ooit is, hoe Tolkien via een onverwachte omweg zijn woonkamer binnenwandelde, en waarom goede humor tegenwoordig bijna strafbaar lijkt. Ondertussen ontspoort het gesprek zoals altijd richting clownpaniek in Oude Pekela, falende journalisten, Fred Siebelink, horloges, oplichters op internet en de wonderlijke overtuiging van moderne mensen dat alles wat hen beledigt verboden moet worden.

Kortom: een vrolijke wandeling langs verdwijnende humor, uitstervende nieuwsgierigheid en een samenleving die steeds minder kan hebben. Gelukkig kunnen Henk en Jelmer dat nog wel. Voorlopig.

Henk maakt zich weer eens vrolijk over de staat van Europa. Of eigenlijk: hij probeert het, maar het lachen vergaat je een beetje als je hoort hoe politiek inmiddels vooral bestaat uit verdragen, adviesbureaus en mensen die “heel bezorgd” kijken bij talkshows terwijl er ondertussen geen woning bijkomt.

In deze aflevering van Alweer een Podcast leggen Henk en Jelmer de democratie op de operatietafel. Waarom verliezen middenpartijen overal terrein? Waarom worden boze burgers steeds bozer? Waarom mogen grote bedrijven belasting ontwijken terwijl de gewone man een boete krijgt omdat z’n vuilniszak verkeerd staat?

Verder:

Kortom: een vrolijke wandeling langs politieke onmacht, bestuurlijke schijnheiligheid en het langzaam verdwijnen van gezond verstand. Gelukkig hebben we Henk nog. Dat scheelt weer een adviesrapport van KPMG.

Deze week bewijzen Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo dat je zonder voorbereiding moeiteloos een half uur kunt vullen met onderwerpen waar je eigenlijk beter van weg kunt blijven.

Het gaat onder meer over Ali B, Peter Gillis en het blijkbaar uitstervende begrip “consequenties”. Over Lil Kleine — de Trump van de Nederlandse popmuziek — die nog steeds overal welkom is zolang de streams maar hoog genoeg zijn. Al zijn die streams volgens Henk vooral afkomstig uit een Oost-Europees telefoonmagazijn.

Verder:

Ook aandacht voor moeders die allemaal “mama” heten, schildpadden die verkeerd gevoerd worden en oude Volvo-diesels die langer leven dan hun eigenaren.

Kortom: een podcast over de teloorgang van kwaliteit, fatsoen en chocola. Met koffie aan het einde. Zoals het hoort.

Deze week bewijst het leven weer dat je prima een hotel in New York kunt regelen, maar niet per se kunt betalen — zeker niet als je creditcard spontaan wordt “beveiligd” nadat een bepaald boekingsplatform zogenaamd níet gehackt is. Banken doen daarna precies genoeg om te laten zien dat ze bestaan, maar niet genoeg om je echt te helpen.

Verder filosoferen we vrolijk over AI dat alles kan — inclusief ons vervangen — en de ongemakkelijke theorie dat mensen ondertussen eerder dommer dan slimmer worden. Verklaringen genoeg, nuance wat minder.

Ook nog: waarom sommige mensen zoveel macht uitstralen dat complete kamers stilvallen, hoe dat meestal nergens op slaat, en waarom je daar tóch een beetje nerveus van wordt.

En natuurlijk eindigen we waar het hoort: bij een nieuwe, iets te dure, iets te oude maar onweerstaanbare aankoop op vier benen. Want sommige fouten blijf je gewoon herhalen.

Kortom: technologie die slimmer wordt, mensen die dat niet zijn, en keuzes die je beter niet kunt verdedigen.

Goede dag.

Deze week beginnen we keurig bij een quiz over socialisten die de werkdag terugbrachten van 16 naar 8 uur — en eindigen we bij het besef dat kinderarbeid nog steeds springlevend is, zolang onze sneakers maar goedkoop blijven.

Verder duiken we in Henk z’n jeugd, waar complete vrachtwagens vol boeken thuis werden “gewassen” voor een paar cent per stuk, en waar werken nog gewoon werken heette. Daarna ontspoort het zoals gebruikelijk richting sciencefiction, tijdreizen en de geruststellende gedachte dat een tijdpolitie je gewoon doodschiet vóór je iets doms doet.

Natuurlijk ontbreekt ook de maanlanding niet, inclusief complottheorieën, horloges en marketingtrucs waar zelfs de NASA niet boven staat.

En alsof dat nog niet genoeg is: een pijnlijk eerlijk college over hoe je een schildpad dus níét moet verzorgen — met als conclusie dat de meeste mensen hun huisdier langzaam vermoorden, maar dat gelukkig niet weten.

Kortom: van kinderarbeid tot kosmos en van boeken wassen tot schildpaddenleed.

Goede dag.

Twee mannen, een krakende microfoon en weer iets te veel mening. We beginnen in New York tussen glazen wolkenkrabbers en eindigen op de markt in Maastricht, waar mensen in april boos worden omdat hun vijgenboom nog geen vijgen heeft. Dat niveau.

Verder gaat het over doorgeslagen taalgebruik, oorlog die geen oorlog meer mag heten, en hoe je tegenwoordig gratis wordt uitgescholden als je iets zinnigs zegt over vaccinaties. Ondertussen gedraagt de medemens zich overal alsof hij overal recht op heeft — van de supermarkt tot het verkeer.

Kortom: weinig hoop, veel observaties en een groeiend vermoeden dat het niet meer goed komt.

Goede dag.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Dit keer begint het met horloges – veel te veel horloges, meestal uit China en zelden op tijd. Henk duikt in een kafkaëske ruzie met een Spaanse verkoper die hem voor oplichter uitmaakt, terwijl het enige wat stuk is een lullig pinnetje blijkt te zijn.

Verder gaat het over reviews: wanneer ze zin hebben om er één te schrijven (zelden), wanneer ze het laten (meestal) en waarom je ze eigenlijk nooit serieus moet nemen. Behalve als het echt goed of echt beroerd is – alles daartussen is voor zeurpieten.

Tussendoor wordt de stijgende prijs van zo’n beetje alles verklaard – van Chinees eten tot vrachtwagens vol hout – en waarom dat nooit meer goedkoper gaat worden, wat politici ook beloven.

Ook passeren religie, spiritualiteit en ander vaag gedoe de revue. Henk gelooft nergens in, behalve in gezond verstand en een goede grap. Jelmer probeert het nog enigszins netjes te houden, maar faalt daar regelmatig in.

En alsof dat nog niet genoeg is: een gemiste huwelijksnacht, een aanstaande trip naar Parijs vol nostalgie, en uiteraard weer wat onsmakelijke radioherinneringen die je eigenlijk niet wil horen – maar toch krijgt.

Kortom: horloges, ergernis en levenslessen waar niemand om gevraagd heeft. Zoals gebruikelijk.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Ze beginnen onschuldig met muziek op de radio, maar eindigen al snel bij sterrenratings, manipulatieve winkelketens en een zorgsysteem waar zelfs hoogleraren geen touw meer aan vast kunnen knopen.

Tussendoor verwonderen ze zich over het fenomeen reviews: een 8 is tegenwoordig een onvoldoende, klagende klanten bepalen de score en ondertussen hangt het voortbestaan van een apotheek er vanaf. Alles moet perfect, anders zwaait er wat – van de zorgverzekeraar welteverstaan.

Ook de politiek krijgt weer een tik: partijen met dubieuze namen, gemiste kansen en verkiezingsuitslagen waarbij iedereen gewonnen heeft, behalve de kiezer. Of beter gezegd: de helft van Nederland die allang is afgehaakt.

Verder passeren mediafratsen, gênante televisie en overschatte artiesten de revue. Van Ramses Shaffy tot hedendaagse “kenners”: smaak blijkt zeldzamer dan men denkt.

Kortom: observaties, ergernis en hier en daar een verdwaalde nuance.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo zijn er weer. Nou ja, “ze” – Henk en die andere. Ze dwalen langs de gloriedagen van de radio, waar samenwerken vooral betekende dat de één geld verdiende en de ander z’n mond moest houden. Met speciale aandacht voor Jack Spijkerman: een man met talent, een antwoordapparaat en een tarievenlijst.

Verder halen ze herinneringen op aan Vara's Vuurwerk, volgens Henk het beste radioprogramma waar niemand iets van begreep – inclusief de presentator zelf. De les: je hoeft geen verstand van muziek te hebben, zolang je maar mensen om je heen verzamelt die dat wel hebben. En een beetje humor, dat helpt ook.

Daarnaast passeren hedendaagse muziek, twijfelachtige politieke partijnamen en managers die hun artiesten eerder schaden dan helpen. Ook komt er een groepieclub voorbij die nooit bestaan heeft, maar betere verhalen opleverde dan de werkelijkheid.

Kortom: radio, roddels, rancune en een snufje moraal. Zoals het hoort.

Henk en Jelmer beginnen opnieuw met hun kruistocht tegen tijdgebonden begroetingen. Geen goedemorgen, goedemiddag of goedenavond meer — gewoon goede dag. Scheelt eindeloze discussies over wanneer de avond precies begint en voorkomt irritatie bij mensen die nog steeds “goede smorgens” zeggen.

Daarna volgt een ode aan mooie woorden. Van hoefbevangenheid tot het beroemde “groot denkraam” uit de wereld van Olivier B. Bommel, bedacht door Marten Toonder. Henk blijkt zelfs ooit een eigen wijsheid op een wc-tegeltje te hebben laten drukken — al was die per ongeluk al door iemand anders bedacht.

Het gesprek ontspoort vervolgens richting toiletcultuur wereldwijd: poepstenen, Chinese openbare wc’s zonder deuren, Romeinse badhuizen en de filosofische vraag of het laatste velletje toiletpapier eigenlijk altijd overbodig is. Henk noemt zichzelf uiteindelijk een “spiritueel poeper” die het allemaal op gevoel doet.

Verder: schaamte en naaktheid door de eeuwen heen, plastische chirurgie in Hollywood en waarom ouder worden soms mooier is dan strakgetrokken gezichten. Met gastoptredens in de discussie van onder meer Joan Rivers, Dolly Parton, Madonna en Robert De Niro.

En zoals het hoort in deze podcast: het eindigt bij eten. Chocolade (van Verkade tot Tony's Chocolonely), vreemde kookcombinaties zoals prei met witte chocolade, en een mini-masterclass pasta koken — inclusief waarom goede pasta minimaal 14% zetmeel moet hebben.

Kortom: van wc-tegeltjes tot haute cuisine. En ergens daartussen de ontdekking dat je misschien al twintig minuten discussie kunt voeren over één velletje toiletpapier

Henk besluit een eind te maken aan het eeuwige gezeur over goedemorgen, goedemiddag en goedenavond. Gewoon: goede dag. Scheelt weer gedoe en voorkomt dat je iemand nog tien minuten een fijne ochtend wenst en daarna impliciet de tering laat krijgen.

Verder goed nieuws uit de paardenafdeling van Jelmer. Zijn hobby — bejaarde paarden een verzorgde oude dag geven — blijft een financieel bodemloze put, maar voorlopig leven ze nog. Met dank aan dure Franse paardenhooi-gastronomie, speciaal tegen hoefbevangenheid en andere kwalen waar Henk vooral het woord mooi van vindt.

Daarna ontspoort het gesprek zoals gebruikelijk richting consumentenellende: horloges van duizenden euro’s zonder pinnetje, online verkopers die beginnen te schelden, en hoe platforms als Chrono24 soms verrassend wél de koper beschermen. Ondertussen passeren ook eBay en AliExpress de revue, waar je voor een euro een horloge-opener koopt en er gratis een armband bij krijgt die in een Nederlandse winkel veertig euro kost.

Tot slot filosofie uit onverwachte hoek: Chinese horlogemakers die inmiddels superklonen bouwen die nauwelijks te onderscheiden zijn van het origineel. De vraag blijft dus: wanneer is iets nog echt, en wanneer alleen heel goed nep?

Kortom: paarden, horloges, Frans hooi en Chinese namaak. En ergens daartussen een poging om het deze week eens gezellig te houden.

Slaapproblemen? Geen zorgen. Zet Alweer een Podcast op en je bent binnen tien minuten vertrokken — en die laatste tien minuten mis je toch niet. Henk en Jelmer constateren tevreden dat ze inmiddels minstens vijf beroemde luisteraars hebben, waaronder wat radio-dj’s en een vaste liedjesschrijver. Democratie in actie: iedereen is gelijk, sommigen alleen iets gelijker dan anderen.

Verder: Henk verbouwt weer eens iets dat totaal uit de hand loopt, waardoor er nu voor duizenden euro’s aan overbodige deuren op Marktplaats mogen. Henk ergert zich ondertussen aan influencers die slapend rijk worden door snoep te proeven met open mond — een gewoonte waar hij spontaan een hekel aan mensen van krijgt.

Ook passeert de revue: koken met Pierre Wind (prei met witte chocolade, serieus), liedjes over eten, slavernij die per ongeluk muziekgeschiedenis opleverde, en een kleine filosofische excursie langs oorlog, geopolitiek en waarom mensen met macht vaak ontsporen.

Tot slot nog wat typisch Nederlandse absurditeit: een bankje voor Maarten van Rossem, een paar stevige meningen over wereldpolitiek, en de geruststelling dat Jelmer’s paarden — spoiler — nog leven.

Kortom: slapeloze nacht? Zet ’m aan. En geef vijf sterren, want influencer worden gaat deze heren toch niet meer lukken

Deze week zitten we niet samen aan tafel — maar we zijn wél allebei te horen.

Henk blikt terug op een week waarin alles tegelijk mis leek te gaan: financieel gedoe, een uitgesteld huwelijk, een ontsporende verbouwing en wereldnieuws waar je ook niet vrolijk van wordt.

Jelmer schuift op afstand aan met een update over zijn paardenperikelen en de emotionele achtbaan die daarbij hoort.

Kortom: geen klassieke studioversie, wel gewoon Alweer een Podcast. Volgende week hopelijk weer zij aan zij.

Vintage T-shirts, influencer-ambities en giveaways op Instagram: nostalgie verkoopt altijd.

Daarna een lange rant over kolonialisme, compensatie, fraudeclaims en diesel-schandalen—want morele verontwaardiging is óók een verdienmodel.

Politici begrijpen grenzen niet (letterlijk), belastingen jagen mensen naar Duitsland en bestuurders nemen liever dommere mensen aan dan slimmere.

En tot slot: vegetarische kip is smerig, maar toetjes zijn heilig. Griesmeelpudding als ultiem bewijs dat het leven simpel kan zijn—als je maar blijft roeren.

We beginnen met warm witbrood dat eigenlijk bruin is, want niets is wat het lijkt—zeker niet bij de overheid.

Een concertrecap vol zenuwachtige kleinzonen, trotse vaders en oude mannen in de kroeg die ontroerd raken van een geheime trouwdatum na 55 jaar. Romantiek bestaat nog, maar alleen als je het op het podium aankondigt.

Daarna: de toeslagenaffaire 2.0. De overheid deelt miljarden uit aan echte slachtoffers én handige opportunisten, want paniekbeleid is goedkoper dan nadenken. Corona-fraude, theatermiljoenen en verzekeringsclaims: als er geld te halen valt, wordt het gehaald.

Carnaval blijkt genetisch riskant, Tivoli is architectonisch overgecompliceerd, bier is te duur en popzalen worden ontworpen door mensen die nooit bij een concert zijn geweest.

Conclusie: warm brood is eerlijker dan beleid, liefde is zeldzaam, en geld maakt iedereen creatief.

De existentiële levensvraag wordt teruggebracht tot de kern: ja of nee. Uit eten of thuisblijven. Hamlet, maar dan met bitterballen.

Verder: een uitzinnig concert, een kleinzoon die zonder enige woke-rem gewoon “Zwarte Piet” zingt, en een publiek dat vrolijk meedoet met Rode, Linkse of Ambtenarenpiet—want satire werkt alleen als iedereen boos kan worden.

Trump blijkt een ideologisch roulettewiel met importheffingen, boycots en een obsessie met zijn eigen naam. Buitenlandbeleid als improvisatietheater.

Privacy? Een sprookje. Je telefoon luistert mee, je data ligt overal, en als ze je echt willen vinden, doen ze dat toch. DNA bij geboorte? Goed idee, totdat verzekeraars meekijken.

En banken en verzekeraars? Die zijn vriendelijk tot je geld wilt zien. Zelfs natgeregende Elvis-platen zijn volgens experts nog “bruikbaar”.

Conclusie: de wereld is raar, privacy is theater en iedereen is familie van Dzjengis Khan. Maar het concert was leuk.

Henk legt uit waarom vet geen vijand is maar een levenshouding. Van ossobuco zonder vet (misdaad) tot Wagyu die zijn belofte niet waarmaakt, en waarom een goede rookworst krom móét zijn om serieus genomen te worden. Inclusief productontwikkeling: Wagyu-rookworst, gat in de markt, iemand bel de slager.

Verder: hoe je wél een biefstuk bakt, waarom fabrieksrookworst eigenlijk vloeibaar gif is, en waarom Unox alleen gegeten wordt door mensen die schaatsen kijken. HEMA krijgt onverwacht lof, Lidl wint de olijfolie-oorlog, en Joma-salades worden definitief verbannen.

Tussendoor: herinneringen aan margarinesmaak-fabrieken, lofzangen op bloedworst, balkenbrij en kopvlees, een tirade tegen augurken, en tot slot toch nog even de regering — die net zo weinig smaak heeft als vetarme rookworst.

Een Russisch horloge zonder afluisterapparatuur (denken we), een uitstapje naar Koude Oorlog-spionage met The Thing, en de ontdekking dat iedereen tegenwoordig vrijwillig wordt afgeluisterd via zijn eigen telefoon — gemak dient de mens.

Verder: Henk ergert zich aan onderbrekingen (terecht), reviews (onterecht, behalve als ze vijf sterren verdienen), aangiftes doen (zinloos), links Nederland (onverbeterlijk), religie (per definitie verdacht) en mensen die liegen na een aanrijding (structureel).

We krijgen een gratis college geopolitiek (Iran, Israël, VN: te laat), een cultuurkritiek over openbare ruimtes, een pleidooi voor benoemen wat niet benoemd mag worden, en een praktische oplossing voor overlast die juridisch nét niet kan.

Tot slot: waarom deze podcast geen donaties vraagt, wél geld kost, en waarom de beste koffie van Nederland toevallig uit Nijmegen komt — volledig onafhankelijk getest, zonder sponsoring, maar mét overtuiging.

Tradities zijn er om in stand te houden, dus ook deze week: dode paarden, onverwachte rekeningen en morele bezwaren tegen crowdfunding (want bedelen is vies, behalve als je het zelf doet). We leren dat een paard laten ophalen goedkoper is dan gedacht en uiteindelijk vooral handig voor de stadsverwarming.

Verder: Henk wordt live geïnterviewd bij Bingo FM, ontdekt dat carnaval vooral leuk is voor anderen, zingt een liedje met Thomas van Groningen (die irritant goed kan zingen) en vertelt waarom hij liever thuisblijft met een glas wijn dan tussen 10.000 verklede Brabanders staat te trillen.

Ook passeren: uitverkochte Goede Doel-revivals, geflopte meesterwerken, Franse auto’s die niet gedraaid mogen worden, geopolitiek geneuzel over Groenland, Trump, Jensen, en waarom een Russisch horloge van €150 beter loopt dan de wereldorde.

Kortom: dierenliefde, zelfspot, lichte woede en precies genoeg cynisme om de week weer door te komen.

Van Schrödingers kat (dood én levend, volgens de wetenschap) naar liedjes over “gevoel” (dood én leeg, volgens Henk). In deze aflevering wordt afgerekend met vaagheid: gevoelens, smaak, popliedjes met betekenisloos gezwijmel en de hardnekkige illusie dat wat jij voelt ook meteen waar is.

Verder: waarom goede liedjes zelden hits worden, waarom hits vaak geen goede liedjes zijn, en waarom mensen die muziek insturen vooral bevestiging willen en geen eerlijk antwoord. Blind vertrouwen op gevoel blijkt net zo onbetrouwbaar als de muzieksmaak van de makers zelf.

Daarna een uitstapje langs blinde sigarenboeren met betere oren dan ziende mensen, de mythe van extra zintuigen en hoe bureaucratie creativiteit systematisch uitroeit. Ambtenaren worden opgeleid tot grijze, risicomijdende duiven, met rampzalige gevolgen: falende automatisering, toeslagenellende en turbo-faillissementen waarbij niemand controleert en miljarden verdwijnen.

Tussendoor nog wat taalpijn (Iron Maiden, Aerosmith, Genocà), microfoons die niemand betaalt, cadeau-etiquette en een Joodse jat als cultureel sluitstuk.

Kortom: alles is tegelijk logisch en volstrekt absurd. Net als Schrödingers kat. Alleen deze podcast leeft nog.

Gelukkig nieuwjaar, mag dat nog? Ja hoor, alles mag nog, behalve kwaliteitspodcasts met iets te melden. Dus doen wij het anders: slechte microfoons, geen pretentie en vooral veel meningen.

Henk en Jelmer fileren de elite, het koningshuis en alles wat daar omheen hangt. Van blauwe bloedgroepen en Rolexen van prins Bernhard tot prins Constantijn die zichzelf bonussen uitkeert voor niks doen. Moties die worden aangenomen maar nooit uitgevoerd, koningen die geen belasting betalen en een Tweede Kamer die vooral heel hard wegkijkt.

Daarna gaat het vrolijk verder: waarom koningen per definitie nutteloos zijn, waarom gekozen leiders tenminste weg te sturen zijn, en waarom macht vooral mensen aantrekt die je er absoluut niet bij wil hebben. Tussendoor wordt de pan van het vuur gehaald, Engeland als privatiseringswaarschuwing gebruikt, waterleidingbedrijven, spoorwegen en andere nationale hobby’s gesloopt, en wordt een alternatief monarchie-model gepresenteerd met zwaaitesten, lintjesknippen en puntenaftrek voor gestamel.

Kortom: een lange rant over erfelijke privileges, georganiseerde hebzucht, politieke lafheid en waarom alles wat geprivatiseerd wordt uiteindelijk slechter werkt. Zonder oplossingen, maar mét opluchting. Zoals altijd.

Na kerst heeft niemand meer zin, behalve de kerstboom. Die blijft nog zes weken staan, valt om, trekt kunst, railings en halve gezinnen mee en wordt vervolgens weer liefdevol opgetuigd door een ingehuurde kerst-PT. Ondertussen eten we ons collectief richting januari-depressie, praten we over stikstof terwijl de woonkamer vol naalden ligt en blijkt New York vooral handig om extra kerstballen te kopen.

Daarna wordt het licht gezellig: een omgevallen kerstboom is niks vergeleken met een paard van duizend kilo dat besluit ermee te stoppen. Rendac, trekkers, boeren, plastic zeilen en een existentiële discussie over vlees eten volgen vanzelf. Van drie-sterren kip tot jagers met kwijl, van worst in darmen tot schapen in bomen: alles komt voorbij, behalve oplossingen.

Kortom: kerst is over, de boom staat nog, het paard niet meer, vlees is ingewikkeld en niemand heeft ergens echt zin in. Gelukkig wel een podcast.

Deze week verzandt het gesprek weer heerlijk in wat Henk ‘alledaagse onzin’ noemt, maar het echte verhaal: George Martin — ja, die échte, de vijfde Beatle — blijkt een huis vol antiek én drie dozen brieven te hebben nagelaten die bijna bij het oud papier waren beland. Brieven van platenbazen, popgoden, en mogelijk zelfs eentje van Henk zelf(Henk Temming welteverstaan). Jelmer is onder de indruk, Henk vooral verontwaardigd dat hij ooit te oud werd verklaard om door te breken. (George Martin had namelijk een punt: geen band van 34 wordt nog wereldberoemd, behalve dan volgens Henk.)

Verder: complottheorieën over Paul McCartney die allang dood zou zijn, Mel Gibson die bijna door de grond zakt voor George Harrison, waarom humor in muziek volgens critici officieel verboden is, en waarom Groupo Sportivo eigenlijk veel beter is dan Nederland ooit wilde toegeven.

Kortom: Beatles, brieven, Britten en een hoop betweterigheid. Precies zoals je het hebben wilt.

Henk en Jelmer duiken deze week diep in de kerstbomenkoorts: van schoonfamilies die huilen bij antieke glasknikkertjes tot Duitse bomen die blijkbaar structureel teleurstellen. Jelmer bleek ooit per ongeluk een boomfluisteraar, want één “geheim exemplaar” achter de vrachtwagen en hoppa: een huwelijk gered — of in elk geval uitgesteld.

Verder ontdekt Henk dat biologisch, duurzaam en “terug te planten” kerstbomen vooral uitstekend zijn voor de marketingafdeling, niet voor de natuur. Ondertussen wisselen ze tips uit over bloemen die langer leven dan sommige relaties, en hoe je met twee euro afdingen je waardigheid gratis verliest.

Dan ontspoort het gesprek naar rechtszaken, huisjesmelkers, verdwenen contracten, kattenbakken als juridisch breekijzer, en natuurlijk: hoe je met één bezwaarschrift een bouwproject of artiest financieel kunt wurgen. Henk legt uit hoe de wereld mooier lijkt dan hij is — vooral voor wie gelooft dat bureaucratie eerlijk werkt.

Tot slot: AI gaat volgens Henk alles opeten behalve live-optredens, Samuel Welten blijkt Spotify-koning, en Jelmer mag uitleggen waarom zelfs een paardenstal op een weiland tegenwoordig voelt als een misdaad tegen de menselijkheid.

Kortom: kerstbomen, kattenbakken en kapitalisme. Precies de decemberwarmte die je niet vroeg, maar toch krijgt.

Henk voelt zich half grieperig, Jelmer volledig onschuldig, maar excuses moeten er natuurlijk toch komen. Daarna duiken we in het jaarlijkse Sinterklaasgezeur: bedreigde hoofdpieten, noodpakketten, volwassenen die overal van overstuur raken en Oostenrijkse duivels met lichtgevende ogen die met zwepen rondrennen—kortom, precies de kneuterige gezelligheid die Nederland mist.

Verder: nonnen die hun klooster terugkraken (want waarom ook niet), Henk die per ongeluk romantischer blijkt dan zijn imago toestaat, en een masterclass “hoe bierbrouwers je uitwringen als een natte dweil”. Jelmer vertelt waarom erfenisbelasting oneerlijk voelt, Henk legt uit waarom het nóg oneerlijker geregeld is dan je denkt.

Tot slot: misdrukken van Henk z’n boek De Wereld van Westbroek blijken waardevoller dan goud en Toontje Lager is weer terug maar dan niet echt.

Kortom: een aflevering vol tradities, woede en bier dat veel te duur is. Perfecte decembercontent.

Henk en Jelmer openen met hun wekelijkse klaagzang over het feit dat de podcast volledig ongesponsord is, wel openstaat voor giften, maar dat niemand iets stuurt behalve eens wat bier en nootjes. Daarna verschuift het gesprek naar beleggersadvies, Warren Buffett, AI-aandelen en de vraag waarom iedereen denkt dat ze advies nodig hebben van mensen die zelf niet beleggen.

Vervolgens een lang blok over Bitcoin versus boerenbezit, pompoenoverschotten, voedsel van Instagram-boeren en een onverwacht uitstapje naar vuilniszaknormen (KOMO is een norm, geen merk). Daarna huishoudelijke frustraties: afvalbakken met merkzakken en printers met dure inkt.

Het middenstuk gaat over rijkdom en gierigheid: rijke mensen die geen fooi geven, kopjes heet water bestellen met eigen theezakje, en waarom armere mensen vaak guller blijken dan rijken.

Daarna door naar paarden, dure vitaminezakken uit Frankrijk, en de morele afweging: houden of melden als je per ongeluk een tweede pallet geleverd krijgt.

Het slot gaat naar notarissen, testamenten, onverwacht hoge rekeningen en begrafenisondernemers. Plus een verhaal over Extinction Rebellion, demonstranten die opgepakt worden, en hoge ambtenaren die tijdens de lunchpauze demonstreren maar wel op tijd weer terug willen naar kantoor.

Henk blikt terug op het trieste lot van de radiopiraten, die door een vloedgolf aan FM-zenders en de smerige concurrentie van de legale jongens genadeloos werden beroofd van hun brood.

Vervolgens duikt hij in de filmwereld, waar blijkt dat een Hollywood-succes twee keer de productiekosten moet opbrengen om überhaupt quitte te spelen. En dan hebben we het nog niet eens over de creatieve boekhouding die bonussen voor sterren als Tom Cruise als sneeuw voor de zon laat verdwijnen.

Tot slot ventileert Henk zijn ongezouten mening over de ongehoorde hypocrisie bij de regeringsformatie en de voorkeur voor zwart-wit meningen in het media-circus. De wereld is dom en blijft dom. Oh ja, en Henk mist het roken nog elke dag.

Henk en Jelmer proberen te podcasten terwijl de techniek weigert. Henk was ziek van vis, maar wel tien kilo kwijt, dus gratis ozempic. Grote discussie over ozempic: werkt fantastisch, maar alleen rijke dikzakken kunnen het betalen. De rest mag vet eten en sterven. Gezondheidszorg weer lekker tweedelig, net als vroeger.

Jelmer wil dat Henk een AI-kerstliedje zingt tegen het vervagen van het kerstfeest. Henk weigert: hij laat zich niet vervangen door software die rijmt op “samen” met “amen”. Ondertussen overspoelen AI-kutliedjes Spotify.

Daarna nog wat geleuter over wetenschap die soms wetenschap is en soms omkoopbaar, Absint, corona, Musk-miljarden, en dat bonussen eigenlijk een vorm van diefstal zijn.

Dat was het. Gezellig hoor.

Iedereen heeft het over de verkiezingen, behalve Henk en Jelmer. In deze aflevering geen politiek, geen plasje over de uitslag — alleen een fles balsamico van 140 euro en een man uit Modena die er twaalf jaar over doet om hem te vullen.

Henk vertelt waarom je balsamico niet over de sla hoort te gooien, hoe George Clooney tien flesjes tegelijk koopt, en waarom Italië de hemel op aarde is (behalve Bologna, dat is gewoon vies).

Verder: mozaïeken uit het jaar 300, Engelse begrafenissen die langer duren dan sommige huwelijken, en hoe je in een sterrenrestaurant eet voor de prijs van een Amsterdamse kroket.

In deze aflevering van Alweer een Podcast vertelt Henk hoe hij met volle overtuiging verloor van de platenmaatschappijen — en er nog voor mocht betalen ook. De Nederlandse rechter vond namelijk dat artiesten prima afgescheept kunnen worden met kruimels, zolang de champagne bij Universal maar koud staat.

Verder: dode ooms met goudtanden, een pacifistische schoonmoeder met klaprozen, en waarom Henk liever niet trouwt (“gratis is ook niet alles”). Jelmer probeert intussen de microfoons aan de praat te krijgen, wat ongeveer net zo goed lukt als de rechtszaak.

Henk en Jelmer zijn er weer, en ja, ze herhalen zich zoals alleen Henk dat kan. Van internationale genocide-discussies tot het stemmen op mensen in plaats van partijen, en van de PVV tot de toekomst van muziek met AI – niets is te zwaar, te absurd of te politiek incorrect om aan te snijden. Henk doet zijn best om een beetje standvastig te zijn, maar raakt verdwaald in herinneringen, Engelse verzorgingshuizen en de onvermijdelijke frustratie over instituties en politici. Oh ja, en Hitchcock en live muziek komen ook nog even voorbij.

Henk en Jelmer raken van taalveranderingen in een tirade over moraal, politiek en boerenbeleid. Van “tot slaaf gemaakte mensen” tot “biobrandstof” die bossen opstookt — Henk fileert het allemaal met de nodige ergernis en humor.

En voor je het weet gaat het weer over crypto, verkiezingen en bejaarde paarden. Kortom: een aflevering vol kromme logica en rechte meningen.

Henk moppert over zijn coronaprik, zijn headset en vooral over het ABP dat “ethisch” belegt — oftewel: minder rendement, meer hypocrisie. Ondertussen legt hij uit hoe muziekuitgevers al decennia artiesten beroven met steun van BUMA/Stemra.

Tot slot krijgt links er van langs wegens nieuw ontdekte Jodenhaat, en eindigt Henk met een luistertip: “Tolerantie” van Het Goede Doel. (Klik gerust, hij verdient er bijna een cent aan.)

In deze aflevering hebben we onszelf één opdracht gegeven: positief blijven. Klinkt makkelijk, blijkt onmogelijk. Want ja, we beginnen vrolijk met taarten zo groot als autobanden en bakkers die hun overschot uitdelen, maar voor je het weet zitten we bij de voedselbank, vrijwilligerswerk dat eigenlijk slavernij heet, en een wateroloog die nu in een hospice rondloopt.

Onderweg passeren we Gordon (die verrassend sympathiek blijkt), de bizarre salarissen in de goede-doelenwereld, en de vrolijke kant van begrafenissen. Er wordt gemopperd op post en DigiD, en natuurlijk op sociale media waar iedereen vooral boos is. Maar hé, we zijn positief gebleven: er was taart.

Kortom: een aflevering vol droge humor, wrange vrolijkheid en het bewijs dat cynisme en positiviteit verrassend goed samengaan.

Veel luisterplezier namens Henk en Jelmer!

In deze aflevering begint het al mis: het geluid kraakt, de kabels doen het niet, en er is vooral géén sponsor die betere apparatuur betaalt. Dus ja, we rommelen maar wat aan, met Marktplaats-microfoons en een beetje gênant gebedel om hulp – al noemen we het natuurlijk “merchandise”, net zoals de grote jongens van U2 met hun vijf vrachtwagens vol T-shirts.

Van daaruit glijden we naadloos het moeras in van belastingwetten die niemand begrijpt, hypotheekrenteaftrek die tóch weer aftrekbaar blijkt (maar alleen voor rijke mensen), en politieke partijen die vrolijk wetten aannemen waarvan ze zelf de gevolgen niet snappen. Ondertussen leert Henk dat zijn nieuwe huis misschien wel pas afkomt als de plaatselijke das besluit te verhuizen naar zijn gloednieuwe dassenvilla van een ton. Prioriteiten, hè?

Verder passeren dassentunnels van twee ton die geen das gebruikt, vleermuisnestkastjes in nieuwbouwhuizen, en de vrolijke tragedie van China dat ooit miljoenen mussen uitroeide – om daarna noodgedwongen 400.000 nieuwe exemplaren uit Rusland te importeren. Geen Russen, maar mussen.

En alsof dat nog niet genoeg bureaucratische ellende is, duiken we ook in massaclaims, woekerpolissen, gesjoemel met diesels en de bizarre verdienmodellen van juristen en subsidie-aanvraagbureaus. Kortom: Nederland is kapot georganiseerd, maar gelukkig hebben we er wel een dassenbunker, dure vleermuiswoningen en misschien ooit een paar euro schadevergoeding voor terug.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat. (Nieuwe upload zonder muziek i.v.m. muziekrechten)

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat. (Nieuwe upload zonder muziek i.v.m. muziekrechten)

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek, Samuel Welten, Toni Peroni en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek, Jelmer Gussinklo en Philibert van den Bosch ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat. In deze aflevering gaan Henk en Jelmer naar de dierenarts, omdat de nieuwe teckel van Henks kleinzonen moet worden ingeënt.

Henk Westbroek, Chris Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek, Chris Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek, Chris Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek, Chris Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.

Henk Westbroek en Jelmer Gussinklo ouwehoeren over van alles en nog wat.