The Film Pit

Άλλο θέλαμε να κάνουμε, άλλο μας βγήκε.

Και πως αλλιώς να γίνει όταν μαθαίνουμε ότι ο Ρίτσαρντ Χάρισον, ο πρώτος άγιος της Αγίας Ζώνης, ο υπέροχος μουστακαλής που άνοιξε πρώτος την πόρτα του Φιλμ Πιτ, έπιασε 90 και μας άφησε.

Μια εκπομπή αφιέρωμα λοιπόν στον μεγάλο της Αγίας Ζώνης, ένα αντίο στον υπέρτατο.

Δέκατη σεζόν τέλος με ένα ακόμα φήβερ ντρημ της Νέας Υόρκης, ένα επικό Σιντερέλα στόρι αλλα με λιιιιγο παραπάνω sci fi και λιιιιιγο παραπανω σεξ.

Γουορχολικη φασούλα, στιλιστικά αποτυπώματα που έδωσαν ψωμάκι σε πολλά μυαλά ΦΟΡ ΓΙΑΡΣ ΛΕΗΤΕΡ και μια ταινία ΠΑΛΕΤ ΚΛΕΝΖΕΡ για να τελειώσουμε άλλη μια κινηματογραφική λίστα.

Ονγουορντ του δε νεξτ.

ΤΣΑ! Επιστρέψαμε. Μας περιμένατε; ΝΟΜΠΟΝΤΙ ΕΞΠΕΚΤΣ ΔΕ ΣΕΗΚΡΕΝΤ ΜΠΕΛΤ ΙΝΚΟΥΙΖΙΣΙΟΝ.

Αλλα ναι, επιστρέψαμε με νέα και ορέξεις. Και τι καλύτερο για επιστροφή απο το Τέξας Τσεηνσο Μασσακουρ το ορίτζιναλ το αυθεντικό, το αμίμητο.

Που ετοιμάζεται για επετειακό re-issue ως ΑΝΙΜΕΣΙΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ.

Οπότε παλουκωθείτε και πατηστε πλεη.

Τι είναι ο Ρόκι αν δεν είναι ο Ρόκι και αντί για τον Μίκυ έχει έναν μάνατζερ του Μασούτη και αντι για τον Κλάμπερ Λανγκ απέναντί έχει έναν ράνδομ τσουτσέ ενός μεσαιο-μαφιόζου και κάτι άλλους πουθενάδες;

Τότε βέρι σίμπλι δεν είναι ο Ρόκι γιατί είναι ο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΝΤΑΝΙΕΛ ΓΚΡΗΝ, ένας γίγαντας της υποκριτικής που ό,τι δεν μπορεί να το κάνει με ένα μεθυστικό βλέμμα αγελάδας δεν το κάνει καθόλου γιατί στην τελική αυτό έχει τι να κάνουμε τώρα.

Ίσως μια απο τις καλύτερες ταινίες πυγμαχίας (μια θέση κάτω απο το Ροκι νούμερο 0 με τον Αλέκο Τζανετάκο στις καρδιές μας) όλων των εποχών, το αριστούργημα του Σέρτζιο Μαρτίνο παραμένει λαμπερό τόσα χρόνια μετά.

Ίσως υπερβάλουμε λίγο.

ΙΣΩΣ.

Ήτανε δυο, ήτανε τρεις, ήτανε τελικά δυο, τρίτος δεν ήρθε είχαν απεργία τα ταξί.

Ο Σάμο Χάνγκ σε μεγάλα παικτικά και σκηνοθετικά κέφια, κατασκευάζει αυτήνα εδώ την ωδή στο Γουινγκ Τσουν, ένα ριβεντζ στόρι με τα όλα του, όπου κακά κρατικά λαμόγια τεζάρουν καλούς δασκάλους και τα μαθητούδια αντί να κάνουν κατάληψη, βγαίνουν για ξύλο και σαματά.

Η Γκόλντεν Χάρβεστ γράφει ένα από τα ορόσημά της και εμείς το δοξάζομε και παίρνουμε θέση μάχης.

Νεαρός Ντένις Κουέης βλέπει όνειρα και κάνει κόλπα, αλλα σατανικοί μαλάκηδοι που εφάπτονται στην κυβέρνηση των ΗΠΑ θέλουν να κάνουν το κακό, ΩΣ ΟΦΕΙΛΟΥΝ.

Ο Ντένις όμως δεν σηκώνει μαλακίες και το παίρνει πάνω του, σε μια ταινία που χρονια μετα ο Νόαμ θα παρουσιάσει ως Ινσέψιο γιατί είναι κλεφτοκοτάς και απατεώνας.

Εσείς τι άλλα νεάκια;

Πασπένσερ και Τερενς Κουικ ή αν προτιμάτε Τέρενς Κουίκ και Πασπένσερ γίσονται μπάτσοι απο το τίποτα και με το εύκολο, σε αυτήνα εδώ την ταινία που δεν ΜΟΙΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟ με τις άλλες ταινίες του Πασπένσερ και του Τέρενς Κουίκ και όποιος μπει το αντίθετο να του καούν όλες οι κάλτσες.

Πρώτη και (λογικά) τελευταία ταινία του ιστορικού διδύμου που κατεβαίνει τα (κάμποσα) σκαλιά του σκοτεινού υπογείου μας, επειδής πραγματικά όμως αν έχεις δει μια, τις έχει δει ούλες.

Πασπένσερ - Τέρενς Κουίκ, πάντα κοντά στα μεγάλα γεγονότα.

Μπάσος 1 έρευνα υπόθεση με Μπάσο 2, μέχρι που κάποια στιγμή ο Μπάσος 1 πεθαίνει και ο Μπάσος 2 λέει ΩΩΩΩ ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΕΘΑΝΕ.

ΑΛΛΑ. Ο Μπάσος 1 ΡΑΗΖΕΖ ΦΡΟΜ ΔΕ ΝΤΕΝΤ επειδής αλλιώς η ταινία θα ήταν πολύ μικρή και αυτο δεν το θέλουμε.

Και έτσι ο Μπάσος 1 με τον Μπάσο 2 μπλέκουν σε μια ιστορία με ζόμπια, σφαίραι και σατανικά σχέδια πλουσίων.

Χαμός δηλαδής.

Σο Πράθερς, κλωτσοπατιναδα ολντ σκουλ, Ξανθοπουλικές αναζητήσεις, προδώματα και πισομαχαιρώματα, φωτισμός ΓΡΟΘΕΑΣ και άλλα υπέροχα στοιχεία ζουν και βασιλεύουν σε τούτο εδώ το επος του σπουδαιότερο στούντιο στην ιστορία των ΜΑΡΤΣΙΑΛ ΑΡΘΣ.

Άρχισε το ασιατικό ξυλοκρεηζ στην δύση, έδωσε ψωμί στους ΓουΤανΚλάνους και προσέφερε υλικό στον Ταραντίνο δια να κλέψει.

ΑΝΤ ΔΑΤΣ ΟΛ ΓΟΥΗ ΝΙΝΤ.

Νεαρά κορασίδα πασχίζει να Νιου-γιορκ-ισει την τύχη της αλλα πέφτει σε περίοδο που δεν χαρίζει καστανα, αν εξαιρέσει κανεις τον Παυλή που ειναι καλό παλικάρι και νοιάζεται, αλλα μακροπρόθεσμα θέλει να ζει στα δάση.

Και εδω που τα λεμε δεν πήγαμε στην Νεγιαγιορκη για να γίνομεν βλάχοι.

Μια ταινία ντυμένη απο τις μαγικές πινελιές των Feelies, μια ταινία που φαντάζει απόλυτα ταιριαστή με το σήμερα, μια ταινία με Ρίτσαρντ Χελ.

ΦΘΑΝΕΙ.

Grindhouse-ικές ανησυχίες αυτήνα την εβδομάδα στο υπόγειο, με ομάδα Μανσον-αίων απο τα Λεχενά να τρώει σφολιάτες και να παθαίνει επικό αφρώδες γκάου-πίου.

Ο Τέβιντ Τέρστον, που κάποιοι κάποια στιγμή ονόμασαν "o Αγγελόπουλος της Καλιφόρνια" (οκ, κανένας δεν τον ονόμασε έτσι, but it has a certain ring to it), σερβίρει ένα ούλτρα-βίαιο ΣΘΟΡΙ, που μας θυμίζει ότι πολλά μποράς να κάνεις γενικά, αλλά αυτό που ΔΕΝ πρέπει να κάμεις είναι να αφήνεις χίππηδες να επισκέπτονται το χωριό σου. Ή τουλάχιστον να τους αφήνεις, αλλά να μην τους επιτρέπεις να ρίχνουν το όχημά τους στον γκρέμο και μετά να κάμουν κατάληψη σε κάποιο παρατημένο σπίτι.

Είπαμε, να είσαι φιλόξενος, όχι μαλάκας.

Το σοκαριστικό σερί του Φιλμ Πιτ συνεχίζεται και ποιος ξέρει, ΙΣΩΣ να έχουμε και την άλλη εβδομάδα πόδκαστ.

ΑΓΩΝΙΑ

Επιστροφή μετά απο ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΟΥΛΕΣ στα ταινιακά μπαλκόνια μας, με το ΕΠΙΚΟΤΑΤΟ night of the comet, ενα τολμηρότατο b-movie, το οποίο μεγάλωσε και κάμει ρυτίδες με περίσσια αξιοπρέπεια.

Κομήτες, νεαρόπαιδα, ζόμπια, ζοφερό μέλλον και ΑΦΘΟΝΗ ΚΟΚΚΙΝΙΛΑ και ΝΑΙ, μια εσάνς προφητικού λουκ ιντου δε φιούτσερ.

\Περάστε στο υπόγειο γλυκούλια μας.

Χαθήκαμε ναι.

Like absent fathers, πήγαμε για τσιγάρα και οταν μας είδατε ξανά είχατε βγάνει μούσια.

Θα ξαναφύγουμε; ΟΧΙ. ΝΑΙ. ΙΣΩΣ.

Για την ώρα επιστρέφουμε με αφιέρωμα στον μεγάλο Τζον Κάρπεντερ.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ.

H Troma είναι πάλι μαζί μας, αυτήν όμως την φορά με ένα απο τα προϊόντα της που ειναι ταυτόχρονα ΚΑΙ υποτιμημένα ΚΑΙ more Troma than any other Troma could Troma.

Διότι η ιστορία του φιλότιμου μπάτσου που γίνεται υπερηρωας και πολεμά το έγκλημα μπορεί να μην ειναι φρέσκια, αλλα στα χέρια των ΣΟΦΩΝ της Τroma απογειώνεται στην στρατόσφαιρα του ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚΝΕΗΣ.

ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝΕ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ Ε,

Τι παίρνεις όταν βάνεις λίγο Τζεμζμποντ, λίγο Τζακιτσαν, λιγο ντεκολτέ, λιγο ωραίες γωνίες ανδρικού προσώπου, (οχι) λίγο εκρηκτικό, λίγο έρημο, άντε και λίγο (ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ) σενάριο;

Μα ασφαλώς το Λεζερμίσιο a.k.a. Σολζερ οβ Φορσουν, ένα ΜπραντονΛι-ικο όχημα το οποίο έμεινα απο λάστιχα, λάδια, κιβώτιο και καρμπυρατέρ και έκοψαν την υπόλοιπη διαδρομή με τα ποδάρια.

Νον στοπ μέτρια δράση, ερωτισμός που γεμίζει χαμηλό ποτήρι κρασιού και ένας Έρνεστ Μποργκνάην να κάνει χαλαρό μεροκάματο, επειδής αυτό σας αξίζει για το έμπα του 26.

Τελευταίο Film Pit για το 2025 και σας έχομε ΠΡΟΦΑΝΩΣ κάτι ΖΜΠΕΣΙΑΛ.

Ο Αγιοβασιλης μπαίνει στο μάτι των Αρειανών οι οποίοι με αρχηγό τους τον Γιώργο Κολτσιδα βγαίνουν στο γήπεδο φιλες και φίλοι βλέπετε εδω.

Μεγάλη αγωνία προφανως σε αυτον τον Χριστουγεννιάτικο αγώνα κυπέλλου και το μονο που μένει είναι το σφύριγμα του διαιτητή.

Φοβερή ατμόσφαιρα μεσα στο γήπεδο Χαρίλαου, άλλωστε και επισης κι εσείς φιλες και φίλοι της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.

Επιστροφή στα στούντιο της Αγίας Παρασκευής.

Α, λάθος Άρης.

Αποτυχημένος ηθοποιός και ΜΠΑΝΤΙΝΓΚ ΘΕΣΠΙΑΝ πιάνει δουλειά στην Ευδαπ, αλλά έχει απλήρωτους λογαριασμούς, το κόβουν τα νερά και μετα τον πανε δικαστικά γιατι οι άνθρωποι δεν έχουν καρδιά χριστουγεννιάτικα.

Ίσως και όχι βέβαια, αλλά απολαύστε το ΠΑΡΤ ΟΥΑΝ του χριστουγεννιάτικου two parter μας και μην πιάσετε δουλειά στην Ευδαπ.

Οι άνθρωποι ειναι τρελοί.

Μουστακαλής υπεράνδρας κυνηγάει ρέμπελα ρομπότια σε ένα μέλλον που ανήκει στο παρελθόν, σε αυτό το toaster-meets-lip-slug sci-fi δρασοπιάτο, με μια γερή εσάνς της Μεγάλη των Μπάτσων Σχολής thrown in for good measure.

Δουλευει; Όχι πάντα. Μας νοιάζει; Ο Στέλιος δεν έχει δει καν την ταινία οπότε βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα

Γυρίσματα στην Ακρόπολη, στο Ζάππειο, σε λούνα παρκ, σε λουσατα ξενοδοχεια, Τα Παιδια του Πειραιά να παιζονε απο πισω βγαλμένα απο τα σπλάχνα ενός Κάσιο ΙΣΩΣ των δεκα ευρω.

ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΙΑΝΟΥΜΕ ΚΑΝ ΤΙΣ ΚΛΩΤΣΟΠΑΤΙΝΑΔΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΙΟΥΛΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΤΙΡΕ.

Μιλάμε δηλαδής για ταινία υψηλότατων κινηματογραφικών στάνταρ, όχι παίξε γέλασε.

Τι άλλο να κανει το αγαπημένο σας ΠΟΝΚΑΣΤΡ, να σας δώσει και το λαχείο που κερδίζει; Αν το βρούμε βέβαια θα σας πούμε, αλίμονο.

ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ. 5 Δεκέμβρη έχουμε Film Pit Night στο Cinobo πατησίων, με Frank Hennenlotter και Bad Biology. Άχαστο.

Εισιτήρια εδώ: https://www.more.com/gr-el/tickets/cinema/bad-biology-cinobo-patision/

Σέντρα ΔΕΚΑΤΗΣ σεζον και αρχιναμε με Έημπελ Φεράρα και την κυρία με το 45ρι, μια κινηματογραφική "ασκηση" πάνω στο είδος του revenge-ικου exploitation, το οποίο τα κάνει ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΑ, χωρίς ΙΧΝΟΣ περιττού λίπους.

Σε αυστηρό φόκους η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ Zoe Lund και σε ακόμα πιο αυστηρό φόρους ΕΣΕΙΣ, ΤΟ ΕΠΕΡΟΧΟ ΚΟΙΝΟ ΤΟΥ ΦΙΛΜΠΙ που μας ΣΠΡΩΧΝΟΥΤΕ ΟΜΠΡΟΣ για άλλες δεκα σεζόν.

ΜΙΝΙΜΟΥΜ.

Season number 9 is in the bag που λένε και οι τουρίστες εδώ στην Κυψέλη και τηνε κλείσαμε με μια ταινία που κάποια στιγμή ακροβατούσε στα όρια του αστικού μύθου.

Part by accident, Part by cinematic design, το found footage δημιούργημα των αδερφών Ντοντλ περπάτησε για πολλά χρόνια στα λημέρια των ταινιών που πολλοί-έλεγαν-πως-είδαν-αλλά-λλιγοι-είδαν και ΤΩΡΑ, το 2025 κατεβαίνει στο υπόγειό μας και μας δείχνει πως ακόμα καλοστέκεται.

VHS coz I said so, hammy, βίαιη και μορ δεν ε λιτλ σόκιν, το Poughkeepsie Tapes βάζει το λουκέτο στο μπαούλο της 9ης σεζόν και εμείς σαλπάρουμε για ΝΑΜΠΕΡ ΤΕΝ.

Τζο Νταμάτο και Μαηλσοκήφ, δύο αρτίστες του σινεμά και της κομμωτικής συναντιούνται σε ένα Κοναν-ικό παρελθόν για να μας χαρίσουν στιγμές γούνινης επικότητας.

Ή αν θέτε, τι συμβαίνει όταν ένας νεαρός, φιλόδοξος αιμομίκτης συναντά την περιπέτεια, τα σαηντ κουέστς σεξουαλικού περιεχομένου (κυρίως) και κάτι τυφλούς εργαζόμενους ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΔΟΥΛΙΤΣΑ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΠΗΓΕ Ο ΚΥΡ ΜΑΛΑΚΑΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΛΕΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΛΑΜΠΟΓΥΑΛΟ.

ΛΕΥΚΟ, ΠΕΡΜΑΝΑΝΤΙΚΟ ΠΡΙΒΙΛΕΗΤΖ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΥΤΟ.

Τα υπόλοιπα στο ποδκαστ αυτής της εβδομάδας.

Κλώνος του Τσακ Νόρις (χωρίς το υποκριτικό του ταλέντο ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΠΟΤΕ) τα βάνει με θεούς και δαίμονες όταν κακοί Άραβοι (και οι οχι Άραβοι φίλοι των) δολοφονάνε τον αδελφικό του μπατσόφιλο ο οποίος σε έναν δίκαιο κόσμο θα έπαιζε μελόντικα.

Ακολουθούν πλάνα ύπνου και ανησυχητικά λίγο ξύλο, στην ίσως πιο introspective revenge πατατιά όλων των εποχών.

ΚΑΛΟ ΑΠΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ

Φώτο φίνις πριν την πέσομε/πέσουτε κάτω απο μια σκιά με σλάσερ ποιότητος.

Αγνοάμε το "ποιότητος" επειδής ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΣ και σας λέμε πως ένας κηπουρός κάμει τον καμός, αλλά τελικά δεν κάνει τον καμός, αλλά τελικά αυτός τόνε κάνει τον καμός, ΣΑΣ ΤΗΝ ΦΕΡΑΜΕ ΡΕ ΚΟΥΤΑ.

Η μέρα φεύγει, ο Τσάρλις έρχεται, μαζί με το πριγιόνι του, εσείς πάρτε τα ΚΟΠΕΡΤΟΝ σας και τα λέμε απο Σεπτέμβρη.

Το σταυροδρόμι των στυλ ειναι εδω.Εξπλοητεσιο, πλακσπλοητεσιο, σεξπλοητεσιο, λιγο λαστ χαουζ ον δε λεφτ, λιγο φανι γκεημζ, ίσως και λίγο κανονμπολ στις σκηνές με το αμάξι αλλα οκ dont quote us on that.

Το ζήτημα είναι πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που μποράει να μην έχει πατσεητ αλλα εχει ψυχή και ανησυχίες. Και μια γιαγιά που δεν μασάει. Που πάντα βοηθάει.

Επίσης και.

Χαίτη λαδοπόντικα. ΠΟΣΟ ΝΑΙ.

Ξεχάστε τα κάμπινγκ, την εξοχή και τα βονά, διότι παραμονεύει ο θάνατος. Και οι ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ.

Και όλα αυτά ενώ ένας ατημέλητος ξάδρεφος του Γιάννη Βόγλη λέει ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ. Ή κάτι παρόμοιο.

Ακούστε εσείς και βγάλτε άκρη.

- Χουατ ιζε δις;

- Δις ιζ ε παηπ.

Γίνεται τα μαθήματα αγγλικών να εμπλακούν με σατανικά σχέδια δημιουργίας φονικων υπερστρατιωτων και εντυπωσιακών stunt-ικων set pieces;

ΠΡΟΦΑΝΩΣ και γίνεται ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΕΣ;

Φανταστικός πολίτης του κόσμου, με σπουδαίο κορμί και ακόμα σπουδαιότερο ταμπεραμέντο λέει ΟΧΙ στα σκοτεινά μονοπάτια της εξουσίας και λέει ΝΑΙ στην δημοκρατία με την βοήθεια ενός Αμερικανου Ευαγγελάτου.

Μια ταινία με μηνύματα, καταδιώξεις και όμορφα ανδροβυζα. Συνταγή σίγουρη.

ΠΑΡΤ ΤΟΥ του ΡΕΗΤΧ ΤΟΥΠΛΕ ΠΙΛ.

O Ριχάρδος Νόρτον επιστρέφει στο υπόγειο με γερές δόσεις Λάμψης, Μπάτμαν και Οικογενειακών Ιστοριών κατευθείαν απο τα βάθη της Ασίας.

Νεαρός και πλούσιος ανδροβυζακλής κληρονομεί τις επιχειρήσεις του νεκρού πατέρα του αλλά αντί να το ζήσει ΓΚΡΑΝΤΕ, μπλέκει σε άσχημες καταστάσεις επειδής ξενοπηδάει.

Ευτυχώς έχει φίλο πεζοναύτη και γερό πλαγιόκλωτσο όμως και κάπως έτσι τα πράματα παίρνουν τον δρόμο τους.

Ταινίας δράσης με μπουκετοχορογραφίες απο τον ίδιο τον Ριχάρδο και ΠΑΡΤ ΓΟΥΑΝ του ΡΕΗΤΖ ΤΟΥΠΛΕ ΠΙΛ.

ΕΝΖΟΗ.

Ένας Γκάρι Μπιούσεη να τόνε πιεις στο ποτήρι, ένας Αμερικανός πράκτορας που αγαπάει και ένα σκασμό ΚΟΜΜΟΥΝΙΑ που θέλουν το κακό μας. Και ένα τανκ.

Ταινία δράσης με άφθονες δόσεις κωμωδίας, μπάτζετ μεγάλου παίκτου και Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ για να γιορτάσουμε τα γενέθλια του Στυλιανού μας.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΕΛΕΟ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΝΑΙ το εν λόγω απόσπασμα Γκάρι Μπιουσεη ειναι deep fake. ΝΑΙ τηνε πατήσαμε. ΝΑΙ ντροπή. Αλλα ΟΧΙ δεν θα σας στερήσουμε την μπουριτικη ανάλυση που μας ξεκλείδωσε οποτε το αφήνουμε μεσα.

Στο μέλλον...οχι λάθος this is not that kind of movie.

Στον καπιταλισμο...καλύτερα. στον καπιταλισμο λοιπόν, ο εργαζόμενος σε ανοδική πορεία ΙΣΩΣ σε κάποια φάση αντιμετωπίσει το κάλεσμα των σειρήνων που όμως ανοίγουν τις πύλες της κολάσεως.

Πάλι καλά που ο εργαζόμενος της ταινίας μας έχει σθένος και δεν ειναι κανένας φλωρολελες ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΥΝΕ ΠΛΟΥΤΗ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΙΟΥΝΤΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΛΩΤΣΑ ΤΟΥ ΚΡΙΣ ΣΦΕΤΑ.

Ένας Γουεστ Κρεηβον να τόνε πιεις στο ποτήρι, ένα καστ που δεν ηρθε απλά για το μεροκάματο και μια ταινία που έχει πραματα να πει για το κεφάλαιο και την εργατια.

ΚΟΙΝΩΣ, ΓΙΟΡ ΓΟΥΕΛΚΑΜ

Ένας κακός. Ένα σενάριο. Ένας παραγωγός. Όλα σε ένα.

Ιν άδερ νιουζ. Στο ΜΥΕΛΟΝΖ αν είσαι ΑΟΥΤΛΟ σε πιάνουνε, σε κάνουνε νανάκια και μετα γινουσαι ολόγραμμα.

Αλλα αν έχεις κοτσίδα, δεν τρέχει μια, τηνε κάνεις, βάνεις ψεύτικη πέτσα και τα βάνεις με τους μπάτσοι.

ΠΟΣΟ ΓΑΜΑΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΙΑΟΛΕ.

Επιστρέψαμε το λεπον και τι καλύτερο για τις πρώτες ζεστές του καλοκαιριού με μια ταινία με στήθια, στήθια, στήθια και να σας πούμε κατι;

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΤΗΘΙΑ.

Αντρικά και γυναικεία, γυμνά αλλά και ντυμένα, από όλα έχει ο Αδριανός Σινδάρης, αυτός ο ολ ταημ κλάσσικ λάτρης των χιούμαν μπάντις.

Τι σημαίνει δεν σας είπαμε τίποτα για το σενάριο; Ε, εκεί να ένας ανθυπο-Τατάνκας κάμει τον καμπόσο και ο κλήρος πέφτει στα δικά μας παιδιά να σώσουν τον πλανήτη. Ή και την πάρτη τους ΧΟΥ ΚΕΑΡΣ.

Μια ταινία με απόλυτα καταιγιστική δράση ιδανική για το καμ μπακ του αγαπημένου σας ποδκαστ.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν θυμάστε ΟΥΛΕΣ τις ταινίες που έχουν περάσει από το υπόγειο;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν τις θυμόμαστε εμεις;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν τις θυμόσαστε εσεις;

Σορρυ, αυτό το ρωτήσαμε ήδη. Άρα.

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν θυμοσαστε/θυμόμαστε τις ταινίες που θυμαστε/θυμομαστε; Και αν ναι γιατί; Και αν όχι πότε; Είναι το 7 στα 10 η καλύτερη κλίμακα αξιολόγησης της τεχνης;

Όλα τα παραπάνω γιατί ακόμα περιμένουμε νέα βιδεο προλογκζ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΕΛΟΙΟΙ ΝΑΙ

Ο Αχιλλέας φεύγει για περιοδεία στο Αμέρικα, εμείς ακόμα δεν έχουμε γυρίσει δεύτερη φουρνιά βιδεο-προλογκζ, οπότε προσφέρουμε μια μερίδα ανασκόπησης των ταινιών του 2025 ΣΟ ΦΑΡ.

Ποιες μας άρεζαν, ποιες όχι και τελικά, ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΝΑ ΣΥΝΘΕΣΕΙ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΕ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΧΑΝΓΚΟΒΕΡ;

Μόνο αν πατήσετε ΠΛΕΗ στο ποδκαστ αυτής της εβδομάδας θα το δείτε. Σι γιου λεητερ κιντζ.

Πασχαλιάτικο Στηβεν-Κινγκ-ικο σπέσιαλ επειδής ακόμα δεν έχουμε γυρίσει νεα βίδεο προλογκζ; Ναι διατι ΠΟΥ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

Μας αρέζει η δουλειά του Στίβεν, είπαμε να συγκρίνουμε σημειώσεις και να εξετάσουμε τις ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΕΣ μεταφορές του υλικού του σε μικρή και μεγάλη οθόνη.

Τι καλύτερο σαν συνοδευτικό στα αρνιά σούβλας και τις μαγειρίτσες;

ΓΙΟΡ ΓΟΥΕΛΚΑΜ.

Καλησπέρα πέρα για πέρα. Γίνεται να πάρεις μια εποχή που τα είχε όλα και να την κάνεις σαν Ντίζνεη τίβι μούβι;

Γίνεται να πάρεις την ιστορία του ναού ενός ολάκερου κινήματος και να τηνε κάνεις να μοιάζει λιγότερο ενδιαφέρουσα απο τις στιλιστικές επιλογές του Χατζηνικολάου;

Και τελικά γίνεται να δώκεις ΕΝΑ ΚΑΡΟ ΛΕΦΤΑ σε κάστινγκ και να μην πετύχεις ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΡΟΛΟ;

Αν πιστέψει κανείς τους άφθονους haters του CBGB του Ράνταλ Μίλερ, ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ.

Ισχύει όμως; Είναι τελικά τόσο απαισιότατα βαρετή και αδιάφορη ταινία; Το Film Pit ερευνά την κατάσταση.

ΣΠΟΙΛΕΡ: ΤΗΝ ΜΙΣΟΥΜΕ.

Ένας Ζαν Κλοντ χαμένος στις καταχρήσεις, ένας Ραούλ Τζούλια στα τελευταία χιλιόμετρα της ζωής του και μια παραγωγή χαμένη στην υγρασία και σε ένα ανύπαρκτο μπάτζετ, συνθέτουν την εικόνα μιας ταινίας που έχει χαρακτηριστεί μια από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών.

ΚΑΙ ΑΥΤΗ.

Είναι όμως έτσι;

Είναι τελικά ένα video game adaption που "ντροπιάζει" το ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΥΘΙΚΑ επιτυχημένο source material του ή μήπως μια ταινία that's kinda fun to shit on;

Το Film Pit προσκαλεί το Street Fighter στο υπόγειο για μια ειλικρινή κουβέντα

Στο παρελθόν που είναι ένα εναλλακτικό μέλλον οι ρούσκι τα έκαμαν όλα ίσωμα και οι ΗΠΑ έχουν για βασιλιά τον Έλβις μόνο που ο Έλβις τα κακαρωην και ο Μπαντι Χόλι θέλει να του παρει το πόστο.

Όλα τα παραπάνω με φόντο την ερημιά του Ντεθ Βάλεη και το όνειρο μιας παραγωγής με ελάχιστα χρήματα αλλά άπειρη φιλοδοξία.

Το Six String Samurai είναι εδώ, είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ του καλτ αριστουργηματος και ο ΟΡΙΣΜΟΣ της ταινίας Φιλμ Πιτ.

ΗΝΤΖΟΙ

Σο Κοσούγκι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Τόσο απλά τόσο, τόσο μπαμπακερά.

Ο σπουδαιότερος των νίνια, ο αρχιερέας των σούρικεν, ο σομελιέ των ασιατικών beatles cut ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΔΙΑΟΛΕ. ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ. ΜΑΖΙ ΜΑΣ.

Σε μια επική ορθοπεταλιά, μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, pulling no punches και παίρνοντας εκδίκηση γιατί οι ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΗΔΕΣ. Και αυτά. ΑΥΤΑ.

Σο Κοσουγκι ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ.

Ενζο Καστελάρι ιζ μπακ και πέφτουμε πάλι με τα μούτρα στα Ραμπο-τάστικ ιταλιάνικα έπη. Νεαρός συναισθηματίας (μα και νταμάρι) πάει στην ζούγκλα (όχι με τον Ταρζάν) δια να διαδώσει την γνώση της σφεντόνας.

Βαριεστημένοι κομπάρσοι, σφαίρες που πέφτονε σαν το χαλάζι, μια νταμπλ έητζεντ και στην μέση ένα βρωμερό κομμουνιστικό φίδι (ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΕ), συνθέτουν ένα μωσαϊκό δράσης για ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΥΣ. Όχι αλήθεια, είναι για λίγους. Όσο το δυνατόν λιγότερους.

Μπόνους κανονάκι το πιο άκυρο σάουντρακ εβερ.

Πρώτη επίσκεψη ενός ΙΕΡΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ του εξπλοητέσιο στο υπόγειο της Κυψέλης και ΝΤΡΟΠΗ που αργήσαμε τόσο.

ΧΑΟΥΕΒΕΡ.

Ο Μόνταγκ, ή αλλιώς ένας σχιζοφρενής δολοφόνος που δεν κωλώνει είναι εδώ για να δείξει πως όταν έχεις όραμα στην σόουμπηζ τότε μπορείς να πας ΠΟΛΥ μακριά.

Μέχρι τουλάχιστον να σε πετάξει στην φωτια ένα σιχαμερό ΑΡΔ-άκι, αλλά ακόμα κι έτσι πας να το γυρίσεις αλλά μετά πάλι μια ΚΑΚΙΣΤΡΩ στο χαλάει.

Γενικά να ξέρετε τηνε πολεμάνε την τέχνη τα ξένα κέντρα αποφάσεων.

Ο σπουδαίος, σεξουαλικος και πάντα ξυλοφορτωτικος Ρούντι Ρεη Μουρ επιστρέφει ως Ντόλεμαητ (πείτε με και Σούπερ Νταβατζή) για να πολεμήσει λευκούς μπάτσους, λευκούς εγκληματίες και στενά εσώρουχα.

Ένας ΘΡΥΛΟΣ του blaxploitation, ένας αρχιερέας του χιπ χοπ και της κωμωδίας, ένας ΤΙΤΑΝΑΣ του ερωτισμού. Από εμάς. Για εσάς.

Ένας πολυτάλαντος πολυθεσίτης που πάλεψε για την κινηματογραφικη του διάκριση και την μουσική του αποθέωση, ο Κλιφ Τουεμλοου εισβάλει στο αχανές αρχηγείο της sacred belt για να δοξαστεί όπως του αρμόζει.

Αποφυλακισμένος πρώην πορτιέρης και γενικως βασταγερός, αρχινάει έναν τελευταίο χορό με γυναίκες, βία, ποτά και μαλάκηδες, γιατί αν ειναι να κάμεις έξοδο Μεσολογγίου δεν μπορείς να τηνε κανεις με ηρεμία και ευγένεια.

Μεγάλε Κλιφ πόσα ήξερες και πόσα ήθελες να μας μάθεις.

Η διαρκής μάχη της εργατιάς κόντρα στο κεφάλαιο, η διαρκής μάχη του Ντένις Χόπερ κόντρα στο ΓΙΑΤΙ-ΠΗΡΑ-ΑΥΤΟΝ-ΤΟΝ-ΡΟΛΟ, η διαρκής μάχη του Στίβεν Ντόρφ κόντρα στο ΕΙΜΑΙ-ΩΡΑΙΟΣ-ΓΙΑΤΙ-ΔΕ-ΜΕ-ΘΕΛΟΝΕ και άλλα τέτοια όμορφα.

Διάστημα, μπύρες, ίντριγκα και φονικές μηχανές.

Πραγματικά δεν του λείπει τίποτα.

Ενας Χαλκ Χόγκαν να τονε πιεις στο ποτήρι (και μετά να τονε φτύσεις), μια παρέα απο εκνευριστικά πιτσιρίκια (που όμως κάμουν την δουλειά που πρέπει να κάμουν οι μεγάλοι), ένα παιχνίδι κατασκόπων που δεν κάνει ούτε για τον Θου Βου και στην μέση μια Λέσλι Αν Ντάουν που αναρωτιέται ποιος ΑΧΡΗΣΤΟΣ ΑΤΖΕΝΤΗΣ την έβαλε σε αυτήν την ταινία.

Α ναι και ο μίστερ Μαιάμι Βάης Θημ Γιαν Χάμερ να λέει ξεκάθαρα NO JOB IS TOO LOW IF ITS PAYING IN CASH.

Μπράβο Αχιλλέα που μας έφερες αυτήν την ταινία.

Όχι αλήθεια. ΜΠΡΑΒΟ.

In space, no one can hear you cringe. Και δε θα έπρεπε. Γιατί ο μεγάλος Μπρους Κάμπελ, ένας disgruntled art enthusiast με πάμπολλα διδακτορικά και ένα μεσσιανικό σύμπλεγμα, τυχαίνει να είναι ο πιο διαβόητος εγκληματίας του Διαστήματος. Είναι και ατακαδόρος.

Ο γιος του Ρόμπερτ Καλπ είναι ο Τσέηζ Μοράν, ένας απλός Κυανόκρανος του Ηλιακού μας Συστήματος που παίζει με τους δικούς του κανόνες, και θέλει να κάνει έκπληξη στη σύζυγο του για τα γενέθλια της. Και οι τρεις τους, μαζί με ένα πολύχρωμο παρεάκι χαρακτήρων, και μία υπέροχη χαίτη, θα βρεθούν στον επιστημονικό σταθμό DOME 4, ο οποίος είναι φτιαγμένος από γυψοσανίδες και χαρτόκουτα και θα ανεβάσουν μία παρωδία του DIE HARD.

Στρέιτ του τιβί, στρέιτ στις καρδιές μας.

Μια ταινία βασισμένη σε μια ιστορία του Στήβεν Κινγκ, μόνο που δεν είναι βασισμένη σε ιστορία του Στήβεν Κινγκ, αλλά να το είπανε έτσι μέχρι που ο Στήβεν Κινγκ τους είπε να μην το λένε και δεν το λέγανε, μέχρι που βγήκε η ταινία στα βίδεο, οπότε το ξαναλέγανε και ο Στήβεν τους ειπε ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΙ ΣΑΣ ΕΙΠΑ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ και αυτοί είπαν νομίσαμε μόνο να μην το λέμε όσο είναι στους σινεμάδες και ο Στήβεν τους είπε ΟΧΙ ΕΝΝΟΩ ΓΕΝΙΚΑ, ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΤΕ ΓΕΝΙΚΑ και αυτοί είπανε έλα μωρέ πως κάνεις έτσι και ο Στήβεν είπε θα σας παω στα δικαστήρια και αυτοί είπαν εντάξει τώρα υπερβολές.

Και τελικά τους πήγε.

Αυτό ακριβώςτιποτάλλο.

Έχουμε Μπριγκίτε Νίλσεν στο ερμηνευτικό (...) της ντεμπούτο ως Red Sonja, έχουμε και πάλι Άρνι, ο οποίος νόμιζε ότι θα αρκεστεί σε cameo αλλά του το γύρισαν σε αρμένικη βίζιτα, (είναι ο Κόναν, αλλά τον λένε Κάλιντορ, τα δικαιώματα βλέπετε), έχουμε και τσογλανάκο κακομαθημένο πρίγκιπα και τον κολαούζο του.

Η χαρούμενη αυτή συντροφιά, θα περιπλανηθεί στον κόσμο του φανταστικού αναζητώντας την εκδίκηση, με τελικό προορισμό το κάστρο της κακιάς βασίλισσας Σαντάλ Μπέργκμαν, η οποία ευθύνεται για όλα τα δεινά του κόσμου, αλλά παραμένει υπέροχη.

Το αθάνατο RED SONJA του Richard Fleischer περιφέρεται στο υπόγειο μας και χαρίζει απλόχερα το φανταστικό του κέφι. Παρακαλούμε, δεν κάνει τίποτα.

Σεζόν 9. Πόδκαστ νούμερο 1 αυτής. Και πόδκαστ νούμερο 1 απο το νέο υπόγειο μπουντρούμι μας. Όχι στην Αγία Ζώνη, πάλι στην Κυψέλη, αλλά με ΑΙΩΝΙΑ ΕΣΑΝΣ Αγίας Ζώνης.

911.

Σε άλλα νέα. Ο Ηρακλής βαριέται να αράζει στο Εκάλη Κλαμπ του Ολύμπου και πάει Μανχάταν για να κόψει κίνηση. Στον ρόλο του Ηρακλή ένας Άρνολ Σβαρσθενέγκεν, να τονε πιεις στο ποτήρι. Νεαρός, άγουρος, αλλά γιομάτος όρεξη για μάθηση.

Μια ταινία που τηνε βλέπεις και λες ΓΙΑΤΙ αλλά μετά συνεχίζεις και τηνε βλέπεις και λες ΓΙΑΤΙ.

Και με αυτήν αρχινάμε την σεζόν 9.

Και φτάνει λεπον η στιγμή για άλλο ένα λαηβ κομεντέρι σέσιο, ένα γουοτς αλονγκ ΣΕΝΙΟ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΠΧΙΟΤΙΚΟ.

Γιατί όμως χρειάστηκε τόσος καιρός για να πιάσουμε στα ιδρωμένα μας χέρια, το feeders 2, την (ΙΣΩΣ) σπουδαιότερη στιγμή στην κινηματογραφική (που λέει ο λογος) καριέρα των αδερφών Πολόνια;

Καταρχάς ΠΟΛΛΑ ΡΩΤΑΤΕ. Κατά δεύτερον ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΘΕΛΟΜΕ.

Κατά τα λοιπά πείτε και κανένα φχαρστώ που σας δώνουμε δώρο χριστουγεννιάτικο ΑΝΤΕ ΠΙΑ.

Σας αφήνουμε το ηχητικό εδώ γιατί κάποιοι μισότρελοι από εσάς το ζητάτε, αλλά, μπορείτε και να ΔΕΙΤΕ ΤΟ WATCH ALONG ΕΔΩ.

Σπέσιαλ μπόνους τυρογαριδάκι επεισόδιο με απευθείας (περίπου) σύνδεση με το φουαγιέ του Cinobo Πατησίων.

Ο Στέλιος και ο Αχιλλέας, στο ρόλο των δαιμόνιων ρεπόρτερ, κατέβηκαν με τα συμπράγκαλά τους σε ένα λιιιίγο μεγαλύτερο υπόγειο από αυτό που έχουν συνηθίσει, και πιάσαν κουβέντα με τον διευθυντή προγράμματος του σινεμά Άκη Καπράνο.

Με soft jazz ηχητικό φόντο, η κουβέντα πήγε προς τον τρόμο και τα φραντσάιζ του, τον Έμπερτ η Ήμπερτ ή πως διάολο το λένε το μακαρίτη αλλά και το πως είναι να τρέχεις ένα σινεμά.

Όλα αυτά, εν όψει του αφιερώματος FRIDAY THE 13th την Παρασκευή και 13 και Σάββατο 14 Δεκέμβρη. Θα προβληθούν τα τέσσερα πρώτα μέρη της δωδεκαλογίας που άφησε ιστορία στο σλάσερ ιδίωμα και θα είμαστε και εμείς εκεί, για να προλογίσουμε το πρώτο και το τρίτο μέρος της σειράς.

Τσιμπήστε εισητήρια από εδώ και ετοιμαστείτε για Τζεησονιάδα ολκής.

Αλήτης-ρουφιάνος-δημοσιογράφος καταγράφει τα γεγονότα, κάμει τον ωραίο και γενικά είναι the-man-about-town, μέχρις που συναντά συμπαθή μα και κατατρεγμένη σίγκολ μάνα και μέσω της επαφής του με αυτήνα και τον γιόκα της, ανακαλύπτει την ψυχή του, μα και την ανάγκη του πάρει θέση και όχι απλά να καταγράφει.

Η ταινία ξεκινά ανάποδα οπότε δεν είναι σποηλερ να σας πούμε ότι το ειδύλλιο και οι ζωές των δεν καταλήγονε και πολύ καλά, αλλά μπροστά στον έρωτα τι είναι άραγες ο θάνατος φίλες και φίλοι.

Ολτέρνατιβλι, μιλάμε για την τελευταία ταινία της σεζόν, μιλάμε για την ταινία με την οποία κλείνουμε την Σελεκσιόν-Ντε-Στελιός-Καρακασής και μιλάμε για την ταινία που μας πάει ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος του 2024, αλλά και στο τέλος της παραμονής μας στο μυθικό ημι-υπόγειο της Αγίας Ζώνης.

Νόημα, κοινωνική κριτική, ο ορισμός του blurring the lines και ένας δημιουργός with more than a little to say, κινούνται κάπου στο μπακράου.

Σήσον Φωτο Φίνις.

Ομηρικές, μυθικές, ξέφρενες, αιματοβαμμένες, ΤΙΤΑΝΙΕΣ μάχες έχουν καταγραφεί ένα σωρό. ΜΑΧΕΣ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΑΣ. Αλλά ελάχιστες συγκρίνονται με αυτές που στήθηκαν γύρω απο το Ντόνκεη Κονγκ και συγκεκριμένα ανάμεσα σε έναν υπέροχο δασκαλάκο και ένα ακόμα πιο υπέροχο αλλά και σιχαμερό σωσία του Τζόνι-Κας-αν-ο-Τζόνι-Κας-έπαιζε-σε-χερ-μέταλ-μπάνδα-και-ήταν-πρωτοξάδερφος-του-αυτοκράτορα-Πάλπατιν.

Ένα ντοκιμαντέρ για αρχόντους, ένα οριακά Σπάηναλ Ταπ για μπλιμπλίκια, το King of Kong, μας βυθίζει στον αδυσώπητα σκληρό κόσμο του competitive gaming, εκεί που όλα φαντάζουν μάταια αν δεν κοιτάς στα μάτια το kill screen, εκεί που τα γιουσουφάκια μπλέκονται με τους αγνούς παίκτες και οι απάτες με τα όνειρα της πρωτιάς.

Τι να λέμε τώρα, μιλάμε για ποίηση.

Σε άλλα νέα, αυτή την εβδομάδα ξεκίνησε το νέο ποντκαστ της Sacred Belt Recordings, το Κάτι Να Καίει με την Ελίνα Δημητριάδη και τη Γεωργία Φέκου. Ψάχτε το σε όλες τις γνωστές πλατφόρμες.

Το απόλυτο τόσο-αληθινό-που-δεν-μπορεί-να-είναι-αληθινό μουσικό ντοκιμαντέρ κατεβαίνει επιτέλους τα σκαλιά της Sacred Belt Recordings για να εξεταστεί όπως του αρμόζει.

Με την κυκλοφορία του Dig! XX να πλησιάζει αναρωτιόμαστε αν τελικά:

είναι ο Άντον ΤΟΣΟ μαλάκας;είναι ο Κόρτνεη ΤΟΣΟ μαλάκας;είναι ο Τζόελ ΤΟΣΟ συμπαθής;είναι ο Ματ ΤΟΣΟ σιτάρ-ο-σπάστης;θα έχει βγάλει ο Άντον άλλους ΔΕΚΑ δίσκους μέχρι να ακούσετε το ποδκαστ;

Και τελικά, θυμάται ο Άντον τον Αχιλλέα;

Μεγάλα ερωτήματα σε ένα έξτρα σπέζιαλ ποδκαστ με ΜΠΟΝΟΥΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΕΣ

Ξανά Γκοντφρεη Χο; ΝΑΙ ΞΑΝΑ ΤΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΝΤΚΑΣΤ; ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΘΕΤΕ ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΝΤΕ ΚΑΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ.

Πολύ καλή ταινία, ίσως η καλύτερη που έχομε δειξει/προτείνει και ίσως μια από τις καλύτερες όλων των εποχών μετά τον Πολίτη Κεην.

Μια κινηματογραφικη ονειρωξη με οπλα, αλουμινοχαρτα, βαμπιρ, σεξ σε λιμνες, φαντάσματα με σηκωμαρες και άλλα υπέροχα.

ΠΕΙΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΑΝΤΕ.

Ο γιος του Ρίτσαρντ Χάρισον είναι εδώ, τον έφερε με ούμπερ ο Στέλιος ο Καρακάσης και εμείς απλά τον ευχαριστούμε.

Νεαρός ξανθομπαμπουρίνος λευκίζει, μετά ινδιανίζει, μετά λευκίζει εκ νέου επειδή δολοφονο-ινδιάνισε και μετά ΚΑΙ ΠΑΛΙ ινδιανίζει επειδή ΓΙΟΥ ΚΑΝ ΤΕΗΚ ΔΕ ΙΝΔΙΑΝ ΑΟΥΤ ΟΒ ΔΕ ΧΟΥΑΗΤ ΜΠΟΗ ΜΠΑΤ ΓΙΟΥ ΚΑΝΤ ΤΕΗΚ ΔΕ XOYAHT ΜΠΟΗ ΑΟΥΤ ΟΒ ΔΕ ΙΝΔΙΑΝ ή κάτι ανάλογο δεν είμαστε σίγουροι.

Κακοί καμποήδες, καλοί ινδιάνηδες, δράση, σέηξ και ίντριγκα σε μια ταινία που θα ήθελε να τα έχει όλα αυτά αλλά τελικά έχει κάποια απο αυτά και όλα σε μεσαίες εως χαμηλές ποσότητες.

It means well τρομάρα της, αλλά τελικά δεν τα πολυκαταφέρνει.

Αλλά έχει γιο Χάρισον οπότε ΒΟΥΛΩΝΕΤΕ.

Τι γίνεται όταν ο Ριτσαρντ Χάρισον στέλνει τα νιντζοφορμακια του για πλύσιμο;

Τι γίνεται όταν συμμορία τυφεκιστών του περοβολανε την κόρη και τον γαμπρο;

Τι γίνεται όταν του απαγαγουν την γενεκα αλλά υπάρχει πισίνα ελεύθερη;

Τι γίνεται όταν υπάρχει αβεηλαμπολ το καλύτερο ρουκετοβολο του πλανητη;

Τι γίνεται όταν δεν έχει θέση για παρκινγκ στο ΧΟΓΚΟ και πας στην Μανίλα;

ΘΑ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ

ΜΠΛΑΝΤ ΝΤΕΤΣ ΓΙΝΕΤΑΙ.

ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ.

Νεαρή μάγισσα με νεύρα και κακά σχέδια (τα νεύρα μάλλον λόγω κάκιστης περούκας) κάμει χαμό στα παλιά αλλά τήνε παίρνουν πρέφα οπότε και έρχεται στα σήμερα επειδή μπορεί.

Τα σήμερα είναι η Νέα Υόρκη των 80ς. Μαζί της φέρνει:

- κοντό μαλλί

- δερμάτινα

- έξι στήθια

- και γυπαετική πρακτική που θα ζήλευε και ο Πέπε Λε Πιού.

Θα καταφέρει να ολοκληρώσει τα σατανικά σχέδιά της; Μας ενδιαφέρει;

Σταθμός Α στο μεγάλο ταξίδι του Στυλιανού Καρακάση προς το τέλος της σεζόν.

Τζόσεφ Λάι και Γκόντφρεη Χο, Γκοντφρεη Χο και Τζόσεφ Λάι και πάλι κοντά σας. Οι άνθρωποι που έστησαν, που ΓΕΝΝΗΣΑΝ το Φιλμ Πι επιστρέφουν με άγριες διαθέσεις, στην ΙΣΩΣ καλύτερή τους ταινία έξω απο το θρυλικό Ninja Commandments το οποιο θα το πιάσομε άλλη φορα.

Τυχαίο που και οι δύο ταινίαι έχονε έντονα θρησκευτικά ΑΝΔΕΡΤΟΟΥΝΣ; Όχι βέβαια. Διότι όπως και να το κάνουμε ένας νίντζα λειτουργεί ΠΑΝΤΑ καλύτερα με μια πινελιά βίβλου.

Αδιανόητη παραγωγή, μεγάλες μουσικές και ένας Ρίτσαρντ Χάρισον σε φουλ γερο-μπαμπαλής mode, να τα βάζει με την στραβή οδοντοστοιχία του μονίμως ζοχαδιασμένου Γκραντ Τεμπλ, επειδής μωρό-Χριστός, ή ΑΛΦΑ όπως το λένε στην Ταϊλάνδη κι εμείς μετά τόνε κάναμε μπύρα.

Νίνια διάολε. Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο.

Τι παίρνεις όταν συνδυάσεις τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του ΠΡΟΥΣΠΛΟΗΤΕΣΙΟ, τα τιτάνια ανδρόβυζα του Μπόλο Γιανγκ, ράντομ γυμνές κορασίδες στην παραλία της Νέας Μάκρης (περίπου) και μερικά από τα πλέον ξεχειλωμένα αντρικά σώβρακα;

Μα το ΜΑΟΥΝΤ ΡΑΣΜΟΡ του είδους φυσικά.

Ένα υπέροχο τα-λέμε-μετά στους Μπρουσοκάτηδες του ονείρου πριν πέσουμε πάλι στην αγκαλιά των Νίνια.

Ήταν πραγματικά όλοι τους υπέροχοι.

Ο Μπρουζλίς απόθανε, αλλά αυτό σημαίνει ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ότι πρέπει να μην υπάρχει ο Μπρουζλίς; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ.

Αυτό είπανε μέσες-άκρες διάφοροι ΒΙΖΙΟΝΕΡΙΖ του ασιατικου κινηματογράφου (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) όταν απόθανε ο Μπρουζλίς και έσιασαν το σκατιανό, ανίερο, ανήθικο, ξεφτιλάμενο και ΑΠΟΛΥΤΑ υπεροχόνιο είδος του ΠΡΟΥΣΠΛΟΤΕΣΙΟ.

Το οποίο μας έδωσε τι μας έδωσε; Καμιά 300ρια ταινίες, άπειρα word-plays με τους τίτλους ταινιών του μακαρίτη και ΑΥΤΟ ΕΔΩ, που πολλές ψυχές αναφέρουν συχνά ως το χειρότερο προιον του είδους.

ΑΙΣΧΟΣ λεμε εμείς. Γιατί εδώ μιλάμε για ντοκιμαντέρ. Ερευνητικό ρεπορτάζ που θα ζήλευε και ο Χαρδαβέλας, αποκλειστικές συνεντεύξεις που θα ζήλευε και ο Θέμης Γεωργαντάς, αληθοφανή πλάνα ΑΠΟ ΑΚΤΣΟΥΑΛ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ που θα τα έγλεπε ο Ευαγγελάτος και στο επόμενο πλάνο θα ήταν και ο ίδιος μέσα.

Δηλαδή όταν κάνει ο Ατέμπορος αυτά με τους λιόνταρους είναι καλά;

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ. ΑΚΟΥ ΕΚΕΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ.

ΑΣΚΕΤΟΙ

Δεν συμβαίνει συχνά να κατεβαίνει τα σκαλιά του ημι-υπογείου μια απο τις καλύτερες ταινιες sci-fi τρόμου όλων των εποχών.

Μια ταινία που δίκαια έχει χαρακτηριστεί "ορόσημο" και "θρυλική".

Μια ταινία που μέχρι και σήμερα διδάσκεται ως παράδειγμα σεναρίου, μοντάζ και ειδικών εφέ.

Μια ταινία που είναι τόσο άκοπα άψογη που σε κάνει να μην θες να ξαναδείς οτιδήποτε άλλο, γιατί η σύγκριση είναι κατάφορα άδικη.

Όλα τα παραπάνω θα μπορούσε άνετα να τα έχει γράψει ο Τσαρλς Μπάντ για το Parasite αλλά δεν το έκανε. Και αν θέλετε την άποψή μας, μαλακία του. Εμείς θα τον στηρίζαμε.

Καλά εντάξει, το "στηρίζαμε" ίσως να είναι κάπως υπερβολικό. Αλλά σίγουρα θα κοιτούσαμε με υποστηρικτικό βλέμμα προς την γενική του κατεύθυνση. Ναι, αυτό θα κάναμε.

Είναι το λιγότερο που αξίζει σε αυτό το διαμάντι.

H as-lo-as-lo-fi-gets κλωτσιά στα μούτρα του Buddy Giovinazzo καταφτάνει με άγριες διαθέσεις στο αγαπημένο σας ημι-υπόγειο.

Μια ταινία ορισμός του αμερικάνικου εφιάλτη (σε όνομα και ουσία), το Combat Shock καταφέρνει τόσα χρόνια μετά την κυκλοφορία του να κρατιέται φρέσκο και σύγχρονο, χωρίς να χάνει ίχνος απο την αγριάδα και την raw-as-all-fuck ενέργεια που είχε στα 80ς.

Ο Φράνκι γυρίζει καμένος μέχρι το μεδούλι απο το Βιετνάμ και σύντομα μεταφέρει όλη την κόλαση που έζησε στα διαλυμένα πεζοδρόμια του Στάτεν Άηλαντ. Και αυτό είναι όλο. απο σενάριο γιατί αυτό χρειάζεται για να κάνει ο Buddy το κομμάτι του.

Σίγουρα μια ταινία που δεν βλέπεις για να περάσεις καλά, αλλά σίγουρα μια ταινία που βλέπεις όταν θες να θυμίσεις στον εαυτό σου, ότι δεν χρειάζεσαι απαραίτητα πολλά χρήματα όταν έχεις όραμα and no intention of pulling any fucking punches.

Αυτή τη βδομάδα, ο Στέλιος και ο Αχιλλέας εξετάζουν την πιο Μάκη ταινία που έχουν δει, χωρίς το Μάκη.

Η ατιμη η κενωνία τον ανάγκασε να σημειώσει την πρώτη του απουσία από την αρχή τούτου του πόντκαστ, αν και πνευματικά ήταν εκεί μέσω της εξαιρετικής επιλογής του The Deadly Art of Survival.

Μια ταινία 99.8% βάημπς, που για άλλη μια φορά φέρνει στο φιλμπιτικό προσκήνιο τη Nέα Υόρκη των σέβεντιζ, αλλά αυτή τη φορά με μία τζούρα νίνια / τσαντάκηδες / σαντουιτσοκλέφτες / φαρσέρ. Χουάτ ε τουίστ.

Στα πλας του επεισοδίου, η πιθανότατη πλέον μετονομασία της Αγίας Ζώνης σε Disco Dojo, μια ιστορία θανατηφόρας επιβίωσης από την Άνω Τούμπα των νάηντιζ, και άλλα όμορφα.

Μια ταινία που ξεκινά με πολλαπλά θανατικά και το fat shaming ενός μικρού παιδιού μπορεί να είναι κάτι λιγοτερο απο οσκαρική;

ΚΙ ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙ.

Διότι το Τέντακλος καταφέρνει να κοιτάξει στα μάτια την τρομακτική οροσειρά Νάηστικ και να πει με θάρρος: "θα την κατακτήσω". Άσχετες μιουζικές με την εξέλιξη της ταινίας, χαρακτήρες που τους βλέπεις μια φορά και μετά τους ξεχνάς, ένα επιστήμονας που γουστάρει (ενδεχομένως σεξουαλικά) τις φάλαινές του, ο Κώστας Χαρδαβέλας της Αμερικής και στην μέση ένα χταπόδι γίγας που ΞΕΚΑΘΑΡΑ του αρέσει να παίρνει μάτι περισσότερο και απο τον Κώστα Τουρνά στο βίντεο κλιπ της αξέχαστης επιτυχίας του "Όμορφη".

Αυτό είναι το Τέντακλος.

Χωρίς φόβο και χωρίς ΙΝΤΣΑ πάθους.

Εν όψει της αρχής του δεύτερου σκέλους της όγδοης σεζόν, σας έχουμε ένα σφηνάκι πόντ έτσι για απεριτίφ. Νέα από το FULL MOON FILM MARATHON, απντέητ που κανείς δε ζήτησε, αλλά και δημοσιογραφική χαμαλοδουλειά μεγατόνων ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥΤΑΛΑΝΤΟΙ.

Κατα τ' άλλα, από βδομάδα θα είμαστε πίσω στα γνώριμα λημέρια του Φιλμπιτ, με μια σειρά ταινιών-λεκούμια.

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Στις 19/08 τo Film Pit προσγειώνεται στο ΚΠΙΣΝ για να «ντύσει» την Πανσέληνο του Αυγούστου με ταινίες από το κινηματογραφικό του μπαούλο σε ένα μαραθώνιο ταινιών με 80s νοσταλγία. Τέρατα της μυθολογίας, αυτοκίνητα χωρίς φρένα, καημπόηδες χωρίς άλογα, διάλογοι με αξέχαστες ατάκες, αγωνία, δράση, ψυχεδέλεια και μια μεταμεσονύχτια έκπληξη σας μπονους κανονάκι περιμένουν.

Σε αυτό το Αυγουστιάτικο σπέσιαλ, ο Ατσιλέας, μόνος κι έρημος στο υπόγειο της Αγίας Ζώνης, σας παίρνει από το χεράκι για μια γύρα στις ταινίες που επιλέξαμε για σας.

ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΣ βρισκει την ευκαιρία να ρίξει και λίγο φως σε έναν σημαντικό συντελεστή από την κάθε ταίνια γιατί πως αλλιώς θα περάσει η ώρα μεσημεριάτικα το φελέκι μου μέσα.

Ένα έξτρα σπέσιαλ-σπέσιαλ για να σας πούμε καλό καλοκαίρι, ερχόμαστε ως μάρτυρες υπεράσπισης ταινιών που χλευάστηκαν, ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΚΑΝ και χαρακτηρίστηκαν για διάφορους λόγους "κακές", "'άθλιες" ή/και "αποτυχημένες".

Οπλισμένοι με 3 ταινίες each, ο Στέλεος, ο Ατσιλέας και ο Ασημάκης επιχειρούν να ΣΩΣΟΥΝ και να αθωώσουν μικραί και μεγάλαι παραγωγαί και στην πορεία ΙΣΩΣ, λέμε ΙΣΩΣ να πείσουν και εσάς για τα λεγόμενά τους, μήπως και αισθανθούν ΛΙΓΟΤΕΡΟ άθλιοι.

Θα αποτύχομε ασφαλώς, αλλά ακούστηκε ωραίο το παραπάνω.

Επίσης και. Μπόνους κανονάκι. Όλσο δις.

ΤΖΟΝ ΤΡΑΒΟΛΤΑ.

Και τα λέμε σε περίπου έναν μήνα.

Πολλές φορές διαβάζουμε ή ακούμε ότι μια ταινια είναι ένα "love letter" σε κάτι. Λίγες φορές όμως κάτι τέτοιο ισχύει πραγματικά. Χωρίς ίχνος κυνισμού. To Lost Arcade είναι όμως μια 100% ερωτική επιστολή σε μια πραγματικότητα που κανονικά θα έπρεπε να έχει σβήσει, αλλά κάποιοι περίεργοι-τρελοί-ρομαντικοί την κρατούν ζωντανή.

Το απόλυτα from-the-heart δημιούργημα του Κερτ Βίνσεντ και της Αηρίν Τσιν κατεβαίνει τα σκαλιά του ημι-υπογείου και μαζί του ξεδιπλώνουμε και εμείς τις αναμνήσεις μας απο τα ουφάδικα, τις μπλιμπλικερί και τα δικά μας arcade.

Τα coin-ops που μας σημάδεψαν, αυτά που πέρασαν ξώφαλτσα και εν τέλει την δική μας σχέση με αυτά τα ξεχασμένα μαγαζιά που κάποτε ήταν ο λόγος για να "δραπετεύουμε" απο το σχολείο και την πραγματικότητα την ίδια.

Arcades man. This brought back some memories.

Για να μην χαλάσομε τελείως την ροή των ποδκαστ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΣΟ ΚΟΠΟ ΧΤΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΜΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΠΟΔΚΑΣΤΙΝ, βρισκόμεθα εδώ με ένα ΕΚΤΑΚΤΟ Φιλμ Πιτ, μιας και λόγω εργασιών δεν μποράμε ούλοι να είμαστε στας Αθήνας.

Αυτήν την εβδομάδα λοιπόν, τραβάμε ελαφρό χειρόφρενο και κοιτάμε τις ταινίες που μας ΑΡΕΖΑΝ μέχρι στιγμής μέσα στο 2024. Συμφωνάμε σε όλα; Διαφωνάμε σε όλα; Συμφωνωδιαφωνάμε σε όλα; Και τελικά ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ ΚΑΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ του 2024, ή είμαστε τίποτα μαλάκηδες;

Αυτά και άλλα τόσα, στο σημερινό πεσόδιο, γιατί η δουλειά στο ημι-υπόγειο δεν σταματά ποτές.

Ομάδα επίλεκτων Γιοκαρίνηδων, Γόηδων και γενικών Μουσάτων πάει Βιετναμ να σώσει κάτι μόμολα, αλλά ο παλαιός της ομάδας παθαίνει ζουγκλο-φήβερ (οβ σορτς), παραμένει εκεί και μεταμορφώνεται σε ντραγκ οβερλορδ.

Χρόνια μετά, ο πιο μαλλιά-φανέλα-τρέλα της ομάδας καλείται απο την CIA να ξαναπάει στην ζούγκλα, να τονε βρει και να τον κάνει:

1. ντα

2. νεκρό

3. να επανέλθει στην τάξη

4. έναν συνδυασμό απο τα παραπάνω.

Στον δρόμο του θα συναντήσει σεξ γουόρκερς που γίνονται όπλα, σεξ γουόρκερς που κρατάνε όπλα και σεξ γουόρκερς που κοιτάνε όπλα. Μια πολεμική ταινία που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απο μια άλλη πολεμική ταινία (κάποια, δεν χρειάζεται να γίνομε συγκεκριμέην), ένα έργο ζωής και μια έκφραση τέχνης που πάνω απο όλα μας κάνει να σκεφτούμε:

Τελικά, στο Βιετνάμ απο ποιο μήκος τρίχας και πέρα έτρωγες φυλάκα;

O φόλα υποτιμημένος αλλά φανατικά πιστός υπηρέτης του action cinema σε όλες του τις μορφές Αλβέρτος Πάγιουν, επιστρέφει στο υπόγειο, αφήνει στο ντουλάπι την ασπίδα του Κάπτεν Αμέρικα και κάμει το φόκους στην ίσως πιο ολοκληρωμένη στιγμή της καριέρας του με το Νέμεσις, ένα σαημπερ-πανκικό, low-budget, high cinematic stakes κομψοτέχνημα που θέλει να πει πολλά, ίσως να μην καταφέρνει πάντα, αλλά διατηρεί απαράμιλλο στυλ και πένταλ-του-δε-μέταλ ακσιονιές που όχι μόνο ζήλεψαν αλλά και αντέγραψαν πολλές παρόμοιες παραγωγές που ακολούθησαν.

Με τον Ολιβιέ ΓΚΓΚΓΚΓΚΓΚρούνεγγγγγγ στην θέση του πρωταγωνιστή, το καυτό χοτ-ροντ του Πάγιουν αναζητά και οφείλει να πάρει μια τίμια επανεξέταση, ένα πιο ειλικρινές ΑΣΕΣΜΕΝΤ απο το φθηνότατο "νταημ στορ μπλέηντ ράνερ" που έχει λάβει ανά τα χρόνια και ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕΙ ΑΥΤΟ ΑΝ ΟΧΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΖΕΣΤΗ ΑΝΧΑΛΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΜ ΠΙ;

Άλμπερτ, ΓΙΟΥ ΑΡ ΛΟΒΝΤ.

Η εν λόγω ταινία, είναι θα λέγαμε ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ταινια που σε έναν ιδανικό κόσμο ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ για να δώσει ζωή και σφυγμό στο σπουδαιότερο πόδκαστ στην ευρύτερη περιοχή της Αγίας Ζώνης.

Μιλάμε εντωμεταξύ για μια ταινία που τα έχει όλα. ΟΛΑ. Τσαμπουκάδες έχει, κωμωδία έχει, άκσιον έχει, ΟΜΟΡΦΑ παιδιά έχει, ΜΑΛΑΚΕΣ έχει, ΤΟ ΠΙΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΤΟ ΕΧΕΙ, πιθανή σύνδεση για ένα σπίνοφ του Τζουράσικ Παρκ (οπως πρέπει να έχει ΚΑΘΕ ταινία που σέβεται τον εαυτό της) έχει, ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Ίσως ένα μπουκάλι τζιν και μια χουφτα μυοχαλαρωτικα αλλά νταξει, αυτά περισσότερο για την φάση.

O Tοντ Φίλιπς, πολλά, ΠΟΛΛΑ χρόνια πριν μας δώσει την σιχαμερή κουράδα του Τζόκερ, ξεκίνησε το ταξίδι του στα κινηματογραφικά με ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟΤΑΤΟ ΕΠΟΣ.

Ακολουθώντας τον GG Allin και την μπάντα του, ο Φίλιπς καταγράφει με πολλές φορές εμετική λεπτομέρεια τον ίσως πιο KONΤΡΟΒΕΡΣΙΑΛ φρόντμαν στην ιστορία της μουσικής , αλλά και τον κομιούνιτι των ανθρώπων που περιστρέφεται γύρω απο τον GG, απο τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΩΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΥΛ ΑΔΡΕΦΟ ΤΟΥ, μέχρι τους φίλους του απο το σχολείο, τους φανατικούς οπαδούς του και ΑΣΦΑΛΩΣ τον πρώην συνεργάτη του, για τον οποίον τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια ο κύριος Αχιλλέας.

Ή και όχι. Ενα ντοκιμαντέρ που ΞΕΚΑΘΑΡΑ δεν είναι για όλους και που ΞΕΚΑΘΑΡΑ θέλει γερό στομάχι, το Hated ήταν ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ να κατέβει τα σκαλιά του ημι-υπογείου, SO HERE WE FUCKING ARE.

Ολοκληρώνουμε την τριπλέτα της Νέας Υόρκης αλλά ΟΧΙ ΤΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ ΑΛΛΑ ΟΚ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ με το Flyin Cut Sleeves, σίγουρα το λιγότερο light hearted από τα προηγούμενα.

Το Μπρονξ παραμένει σκατένιο και κάπου μέσα σε όλα μια δασκάλα και μια συμμορία Πορτορικάνων με όραμα προσπαθούν να αλλάξουν τον ανθρωποχάρτη της εμπόλεμης ζώνης του Μεγάλου Μήλου.

Εξετάζοντας μια αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο, το Flyin Cut Sleeves καταφέρνει να αποτυπώσει με άφθονη δόση ρεαλισμού μια περίοδο με μπόλικο sensationalism από μεριάς media και να μείνει μακριά από εύκολα συμπεράσματα.

Επίσης και. Μας εισάγει στην μουσική των Ghetto Brothers.

Ο Ντάνι ο Γκαρσία καταπιάνεται με τον βόρειο πόλο του NYC πανκ, αλλά και με τον απόλυτο προορισμό της Αντυ-Γουορχολικης σουρταφέρτας, για να σπάσει και λίγο η εμμονή με το ευλογημένο CBGB.

To Max's Kansas City ξεβράζει από μέσα του υπέροχες ιστορίες και σκηνικά και με την παρέλαση μιας εντυπωσιακής στρατιάς talking heads, o Γκαρσία δίνει μικρόφωνο στους πρωταγωνιστές και ουχί στους λέω-ότι-ήμουν-κι-εγώ-εκεί αν και τελικά η ΑΠΟΛΥΤΗ σταρ δεν είναι άλλη από την φανταστική Jayne County. ΣΙΓΑ ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ.

Ένα ντοκουμέντο μιας εποχής που πονάει κάπως που δεν θα ζήσουμε, αλλά χαιρόμαστε που την νιώθουμε ΛΙΓΟ έστω κι έτσι.

H ιστορικη σύμπραξη του σκηνοθέτη Γκάρι Βάης και του δημοσιογράφου Τζον Μπράντσο, αποτελεί μια απο τις πλέον χαρακτηριστικές αλλά ταυτόχρονα και ιδιαίτερες καταγραφές της συμμοριακής πραγματικότητας στην Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 70.

Βασισμένη στα κοντινά και "ξερά" πλάνα του Βάης, που εκμεταλλεύτηκε την οριακά φιλική σχέση που είχε αναπτύξει ο Μπράντσο με τους Savage Skulls και τους Savage Nomads, δύο αντιμαχόμενες συμμορίες του Νότιου Μπρονξ, το 80 Blocks From Tiffanys είναι ένα short and sweet πέρασμα απο ένα κεφάλαιο της αστικής ιστορίας της Νέας Υόρκης που έχει δικαίως γεννήσει μια δαιδαλώδη μυθολογία, η οποία μέχρι και σήμερα "χρωματίζει" κάθε γωνιά της σύγχρονης ποπ κουλτούρας.

Σε αντίθεση με αυτό που θα περίμενε κανείς απο μια τέτοια θεματολογία, ο Βάης επιμένει να μένει μακριά απο τον κοινωνικό σχολιασμό και την κριτική, μπαίνοντας πιο ζεστά στην καθημερινότητα των ανθρώπων που εξετάζει, δημιουργώντας τελικά ένα αποτέλεσμα που οριακά θυμίζει ένα holiday movie, έστω και αν αυτό προέρχεται απο μια ΚΑΤΙ ΣΑΝ εμπόλεμη ζώνη.

Απο την ανυποληψία στα τέλη της δεκαετίας του 70, στις "πειρατικές" κόπιες που του έδωσαν ζωή και στην επίσημη και αφόρητα αργοπορημένη πρεμιέρα στις αρχές των 00ς, το Death Bed έφαγε πολλά κορμιά, άφθονη κριτική και ακόμα περισσότερα κινηματογραφικά χιλιόμετρα ώστε να φτάσει στο ημι-υπόγειο της Αγίας Ζώνης.

Να που όμως τα κατάφερε. Το χαμένο art-house διαμάντι του Τζορτζ του Μπάρι, ίσως μια απο τις πλέον παρεξηγημένες ταινίες όλων των εποχών, καταδικασμένο για χρόνια στα ράφια με τα "καλτ" και με τα "σο μπαντ ιτς γκουντ", κατάφερε με το παραισθησιακό του στήσιμο να διεκδικήσει και εν τέλει να κερδίσει μια πιο ρεαλιστική θέση για την αξία του και να στέκεται σήμερα σαφώς πιο περήφανα στην πίστα του "αν δεν με πιάνετε πρόβλημά σας".

Αναμενόμενα θα ερχόταν και στην αγκαλιά μας και στο πόντκαστ αυτής της εβδομάδας, στήνουμε ένα απόλυτα ειλικρινές love-in για σατανιασμένο κρεβάτι και τα σωθικά του.

Ακούστε, νιώστε και ξαναδείτε το Death Bed.

Επιστήμονας από το πάνω ράφι πέφτει λαβωμένος από το οργανωμένο έγκλημα και γίνεται Άηρον Μαν πριν τον Άηρον Μαν.

Οι παραγωγοί του τότε όμως δεν πείστηκαν από τις προθέσεις του και άφησαν τούτο εδώ το δημιούργημα στο ράφι, παγιδευμένο κάπου ανάμεσα στο κινηματογραφικό κατι-σαν και το τηλεοπτικό περίπου.

Παίζοντας δυνατά στην κλίμακα Ναητ Στικ, το EXO MAN είναι η ταινία αυτής της εβδομάδας.

You've been warned

Το αριστουργηματικά DIY καυσωνικό έπος του Μπρετ Μακόρμικ, με το πενιχρό μπάτζετ αλλά με το αίμα σε κουβάδες, κατεβαίνει τα ημι-υπόγεια σκαλιά.

Νεαρός ανθυπο-τραγουδιστής των Journey με γυαλί Τερμινέητορ κολλάει Βαβυλωνιο-τερατίτιδα από έναν όγκο της μάνας του και γίνεται σκλάβος στις αιματηρές του ορέξεις.

Του όγκου. Αλήθεια.

Ελάχιστο νόημα, άφθονα κενά πλάνα και οικιακά έπιπλα με δόντια.

It don't get much better.

Τα είπαμε. Τα ξαναλέμε. Μας πολεμάνε τα συστήματα. Ίσως και ο Κώστας Μπίγαλης. Οκ όχι ο Κώστας Μπίγαλης μπορεί να κάμαμε λάθος αλλά οκ το είπαμε τώρα, δε σβήνει.

Εδώ λοιπόν είναι το AUDIO TRACK του μαρτυρικού κομεντέρι σέσιο για το Αμέρικαν Σαολίν που κατακεραυνώθηκε από ξένα κέντρα αποφάσεων.

Η ιστορία της ταινίας είναι μοναδικιά και γεμάτη από νοήματα και εσείς μποράτε πλέον να δείτε την ταινία και μετά να ακούσετε τι είπαμε ή πρώτα να ακούσετε τι είπαμε και μετά να τη δείτε η ΤΕΟΣΠΑΝΤΩΝ ΚΑΝΤΕ ΟΤΙ ΘΕΛΕΤΕ.

**** ΠΡΕΗΚΙΝ ΝΙΟΥΖ ****

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΧΑΣΕ. Καλά δεν έχασε αλλα τέλως πάντως βρήκαμε μια γωνία του ίνορνετ που κρατάει μια πιο χαλαρή στάση στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων. Βαράτε το παρακάτω λινκ για να φαν τα μάτια σας αγνό, ατόφιο λάηβ κόμεντερι χωρίς συντηρητικά: https://www.dailymotion.com/video/kI5dSQ7Pb5w3PqAzfaY

Άλλη μια κινηματογραφική προσπάθεια του σπουδαίου Ντέιβιντ Εη Πράηορ, του απόλυτου ΗΓΕΜΟΝΑ τούτου εδώ του ημι-υπογείου που αποδεικνύει ότι όταν οι πλούσιοι τα βάζουν με τους πτωχοί, νικήτρια βγαίνει ΠΑΝΤΑ η τέχνη.

Στο Ντεθ Τσεης, ένας νεαρός χαίτουλας, οπλισμένος παρά την θέληση του με ένα μοναδικό όπλο-αλάρμ-κλοκ αποφασίζει να τα βάνει με την Λερναία Ύδρα του κεφαλαίου επειδής ΣΕΝΑΡΙΟ και τελικά τηνε πληρώνει ο τόκεν αφρο-αμερικέν.

Κοινώς, ΝΤΕΗΒΙΝΤ ΠΡΑΓΙΟΡ ΠΑΛΙ ΦΤΥΝΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. Ένα Χαρντ Τάργκετ πριν την ώρα του, ένα Χαντ για χαμηλά πάτσετ και ένα προμο για κρις κραφτ, το Ντεθ Τσεης τρέχει χωρίς ανάσα, χωρίς γεμιστήρες (δεν χρειάζονται) και χωρίς σουτιέν. Και ξαναλέμε. ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ;

Μια ταινία σταθμός. Μια ταινία που προσπαθεί, ΘΕΛΕΙ και τελικά καταφέρνει να γεμίσει το κενό ανάμεσα στο φρατ-κόμεντι και τον σουπερνατσουραλ τρόμο, ένας ύμνος στο καλό σενάριο, το ακόμα καλύτερο μοντάζ και ίσως, λέμε ΙΣΩΣ τον πιο τρομακτικό Φρέντι-Κρούγκερ-απο-τα-λιντλ που έχει περάσει από το υπόγειο.

Σημείωση: ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ.

Σημείωση 2: Φήμες που θέλουν τον Αχιλλέα να μην είδε ούτε τα οπενιγκ κρεντιτς ελέγχονται ως συκοφαντικές.

Σημείωση 3: Μας ενημερώνουν από το κοντρόλ ότι ο Αχιλλέας όντως δεν είδε την ταινία, οπότε ζητάμε συγγνώμη για την σημειώση 2.

Πρώτο επεισόδιο της νέας, ενισχυμένης ΟΓΔΟΗΣ σεζόν και ταξιδεύουμε ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΚΟΝΔΕΝΟ ΜΕΛΛΟΝ, εκεί που οι συμμορίες φοράνε κρεμ καπαρθίνες, την πέφτονε στους αντίπαλοι με ροδάκια και κάνουν συνετές επενδύσεις.

Μηνγουάηλ, στα μετερίζια της εργατιάς ο αδικοχαμένος Κόρεη Χέημ δουλεύει ντελιβεράς στα Λαρτιτζάνο του μέλλοντος, ή εστω του Λος Άνχελες, σε μια προσπάθεια να βγάνει ένα κομμάτι ψωμί για εκείνονα και τον αδιανόητα ανυπόφορο αδερφό του.

Τι θα γίνει όταν οι δύο αυτοί κόσμοι συναντηθούν; Θα αναδεικνύει η κρεμ καπαρθίνα το ΤΟΥΤΟ του Κόρεη; Θα πει κάποιος συμμορίτης στον μικρό να βγάλει τον σκασμό;

Και τελικά που είναι ο Απόστολος Σουγκλάκος να μας σώσει απο το μαύρο λούκι όταν το χρειαζόμαστε;

Σας έχουμε πεθάνει στα curveballs εσχάτως αλλα είναι που είμαστε τσίφτηδοι και σας αρέσει, ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ. Στο πλαίσιο αυτής μας της τάσης, κάναμε μια στάση απο τα λημέρια του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα, για να μιλήσουμε για το ΜΙΝΟΡΕ, μια όχι-και-τόσο-ταινία και πολύ περισσότερο μια ξεκάθαρη-κατάθεση-ψυχής-με-περισσότερα-αγαπημένα-references-απο-όσα-προλάβαμε-να-εντοπίσουμε.

Μπαγλαμαδο-Λαβκραφτ είναι το είδος που ρίχνει στο τραπέζι ο Κωνσταντάην και αν και ασυνήθιστο πάντρεμα, είναι δωσμένο με τόση ατόφια αγάπη που λειτουργεί μέχρι τέλους και σε παρασύρει στο pulpy, cosmic-horror-ικό του σύμπαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

Λίγες μέρες πριν την προβολή της ταινίας στο πλαίσιο του Midnight Express, τον βάλαμε μπροστά σε μια κάμερα, κάτσαμε κι εμείς μπροστά στην δική μας και με κάποιο τρόπο η κουβέντα έφτασε στα επιτραπέζια.

ΠΩΣ ΦΤΑΝΕΙ ΠΑΝΤΑ Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΕΚΕΙ;

Ηντζόι.

Kαι κάπως έτσι ολοκληρώνουμε την μινι βόλτα μας στην κατηγορία "ποδκαστ με άλλους αθρώποι", με τελευταίο καλεσμένο σε αυτό το εντυπωσιακό κουαρτέτο τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο, watcher of films, appreciator of the arts, player of vinyl and all-round-smashing-type-of-guy που λένε και σε κάποια χωριά.

Κουβαλώντας νυν μέτριο, πρώην βαρύ τραυματισμό, κατέβηκε τα όχι και τόσο καλοφτιαγμένα σκαλιά του ημι-υπογείου της Αγίας Ζώνης για μια συζήτηση με άφθονο κινηματογράφο προφανώς και μερικές εκρήξεις (ΟΧΙ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ) για τον Γούντι Άλλεν.

No prizes for guessing who from.

Μια συνάντηση που σχεδιάζαμε απο την ΠΡΩΤΗ χρονιά του Film Pit, μια εισβολή στο ημι-υπόγειο που ΑΡΓΗΣΕ πολύ, αλλά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ έφτασε η ώρα της.

Ο Φωκίωνας Μπόγρης κατεβαίνει στα άδυτα της Αγίας Ζώνης και τον υποδεχόμαστε με ό,τι καλύτερο έχουμε να προσφέρουμε. Κοινώς (σχετικά) φτηνά πατατάκια, μπύρες ανατολικού μπλοκ, καφέδες και γκαζόζες.

Απο τα DIY χρόνια της Επιστροφής των Καθαρμάτων (μια ταινία που κάποια στελέχη του Film Pit ΙΣΩΣ να ξέρουν και απόξω), μέχρι τις urban-crime διαδρομές της Κάθαρσης και του Πρόστιμου, ο Φωκίωνας ξηγιέται ξεκάθαρα his way και φέρνει τις πλούσιες b και z movie σημειώσεις του για μια κοβένδα που μάλλον θα ΣΚΙΣΕΙ ΧΑΣΕΔΕΣ.

Δεύτερο επεισόδιο στην νέα σειρά "γέφυρα" για την επόμενη σεζόν του Film Pit και κολυμπάμε στα βαθιά με τον Larry Gus, τον άνθρωπο (σίγουρα), μουσικό (επίσης σίγουρα), καλλιτέχνη (ίσως θα προτιμούσε το ΓΚΑΛΛΙΤΕΓΝΗΣ), ηθοποιό (περίπου), σεναριογράφο (όχι τόσο περίπου) και ολ αραουντ πολυθεσίτη της ποπ κουλτούρας.

Σε ένα πόδκαστ σοκ-δεος-ντου-και-ξύλο, ο Larry Gus καταφέρνει να κάμει κάτι που σπάνια συμβαίνει σε ετούτο το ημι-υπόγειο: να μην προλαβαίνουμε να μιλάμε και να καθόμαστε να χαζεύουμε τον λεκτικό ταζμέηνιαν ντέβιλ που αμολήσαμε στο ανυποψίαστο πληθυσμό της Αγίας Ζώνης.

It really is a sight to behold. If you could actually see it. Only you can't. Coz you weren't there and stuff.

ΖΗΛΙΑ ΨΩΡΑ.

Πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς του Film Pit, όχι τόσο επειδής θέλαμε να τήνε κάνουμε, αλλά περισσότερο επειδή είμαστε ανοργάνωτοι και επειδής ο βιντεογράφος με τον οποίο συνεργαζόμαστε μας έχει γράψει στα παλιά του παπούτσα.

Επίσης και. Θέλαμε μια "γεφυρα" για να περάσουμε στην επόμενη σεζόν.

Πρώτη καλεσμένη σε αυτήν την σειρά το λοιπόν η Ιωσηφίνα Γριβέα, που τα κάνει ούλα και συμφέρει. ΚΑΙ κριτικός κινηματογράφου είναι ΚΑΙ συντάκτρια είναι ΚΑΙ ιέρεια της ποπ κουλτούρας είναι ΚΑΙ ποντκάστερ είναι ΚΑΙ ψηφοφόρος στις Χρυσές Σφαίρες είναι ΚΑΙ τηλεοπτική περσόνα (χαίρε WatchNext) είναι και γενικά ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΤΑΞΕΙ ΑΤΟΜΟ ΑΣΟΥΜΕ, πως να το θέσουμε καλύτερα;

Τήνε ρωτάμε, απορεί και γελάει, την ακούμε "α ναι, έχεις δίκιο" λέμε, τρώμε κάτι πατατάκια, πίνουμε κάτι καφέδες, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΜΠΑ. ΗΝΤΖΟΙ.

Και κάπως έτσι, με πανκ, Red Crayola, γυναικείους στρατούς και δυστοπικα ΜΕΛΛΟΝΤΑ ολοκληρώνουμε άλλη μια σεζόν Film Pit, γιατί έτσι μας αρέσει και έτσι σας αρμόζει.

Στο κοντινό μέλλον (που μοιάζει ΣΑΣΠΙΣΙΟΥΣΛΗ με το παρόν μας) η ανδροκρατούμενη κοινωνία συνεχίζει και κάνει τα δικά της, ελέγχοντας κάθε πληροφορία και "πεθαίνοντας" αντιφρονούντες που δεν τηνε βολεύουν και όλο το παιχνίδι προσπαθεί να το γυρίσει ένα γκρουπ γυναικών που basically, will not take no for an answer.

Mε το έρμπαν τοπίο της Νεας Υόρκης να παίζει για μια ακόμα φορά πρωταγωνιστικό ρόλο, η Λίζι Μπόρντεν δίνει DIY πόνο, εξακολουθεί να γρυλίζει και στα σημερινά κοινά και ίσως, λέμε ΙΣΩΣ να ετοιμάζεται να κάνει και το δίκαιο comeback που της στέρησε ο Χάρβι ο Γουάηνστην και το παρεάκι του.

Το υπόγειο το σοβαρεύει απότομα και πέφτει με τα μούτρα στο έργο του πραγματικά σπουδαίου Μιγκέλ Πινέιρο, με το Short Eyes, ένα φυλακόβιο δράμα με μια ιδιαίτερα δύσκολη συνθήκη, που δεν σηκώνει και πολύ πλάκα, αλλά ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΜΕ, δεν είμαστε εδώ μόνο για να σας διασκεδάζομε, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙΑΤΣΟΙ ΕΝΤΑΞΕΙ;

Iν άδερ νιούζ, η ταινία αποτελεί άλλη μια εξαιρετική επιλογή του Στυλιάν Ντε Καρακάς, ο οποίος αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι είναι μάστορας των κινηματογραφικών curveballs, ανοίγοντας και την πόρτα δια τα ντοκιμαντέρ (ΤΑ ΛΕΜΕ ΜΕΣΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΟΛΑ ΕΔΩ), ΜΠΑΤ ΜΟΡ ΟΝ ΔΑΤ ΛΕΗΤΕΡ.

Σταρσκι εν Χατς αλα Πουτανέσκα, Ντέρτι Χάρηδες Κουάτρο Φορμάτζι και άλλα τέτοια ευφάνταστα, σε μια πρόταση που φέρνει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Στυλιανού Καρακάση

Ψυχοπαθείς μηχανόβιοι σκατόμπατσοι, με περίσσιο ύφος, μπάνικη σούζα και απόλυτα παραβατική συμπεριφορά, παίρνουν εντολές από μια Αμιγκα 500 και ξυλοσκοτώνουν όποιον τους κοιτάξει στραβά.

Αλλά μένονε μαζί, γελάνε ενδιάμεσα και κάνουν πλάκα με την καθαρίστριά τους οπότε ΤΕΛΙΚΑ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙΑΛΕΜΕ ΤΩΡΑ.

Πρώτο πόδκαστ του 2024, παρέα με αγνή μπατσική κωλοπαιδοσύνη;

Καλά αρχίσαμε.

Τελική ΕΥΤΕΙΑ δια το τέλος της κρονιάς και τι καλύτερο από το να πέσουμε στην κινηματογραφική αγκαλιά του Στυλιανού Καρακάση που θα μας ταξιδέψει σε τόπους υπέροχους, σε τόπους μαγικούς, με υπέροχα ραδιενεργά ΑΡΔάκια και σκατόψυχους CEO μεγάλων ΠΑΓΟΥΕΡ ΚΟΜΠΑΝΙΖ.

Μια ταινία ΛΟΓΧΗ στα πλευρά του καπιταλισμού, ένας ΥΜΝΟΣ στην μαχητική δημοσιογραφία, ένας κινηματογραφικός ΟΡΓΑΣΜΟΣ εξαιρετικών ερμηνειών και άλλες λέξεις με κεφαλαία.

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΡΧΟΝΔΑΙ ΝΩΡΙΣ.

Και τελειώνουμε με το έπος, τελειώνουμε με το διάσημο, τελειώνουμε με τον θρύλο. Διότι ναι, ολοκληρώνουμε την τριλογία του Εντ Γουντ εδώ στο υπόγειο της Αγίας Ζώνης και ναι, ΠΡΟΦΑΝΩΣ και η τελευταία ταινία που εξετάζουμε είναι το ιστορικά και πυρηνικά αδικημένο Plan 9 from Outer Space, η ταινία που εδώ και δεκαετίες κουβαλάει την ετικέτα της ΧΕΙΡΟΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

Είναι; Ούτε να το σκέφτεστε. Είναι αριστούργημα; Ούτε να το σκέφτεστε. Είναι όμως η απόδειξη το πόσο άδικη μπορεί να είναι πολλές φορές η παλίρροια της ποπ κουλτούρας, η οποία έχει την δύναμη να ξεβράσει ή να παρασύρει ό,τι και όποιον γουστάρει.

Στο Plan 9 from Outer Space, ο Γουντ προσπαθεί να συνθέσει ένα horror-sci-fi σενάριο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απο την pulp απλοϊκότητα των B-movies της εποχής και παρά τις ανορθογραφίες του δεν μπορεί να κρύψει την άσβεστη δίψα του και εδώ που τα λέμε τον ακόρεστο έρωτά του για τον κινηματογράφο.

Διότι αν αυτό σας κάνει να αισθάνεστε καλύτερα, ασφαλώς και πολλά μποράμε να προσάψουμε στον Εντ. Αλλά ένα είναι τελικά το σίγουρο: προσπάθησε σθεναρά, με όποια μέσα είχε στην διάθεσή του, να φτιάξει τις καλύτερες ταινίες που μπορούσε.

Και αυτό είναι ένα καλό πράγμα να έχεις ως επιτάφιο.

Η πλέον πειραματική ταινία του Εντ Γουντ, η πιο προσωπική του και ξεκάθαρα η πιο art house απόπειρα του, έστω και αν δεν είμαστε σίγουροι ότι την είδε ποτέ έτσι.

Ο Μπέλα Λουγκόζι σερβίρει στον αυτόματο χωρίς να ξέρει πως τσουλάει η υπόλοιπη ταινία, ο Εντ τα κάνει όλα και συμφέρει, αλλά εν τέλει αυτό που μένει είναι το μήνυμα της ταινίας που μπορεί να φαντάζει απλό, αλλά τελικά είναι κάθε άλλο παρά τέτοιο.

Το Glen or Glenda δείχνει τελικά να έχει γεράσει πολύ καλύτερα από όσο φανταζονταν οι βαρετοί επικριτές του Γουντ και σας καλεί να το χαρείτε χωρίς ενοχές.

DO THAT.

Αρχινάμε λεπόν το αφιέρωμα στον Εντ Γουντ, έναν παρεξηγημένο όσο δεν πάει ήρωα του κινηματογραφικού παραμυθιού, έναν παλίκαρο που είναι ο ορισμός του he meant well.

Με το Bride of the Monster ξεκινάμε με μια ταινία peak Ed Wood, ένα δημιούργημα που τα έχει όλα και συμφέρει: όλους τους αγαπημένους του συνεργάτες (και έναν που δεν ήθελε να τονε βλέπει ζωγραφιστό), χάρτινους τοίχους, αποφασιστικά βλέμματα, καθυστερημένες αντιδράσεις, άχρηστους μπάτσους, σατανικούς επιστήμονες και ασφαλώς την ρουφιάνα την ατομική ενέργεια.

Με τον Μπέλα Λουγκόζι στα τελειώματα, να ξεζουμίζει ότι υποκριτικό ταλέντο είχε μείνει στην γερασμένη του σάρκα και μια χταποδάρα χαλαρή να αράζει σαν τον καλύτερο πουφ που έφτιαξαν ποτέ τα 120 Ενωμένα Εργοστάσια Επίπλου, το Bride of the Monster ξεπερνάει τους περιορισμούς του πενιχρού του μπάτζετ, για να μας προσφέρει μια ιστορία που άνετα στέκεται δίπλα στα καλύτερα high-shlock αριστουργήματα των horror-sci-fi στάβλων της εποχής.

Αν ψάχνετε γλεντοκόπι εις βάρος του μεγάλου Εντ, you've come to the wrong fucking podcast.

Μια ταινία σταθμός, ένας Τορ Γιόνσον να τόνε πιεις στο ποτήρι, μια ατομική βόμπα φοβερή και μια σκηνή φόνου με το καλημέρα που τήνε βλέπει το φάντασμα του Χίτσκοκ και ζηλεύει.

Και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από μια ώρα, ένα έργο τυλιχτό σοφλάκι, που τα έχει όλα και συμφέρει. Όλα. Αν εξαιρέσεις σενάριο, μοντάζ και λεφτά για μικρόφωνα. Αλλά οκ, οι narrators κλέφτες να γίνονε;

Αγνώστου προελεύσεως φαριν λακτέ ξεπροβάλλει σε λατομείο και γίνεται το σούπερ σνακ του καλοκαιριού /χειμώνα / φθινοπώρου / άνοιξης 1985

Στα συν, η εξαιρετική της γεύση. Στα πλην, το ότι κάμει τους άνθρωποι ζόμπια.

Κοινωνικοκομενταρικό κομεντιο-μπόντι-χόρορ από τον Λάρι Κόεν που πάσχει από μοντάζ αλλά σπέρνει σε κόνσεπτ, τώρα και σε νέα συσκευασία αγίας ζώνης (λίμιτεην ετίσιονς) με Στέλιο να μην βλέπει αλλά να νιώθει.

ΧΙΛΑΡΙΤΙ ΕΝΣΟΥZ.

Ο αγαπημένος και ουσιαστικά ΜΕΤΟΧΟΣ του Film Pit, Τέφιτ ΕΗ Πράγιορτ ξανα-ματα-σανα-πάνα-κατεβαίνει τις σκάλες του ημιυπογείου ΙΝ ΣΠΙΡΙΤ και μας σερβίρει μια ταινία για μια ταινία που όμως τελικά είναι μια ταινία για μια άλλη ταινία απο αυτήν που αρχικά ήθελε να παρουσιάσει ως ταινία.

Αν μας εννοάτε.

Ημίτρελοι αλλά ταυτόχρονα ΒΕΡΙ χαλαροί Τζαμαικανοί (το εξηγάμε εντός) εισβάλλουν στην μαρτυρική Αλαμπάμα με σκοπό να κάνουν σαματά και σάμθινκ-σάμθινκ-κονσπίρασι, αλλά για κακή τους τύχη βρίσκουν μπροστά τους κάτι προ-θείους και προ-θείες του Μπεν Στίλερ που τους λένε "εδώ είναι Αλαμπάμα, όχι Λαμπρινή" και γίνεται μακελέο.

Που τα σκεφτότανε ο ΚΙΑΡΑΤΑΣ.