Iemand

Mensen een plek geven, dat is wat Niels graag doet. In zijn thuisstad Brussel loopt het als een rode draad door zijn leven. Een leven waarin hij systematisch gekozen heeft om niet te kiezen. Niet voor een afgebakende studierichting, niet voor een vaste werknemer. Maar wel voor visie. En die zag hij in vervulling gaan, maar om dat te bereiken vergat hij onderweg om voor zichzelf te zorgen. Nu is er een nieuwe balans, maar de visie, die blijft. Dit is een Iemand van Margot Otten.

Gaetane is 55 en zit te wachten op haar derde (!) harttransplantatie. En ze heeft ook een nieuwe nier nodig. Toch vindt ze dat ze hoerenchance heeft gehad. Want omdat ze dacht dat ze niet oud zou worden, heeft ze altijd haar zin kunnen doen, en geleefd alsof het haar laatste dag was. Ze was fotomodel, speelde in muziekclips, showde lingerie, en deed stand-up comedy, maar zat ook in de criminaliteit en werd seksueel misbruikt. Dat ze nog leeft, is niets minder dan een mirakel.

25 jaar geleden leefde Ysabel in de schaduw van de stad. ’s Nachts scharrelde ze tussen vuilnis en afvalcontainers, op zoek naar spullen en naar houvast in een wereld van verslaving en uitsluiting. Ze noemde zichzelf een ‘stadsjutter’: iemand die waarde vindt waar anderen afval zien: boeken, kledij, meubels, soms geld. In Villadelfia, een kraakpand aan de Schelde, kreeg ze de kans om een clandestien winkeltje te openen. Makers: Ysabel Jongeneelen, Wederik De Backer, muziek Saar Van de Leest.

Erika bladert op haar 83e door dagboeken die ze als kind bijhield. Ze leest smachtende teksten over haar dode vader, over armoede, maar vooral over haar grote droom om operazangeres te worden. Een droom, die uitkwam, want ze was ooit de beroemdste operadiva van ons land. Met dank aan haar man, die zijn eigen operadromen voor haar opborg. Nu Erika geen podium meer heeft, en haar stem gebroken is, ruimt ze op. En beetje bij beetje, komt de oude diva weer naar boven.

In een wereld waar alleenstaand moederschap steeds meer geaccepteerd wordt, blijft het pad naar alleenstaand vaderschap vol hindernissen. Jurgen bewandelde dat pad als eerste in Nederland. Al zo lang hij zich kan herinneren, droomt hij van een groot gezin vol liefde. Maar na enkele stukgelopen relaties lijkt die droom steeds verder weg.

Sander (27) heeft jaren gezwegen over zijn donkere gedachten, tot het bijna te laat was. Uiteindelijk stond hij op het punt om uit het leven te stappen, maar op het laatste nippertje bedacht hij zich. Dankzij therapie en… de hengelsport. “Je zou denken, als je zit te vissen, dat je te veel begint na te denken. Maar exact het omgekeerde gebeurt bij mij: alles rondom mij verdwijnt." Zit je zelf met vragen over zelfdoding, dan kun je terecht op www.zelfmoord1813.be of op het gratis nummer 1813.

“U bent geboren om les te geven”, kreeg Geoffrey (54) te horen toen hij 40 was en voor het eerst een universiteit van binnen zag. Als ze hem dat 25 jaar eerder hadden gezegd, zou hem veel ellende gespaard gebleven zijn: een woelige jeugd, twijfels, sociaal isolement en een zwervend bestaan als vrachtwagenchauffeur. Een Iemand van Ward Bogaert

Lea’s vel is niet meer zo zacht als vroeger. Op haar 91e denkt ze terug aan wie haar allemaal aanraakte, of dat net niet deed. In de woonkamer kijkt ze rond zich heen naar oude foto’s, souvenirs van reizen… En bedenkt zich dat ze volgende week echt eens orde zal scheppen. Al is orde scheppen als je 91 bent, niet hetzelfde als opruimen. Het is aanvaarden dat je nog maar enkele bladzijden te gaan hebt, en dat wat al geschreven is niet meer veranderd kan worden.

Een ongeval op zee en de ziekte van zijn vader jagen de avontuurlijke Sanne de bergen in. Wat voor hem begint als een hobby vol risico, groeit uit tot een toevluchtsoord: klimmen is een noodzaak geworden. Op grote hoogte vindt hij troost, stilte en een diep respect voor de natuur. Maar er loert ook gevaar om de hoek.

Op zijn vijftiende kreeg Jeroen een zware klap: hij bleek ongeneeslijk ziek. Geen ziekte waaraan hij zou sterven, wel een aandoening met een serieuze impact op zijn leven. Maar na een paar donkere dagen besliste hij om positief om te gaan met de obstakels op zijn pad. En intussen heeft de technologie hem een oplossing bezorgd. Maar die dreigt hij nu weer kwijt te raken…. Hoe gaat Jeroen om met die nieuwe dreiging die boven zijn hoofd hangt? 'Jeroen, onbeperkt' is een 'Iemand' van Philip Heymans

In 1992 wordt Celia geboren in een Boliviaans bergdorpje als deel van een tweeling. Niet lang na haar geboorte wordt ze geadopteerd en komt ze in België terecht. Ze is pas 9 jaar wanneer ze haar tweelingzus voor het eerst ontmoet. Hoe bouw je een band op met iemand die er altijd al was? ‘Celia’ is een verhaal over ver weg zijn en toch dichtbij. Een verhaal over hoe een fantasiebeeld plots werkelijkheid wordt, over het zoeken naar een nieuwe taal, verbondenheid en familiedynamieken.

Nando is achttien wanneer hij een lot van de loterij koopt. Het juiste. Zijn droom komt uit: hij koopt een huis en een auto, kan zijn vrienden trakteren wanneer hij maar wil en gaat alleen wonen. Maar welke dromen heb je nog als je op jonge leeftijd alles binnen handbereik hebt? Nando haalt nergens voldoening uit en drinkt en snuift zijn geld op. En dat van anderen.

Kaouthar geeft een inkijk in haar leven: over haar kindertijd, haar zoektocht naar een plek, wat haar parten speelt en hoe al die factoren haar in de Begijnenstraatgevangenis kregen... Heb je nood aan een gesprek n.a.v. deze aflevering, dan kan je terecht bij Tele-Onthaal (106) of De Zelfmoordlijn (1813).

Kaouthar is geïnterneerd in de Begijnenstraatgevangenis in Antwerpen. Wanneer ze er een piano ziet, komen er heel wat herinneringen naar boven. Met name aan 'Für Elise'... Heb je nood aan een gesprek n.a.v. deze aflevering, dan kan je terecht bij Tele-Onthaal (106) of De Zelfmoordlijn (1813).

Bij drie grote kantelpunten in zijn leven, klopte Kasper telkens aan bij zijn ouders. De eerste twee keer slikten ze en was er tijd nodig om het stof neer te laten dwarrelen. Maar sinds het derde gesprek heeft Kasper weliswaar rust en vrede, maar geen contact meer met zijn ouders.

Wanneer Nina Blom in 1975 wordt geboren, is ze kerngezond. Tot er steeds meer onverklaarbare medische problemen opduiken en Nina in een rolstoel belandt. Veertien jaar lang wordt ze thuis toegewijd verzorgd door haar moeder. Of toch niet? Na veertien jaar ontdekt Nina dat haar moeder haar niet verzorgt, maar juist steeds zieker maakt. Nina is slachtoffer van het Münchhausen by Proxy Syndroom. Heb je nood aan een gesprek nav deze aflevering, dan kan je terecht bij Tele-onthaal of De Zelfmoordlijn

Een zuster met een burn-out: het lijkt tegenstrijdig. Maar Josephine Blommaert kan erover meespreken. Voor haar was het klooster geen plaats om rustig te bidden, maar om te werken: vrouwen helpen bevallen, zieken verzorgen, doden afleggen, huizen verbouwen, in de tuin werken, pedicure spelen. Tot het haar ook te veel werd. Een zware burn-out, waardoor ze zelfs niet meer kon spreken, was het gevolg. En toen ze het klooster wilde verlaten, stond haar een koude douche te wachten.

Jan d’Halleweyn is al 8 jaar met pensioen en dat is al even lang met frisse tegenzin. Want hij had de mooiste job ter wereld. Zijn carrière als diplomaat bracht hem in maar liefst 12 landen. Hij keek, luisterde en proefde zijn bewogen leven lang naar en van de wereld. En nu kijkt de wereld vanaf de muren van zijn huiskamer naar hem.

Op haar achttiende sjokte Carole Delaey met toeristenpaarden over de Brugse kasseien. Dertig jaar later werd ze de eerste vrouw die het tot gaucho schopte in Latijns-Amerika. Met een cowboyhoed op haar hoofd galoppeerde ze over eindeloze woeste prairies. Haar leven in Latijns-Amerika maakte van haar een ontwortelde wilde vrouw, maar ze vond er de vrijheid waar ze al haar hele leven naar zocht.

Eind 1979 begint Gilbert aan zijn eerste reis als treinbestuurder. Het is een droom die uitkomt: rijden met zijn eigen trein. Elke dag een beetje reizen. Maar wat als er plots iemand voor je trein springt? En nog eens? En nog eens? Gilbert maakte het niet één keer, maar ácht (!) keer mee. En acht keer liep het fataal af. Dit is een Iemand van Emma Ducheyne, Lotte Nijsten en Katoo De Langhe. Heb je nood aan een gesprek nav deze aflevering, dan kan je terecht bij Tele-onthaal of De Zelfmoordlijn.

Yaël is 27 jaar en groeide op in een streng gelovige broedergemeenschap: de Vergadering van Gelovigen. Wanneer ze 25 jaar is, besluit ze de Vergadering de rug toe te keren, en de wereld waar ze lang geen deel van mocht zijn te ontdekken. Audiomaker Anke Van Meer blikt met Yaël terug op haar eerste stappen in een wereld die plots heel anders klinkt. 'Yaël' is een verhaal over zoeken, twijfelen en vrij zijn. Een verhaal waar a capella liederen ingeruild worden voor een nieuwe meerstemmigheid.

Philip Heymans en Ward Bogaert presenteren je Iemand, een podcast over gewone mensen die een uitzonderlijk levensverhaal hebben.

Nora groeit op in een gezin waar iedereen een andere familienaam heeft dan zij. Haar stiefvader haalt zijn schouders op als ze om uitleg vraagt, haar moeder wil geen oude koeien uit de gracht halen en de hele familie zwijgt. Nora zoekt haar leven lang naar antwoorden, de onzekerheid over haar afkomst blijft knagen. Als Nora zelf 75 is laat haar 101-jarige vader plots van zich horen en krijgt ze de kans om snel 75 jaar in te halen.

Steven maakte jarenlang deel uit van de elitetroepen van het Belgisch Leger. Tot op een dag niets meer lukte. Zijn nieuwe missie: huisvader. Door een posttraumatische stressstoornis werd hij op non-actief geplaatst. Alles wat hij doet, doet hij met de toewijding en de discipline van een militair. Maken dat de kinderen naar school gaan, de strijk, de was ... Maar 's nachts, wanneer er geen afleiding is, vindt het verleden zijn weg terug. Dit is een Iemand van Wederik De Backer en Lucas Derycke.

Liliane zat bijna 50 jaar lang opgesloten in allerlei instellingen waar ze niet thuishoorde. Ze moest er elektroshocks, inspuitingen, dwangbuizen en vernederingen doorstaan. "Heel mijn jong leven hebben ze mij afgepakt." In 1988 publiceerde ze haar verhaal onder het pseudoniem "Rosalie Niemand".

Emiel is 20 als hij in 1951 vertrekt naar Korea, om er als vrijwilliger te gaan vechten. Tegen zijn familie heeft hij niets gezegd. Net als vele andere Belgische jongeren wordt hij aangetrokken door het avontuur. Maar al gauw wordt duidelijk dat de strijd in de Koreaanse bergen bittere ernst is.

Eind de jaren 50. Rita is vijftien en kent een onbezorgde jeugd. Tot ze ontdekt welk familiegeheim al vijftien jaar voor haar verborgen wordt gehouden. Een verhaal over verzetsstrijders en collaborateurs, over gevangenissen en ondervragingen door de Duitsers, over een spionne die soldaten geheimen ontfutselde in bed, maar vooral: over zwart en wit en alle grijstinten daar tussenin.

In Café Odal, een berucht café in het Antwerpen van de jaren ’70 verenigen zich twee werelden die niet verder uit elkaar kunnen liggen. Vader Bert, de leider van de Vlaamse Militanten Orde, zet in de gelagzaal Duitse marsmuziek op de pick-up. En ondertussen leert zoon Karl Eriksson zichzelf in de kelder banjo spelen, gehuld in Indische gewaden en geurend naar patchoeli. De ene droomt van een wereldrijk, terwijl de andere droomt van de wereld. Maar hun levens blijven met elkaar verweven.

Iedereen doet het wel eens, zijn eigen naam googelen. Maar toen immobiliënmakelaar Erika Cool dat een paar jaar geleden voor het eerst deed, schrok ze. Ze botste op de Erika Cool van veertig jaar geleden. En op een hoofdstuk uit haar leven dat ze al lang afgesloten had. In de tijd dat er nog geen internetzoekmachines bestonden en een ander leven beginnen nog veel gemakkelijker was dan nu. Erika Cool heeft haar levensverhaal neergeschreven in het boek ‘Update. Mijn verleden als pornoactrice’.

In 1936 wordt Cornelis geboren in een groot en warm nest in het Antwerpse Schipperskwartier. Maar al snel voelt hij dat er iets niet klopt. Het liefst bladert hij in modemagazines en droomt hij van een toekomst als ballerina. In Amsterdam begint hij een relatie met een man. Tot de zedenpolitie hem oppakt en het land uitzet. Jarenlang spaart hij voor een, toen nog illegale, geslachtsoperatie in Casablanca. In 1971 vertrekt hij naar Marokko om voor eeuwig terug te keren als: Corinne Van Tongerloo.

Hij is een bekend figuur in de Gentse straten: straatmuzikant Mikhail Bezverkhni. In zijn vioolkist ligt een kaartje: “Winnaar Koningin Elisabethwedstrijd 1976”. Sjofele kleren, een baard van een paar dagen, een beschilderde viool en een koffiebekertje met munten voor zijn voeten. Maar zijn vioolspel is zo virtuoos, dat geen enkele voorbijganger nog aandacht heeft voor de andere straatmuzikanten. From hero to zero, zou je denken, maar als je het hem vraagt, krijg je een verbijsterend verhaal.

Het is zomer 2015 als Ise Ahmed Duale Somalië moet ontvluchten voor de terreur van Al Shabaab. Met de hulp van een smokkelaar komt hij helemaal alleen in België terecht. Zonder ouders, zonder familie. Hij vraagt asiel aan en belandt in het centrum van Kapellen. Drie maanden later leert reporter Layla El-Dekmak hem kennen via het meter en peterproject van het opvangcentrum in Kapellen. Zij wordt zijn meter, hij haar metekind. Anderhalf jaar lang volgt zij hem op zijn ontdekkingsreis in België.

Het was een groot spektakel in 2011 in Nederland. Diederik Stapel, internationaal gerenommeerd prof. sociale psychologie, valt keihard van zijn pied-de-stal. Al jaren blijkt hij de boel te belazeren. Zijn bevindingen, die in tientallen hoog aangeschreven tijdschriften gepubliceerd zijn, blijken verzonnen. Hij wordt meteen ontslagen uit al zijn academische functies. Na zijn ontmaskering zegt een vriend hem: je bent je onderzoeksdomein kwijt, maar je hebt er voor je hele leven een bij: jezelf.

Een bescheiden vervalser die tienduizenden levens redt, Adolfo Kaminsky (91), een Franse jood van Russisch-Argentijnse komaf, zou wereldberoemd kunnen zijn. Moeten zijn. Hij is waarschijnlijk de meest succesvolle documentenvervalser ooit. In de 2de wereldoorlog gaf hij 14000 joden een nieuwe identiteit. En redde hen zo van een zekere dood in de kampen. Maar al die jaren zweeg hij over zijn daden. Omdat hij moest. Een verzetsman houdt zichzelf verborgen. Maar vooral omdat hij zo bescheiden is.

Ben is pedofiel. Een geboren pedofiel. Dat weet hij al meer dan 30 jaar. “De een is hetero, de ander is homo, en er zijn er een aantal, de unlucky bastards, die de pedofielenprijs winnen. En helaas kan over de prijs niet gecorrespondeerd worden.” Al 30 jaar worstelt Ben met de vraag hoe je een gelukkig leven kunt leiden als pedofiel. Zonder kinderen te misbruiken, zonder naar kinderporno te kijken. Dat lukt hem vrij goed. Maar hij merkt dat andere jonge pedofielen het veel moeilijker hebben.

Coskun Cörüz, directeur van het Centrum Internationale Kinder Ontvoering (IKO), geeft duiding bij het verhaal van Hetty. (zie: Iemand, episode Hetty)

Hetty is geboren in Nederland. Haar ouders in Egypte. Ze is Hollands. Té Hollands volgens haar ouders. Hoe ouder ze wordt, hoe groter het verschil. En hoe meer haar moeder doet om haar weg te houden van Europese invloeden. Maar Hetty’s moeder worstelt ook al haar hele leven met een groot geheim, een trauma uit haar jeugd. En ze gebruikt haar Hollandse Hetty om daar voorgoed mee af te rekenen.

Paula Marckx is bijna 91 en ze heeft heel veel meegemaakt. Niet in de zin van veel ellende of zo. Nee, Paula was er altijd bij. Ze zong voor Duitse officieren in WOII, was naaktmodel en mannequin voor modehuis Natan. Ze vloog met de luchtbrug naar Berlijn, leerde Franco kennen, werd de eerste vrouwelijke pilote in Deurne en liet tussendoor het familierecht in ons land ingrijpend veranderen. "Ik denk dat de mensen tegenwoordig te veel schrik hebben. Ik geloof niet dat iets niet kan."

Born to lose, live to win. Alles wat Stephan Nketiah Papen in zijn 27-jarige leven meemaakte, heeft zichtbare sporen nagelaten. Hij is klein, mankt, loenst en is mulat. En hij bokst. En hij is opvoeder. En aan elk van die kenmerken hangt een beklijvend verhaal.

Molenbeek. Het “hell-hole” van ons land. De plaats van waaruit verschillende jongeren naar Syrië trokken, om er te gaan vechten. En van wie sommigen later terugkeerden, om in Parijs en Brussel aanslagen te plegen. Hoe is het zo ver kunnen komen? En hoe vermijden we dat het opnieuw gebeurt? Veerle De Vos woont zelf in Molenbeek. Ze sprak er met verschillende mensen. Met één van hen wilde ze al heel lang praten: Touria Aziz. Maar Veerle kreeg haar maar niet te pakken.

"I wore the gun. I shot it. But every night I am sleeping like a baby." Nermin is 18 jaar en 3 maanden. Het leven lacht hem toe. Maar dan breekt er oorlog uit en moet hij de wapens opnemen. Tegelijk merkt hij hoe elke oorlog een bron is van verhalen, die bewijzen dat het leven sterker is dan de dood.

Iedereen verdient een tweede kans. Het is een cliché en wie het zegt, meent het meestal ook. Maar wat als je een half leven vol carjackings, homejackings, hold-ups, vechtpartijen en brandstichtingen achter de rug hebt? Steven Snauwaert bracht negen jaar van zijn leven in de gevangenis door. Hij kwam er tot inzicht en beterde zijn leven. Maar zes jaar vrijheid en vijftig sollicitatiegesprekken later, stelt hij vast dat niet iedereen het meent met die tweede kans.

Ook onder de indruk van hoe Eric Van 't Zelfde de slechtste school van Nederland omturnde tot de beste? Dan hebben we nieuws voor jou! Eric geeft zijn carrière namelijk een nieuwe wending. Luister wel eerst naar 'Eric, superdirecteur' voor je deze update beluistert.

Moeder zonder kind, kind zonder moeder. Barbara’s moeder sterft jong, ze loopt van huis weg en wordt in de prostitutie gedwongen. Uiteindelijk wordt ze een tienermoeder. Ten einde raad beslist ze om haar kind af te staan. Uit liefde. Maar de gedachte aan haar kind blijft altijd door haar hoofd spoken. “Dat was er altijd, zo ergens op de achtergrond, zzzzzzzzzz…” Barbara Kluytmans heeft een stichting voor lotgenotes opgericht: De Nederlandse Afstandsmoeder. www.denederlandseafstandsmoeder.org

Je zou zijn leven kunnen samenvatten als ‘from zero to hero’. Maar als je het hem zelf vraagt, zegt hij: “Ik ben Long en ik ben een Vietnamese bootvluchteling”. Al 37 van zijn 50 levensjaren woont Long Tran Khanh in Leuven. Hij runt een succesvolle vleeshandel en is de vriend van iedereen. Maar zijn verleden blijft hem achtervolgen. Want dat hij op zijn dertiende in België belandde, was niet zijn keuze.

In 2009 was de Hugo De Groot-school in Rotterdam een van de slechtste scholen van Nederland. Zeven jaar later slaagt 100 procent er voor het eindexamen. Vroeger werd er gedeald, leerlingen kwamen met wapens naar school, bijna niemand behaalde een diploma. De leerkrachten bleven liever veilig in de leraarskamer. In 2016 is "de Hugo" een van de beste scholen van Nederland. Het verschil? De nieuwe directeur, Eric Van 't Zelfde. Al blijft zijn werk een dagelijks gevecht.

Rosy is 17 jaar als ze aan haar moeder de toestemming vraagt om te trouwen met een buurjongen. “Dat moet je aan je vader vragen. En die woont in New York”. Zo ontdekt Rosy Van Hoecke (96) dat haar ouders niet haar ouders zijn. En dat haar echte vader haar op haar tweede van New York naar Antwerpen gebracht heeft. Met de Red Star Line.

Het begon met de perfecte bankoverval. En dan twee perfecte bankovervallen tegelijk. En daarna… drie tegelijkertijd. Supercriminelen dus. Of toch niet? De Militärligan, oftewel de ‘Militaire Bende’ was een Zweedse versie van de Bende van Nijvel. In het begin van de jaren ’90 werd Zweden door de bende geterroriseerd. Stefan Thunberg was de broer van drie bendeleden en maakte het vanop de eerste rij mee.