Wat gebeurt er als je een leven lang hard hebt gewerkt en de verplichtingen afnemen? Kun je dan ook met meer mildheid naar jezelf kijken?

In deze aflevering van Pensionado is mijn gast Philip Wallage, emeritus hoogleraar accountancy en voormalig partner bij KPMG.

Philip groeide op in Zuidlaren, in een warm en beschermend gezin. De oorlogservaringen van zijn ouders waren daarin aanwezig, ook wanneer er niet over werd gesproken. Terugkijkend vertelt hij hoe zijn afkomst, verantwoordelijkheidsgevoel en faalangst hebben bijgedragen aan zijn gedrevenheid.

We volgen zijn weg van school en studie naar de accountantspraktijk en de universiteit. Wat betekent het om deskundigheid uit te stralen terwijl je zelf onzekerheden kent? Hoe moeilijk is tegenspreken wanneer er veel op het spel staat? En wat vraagt een intensief werkend leven van de mensen die dichtbij je staan?

Ook zijn onderzoek naar accountants tijdens de Tweede Wereldoorlog en de invloed van AI op het vak komen aan bod. Steeds keert de vraag terug hoe mensen omgaan met verantwoordelijkheid.

Daarnaast is er de Philip die geniet van motorrijden, met zijn kleinkinderen speelt en ontdekt dat pensionering meer ontspanning brengt dan hij had verwacht. Zijn nieuwsgierigheid blijft. De verplichting om te presteren wordt minder.

Een open gesprek over ambitie, angst, liefde en de ruimte om jezelf beter te leren kennen. Met een uitnodiging die Philip zelf meegeeft: kijk om je heen en blijf je verwonderen.

Meer levensverhalen vind je op pensionado.me.

“Ik kan nu wel wat duidelijker zeggen wat ik wil of waarom ik het niet wil. Daar gaat het eigenlijk voornamelijk om.”

Meer afleveringen luisteren?

Mijn gast Cindy Smits. Als klein meisje verblijft Cindy in een kindertehuis. Haar moeder is opgenomen in een sanatorium, haar vader werkt en komt haar iedere week ophalen. Ze herinnert zich de machteloosheid van iets willen uitleggen, maar de woorden nog niet kunnen vinden. In haar hoofd weet ze waarom ze iets doet. Alleen krijgt ze het niet gezegd. 

Inmiddels schrijft ze en vertelt ze haar verhalen voor publiek. Over wat er gebeurt wanneer ze op het toneel staat, zegt ze: ‘Dan kan ik niet anders dan het vertellen alsof ik het voor het eerst vertel.’

We praten over haar Indische achtergrond, over opgroeien en over de aanduiding ‘half’. Cindy is daar duidelijk over: ‘Ik ben niet half.’ Ook spreken we over het advies van haar vader om boven discriminatie te staan. Hoe heeft zij dat ervaren?

Wat is haar betrokkenheid bij de oorspronkelijke bewoners van Amerika? En wat btekende het verdiepen in hun geschiedenis, voor het ‘opnieuw’ kijken naar haar eigen achtergrond?

We praten over Frans, die tegen haar zei: ‘Jij kan schrijven, jij bent schrijver.’ Over wat zijn vertrouwen voor haar betekende, over zijn overlijden en over alleen zijn na het verlies van je geliefde.

Cindy hoopt dat haar kinderen zich vrij voelen om haar te vragen waarom ze hen heeft opgevoed zoals ze dat heeft gedaan.

En we hebben het over schrijven, optreden en de vragen die daarbij door haar hoofd gaan. Want zichzelf schrijver noemen, vindt ze nog steeds lastig.

Tegelijkertijd zegt ze: ‘Kijk, als ik iets wil en ik wil het echt, dan doe ik het ook.’

Luister mee naar mijn gesprek met Cindy Smits.

Fijn dat je luistert naar Podcast Pensionado!

Email: patrick@pensionado.me

“Je moet altijd zorgen dat je draagvlak hebt. Je bent niet alleen op de wereld.”

Kijk of luister ook op pensionado.me

Fred Bruijn is een man bij wie het woord pensioen eigenlijk niet past. Niet omdat hij zijn leeftijd ontkent, maar omdat stilzitten gewoonweg niet in zijn systeem zit. Al jong sleutelt hij aan bromfietsen, later aan machines, bedrijven en ideeën. 

Wat hij niet begrijpt, wil hij doorgronden. Wat beter kan, wil hij verbeteren. En wat stuk is, probeert hij eerst zelf te repareren. Zijn overtuiging is even eenvoudig als krachtig: van maken en doen leer je.

Die houding brengt hem van de Zaanse maakindustrie naar ondernemerschap, machineontwikkeling, internationale projecten en aftersales. Maar achter de techneut zit ook een eigenzinnige denker.

Fred houdt van discipline, maar wantrouwt regels zodra ze het denken verstikken. Hij gelooft in perfectie, maar heeft ook geleerd dat technisch gelijk hebben niet gelijk is aan mensen meekrijgen. En dus ontwikkelt zich ook een bruggenbouwer: iemand die weet dat je draagvlak nodig hebt, dat loyaliteit groeit en dat tegenspraak waardevol kan zijn.

Zijn levensverhaal is geen gladde lijn omhoog. Hij kijkt met gemengde gevoelens terug op zakelijke tegenslagen, botsingen met instanties, verlies, ziekte en moeilijke keuzes. Fred is daar open over. Zeker niet sentimenteel, wel persoonlijk. Hij erkent dat het gewenste resultaat soms te zwaar woog, dat zijn scherpte mensen kon raken en dat sommige beslissingen hem nog steeds bezighouden.

Fred presenteert zichzelf niet als iemand die het allemaal weet. Hij blijft onderzoeken, discussiëren, bouwen en bijstellen. Bijna 75 jaar leven heeft hem niet minder uitgesproken gemaakt, wel rijker aan nuance. En onder alles ligt iets heel eenvoudigs: trouw zijn aan de mensen die ertoe doen, blijven leren en zorgen dat er altijd iets te maken, te verbeteren of te bespreken blijft.

Fijn dat je luistert naar pensionado

Email: patrick@pensionado.me

https://pensionado.me

“Wie zegt dat de zon van de staat is? De zon is van iedereen.”

Wat verbindt een meisje op een bolderkar vol herfstbladeren in Oud-Sloten met onderzoek in Benin en de vraag van wie onze energie eigenlijk is?

Mijn gast is Elly Rijnierse.

Als jongste van vijf kinderen groeit Elly op in de rust van een voormalige boerderij. Terwijl haar broers en zussen de bladeren bijeenharken en verzamelen in een bolderkar, zit zij erbovenop en kijkt. Dat beeld zegt veel. Elly observeert van jongs af aan.

Haar weg verloopt niet in een rechte lijn. Eerst studeert zij diëtiek, daarna komt zij bij politicologie terecht. Een ogenschijnlijk eenvoudige vraag — waarom lijden mensen honger? — brengt haar bij grotere vragen over democratie, macht en verdeling.

In Benin onderzoekt ze lokale spaar- en kredietsystemen. Daarbij raakt ze ervan overtuigd dat je een samenleving niet van buitenaf kunt begrijpen, zonder werkelijk contact te maken met de mensen die haar vormen.

Later werkt ze met lokale gemeenschappen in gebieden waar olie, gas en mijnbouw grote belangen vertegenwoordigen, maar bewoners niet vanzelfsprekend meeprofiteren. Steeds keert dezelfde vraag terug: wie bepaalt, wie ontvangt de opbrengsten en wie leeft met de gevolgen?

Inmiddels gebruikt Elly die internationale ervaring in haar eigen omgeving en bij de energietransitie. Want als energie lokaal wordt opgewekt, wie is er dan eigenaar van?

Zoals Elly het zelf zegt: ‘Wie zegt dat de zon van de staat is? De zon is van iedereen.’

Dit is geen gesprek vol gemakkelijke oplossingen......

Elly spreekt ook over de prijs van haar publieke missie, haar naderende pensionering en het verschil tussen iets beginnen en iets werkelijk achterlaten.

Haar streven is helder: ‘De gebiedscoöperatie is pas geslaagd als die ook zonder mij doorgaat.’

Kortom luister naar een inspirerend en kritisch gesprek over gemeenschap, verantwoordelijkheid en de moed om te blijven zoeken naar een vorm waarin mensen niet alleen mogen meepraten, maar ook werkelijk kunnen meedoen.

Fijn dat je luistert naar Podcast Pensionado.

email:patrick@pensionado.me

Druk hier op de link voor mogelijkheden voor uw eigen podcast voor organisaties en particulieren (families).

“Ik had de insteek: hulpverlenen aan hen die dat behoeven.”

Het leven van Mary Bregman laat zich niet in een rechte lijn vertellen. Als oudste kind leert zij vroeg verantwoordelijkheid dragen, anderen helpen en vooral sterk zijn.

Haar vader geeft haar twee ogenschijnlijk tegengestelde levenslessen mee: je bent niet alleen voor jezelf op de wereld én carpe diem, pluk de dag. Precies tussen die twee polen zoekt Mary haar weg.

Ze kiest aanvankelijk voor de Rijkspolitie, niet vanuit behoefte aan macht, maar om hulp te verlenen aan mensen die dat nodig hebben. Toch ontdekt ze dat regels, hiërarchie en menselijkheid kunnen botsen.

Na verschillende politiefuncties stapt zij over naar het bedrijfsleven. Wanneer het bedrijf failliet gaat, maakt zij een wereldreis door onder meer Indonesië en Afrika. Die reis wordt een overgang naar een ander leven: vrijer, onderzoekender en dichter bij wat haar werkelijk bezielt.

Mary gaat theologie en pastoraat studeren en werkt later als predikant en geestelijk verzorger. In de zorg, de TBS, het hospice en met Nederlands-Indische ouderen ontmoet zij mensen in hun kwetsbaarste momenten.

Haar uitgangspunt is niet dat zij antwoorden bezit. Zij wil ruimte scheppen waarin iemand zich, al is het maar even, gedragen en gezien kan weten. Daarbij blijven compassie, humor, kunst en verwondering belangrijke krachtbronnen.

Nu Mary met pensioen is, dwingen gezondheidsomstandigheden haar opnieuw te kijken naar wat mogelijk is. Ze leert grenzen stellen, hulp toelaten en zonder schuldgevoel andere keuzes maken. De uitspraak die haar levensverhaal draagt, luidt: loslaten is anders leren vasthouden.

In deze aflevering van Podcast Pensionado spreekt Patrick Oudijk met Mary over verantwoordelijkheid en vrijheid, geloof en twijfel, veerkracht en kwetsbaarheid.

Een openhartig gesprek over de kronkelwegen van het leven, en over de moed om telkens opnieuw te ontdekken wat werkelijk betekenis geeft.

Het nodigt uit om niet alleen terug te kijken, maar ook bewuster vooruit te leven.

Wandel mee met Mary Bregman.

Fijn dat je luistert naar Pensionado.

Email: patrickoudijk@me.com

tel: 06-53895740

Richard Pal was meer dan dertig jaar gynaecoloog, bestuurder en verbinder binnen de ziekenhuiswereld. Hij stond aan de wieg van duizenden kinderen, werkte mee aan veranderingen in de geboortezorg en vervulde een belangrijke rol bij de samenwerking en fusie van ziekenhuizen. Maar achter de arts, topsporter en bestuurder schuilt vooral een man die zijn leven lang heeft gezocht naar een manier om zichzelf te kunnen zijn. 

Richard werd geboren in Indonesië en kwam in 1958 met zijn familie naar Nederland. Als kind merkte hij al vroeg dat hij anders werd bekeken. Hij ontdekte dat uitblinken hielp om geaccepteerd te worden. Op school wilde hij goede resultaten behalen, later behoorde hij tot de Nederlandse badmintontop.

Zijn lange haar, opvallende kleding en tegendraadse houding waren niet alleen uiterlijke keuzes, maar ook een boodschap: beoordeel mij op wat ik kan en wie ik ben, niet op hoe ik eruitzie.

In dit openhartige gesprek vertelt Richard over afkomst, identiteit, topsport, geneeskunde, leiderschap, huwelijk, vaderschap en pensionering. Hij spreekt eerlijk over de offers die zijn werk vroeg. Zijn vrouw Liesbeth hield thuis het gezin draaiende, terwijl hij vaak in het ziekenhuis was. Achteraf vraagt hij zich af wat zijn vijf zonen van hem hebben gemist.

Richard vertelt ook waarom geboorte hem nog altijd verwondert. Voor hem bestaat goede zorg uit kennis, hard werken én een relatie die is gebaseerd op vertrouwen. Diezelfde overtuiging bepaalde zijn leiderschap: besluiten moeten uitlegbaar zijn en het belang van de patiënt moet altijd vooropstaan.

Nu hij formeel met pensioen is, werkt Richard nog in Spanje en zet hij zich in voor projecten in Ghana. Niet omdat hij zijn oude positie wil vasthouden, maar omdat hij betekenisvol wil blijven.

Luister naar een persoonlijk gesprek over anders zijn, erkenning zoeken, verantwoordelijkheid nemen en langzaam leren landen.

Beluister de aflevering en laat je inspireren door Richards oproep: blijf dicht bij jezelf en spreek waardering voor elkaar vaker uit.

Fijn dat je luistert naar Pensionado

patrickoudijk@me.com

06-53895740

“Zorg dat bij alles wat je doet, je plezier hebt… en stel je open voor de wereld om je heen.”

Sommige levens beginnen met een uitnodiging:

Bij Cees Vervoorn begon het zo: een jongen die ‘aardig’ kon zwemmen, een trainer die talent zag en een keuze die langzaam zijn hele leven zou inkleuren. Van de padvinderij naar het zwembad, van vroege trainingssessies in de vroege ochtend naar internationale finales, van de verwondering in Montreal naar de pijnlijke vierde plaats in Moskou en de gouden vreugde als coach in Los Angeles.

Maar dit gesprek gaat niet alleen over medailles, records of Olympische Spelen. Het gaat over wat sport met een mens doet. Over discipline zonder verbittering. Over verliezen zonder cynisme. Over nieuwsgierigheid naar de techniek van de besten. Over sportwetenschap, -onderwijs, -bestuur en maatschappelijke betrokkenheid.

Cees Vervoorn is heeft de topsport niet heeft achtergelaten in het zwembad. Hij nam de logica ervan mee: kijken, leren, verbeteren, delen. Als zwemmer wilde hij begrijpen hoe je sneller wordt.

Als coach wilde hij anderen 'beter' voorbereiden dan hij zelf ooit was voorbereid. Als wetenschapper onderzocht hij de dunne lijn tussen belasting en overbelasting.

En als bestuurder en lector bleef hij dezelfde vraag stellen: hoe kan sport niet alleen kampioenen vormen, maar ook kinderen, studenten, professionals en samenlevingen sterker maken?

In dit gesprek horen we een man die scherp is, die gelooft in prestatie, maar nog meer in plezier. Maar ook een man die weet hoe dun het verschil is tussen winnen en verliezen, en hoe vruchtbaar verlies kan worden als je het omzet in inzicht.

Dit is een gesprek over sport als school voor het leven. Over bewegen als grondrecht. Over blijven dromen.........

En bovenal over de vraag: hoe blijf je, na alles wat je hebt gepresteerd, openstaan voor het leven zelf — voluit, met hoofd, hart en lichaam tegelijk?

“Wandel mee met Cees!”

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Email: patrickoudijk@me.com

Tel: 06-53895740

Volg je excitement: dat wat je spannend vindt en eigenlijk niet durft, wijst naar je authentieke zelf.

Sommige gesprekken krijgen extra betekenis door de plek waar ze plaatsvinden. Deze tweeënvijftigste aflevering van Pensionado werd opgenomen in een studio in Kuta, op Bali. 

Niet in de vertrouwde omgeving van Nederland, maar op een eiland waar warmte, beweging, zachtheid en levenskracht voortdurend aanwezig zijn.Buiten klinkt Bali: taxi's, scooters, stemmen, tropische lucht, het ritme van een samenleving die anders ademt dan wij gewend zijn.

Tegenover mij zit Guido de Valk. Arts, trainer, coach, schrijver en leraar. Maar wie naar Guido luistert, merkt al snel dat deze woorden hem niet volledig vangen. Zijn verhaal gaat niet alleen over een loopbaan, maar over een levensbeweging. Over de weg van aangepast leven naar bewust leven. Over de vraag hoe je niet langer wordt geleefd door verwachtingen, systemen en oude overtuigingen, maar zelf leert kiezen vanuit wat werkelijk klopt.

Vooraf is het goed om te zeggen dat de geluidskwaliteit van deze opname iets minder is dan u van Pensionado gewend bent. De omstandigheden waren anders, de studio was anders, de techniek was anders.

Maar misschien past dat ook bij dit gesprek. Want niet alles wat waardevol is, komt in perfecte vorm tot ons. Soms vraagt een verhaal om iets meer aandacht. En wie door de imperfectie heen luistert, hoort in dit gesprek iets wezenlijks.

Guido groeit op in een groot gereformeerd gezin, als zesde van zeven kinderen. Zijn vader is predikant, zijn moeder verpleegkundige. Er is geloof, moraal, plicht en structuur. Maar al jong voelt Guido dat er naast het vertrouwde wereldbeeld ook iets anders bestaat. Niet als verzet, maar als innerlijk weten. Hij ontwikkelt een gevoeligheid voor existentiële vragen: wie ben ik, wat is echt, en hoe leef ik niet alleen volgens verwachting, maar vanuit bewustzijn?

Tot ongeveer zijn dertigste noemt Guido zichzelf achteraf een onbewuste pingpongbal. Niet ongelukkig, niet machteloos, maar wel iemand die vooral meebeweegt met wat het leven, zijn omgeving en zijn patronen van hem vragen. Een reis naar Azië brengt daarin verandering.

Voor het eerst voelt hij dat er andere manieren van leven mogelijk zijn. Andere manieren van kijken. Andere manieren van mens-zijn.

Als arts ontdekt Guido dat hij geen standaard dokter is. Hij ziet niet alleen een patiënt, maar een mens. Niet alleen een klacht, maar de betekenis van die klacht in iemands leven. Later, in zijn werk als trainer en begeleider, wordt dat zijn kern: mensen helpen zien dat zij niet samenvallen met hun angst, verdriet of lijden. Je bent niet alleen de speler in het drama, zegt Guido. Je kunt ook de waarnemer zijn.

Daarin komen neuroleiderschap, bewustzijn en spiritualiteit samen. Niet zweverig, maar praktisch. Guido wil grote existentiële vragen bruikbaar maken in het gewone leven. In werk, relaties, keuzes, lichaam en emotie. Zijn benadering is niet: hoe word je zo snel mogelijk gelukkig? Zijn vraag is dieper: wat probeert je ontevredenheid, spanning of verlangen je te vertellen?

Bali is voor Guido geen vlucht, maar een bewuste keuze. Rond zijn zestigste verhuisde hij naar het eiland waar hij zich al decennialang toe aangetrokken voelde. Daarmee laat hij iets belangrijks zien: het is nooit te laat om opnieuw richting te geven aan je leven.

In deze aflevering ontmoet u een man die bleef zoeken naar echtheid. Een arts die de mens achter de klacht zag. Een begeleider die bewustzijn praktisch maakt.

En vooral: iemand die ons uitnodigt om onszelf één eerlijke vraag te stellen — waar word ik nog geleefd, en waar begint mijn eigen keuze?

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Email: patrickoudijk@me.com

06-53895740

"Iedereen komt binnen als een wandelend hoofd en gaat misschien met ietsje meer gevoel naar buiten.”

Pensioen in Zicht training | Bereid je voor met Loof

Wat gebeurt er wanneer werken langzaam plaatsmaakt voor een nieuwe levensfase? Voor veel mensen lijkt pensioen op het eerste gezicht een helder moment: een laatste werkdag, een afscheidsborrel, misschien een speech, bloemen en daarna vrijheid. Maar achter dat ogenschijnlijk eenvoudige woord gaat vaak een veel grotere overgang schuil. Want wie stopt met werken, neemt niet alleen afscheid van taken en agenda’s, maar ook van ritme, status, collega’s, vanzelfsprekende contacten en soms zelfs van een deel van de eigen identiteit.

In deze aflevering van Pensionado ga ik, Patrick Oudijk in gesprek met Ellen Heijn. Ellen is Pensioen In Zicht trainer bij LOOF, de organisatie die mensen ondersteunt in de overgang naar pensioen. In haar werk helpt zij toekomstige pensionado’s om niet alleen praktisch, maar vooral bewust stil te staan bij deze nieuwe fase. Pensioen is voor haar geen administratieve einddatum, maar een proces waarin terugkijken, loslaten, voelen en opnieuw richting vinden allemaal een plek verdienen.

Ellen kijkt naar ouder worden met een opvallende combinatie van nuchterheid en bezieling. Zestig worden ervaart zij niet als een beperking, maar als een leeftijd waarop veel samenkomt. Je kent jezelf beter, je weet scherper waar je energie van krijgt, kinderen worden zelfstandiger en er ontstaat ruimte om opnieuw te kiezen. Tegelijkertijd weet zij uit eigen ervaring dat vitaliteit niet vanzelfsprekend is. Na een skiongeval en de ontdekking van osteoporose stelde zij zichzelf een indringende vraag: als ik fit ouder wil worden, wat moet ik dan doen? Die vraag bracht haar bij krachttraining, betere voeding en bewuster omgaan met haar lichaam.

Haar levenspad loopt van rechtenstudie en internationaal recht naar sport, coaching, teams en mensontwikkeling. Waar zij ooit dacht de wereld via systemen en structuren te kunnen verbeteren, ontdekte zij later dat echte verandering vaak begint bij mensen zelf. In sportteams, projectgroepen en organisaties zag zij steeds opnieuw hetzelfde patroon: inhoud is belangrijk, maar de relatie onderling is goud waard. Mensen moeten elkaar leren kennen, elkaars gebruiksaanwijzing begrijpen en veiligheid ervaren voordat er werkelijk beweging ontstaat.

Die overtuiging klinkt sterk door in haar begeleiding van mensen die richting pensioen gaan. In de trainingen van LOEF gaat het niet om snelle oplossingen of perfecte plannen. Deelnemers worden uitgenodigd hun werkende leven onder ogen te zien: wat heeft het gebracht, wat heeft het gekost, waar ben ik trots op, wat mag ik loslaten en wat wil opnieuw geboren worden? Vaak blijkt juist het delen van die verhalen in een groep helend te zijn. Niet omdat anderen het antwoord geven, maar omdat het verhaal eindelijk uitgesproken mag worden.

Een belangrijk woord in het gesprek is verdragen. Ellen laat zien dat echte beweging soms begint met stilstaan. Niet meteen invullen, doorgaan of oplossen, maar voelen wat er is. Pensioen kan bevrijdend zijn, maar ook bitterzoet. Het kan ruimte geven, maar ook confronteren met verlies, leegte, relatieverandering of kwetsbaarheid. Daarom is het volgens Ellen zo belangrijk om de overgang niet alleen te regelen, maar ook te beleven en te delen.

In deze aflevering ontmoeten we Ellen als iemand die structuur en gevoel op een natuurlijke manier verbindt. Ze is niet zweverig, maar ook niet uitsluitend rationeel. Ze brengt sport, recht, organisatiekunde, coaching en levenservaring samen in een heldere visie op ouder worden. Haar boodschap is hoopvol en realistisch tegelijk: een perfect pensioen bestaat niet, maar mensen zijn vaak veerkrachtiger dan zij zelf denken. Wie durft terug te kijken, ontdekt vaak dat de kracht voor de volgende fase al lang aanwezig is.

Dit gesprek is daarmee niet alleen relevant voor mensen die bijna met pensioen gaan. Het is ook een uitnodiging aan werkgevers, partners, kinderen en collega’s om anders te kijken naar afscheid, vitaliteit en betekenis. Pensioen is geen verdwijnen uit het leven. Het kan, wanneer er ruimte voor wordt gemaakt, juist een nieuwe beweging worden: rustiger, bewuster en dichter bij wie iemand in wezen is.

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Mijn gast Fred Hoekstra is een man van taal, van lichtheid en van trouw aan wat een mens menselijk maakt. Geboren in Alkmaar, gevormd in de naoorlogse jaren van schaarste, woningnood en wederopbouw, droeg hij al vroeg iets in zich dat later als een rode draad door zijn leven zou lopen: een scherp oog voor de ander, een groot gevoel voor spel en ritme, en de gave om met woorden niet alleen betekenis te maken, maar ook ruimte. Ruimte om te lachen, ruimte om te denken, ruimte om te leven.

In de herinneringen aan zijn jeugd verschijnt Fred als een jongen die al vroeg leerde dat het leven niet alleen om hemzelf draaide. In Alkmaar, Den Briel en later Amsterdam werd hij gevormd door kleine, beslissende momenten: een winterjas afstaan aan een Hongaars vluchtelingenkind, een voetbalvriend helpen meedoen ondanks een verlamd been, ontdekken dat humor soms sterker is dan zwaarte. Misschien ligt daar wel de oorsprong van de man die later woordkunstenaar, radiomaker, organisator, docent, denker en verbinder zou worden.

Fred Hoekstra is niet iemand die zich gemakkelijk in een hokje laat vangen. Hij hield van taal, van muziek, van cabaret, van debat en van het avontuur van nieuwe ideeën. In de roerige jaren zestig en zeventig groeide zijn nieuwsgierigheid uit tot engagement. Hij koos voor politicologie en niet-westerse sociologie, gedreven door één fundamentele vraag: hoe verandert een samenleving, en voor wie? Die vraag bracht hem naar Afrika, naar Kameroen, waar hij niet op afstand onderzoek deed, maar tussen de mensen ging wonen, luisterde, keek en probeerde te begrijpen hoe verandering werkelijk wortel krijgt - of juist niet.

Wat in alles opvalt, is dat Fred nooit alleen geïnteresseerd was in systemen, maar altijd in mensen binnen die systemen. In macht, maar vooral in tegenmacht. In ontwikkeling, maar dan wel menselijk. In vrijheid, maar niet als slogan - eerder als een concrete manier van leven. Misschien verklaart dat ook waarom hij later met zijn vrouw de Randstad verruilde voor Friesland, voor ruimte, voor een boerderij, voor kinderen, voor onderwijsvernieuwing, voor nieuwe vormen van samenleven. Ook daar bleef hij bouwen: aan initiatieven, aan gemeenschappen, aan spel, aan vertrouwen.

Mijn gast Fred Hoekstra is daarmee niet alleen een man met een indrukwekkende levensloop, maar vooral een man van metamorfose: iemand die zich telkens opnieuw wist uit te vinden zonder zichzelf te verliezen. Een dichter van het alledaagse, een denker zonder zwaarwichtigheid, een idealist met modder aan de schoenen. In deze aflevering spreken we over jeugd, vrijheid, engagement, liefde, taal, muziek, opvoeding en de vraag hoe je licht kunt blijven dragen, ook wanneer het leven donker wordt. Dit is het verhaal van een man die nooit ophield om ruimte te maken - voor zichzelf, voor anderen en voor een wereld die menselijker mocht worden.

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email: patrickoudijk@me.com

06-53895740

“Op het moment dat je denkt, ik heb hier zin in, en behoefte aan, en dit zou ik willen, dan moet daar een weg zijn.”

In deze aflevering van “Podcast Pensionado” hoor je het verhaal van Gerda van Schaik. Een warm, eerlijk en bijzonder levensverhaal van een vrouw die nooit de makkelijkste weg heeft gehad, maar wel altijd haar eigen weg is blijven zoeken.

Gerda vertelt rustig en zonder opsmuk, maar juist daarin zit de kracht van haar verhaal. Je hoort een leven vol plichtsgevoel, doorzettingskracht, liefde, verdriet en ontwikkeling.

Gerda groeide op als oudste meisje in een groot gezin van acht kinderen, op een boerderij. Al vroeg was duidelijk dat zij thuis nodig zou zijn. Haar ouders hadden het niet breed, en daarom werd er vooral praktisch gekeken naar haar toekomst. Ze moest zo snel mogelijk van school af om te helpen. Toch was er in Gerda al jong iets dat niet verdween: ze wilde leren. Ze was nieuwsgierig, wilde begrijpen, wilde verder kijken dan wat vanzelfsprekend was. Dat verlangen is haar hele leven gebleven.

Hoewel haar kansen in het begin beperkt waren, bleef ze zich ontwikkelen. Stap voor stap vond ze toch haar eigen route. Niet via een rechte lijn, maar via omwegen, avondstudies, werk en nieuwe kansen. Dat zegt veel over wie Gerda is: iemand die niet klaagt, maar doorgaat. Iemand die zich niet op de voorgrond dringt, maar wel gestaag bouwt aan haar eigen leven.

Later kwam zij terecht in het onderwijs, en daar viel veel op zijn plek. Juist omdat zij zelf wist hoe het voelt als je mogelijkheden kleiner zijn dan je talent, kon zij leerlingen echt zien. Ze keek verder dan cijfers of gedrag. Ze begreep dat achter ieder kind een verhaal zit. Dat maakte haar tot veel meer dan een docent. Ze werd iemand die vertrouwen gaf, die rust bracht en die jongeren het gevoel gaf dat ze ertoe deden.

Ook in haar persoonlijke leven spreekt uit alles warmte en liefde. Gerda vertelt mooi over het moederschap en over de combinatie van gezin en werk. Voor haar was het belangrijk om niet alleen moeder te zijn, maar ook professional. Juist die combinatie gaf haar kracht en plezier.

Haar leven kende ook groot verdriet. Het verlies van haar zoon heeft haar diep geraakt en haar leven voorgoed veranderd. In het gesprek vertelt ze daar open en aangrijpend over. Over hoe alles stilviel. Maar ook over hoe zij, stap voor stap, weer verder probeerde te gaan. Niet omdat het verdriet minder werd, maar omdat het leven daarom vroeg.

Een bijzonder deel van haar verhaal is haar masterstudie op latere leeftijd. Gerda zegt daar zelf iets prachtigs over: zij noemt die studie het mooiste cadeau dat zij zichzelf ooit heeft gegeven.

Dat is een zin die blijft hangen. Want die master was voor haar veel meer dan een diploma. Het was een keuze voor zichzelf. Een teken dat je ook later in je leven nog nieuwe deuren kunt openen.

Dat je jezelf nog kunt verrassen, verrijken en serieus nemen in je verlangen om te groeien. En precies dat deed die studie voor haar: ze opende nieuwe wegen in haar werk én in haar leven.

Deze aflevering laat horen dat het nooit te laat is om te leren, te groeien en opnieuw te beginnen. Het verhaal van Gerda is warm, menselijk en hoopvol. Een verhaal dat raakt, omdat het zo echt is.

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Email: patrickoudijk@me.com

"Bouw een boot en zoek het leven"

Deze podcast wordt mogelijk gemaakt door dakzaken

Er zijn mensen die het leven ondergaan. En er zijn mensen die het leven ontleden — met de honger van een ontdekkingsreiziger en de precisie van een forensisch wetenschapper. Jos Otten behoort ondubbelzinnig tot de tweede categorie.

Geboren op 19 november 1942 op Java, te midden van de wereldgeschiedenis op haar meest gewelddadig, begon zijn leven al als een verhaal dat verteld moest worden. Zijn vader zat in krijgsgevangenschap. Zijn moeder — een Indo-vrouw wier eerste taal Maleis was, haar tweede Duits en haar derde pas Nederlands — moest alleen zien te overleven in een wereld die op zijn grondvesten trilde. En de kleine Jos? Die overleefde ook. Letterlijk.

Hij bracht tweeënhalf jaar door in het Japanse interneringskamp Lampersari in Semarang. Als kind van nog geen drie jaar was de Japanner voor hem "de boeman" — het schrikbeeld waarmee zijn oma hem aanspoorde zijn eten op te eten. Rachitis. Hongeroedeem. Pellagra bij zijn zusje. En toch: geen bitterheid. Geen zelfmedelijden. Geen behoefte om het verleden als een schild vóór zich te dragen.

"Kijk," zegt Jos in deze aflevering, "het waren overlevers. Het is geweest. We hebben het overleefd. Swam erover. We gaan door."

Dat is de toon van zijn leven. En het is precies die toon die deze aflevering van Pensionado zo bijzonder maakt.

Een man met vele lagen

Jos Otten is meester in de rechten én drs. in de economie. Hij werkte bij de Gemeentegiro en KPN, was directeur aan de Hogeschool van Amsterdam en heeft een indrukwekkend professioneel parcours achter de rug. Maar wie denkt dat dát het verhaal is, heeft het mis. Want achter de titels en functies schuilt een man die al zijn hele leven op zoek is naar iets veel fundamentelers: verloren betekenis.

Die zoektocht heeft een zeer concrete, bijna poëtische uitingsvorm gevonden: de Amsterdamse gevelstenen. Al meer dan 35 jaar is Jos voorzitter en oprichter van de Vrienden van de Amsterdamse Gevelstenen — een vereniging die de verborgen verhalen achter elke steen optekent, restaureert en bewaart. "Forensisch zoeken naar betekenissen," noemt hij het zelf. En wie hem hoort praten over een gevelsteen, voelt hoe hij in elk stukje baksteen een mensenleven ziet.

Het is dezelfde blik waarmee hij zijn eigen verleden beschouwt. Geen nostalgie, geen slachtofferrol — maar aandacht. Nieuwsgierigheid. De bereidheid om precies te kijken wat er werkelijk is.

Over trauma en veerkracht: een ongemakkelijke boodschap

Jos is niet bang om controversieel te zijn. In een wereld waar intergenerationeel trauma steeds vaker als identiteitsanker wordt ingezet, kiest hij bewust voor een andere koers.

Hij noemt het "prostitutie" — een woord dat confronteert, maar dat hij met volle overtuiging gebruikt — wanneer nakomelingen van kampslachtoffers het leed van hun ouders en grootouders toe-eigenen als hun eigen trauma. "Die mensen die praten er nooit over. En de tweede en derde generatie zeggen, daar lijd ik onder. Dat vind ik misbruik."

Het is een uitspraak die kan schuren. Maar Jos spreekt vanuit ervaring: hij was er zelf bij. Hij droeg het in zijn lijf, in zijn botten, in de putjes die achterbleven als je je vinger in je been duwde door het vocht van de honger. En zijn conclusie is helder: het verleden vormt je, maar het hoeft je niet te beheersen.

Die filosofie heeft hij niet uit een zelfhulpboek. Die heeft hij geleefd.

Het verhaal van een appel en een witte stok. Twee kleine herinneringen zeggen meer over Jos Otten dan een heel curriculum vitae.

De eerste: zijn vader die de moeite neemt een stok wit te verven voor Koninginnedag op school — een detail dat de stijve militair plotseling menselijk maakt, en dat Jos na meer dan zeventig jaar nog steeds ontroert.

De tweede: een appel die zijn vader van hem afpakte, waarvan Jos een hap had geweigerd te geven. Zijn vader nam de appel toch. Jos gaf hem terug: "Eet op." Nee. "Ik hoef hem niet meer." En op die manier — met de koppigheid van een kind dat begrijpt dat een vraag ook echt een vraag moet zijn — verschijnt al vroeg de man die Jos zou worden. Iemand die macht herkent en er innerlijk tegen vecht, ook als hij uiterlijk meegaat.

Een leven vol keuzes — en de liefde die laat komt

Doorheen het gesprek neemt Jos ons mee langs de fasen van zijn leven, via een bijzonder reflectiemoment: keuzes die hij maakte van zijn zesde tot zijn drieëntachtigste jaar. Van de nieuwsgierige jongen in de Indische sfeer van zijn jeugd, via de frustrerende middelmaat van instituties, naar de man die op zijn vijftigste nog vond dat je geen haast hoeft te hebben — en die zijn grote liefde pas laat in zijn leven tegenkwam.

"Fijn dat ik een eindje met je mocht oplopen in het leven," zegt hij over haar. En in die zin ligt een hele wereld: dankbaarheid zonder sentimentaliteit, hechting zonder bezit, liefde als een gezamenlijk pad — niet als een eindbestemming.

"Bouw een boot en zoek het leven"

Het mooiste moment van dit gesprek is misschien wel het moment waarop Jos een boodschap meegeeft aan jongeren. Hij doet dat niet met een wijsheid uit zijn eigen hoofd, maar leent het van het oudste verhaal dat de mensheid kent: het Gilgamesj-epos.

Daarin spreekt een god niet rechtstreeks tot de sterveling, maar tot de riethuiswand waarachter hij slaapt: "Riethut, riethut, wand, wand — luister, begrijp toch. Bouw een boot en zoek het leven."

En dat is zijn boodschap. Simpel. Oud. Onverwoestbaar.

Er komen nare dingen op je pad. Altijd. Bouw een boot. Zoek het leven. Laat de rest los.

Tot slot

Jos Otten is drieëntachtig jaar. Hij heeft nog 923 boeken te lezen, een reis naar Indonesië gepland en een archief gevelstenenverhalen dat vastgelegd moet worden. En hij heeft de rustige zekerheid van iemand die weet: "Het loopt altijd weer anders dan je denkt." Niet als berusting. Als bevrijding.

Luister naar aflevering 48 van Pensionado — en laat je meenemen door het leven van een man die de weethonger naar betekenis nooit heeft laten doven.

Email: patrickoudijk@me.com

Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken.nl

Bezoek hier de site van Paul Gellings:https://www.paulgellings.nl

Mijn gast Paul Gellings: Schrijver, Dichter en Vertaler, met een lange onderwijsloopbaan achter zich.

In het gesprek laat hij zien hoe taal voor hem geen “middel” is, maar een werkplaats: met taal kun je iets openen wat groter is dan de dagelijkse werkelijkheid.

Zijn kernzin is helder: met taal kun je werelden oproepen. Taal kan volgens hem muziek, beeld en film oproepen, maar ook iets doen wat in de “bestaande werkelijkheid” niet te bewijzen is.

Hij noemt als voorbeeld een verhaal over reïncarnatie: het bewijs is in het echte leven niet geleverd, maar in literatuur kan het wél — omdat literatuur ruimte schept om mogelijkheden te laten gebeuren.

Die ruimte is bij Paul niet één wereld, maar een meervoud. Hij zegt dat hij niet in twee werelden leeft, maar in allerlei verschillende werelden: de wereld van zijn gedichten is anders dan die van zijn verhalen.

Daartussen bewegen stemmen en perspectieven, “alter ego’s” die het verhaal dragen. Met humor en scherpte vat hij dat samen als: “Multischizofreen ben ik.” Niet als diagnose, maar als schrijvershouding: in het maken van kunst hoort meervoudigheid.

Ook Frans is een rode draad. Het is opvallend hoe zijn pad begon met een slechte start: zijn eerste rapport begon met een 3 voor Frans, maar later bleek het hem juist makkelijk af te gaan. Zijn Frans beïnvloedde zelfs zijn Nederlands: hij kiest soms woorden op een manier die in het Frans vanzelfsprekend is, en durft die vrijheid in poëzie te nemen. In gedichten mag een woord net anders klinken of betekenen, als het gedicht er beter van wordt.

Onderwijs komt naar voren als ambacht: “binden en boeien” van een klas, aandacht vangen, ritme houden. Paul beschrijft hoe hij fabels van La Fontaine voorlas en alle stemmen deed — bijna als theater in de klas.

Tegelijk blijft hij professioneel over grenzen: gedrag benoemen, niet de leerling; rustig blijven, ook als het schuurt. Zijn ervaring vat hij samen in een eenvoudige maar veelzeggende zin: “Het kan niet anders in 42 jaar onderwijs.”

Na zijn pensionering stopt hij niet met creëren. Integendeel: hij zegt expliciet dat hij doorgaat en nog steeds bruist van plannen.

Wat hem drijft is een diepe drang om tijd en herinnering te bewaren: “Je wilt de tijd vangen in woorden.”Schrijven is voor hem ook “borgen”: verhalen vasthouden zodat ze niet verdampen.

Zijn advies aan wie zelf wil schrijven of creëren is praktisch én inspirerend: verdiep je, lees veel, observeer goed, en zet om wat je ziet en denkt in taal. Zijn slot klinkt als een credo: “Taal vangt. Taal bevrijdt. Taal roept op.”

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Uw eigen podcast als afscheidscadeau en persoonlijke herinnering?

Email: patrickoudijk@me.com

mob. 06-53895740

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door dakzaken

“De wereld is alleen maar digitaal, maar analoog is het mooiste.”

Mijn Gast Jan Luthart (1951).

Jan laat in zijn levensverhaal zien dat een loopbaan niet altijd begint met een strak plan, maar met een houding: nieuwsgierig blijven, leren van de praktijk en pas kiezen als je ontdekt waar je echt goed in bent. Die grondhouding vormt de rode draad door meer dan vijftig jaar werkervaring – en op 75-jarige leeftijd werkt hij nog steeds dagelijks, als freelance assistent bij de bouw van biogas- en Bio-LNG-installaties

Zijn roots liggen in Amsterdam. Hij komt uit een klein, ondernemend gezin, bestaande uit vader, moeder, zijn zus en Jan zelf. Zijn vader was kunstenaar en maker, iemand die lampenkappen en smeedwerk produceerde, maar geen zakenman was en daardoor vaak benadeeld werd.

Zijn moeder werkte als kapster aan huis, op de fiets door de stad. In dat milieu leerde Jan de waarde van vakmanschap, zelfstandigheid en integriteit. Het touwtje hing nog uit de brievenbus – vertrouwen was vanzelfsprekend.

Op school was Jan geen uitgesproken uitblinker, behalve in tekenen. Een betrokken meester – meneer Frenkel – stimuleerde hem om zijn talent te volgen.

Uiteindelijk koos Jan voor de techniek, niet omdat hij dat als jongen al wist, maar omdat hij het wilde begrijpen. Via de LTS en MTS leerde hij niet alleen iets maken, maar ook waarom iets werkt. Die drang om te doorgronden “waarom iets blijft staan” werd de basis van zijn vakmanschap.

Zijn professionele pad begon in de jaren zeventig bij Stork en Hoogovens, waar hij werkte als tekenaar en constructeur. In die periode groeide zijn inzicht dat techniek een vorm van denken is – driedimensionaal, logisch, en altijd met de praktijk in gedachten. Het leidingwerk dat hij aanvankelijk als “saai” zag, bleek juist de bron van zijn kracht: ruimtelijk inzicht, anticiperen, en perfectie in details.

In de decennia die volgden werkte Jan in uiteenlopende sectoren: procesindustrie, offshore, energie, waterbehandeling en afvalverbranding. Zijn carrière voerde hem langs Gaz de France, NEDSTAAL, GDA Amsterdam en internationale projecten in Brazilië, Dubai en Schotland

Hij was betrokken bij de bouw van zware offshore-kranen, gasproductieplatforms, water- en gasreinigingsinstallaties en stoomketels. Hij stond letterlijk op bouwplaatsen waar een fout niet alleen duur, maar ook gevaarlijk kon zijn. “Het moet kloppen,” zegt hij, “want op zee is er geen marge voor bijna goed.”

Jan noemt zichzelf een analoog denker – iemand die denkt in lijnen, verhoudingen en tussenruimten. In een wereld die steeds digitaler wordt, houdt hij vast aan de kracht van de tekening: een A4 met een pen.

Daarmee overtuigde hij internationale engineeringteams dat iets in de praktijk niet kon, ook al klopte het digitaal. Zijn adagium: “De wereld van nu is alleen maar digitaal, maar analoog is het mooiste.”

Zijn beroepsethiek is even scherp als zijn technisch inzicht. Veiligheid, controle en verantwoordelijkheid staan centraal. “Alles wat je doet, moet je controleren tot op het laatst,” zegt hij. Papier en regels zijn niet genoeg; pas als het werkt en veilig is, is het goed.

In complexe projecten, waar stilstand per uur duizenden euro’s kost, kiest hij voor tempo en besluitvaardigheid. “Van de tien beslissingen die ik neem, zijn er acht goed. De twee die fout zijn, corrigeer ik meteen.”

Die houding maakt hem een natuurlijke leider, ook zonder formele macht. In zijn rol als supervisor en manager stond hij bekend om zijn nuchtere conflictaanpak: analyseren, afwegen, en soms letterlijk weglopen als de grens bereikt is.

Zijn uitspraak “ik ga naar huis” symboliseert integriteit – het weigeren om concessies te doen aan onveilig of oneerlijk werk. Juist daardoor won hij respect, bij klanten én collega’s.

Privé blijft Jan trouw aan zijn overtuiging dat werk en leven gescheiden moeten blijven. Hij waardeert zelfstandigheid, verantwoordelijkheid en rust. De balans tussen werk en privé is volgens hem essentieel voor een duurzaam leven. En hoewel zijn vak fysiek en mentaal intensief is, kiest hij ervoor om actief te blijven. Niet uit noodzaak, maar uit passie.

Op 75-jarige leeftijd werkt hij nog steeds aan de bouw van duurzame energie-installaties – een logische voortzetting van zijn levenslange betrokkenheid bij techniek en de toekomst

Hij ziet met lede ogen dat het technisch vakmanschap in Nederland onder druk staat. “Mijn vakgebied sterft uit,” zegt hij, en dat raakt hem. Hij pleit voor het terugbrengen van herkenbare vakopleidingen zoals LTS, MTS en HTS – opleidingen waarin je leert door te doen, en waarin precisie en trots vanzelfsprekend zijn.

Zijn boodschap aan jonge technici is helder: “Blijf zelf denken, stel de waarom-vraag, en neem verantwoordelijkheid.”

Jan Luthart is niet iemand die met pensioen gaat. Hij belichaamt wat hij zelf zegt: fit for purpose. Hij blijft bouwen, omdat hij weet dat zijn kennis ertoe doet. Zijn leven laat zien dat echte meesters niet stoppen – ze dragen hun vak over door het te blijven doen.

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email:patrickoudijk@me.com

“Je moet eigenlijk vanuit de familie denken, niet vanuit jou, maar wat is goed voor de familie.”

Deze Podcast wordt mogelijk gemaakt door dakzaken.nl

Voor meer informatie ga naar Amsterdam-Lawyers

In deze aflevering van Podcast Pensionado gaat Patrick Oudijk in gesprek met Jan Jaap Geuzebroek, fiscalist en adviseur die zich specialiseert in het structureren van vermogen via zogenoemde ‘speciale BV’s’ — zoals spaar‑BV’s, bitcoin‑BV’s en (klein)kind‑BV’s.

Het gesprek draait om een vraag die bij veel (aanstaande) pensionado’s leeft: waarom voelt het alsof vermogen elk jaar zwaarder wordt belast, en waarom lijkt het alsof er bij overlijden nóg een flinke afroming volgt?

Jan Jaap positioneert die onrust in een herkenbare werkelijkheid. Veel mensen uit de babyboomgeneratie hebben vermogen opgebouwd via hun huis, spaargeld en beleggingen. De woning is door de jaren heen vaak fors in waarde gestegen, waardoor er overwaarde is ontstaan.

Tegelijkertijd hebben sommigen extra vermogen in aandelen, verhuurd vastgoed of crypto, zoals bitcoin. Volgens Jan Jaap is juist die ‘mix’ van vermogen in box 3 de plek waar de pijn zichtbaar wordt: een jaarlijkse heffing die, in de beleving van veel mensen, steeds zwaarder drukt op het totaalvermogen.

Vanuit die achtergrond schetst hij het kernverschil tussen twee routes. De eerste route is het vermogen in box 3 laten, met een jaarlijkse belastingdruk die niet alleen als hoog wordt ervaren, maar ook als lastig voorspelbaar. De tweede route is het vermogen structureren via een BV.

In zijn uitleg zit het grootste voordeel van een BV niet in ‘magie’, maar in timing: heffing verschuift naar het moment waarop winst daadwerkelijk wordt gerealiseerd (bijvoorbeeld bij verkoop of uitkering), in plaats van elk jaar automatisch. Hij vat dit samen als ‘belastinguitstel’ — volgens hem de kern waar de winst in zit.

Om het concreet te maken, loopt Jan Jaap met Patrick door een voorbeeldberekening. Bij een vermogen van €500.000 (met fiscaal partner) benoemt hij een gezamenlijke vrijstelling en rekent hij vervolgens met een belaste grondslag van €400.000. Voor niet‑spaargeld (zoals aandelen, vastgoedbeleggingen of bitcoin) noemt hij een verondersteld rendement van 7,78% dat tegen 36% wordt belast. In zijn duiding leidt dat tot een effectieve last van circa 2,8% op het vermogen boven de vrijstelling — ongeveer €12.000 per jaar, ofwel ongeveer €1.000 per maand.

Zijn punt is niet alleen het bedrag, maar vooral het repetitieve karakter: elk jaar opnieuw.

Bitcoin gebruikt hij als voorbeeld om te laten zien hoe die jaarlijkse heffing gedrag kan beïnvloeden. Als je belasting moet betalen over een vermogen dat (deels) in bitcoin zit, kun je worden gedwongen periodiek bitcoin te verkopen om de heffing te voldoen. Daardoor houd je volgens hem niet alleen minder bitcoin over, maar mis je ook eventuele toekomstige stijging op het deel dat je hebt verkocht. Hij illustreert dat met de gedachte dat iemand die met 3 bitcoin begint, na een periode van jaren door herhaalde verkoop voor belastingbetaling ‘nog geen 2 bitcoin’ zou kunnen overhouden, waardoor de vermogensopbouw structureel wordt afgeremd.

Daartegenover zet hij de BV‑logica, waarbij bitcoin eerst wordt ingebracht in de BV. Dat gebeurt — in zijn woorden — via een kapitaalstorting (agio), die hij in het gesprek vergelijkt met ‘statiegeld’: een ingebracht bedrag dat als het ware in de BV ‘staat’ en later (onder voorwaarden) kan worden terugbetaald.

Zodra de BV bitcoin verkoopt, ontstaat er winst ten opzichte van de historische inbrengwaarde, en daarover betaalt de BV vennootschapsbelasting. Daarna kan, in zijn beschrijving, agio worden terugbetaald aan de aandeelhouder zonder dividendbelasting over die terugbetaling. In het gesprek geeft hij een illustratie waarin 0,05 bitcoin wordt verkocht om circa €50.000 liquide middelen te maken; de winst in de BV wordt dan belast met vennootschapsbelasting (hij noemt een orde van grootte rond 19–20%).

Op een cruciaal punt zet Jan Jaap een duidelijke waarschuwing neer: een BV op naam van de ouders is geen automatische oplossing voor erfbelasting. Als de ouders aandeelhouder blijven, dan valt de waarde van de BV‑aandelen nog steeds in de nalatenschap.

Daarom komt hij terug op de ‘kind‑BV’ of familie‑BV: een structuur waarin de kinderen aandeelhouder zijn, zodat toekomstige waardegroei bij de volgende generatie terechtkomt en daarmee (in zijn benadering) buiten de nalatenschap van de ouders kan blijven.

Tegelijk erkent hij het spanningsveld dat veel ouders ervaren: je wilt vermogen overdragen, maar je wilt ook regie houden en voorkomen dat het vermogen te vroeg ‘wegloopt’. Zijn antwoord is een aandelenstructuur met een scheiding tussen economische rechten en zeggenschap.

De kinderen kunnen economische aandelen houden (recht op waarde en winst), terwijl de ouders zeggenschapsaandelen houden die geen winstrecht geven, maar wel de stem en benoemingsmacht. Daarmee kunnen ouders bestuurder blijven en het beleid bepalen, terwijl de economische groei bij de kinderen ligt.

Naast crypto komt vastgoed aan bod. Jan Jaap maakt onderscheid tussen de eigen woning (box 1) en verhuurd of tweede‑woning‑vastgoed (box 3).

De eigen woning noemt hij relatief ‘comfortabel’ in fiscale zin: daar zit volgens hem niet de box‑3‑druk. Voor overwaarde in de eigen woning bespreekt hij een meerjarige route via papieren schenkingen. In een voorbeeld met €600.000 overwaarde en drie kinderen noemt hij een aanpak over tien jaar, met jaarlijkse schenkingen op papier per kind.

Daarbij benoemt hij schenkbelasting (na vrijstelling) en de verplichting om rente te vergoeden over de schuldig erkende schenkingen. Bij overlijden kan die schuld worden verrekend, waardoor de nalatenschap kleiner is.

Voor verhuurd vastgoed schetst hij een ingrijpender route: verkoop van het pand aan een BV van de kinderen. Hij benoemt dat overdrachtsbelasting daarbij een serieuze kostenpost kan zijn (hij noemt 8% en illustreert dat met €40.000 bij een pand van €500.000).

Toch beschrijft hij het als een manier om de toekomstige waardegroei ‘structureel’ bij de kinderen te laten landen. De ouders houden in dat scenario een vordering op de BV (de koopprijs te goed), die in termijnen uit huurinkomsten kan worden afgelost. Zijn kernformule in het gesprek is: ‘bij de ouders de euro’s, bij de kinderen de assets’.

In de afronding benadrukt Jan Jaap dat een BV nooit een doel op zich is. Het is een instrument om timing en eigendom bewuster te organiseren: belastingdruk over de tijd beïnvloeden, liquiditeit plannen, en de groei van vermogen — mits goed ingericht — naar de volgende generatie laten verschuiven. Daarbij noemt hij het belang van een concreet ‘BV‑plan’ met familiegesprek, notaris en (waar nodig) boekhouder, zodat rollen, rechten en verwachtingen helder zijn vastgelegd.

Tot slot: dit gesprek is slechts informatief en educatief, het is geen financieel, fiscaal of juridisch advies. 

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email: patrickoudijk@me.com

“Het mooiste wat je kan doen in je leven is andere mensen de aandacht geven die ze ook echt nodig hebben, die ze verdienen”

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door dakzaken.nl

In deze aflevering van Pensionado spreekt Patrick Oudijk met Hans Beers (hansbeers.nl): een "maker" met een bijzondere loopbaan, telkens gedreven door creatie, vakmanschap en de wens om mensen te raken.

Hans groeit op in het Noord-Hollandse Winkel. In zijn jeugd leest en tekent hij veel en ontwikkelt hij een sterk gevoel voor ritme en muziek.

Op school blijkt hij leergierig en prestatiegericht: hij gaat, als vanzelf, voor het beste in zichzelf en wil begrijpen hoe dingen werken.

Na het vwo in Schagen, volgt hij een studie rechten in Amsterdam, mede gestuurd door verwachtingen van zijn vader. Hij haalt zijn kandidaatsexamen, maar muziek blijft trekken.

Uiteindelijk kiest Hans voor het conservatorium en gaat hij componeren en arrangeren, onder meer voor theaterproducties en musicals.

Later wordt hij directeur van de muziekschool in Amsterdam-Noord. Daar krijgt hij te maken met stevige financiële en organisatorische vraagstukken: hij zet een fors tekort om in een overschot en bouwt aan talentontwikkeling en kwaliteit, ook als dat intern discussie oproept.

Daarna volgt een nieuwe sprong: Hans start een eigen impresariaat. Hij doet dat 14 jaar lang met grote inzet en verantwoordelijkheid, maar de werkdruk wordt structureel te hoog.

In 2004 komt het kantelpunt: hij kan “niet meer” en krijgt de diagnose burn-out.

Terugkijkend is hij nuchter over de prijs daarvan en benadrukt hij het belang van energiebewaking en privéruimte.

Na deze heroriëntatie maakt Hans op latere leeftijd een radicale beroepsswitch en wordt kapper—een vak dat hem al sinds zijn studententijd fascineert.

Inmiddels behoort hij aantoonbaar tot de top van het Nederlandse kappersvak: hij is actief als educator en coach, werkt met hoogwaardige trainingen voor professionals en is jurylid bij vakwedstrijden.

Met zijn team presenteert hij collecties en vakwerk dat in de professionele kapperswereld breed wordt gedeeld. In het gesprek gaat het over keuzes maken, de prijs van ambitie, en hoe je met aandacht en vakmanschap opnieuw richting kunt geven aan je werk en je leven.

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email: patrickoudijk@me.com

"Probeer iets voor een ander te betekenen"

Deze postcast wordt mogelijk gemaakt door dakzaken.nl

Rectificatie names Eddie: In het gesprek refereert Eddie naar Hans Amman waarvan hij een onderzoek overneemt. Dat is niet juist. Dat moet zijn Hans Ophem.

Mijn gast Eddie Mekkenholt. Hij  heeft een uitzonderlijk pad bewandeld, waarin toeval en volharding elkaar steeds opnieuw versterken. Hij is geboren in Amsterdam-Noord, een wijk die in zijn jeugd nog werd gezien als minder kansrijk. Hij groeide op met zijn moeder en vier broers in een katholiek gezin en ging naar een jongensschool. In dat typische jongensmilieu ervoer hij zichzelf als iemand die graag dacht, meekeek en soms “het altijd beter wist”.

Een vroege, vormende plek was de zandfabriek van ome Jan, waar zijn oma het vogeltjeszand had uitgevonden. Voor Eddie staat die fabriek symbool voor een familiehouding van inventiviteit en doen: dingen maken, repareren en zelf oplossingen zoeken. Die praktische kant bleef ook later zichtbaar. In zijn studententijd had hij met Rob Visser een klusbedrijf en deed hij installatiewerk en standbouw-achtige opdrachten.

Zijn professionele route ontwikkelde zich richting economie en arbeidsmarktonderzoek. Via Joop Hartog belandde hij min of meer toevallig in de micro-economie. Hij begon vanuit data en analyse en werkte toe naar een proefschrift dat drie onderzoeken samenbracht in een sequentieel model van baanmobiliteit: van tevredenheid en zoekgedrag, naar aanbiedingen, naar acceptatie. Een kerninzicht dat hij benoemt is dat langdurige werkloosheid niet alleen met de arbeidsmarkt te maken heeft, maar ook met het al dan niet accepteren van banen.

Eddie kijkt nuchter terug op de academische wereld: intellectueel verrijkend, maar ook beïnvloed door posities en ego’s. Daarna volgt een verrassende wending. Als gepromoveerd arbeidseconoom belandde hij per ongeluk in de boekhandel, eerst om zijn broer te helpen, later als ondernemer. Via zichtbaarheid, groei en de overname van boekhandel Brouwer ontstond Meck&Holt, een vaste waarde in Amsterdam Nieuw-West. Tot zijn 75e hield hij die plek overeind. Twee reddingsplannen kwamen uiteindelijk niet van de grond, en daarmee eindigde ook dit hoofdstuk.

Fijn dat je luistert naar Pensionando!

email: patrickoudijk@me.com

“Je bent niet groter dan een ander, maar ook niet kleiner.”

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door dakzaken

Frans Urban werd geboren in Leiden, als zoon van een hardwerkend banketbakker gezin waarin zelfstandigheid vanzelfsprekend was. Zijn ouders waren bijna altijd aan het werk en dus leerden de kinderen al vroeg zelf hun weg te vinden: boodschappen doen, meehelpen in de winkel, verantwoordelijkheid nemen. Orde, respect en doen wat nodig is – dat kreeg hij letterlijk met de paplepel mee. Het maakte hem tot iemand die kan organiseren, sturen, plannen en tegelijk oog houdt voor de mensen om hem heen.

Zijn jeugd bracht hem van Leiden naar Noordwijk en later naar Den Haag. Telkens opnieuw moest hij zijn plek vinden in nieuwe sociale omgevingen. Het werd een periode waarin hij leerde observeren, reflecteren, afstand nemen wanneer nodig, en inschatten wat de dynamiek van een groep vraagt. Dat vermogen – sympathiek, scherp en sociaal tegelijk – zou hem zijn hele leven blijven helpen.

Na de middelbare school koos Frans voor geneeskunde aan de UvA. Maar na drie jaar, kwam er een verrassende wending: hij belandde in de klassieke balletopleiding bij Lucia Marthas. Vier jaar lang stond hij in de studio’s, leerde hij technieken, ontwikkelde muzikaliteit en lichaamsbeheersing. Hij gaf les in jazzballet en aerobics. Toch keerde hij uiteindelijk terug naar zijn studie geneeskunde en maakte deze af.

Frans koos daarna bewust voor de bedrijfsgezondheidszorg, eerst bij de Arbo Unie en later bij het UMC Utrecht, waar hij manager werd van de Arbo- en Milieudienst en onderdeel van het managementteam van P&O. Daar werd hij een warm pleitbezorger voor, wat later bekend werd als, positieve gezondheid. Niet alleen het lichaam, maar ook gedrag, zingeving, balans en veerkracht maken iemand gezond – een visie die Frans al lang intuïtief had.

Wat hem kenmerkt is zijn vermogen om te verbinden, zijn besef dat je nooit groter bent dan een ander maar ook nooit kleiner, en zijn gevoel voor timing: weten wanneer je moet stoppen, ruimte laten voor opvolgers, en jezelf beschermen voordat je opbrandt.

Na zijn pensioen nam hij twee jaar bewust afstand, maar toen de Molen van Sloten hem vroeg om te helpen, stapte hij erin. Uiteindelijk was hij zes jaar lang voorzitter. Met tachtig vrijwilligers loodste hij de molen door corona, financiële uitdagingen, een nieuwe inrichting en het veiligstellen van een structurele subsidie. Het was opnieuw verantwoordelijkheid nemen, maar altijd met het gevoel: dit moeten we met elkaar doen.

Tien kernachtige, heldere en typerende uitspraken van Frans:

1. “Weerstanden zijn er om overwonnen te worden.”

2. “Ik ben een optimist; ik zie het glas altijd halfvol.”

3. “Zelfstandigheid kreeg ik met de paplepel ingegoten.”

4. “Ik heb geleerd dat je niet groter bent dan een ander, maar ook niet kleiner.”

5. “Als iets niet goed voelt, trek ik me terug voordat het mij kost.”

6. “Je moet niet in hokjes denken; je moet verbinden en achter de dingen kijken.”

7. “Dit is wat ik eigenlijk altijd al deed: de mens zien als geheel.”

8. “Mijn leven is een aaneenschakeling van toevalligheden – maar misschien is dat toch iets hogers.”

9. “Ik kan heel vrolijk zijn, maar ik kan er ook boven hangen en analyseren wat er gebeurt.”.

10. “Als je verantwoordelijkheid neemt, moet je het ook samen oplossen.”

Maak kennis met Frans Urban: een regelaar, een verbinder, een waarnemer, iemand die verantwoordelijkheid neemt en tegelijk trouw blijft aan zichzelf.

Fijn dat je luistert naar Pensionado.

Email: patrickoudijk@me.com

75 tot 90 procent van Communicatie is Non Verbaal

Mijn gast: Marjan Borsjes.

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door Dakzaken.nl

Marjan Borsjes (1957) groeide op in Heiloo in een warm sociaal-democratisch gezin. Haar vader was wethouder en locoburgemeester voor de PvdA; haar moeder was creatief, werkte bij een textielbedrijf en deed later vrijwilligerswerk. Solidariteit, cultuur en internationale verbondenheid waren vanzelfsprekend in haar opvoeding.

Na haar studie andragologie aan de Universiteit van Amsterdam werkte ze als handelingsonderzoeker aan de Vrije Universiteit, waar ze methodieken ontwikkelde voor jongerenwerk en emancipatieprojecten. Ze was betrokken bij vrouwenstudies en de tweede feministische golf. Het denken van Marx, Feuerbach en humanistische filosofie beïnvloedden haar blijvend: de mens wordt gevormd door zijn maatschappelijke omgeving.

Uit haar sociale betrokkenheid groeide haar werk als fotograaf. Ze noemt zichzelf een sociale fotograaf met een interculturele missie. Engagement en esthetiek gaan bij haar hand in hand. Haar fotografie documenteert menselijke verbinding, diversiteit en schoonheid zonder stereotypen. Ze fotografeert vooral gewone mensen — niet de beroemdheden, maar de onbekenden die karakter uitstralen. Haar levensfilosofie: netwerken en het benutten van "Cosmic Clicks"

Ontwikkeling en stijl

• Haar eerste boek Honderd gezichten van de peetvader van Provo (Huib Bronkhorst) legde de basis voor haar artistieke signatuur.

• Daarna volgden o.a. New Camouflage (over straatkleding in Europa), Intercultureel pionieren en Wereldburgers onderweg (2024).

• De rode draad: “Cosmic Click®️” voor foto en videoproducten — en ook voor toevallige, betekenisvolle ontmoetingen tussen mensen.

• Ze ziet fotografie als een vorm van timing, intuïtie en liefde

Marjan was initiatiefnemer van de Eerste Amsterdamse Nationaliteitendag – Wereldburgers van Amsterdam(2010), waarbij bijna alle nationaliteiten van de stad samenkwamen. Dit project ziet ze als haar levenswerk in het verbinden van culturen. Ze was tevens mede-initiatiefnemer van het Amsterdamse Vredespleintje.

Persoonlijkheid en drijfveren

Marjan is nieuwsgierig, maar noemt zichzelf eerder een “ontdekker” dan een onderzoeker. Ze heeft een sterk netwerkgevoel, een open houding en gelooft in de intelligentie van de kosmos. Ze noemt zichzelf vitaal en experimenteel, maar ook bescheiden. Marjan is initiatiefrijk en voelt zich een actie-onderzoeker in hart en nieren. Een innovator.

Haar feminisme uit zich niet in slogans, maar in vrouwvriendelijke keuzes en een houding van kracht, gelijkwaardigheid en empathie.

Naast fotografie speelt muziek een grote rol: ze zingt, speelt saxofoon en trad op tijdens het Ouderensongfestival. Ook beweging, voeding en vitaliteit zijn voor haar belangrijk: “De mens is wat hij eet.”

Als oudere ziet ze het leven als een continuüm waarin leren, ontdekken en delen nooit ophouden.

Toekomstvisie

Ze wil blijven fotograferen, exposeren, schrijven en kennis delen. In haar werk en leven streeft ze naar minder individualisme, meer collectiviteit — zoals in de ruilvereniging NOPPES, waar diensten en goederen worden uitgewisseld. Ze gelooft dat interculturele verbondenheid essentieel is voor een vreedzame samenleving.  

Uitspraken van Marjan Borsjes

 “Ik geloof in de intelligentie van de kosmos.”

 “Engagement en schoonheid gaan bij mij hand in hand.”

 “Ik heb een voortdurende motivatie om culturele verschillen te overstijgen.”

 “De mens is wat hij eet.”

 “Ik vind elk mens mooi (uiterlijk).”

“Ik ben omdat wij zijn, en wij zijn omdat de aarde is.”

 “Je kunt veel leren van mensen uit andere landen.”

 “Ouderdom is geen ziekte – het leven is een continuum.”

 “Geloof in jezelf en wees vriendelijk voor de wereld.”

Fijn dat je luistert naar Pensionado.

Email: patrickoudijk@me.com

"Durf afscheid te nemen van rollen die je niet meer passen, zoek zingeving in maatschappelijke bijdragen, zoals bij woningbouw of zorg en reflecteer bewust op je leven: "Ben ik dit nog wel?" 

Hans Amman groeide op in Amsterdam-West, in een buurt waar saamhorigheid vanzelfsprekend was. Hij woonde in een portiekwoning tussen Indische en Nederlandse gezinnen, en beleefde zijn jeugd tussen spelende kinderen en de geur van straatvoetbal. Zijn vader, een slijter bij Gall & Gall, en zijn sociaal-democratisch ingestelde moeder voedden hem op met een helder moreel kompas: maak iets van je leven, en kijk om naar anderen.

Toch begon zijn schoolcarrière allesbehalve glorieus. Hij kreeg een LTS-advies, ging uiteindelijk naar de MAVO, en zat lange tijd in de onderste regionen van de ‘pikorde’. Hans was geen uitblinker, niet sportief, en voelde zich geregeld een buitenstaander. Juist door die positie ontwikkelde hij zijn talent om goed te luisteren, verbanden te zien en anderen ruimte te geven – kwaliteiten die later essentieel zouden blijken in zijn bestuurlijke werk.

Pas na jaren van zoeken en twijfelen vond Hans zijn plek op de universiteit, waar hij uiteindelijk promoveerde in de economie. Hij raakte gefascineerd door de schoonheid van wiskundige modellen en het ordenen van complexe systemen. Maar de grootste les kwam pas later: analytisch denken is niet genoeg. In de echte wereld draait het om mensen, belangen, percepties en draagvlak.

Als bestuurder aan universiteiten als de UvA, UU en later ook bij NWO, leerde hij balanceren tussen harde cijfers en zachte krachten. Hij stond bekend als een efficiënte saneerder, maar ook als iemand die rechtvaardigheid vooropstelde en altijd zocht naar menselijke maat. De Maagdenhuisbezetting was voor hem een keerpunt. Daar merkte hij hoe botsend de binnenwereld van een organisatie kan zijn met de buitenwereld van beeldvorming en media. Hij besloot: dit wil ik niet meer. Als bestuurder wil ik bijdragen, niet optreden in een theater van percepties.

In zijn persoonlijke leven koos Hans bewust voor betrokken vaderschap. Hij kreeg zijn dochters op latere leeftijd en nam het ouderschap serieus. De prijs die hij betaalde voor zijn werk zat meer in zijn gezondheid dan in zijn gezin: roofbouw, stress, te weinig rust. Karate hielp hem balans te vinden. Niet om te vechten, maar om confrontatie te begrijpen en om te leren omgaan met agressie – van anderen én zichzelf. Het gaf hem rust, zelfvertrouwen en fysieke controle.

Ook buiten de universiteit blijft Hans actief. Hij zet zich in voor woningcorporaties in wijken waar hij ooit zelf opgroeide. Hij weet hoe belangrijk sociale structuren zijn, hoe veel complexer de uitdagingen nu zijn – en hoe waardevol lokale kennis is. Daarnaast is hij toezichthouder in de zorg, bij organisaties die werken met mensen met meervoudige beperkingen. Daar komt hij de grenzen van maakbaarheid tegen. En dat maakt hem nederig.

Hans gelooft niet in grootse antwoorden, maar in bewuste keuzes. In goed kijken, goed luisteren, en rechtvaardig handelen. Zijn levenshouding is doordrenkt van nuchterheid en zelfreflectie. Spiritualiteit? Niet in religieuze zin, maar wel in het besef van breekbaarheid, toeval en het belang van het hier en nu.

Zijn advies aan jongeren? “Laat je niet ontmoedigen door een trage start. Twijfel is normaal. Wat je doet, weegt zwaarder dan wat je zegt.” En aan gepensioneerden: “Blijf van waarde. Geef terug aan de samenleving. En als je voelt dat je werk niet meer past bij wie je bent – durf dan te stoppen.”

Hans Amman is geen man van grote woorden, maar van doordacht handelen. Een stille vechter, een analyticus met een warm hart, die pas laat besefte dat hij het écht kon – en sindsdien met volle overtuiging zijn rol heeft gespeeld.

Fijn dat je luistert naar Pensionado.

Email:patrickoudijk@me.com

Een leven in dienst van nieuwsgierigheid, verbinding en ontwikkeling 

Mijn gast Antoon Duinker.  Zijn lijfspreuk op: “Trust is a must.” Vertrouwen, stelt hij, moet niet verdiend worden maar gegeven worden — als een vanzelfsprekend uitgangspunt in menselijke relaties. Dit thema blijkt als een rode draad door zijn leven te lopen.

Antoon groeit op in Amsterdam-Oost, in een warm Brabants-Amsterdams gezin. Zijn jeugd wordt getekend door speelsheid, nieuwsgierigheid en een vroege liefde voor verbinding met anderen. Hij herinnert zich hoe hij zich als kind verzette tegen autoritaire structuren, zich niet liet knechten door bazige klasgenootjes of rigide schoolmeesters. Zijn eerste levensles: conformeer je niet aan macht om de macht, maar zoek je eigen pad, en sta daarvoor.

De zachte kracht van discipline en dualiteit

Op jonge leeftijd komt Antoon in dienst van de Belastingdienst terecht — niet uit roeping, maar uit pragmatisme. Wat begint als een bijbaan op zijn zestiende, ontwikkelt zich onder invloed van persoonlijke verantwoordelijkheid, liefde en volwassenwording tot een indrukwekkende loopbaan. Hij volgt opleidingen, ontdekt via zijwegen als etaleren en decoreren zijn creativiteit, maar vindt zijn professionele bedding in de combinatie van automatisering, organisatiekunde en mensenwerk.

De dualiteit die zijn jeugd kenmerkte — een militaire vader en een warme, bourgondische moeder — vertaalt zich later in zijn vermogen om soepel te schakelen tussen systemen en mensen, regels en relaties, structuur en sensitiviteit. Zijn levenshouding: leer de regels kennen, maar laat ze niet alles bepalen.

Leren als levenshouding

Antoon ontwikkelt zich in de jaren zeventig en tachtig als organisatieadviseur en docent, terwijl hij thuis een jong gezin runt. Zijn avonduren zijn gevuld met studies: pedagogiek, andragologie, organisatiekunde. Hij studeert af met een onderzoek naar subculturen binnen de Belastingdienst, onder de veelzeggende titel: “Waarom een kameel geen paard is.” Organisaties, leert hij, zijn geen neutrale systemen maar levende gemeenschappen, gevormd door mensen, waarden, belangen en gewoonten.

De macht van de macht — en het effect op mensen

Een sleutelmoment is zijn kennismaking met Manfred Kets de Vries, die hem leert dat niet alleen structuren en processen belangrijk zijn, maar ook de persoonlijke psychologie van leiders. De ‘gekte van de baas’, zoals Antoon het noemt, heeft een diepgaand effect op het gedrag van mensen in organisaties. Dit besef raakt hem in zijn kern: mensen passen zich eerder aan aan de macht, dan dat ze zich autonoom gedragen.

Zijn conclusie: wil je veranderen, begin dan met inzicht in de dynamiek van macht en adaptatie. Geef ruimte aan de veelstemmigheid in mensen — een inzicht dat hij verdiept in zijn opleiding tot coach en supervisor. Zijn advies: leer luisteren naar de onderstromen in mensen en organisaties. Daar zit de ware motor van ontwikkeling.

Leidinggeven als faciliteren van professionaliteit

Als directeur HRM bij de Belastingdienst, en later als stadsdeelsecretaris en directeur belastingen bij de gemeente Amsterdam, leeft hij deze inzichten uit. Hij geeft mensen ruimte om hun vak met trots en eigenaarschap uit te voeren. Zijn leiderschap is niet controlerend, maar faciliterend. Zijn adagium: “De kunst van leidinggeven is mensen hun werk goed laten doen.”

Een van zijn innovatieve ideeën als stadsdeelsecretaris: het rouleren van de vergaderplek en het voorzitterschap binnen het MT. Zo doorbreekt hij de traditionele machtsverhoudingen, en vergroot hij eigenaarschap, betrokkenheid en vertrouwen. Democratisering van besluitvorming begint, volgens Antoon, met fysieke nabijheid en symbolische gelijkwaardigheid.

Onderwijs en coaching: een roeping naast de carrière

Bijzonder is zijn lange loopbaan als docent — dertig jaar lang doceert hij pedagogiek, begeleidt hij studenten en traint hij professionals. Wat begint als kennisoverdracht, ontwikkelt zich tot diepgaande persoonlijke begeleiding. Zijn motto: “Aandacht is vitamine A.” Gezien worden is essentieel voor persoonlijke groei, of je nu student bent, werknemer of leidinggevende.

In zijn coaching past hij methodes als voice dialogue en provocatieve coaching toe, met als doel mensen te helpen hun eigen stem (terug) te vinden in complexe werk- en levenssituaties. Zijn kleine, maar invloedrijke boekje over professioneel reflecteren onderstreept zijn overtuiging dat diepe, persoonlijke reflectie dé sleutel is tot professioneel vakmanschap.

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Email: patrickoudijk@me.com

"Gebruik je talent, maar wees er niet trots op. Het is geen verdienste. Het is een plicht."............

Jean Tillie groeide op in een flat aan de rand van Maastricht, in de wijk Nazareth. De snelweg A2 zoemde op de achtergrond, en de tribunes van MVV lagen in het zicht. Hij was enig kind, zoon van een treindienstleider bij de NS, en groeide op in een stil huis, met een moeder die veel televisiekeek en een vader die ploegendiensten draaide. In die stilte ontwikkelde zich een scherpe geest, een jongetje dat goed kon leren en doorhad dat hij anders was.

Die andersheid bracht hem soms in een isolement. Hij werd gepest, tot hij op een dag terugsloeg. Het was een vormende ervaring. “Afbreken kunnen we allemaal,” zou hij later zeggen, “maar opbouwen – dát is moeilijk.”

Zijn eerste confrontatie met onrechtvaardigheid kwam via zijn grootvader, rangeerder bij de Spoorwegen. “De Partij van de Arbeid verraadt de arbeidersklasse,” zei opa toen. Jean was een jaar of elf. Het was het begin van een politiek bewustzijn dat zich zou verdiepen, verzetten en vormen.

Op de middelbare school werd hij radicaler. Hij verzette zich tegen regels, tegen onrecht, tegen gezag dat niet rechtvaardig voelde. Samen met een paar medescholieren gaf hij het anarchistisch pamflet Het Zwarte Lampje uit, tot ergernis van de schoolleiding. Later, in Amsterdam, sloot hij zich aan bij de kraakbeweging, gooide een rookbom bij de inhuldiging van Beatrix, en belandde tweemaal in de gevangenis. Eén keer zat hij met een drievoudig moordenaar in de luchtkooi. “Toen begon mijn deradicaliseren,” zegt hij. “Ik zag dat de beweging kleiner werd, maar ook gewelddadiger en besefte “dit leidt nergens toe.”

De rebel zette zijn gitaar aan de kant – een ander pijnlijk moment. Als jongen speelde hij op conservatoriumniveau, maar toen hij faalde op een toelatingstoets, liet hij de gitaar twee jaar onaangeroerd. “Dat is misschien wel de grootste fout uit mijn leven geweest.” Een les die bleef hangen: niet stoppen bij tegenslag. Doorgaan.

Toen hij vader werd op zijn 24e veranderde er iets. Hij studeerde af in de politicologie en promoveerde op de ‘stemkans vraag’ – een verfijnde manier om politieke voorkeur te meten. Onderzoek werd zijn nieuwe vorm van engagement. Geen slogans meer op muren, maar theorieën, data, nuance. In Amsterdam onderzocht hij samen met Meindert Venema politieke participatie onder migranten. Ze ontdekten iets belangrijks: hoe meer een gemeenschap intern verbonden is, hoe groter de participatie in de samenleving. Zelforganisatie bleek essentieel voor burgerschap.

Zijn onderzoek vond internationaal weerklank, maar hij koos ervoor om zijn academische carrière te verruilen voor een bestuursfunctie aan de Hogeschool van Amsterdam. Niet als stap terug, maar als bewuste keuze: “Ik ben een eerste generatie student. De HvA is een emancipatiemachine – en daar wilde ik bij horen.”

Als decaan maakte hij van de HvA een kennispartner in de stad. Met buurtcampussen, praktijkgericht onderzoek en verbindingen met wijken en bibliotheken gaf hij vorm aan een instelling die middenin de samenleving staat. Een universiteit is belangrijk, maar een hogeschool verandert levens. En dát was zijn missie.

Tot op de dag van vandaag is Tillie een bescheiden man. Ego interesseert hem niet. "Iedereen in een organisatie is evenveel waard – van de portier tot de hoogleraar." Zijn levensmotto is eenvoudig: "Gebruik je talent, maar wees er niet trots op. Het is geen verdienste. Het is een plicht."

Zijn allergie voor autoritair denken is gebleven. Zowel links als rechts-extremisme, zegt hij, delen dezelfde structuur: ze kennen slechts één waarheid, sluiten communicatie uit, creëren wij-zij-denken. “De democratie,” zegt hij, “moet sterk genoeg zijn om radicalisme te kunnen verdragen.” Maar ook: “De grootste vaardigheid die we moeten leren is luisteren. Echte, diepe aandacht. Daar begint het.”

Jean Tillie is gestopt als decaan, maar zijn werk leeft voort. In studenten die leren reflecteren. In docenten die ruimte krijgen. In wijken die meebouwen aan kennis. En in de man die hij elke dag in de spiegel ziet. "Zolang die tevreden kijkt," zegt hij, "dan weet ik dat ik mijn werk goed gedaan heb."

Dreigt je iets te vinden of een mening te willen geven? Overweeg nog even of je niet eerst een vraag hebt of een boek wilt lezen of een documentaire moet kijken......

Wat gebeurt er met iemand die al op jonge leeftijd wordt gedreven door een diep gevoel voor rechtvaardigheid? Die als kind weigerde iemand over te slaan in zijn gebed, omdat iedereen telt? In deze aflevering van Pensionado maken we kennis met Taco Ruigraver, een man voor wie maatschappelijke betrokkenheid geen slogan is, maar een manier van leven.

Taco groeide op in een gereformeerd gezin in de Haarlemmermeer, ontdekte zijn homoseksualiteit op jonge leeftijd in een omgeving waar dat niet bespreekbaar was, en ontwikkelde al vroeg een afkeer van onrecht en ongelijkheid. Zijn loopbaan begon in de psychiatrische zorg, maar hij vond daar niet de ruimte om het verschil te maken dat hij voor ogen had.

Hij stapte over naar communicatie en activisme – werkte voor Amnesty, werd directeur van Stichting de Vrolijkheid voor kinderen in AZC’s, leidde het Movies That Matter festival, en werd uiteindelijk... voedselbosboer.

Wat drijft iemand om telkens opnieuw te kiezen voor betekenis. Hoe balanceer je idealisme met realiteitszin? En hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld die soms moedeloos maakt?

Taco spreekt met humor, zelfreflectie en scherpe inzichten over:

• zijn strijd voor erkenning – en waarom dat woord belangrijker is dan goedkeuring,

• zijn liefde-haatverhouding met het geloof en hoe God ‘afwezig’ werd,

• zijn ongemak over zijn eigen privileges en hoe hij daarmee omgaat,

• het voedselbos als zijn persoonlijke vorm van micro-activisme,

• en waarom hij géén lintje wil, maar anderen het wél gunt.

Een aflevering over loslaten, opnieuw beginnen en trouw blijven aan het kind dat ooit op zoek was naar zingeving. Ontwapenend eerlijk. Bescheiden. En precies daarom zo inspirerend.

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email: patrickoudijk@me.com

Zodra je iets vindt dat je raakt — ga ervoor, met alles wat je hebt.”

Hugh Keasberry (1951) werd geboren in Indonesië, als kind van een ondernemende vader en een zorgzame moeder. Zijn vader, werkzaam als distributeur van Hollywoodfilms in de Indische archipel, werkte voor het Amerikaanse bedrijf Frieder Films en wist de westerse cinema diep door te laten dringen in het culturele leven van Indonesië. Hugh groeide op tussen filmspoelen en verhalen, in een relatief beschermde omgeving, terwijl buiten de politieke onrust toenam.

De eerste jaren in Nederland waren onrustig. Het gezin verhuisde van Budel naar pensions in Dordrecht en Amsterdam. Hugh kwam als Indisch jongetje met zwarte krullen in een omgeving waar hij zich duidelijk “anders” voelde. Op school wisselde hij vaak van klas en ontwikkelde hij een ernstig spraakgebrek. De mismatch in schoolniveaus maakte hem onzeker. Hij dook voor spreekbeurten weg, worstelde met faalangst, en kreeg pas veel later hulp via logopedie. Toch was het thuis liefdevol: zijn ouders lieten hem uitpraten, hoelang het ook duurde, en gaven hem het vertrouwen dat hij zichzelf zou vinden.

Toen Hugh zijn vrouw Myrna ontmoette — op een dorpsfeest via haar broer — veranderde zijn leven voorgoed. Zij zag in hem het potentieel van een academicus en moedigde hem aan door te studeren, zelfs toen hij zich na zijn HTS-diploma in een emotioneel zware periode bevond na het overlijden van zijn vader. Mede dankzij haar overtuiging ging hij naar de Technische Universiteit Delft.

Terugkijkend zegt hij: “Ik ben een laatbloeier, maar alles wat ik heb bereikt, komt voort uit doorzetten, leren, en nieuwsgierig blijven.” Op de vraag wat hij zijn jongere zelf zou adviseren, antwoordt hij: “Ik wist toen niet wat mijn passie was. Maar één ding weet ik wel: zodra je iets vindt dat je raakt — ga ervoor, met alles wat je hebt.”

Fijn dat je luistert naar pensionado.

Email: patrickoudijk@me.com

tel: 06-53895740

Het is Onrustig aan de Zijlijn........

Dick Scherjon is te gast in de podcast "Pensionado" en bespreekt uitgebreid zijn ervaringen en inzichten over het pensioenleven, maatschappelijke betrokkenheid, vrijwilligerswerk en persoonlijke ontwikkeling.

Hij benadrukt het belang van betrokkenheid bij maatschappelijke gebeurtenissen na pensionering: "Het is onrustig langs de zijlijn. Je blijft altijd betrokken bij de dingen die gebeuren." Volgens hem stopt het denken en betrokken zijn niet zodra je gepensioneerd bent.

Op professioneel vlak heeft hij ervaring opgedaan in verschillende functies, onder andere bij de Rabobank, KPMG en Defensie. Hij deelt openlijk hoe sommige projecten succesvol waren, terwijl andere mislukt zijn. Deze ervaringen hebben hem geleerd om met tegenslagen om te gaan en steeds opnieuw de juiste timing en omstandigheden te zoeken.

Scherjon deelt dat hij door zijn werk en nevenactiviteiten altijd nieuwe richtingen en mogelijkheden heeft ontdekt: "Wat je erbij doet, is eigenlijk de kracht waarin je zit." De activiteiten die je vrijwillig kiest, geven volgens hem richting en openen deuren naar nieuwe mogelijkheden.

Scherjon is een sterke voorstander van het werken met complementaire talenten in een team, waarbij het essentieel is om ruimte te geven aan de talenten van anderen. "Het enige wat je moet doen, is de talenten van andere mensen naar voren laten komen," stelt hij.

Hij pleit daarnaast voor meer maatschappelijke participatie en vrijwillige betrokkenheid binnen organisaties zoals Defensie. Volgens Scherjon moet Defensie gedragen worden door de gehele samenleving en niet uitsluitend bestaan uit beroepsmilitairen. Dit noemt hij de adoptieve krijgsmacht, waarbij burgers parttime betrokken raken bij Defensie.

Ook in andere maatschappelijke situaties, zoals bij crises of natuurrampen, ziet hij het belang van vrijwilligers die verantwoordelijkheid nemen. Voorbeelden hiervan zijn de opvang van Oekraïense vluchtelingen en de hulpverlening tijdens de overstromingen in Limburg.

Scherjon gelooft sterk dat mensen de ruimte moeten krijgen om fouten te maken en daarvan te leren om persoonlijke groei te stimuleren. Hij concludeert met het belang van vertrouwen en openheid binnen teams, en hoe essentieel het is om initiatief te nemen en verantwoordelijkheid te dragen binnen de maatschappij

"Leer om los te laten wat je niet kunt veranderen en richt je energie op waar je wel invloed op hebt............."

Deze aflevering praat ik met Ron Steenkist, een ervaren tandarts én bevlogen businessmentor. Ron deelt zijn unieke visie waarbij niet het leven zich moet aanpassen aan de tandartspraktijk, maar juist andersom. Dit principe vormt de kern van zijn succesvolle carrière en biedt een frisse kijk op ondernemerschap in de tandheelkunde.

Ron deelt persoonlijke verhalen uit zijn jeugd in Haarlem, waar hij opgroeide in een veilig gezin met sterke banden met sport. Zijn herinneringen aan belangrijke historische momenten zoals de moord op Kennedy en de Zesdaagse Oorlog geven een bijzondere inkijk in hoe sociale gebeurtenissen en de verzuilde samenleving hem vormden. Deze ervaringen leerden hem respect en tolerantie voor verschillende achtergronden en overtuigingen.

Het gesprek gaat ook diep in op een zeer impactvolle gebeurtenis: het overlijden van zijn eerste vrouw Elly aan de ziekte van Kahler. Ron deelt openhartig hoe deze gebeurtenis zijn kijk op het leven en spiritualiteit drastisch veranderde. Hij vertelt over zijn kennismaking met spirituele denkers zoals Tony Robbins en Deepak Chopra, die hem hielpen een positieve en accepterende levenshouding te ontwikkelen.

Daarnaast bespreekt Ron de essentiële rol van goed leiderschap en teamwork binnen zijn praktijk, benadrukkend dat succes alleen mogelijk is wanneer alle teamleden duidelijk weten wat er van hen verwacht wordt. Zijn filosofie is eenvoudig maar krachtig: zorg ervoor dat mensen altijd met een lach vertrekken en investeer tijd in wat écht belangrijk is.

Deze aflevering biedt waardevolle lessen voor zowel ondernemers als iedereen die op zoek is naar meer balans, structuur en verdieping in het leven.

Luister mee naar Ron Steenkist – een man die niet alleen met passie vertelt over zijn vak, maar ook de kunst beheerst om zijn persoonlijke groei en zakelijke succes perfect in balans te brengen.

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Email: patrickoudijk@me.com

Pensioen? Ga goed bij jezelf te rade. Welke dingen zou jij eigenlijk heel graag willen doen in je leven nog? Onbereikbaar? Nou vind dan op creatieve wijze wegen om er toch iets mee te doen........!

In deze bijzondere 33ste aflevering van Pensionado neemt Brede  ons mee in zijn fascinerende levensverhaal. Geboren kort na de oorlog (1946) in het winderig Den Helder, groeide Brede op in een omgeving die hem zowel vrijheid als bewustzijn gaf van de tegenstellingen van het leven. Brede, filosoof, socioloog en politicoloog, reflecteert op zijn nieuwsgierigheid, zijn liefde voor natuur en cultuur, en hoe dit zijn leven heeft gevormd. Zijn jeugd werd gekenmerkt door intense ervaringen, zoals het moment waarop hij plotseling kon lezen, geïnspireerd door de verhalen uit Zuid-Afrika, en het besef dat zekerheden illusies zijn na het lezen van Don Quichot.

Wij praten onder andere over:

• Het plotseling leren lezen dankzij een boek over Zuid-Afrika, wat zijn blijvende interesse in andere culturen en verhalen wekte.

• Het lezen van Don Quichot, wat leidde tot zijn levenslange scepticisme tegenover absolute zekerheden.

• De botsing met zijn vader over zijn droom om architect te worden, een moment van grote persoonlijke ontwikkeling en zelfreflectie.

• De verhuizing naar Curaçao, waar hij een nieuwe culturele omgeving ontdekte en waarin hij zichzelf sterk ontwikkelde.

• Zijn voortdurende fascinatie voor natuur en filosofie, wat hem tot een kritisch denker en nieuwsgierige observator heeft gemaakt.

Brede beschrijft zichzelf als een buitenstaander, een nieuwsgierige observator die nooit volledig opgaat in één cultuur, maar juist daardoor de vrijheid behoudt om kritisch en analytisch naar de wereld te kijken. Hij vertelt openhartig over zijn conflicten, zoals met zijn vader over zijn droom om architect te worden, en hoe dit hem uiteindelijk leidde naar een brede interesse in filosofie, sociologie en literatuur.

Brede deelt zijn diepgewortelde overtuiging dat het leven een prachtige en tegelijk tragische ervaring is, waarin kunst en cultuur essentiële rollen spelen om het te begrijpen en waarderen. Deze aflevering zit vol inzichten, persoonlijke reflecties en subtiele adviezen over het belang van kritisch denken, nieuwsgierigheid en het openstaan voor verrassingen in het leven.

Luister naar het inspirerende verhaal van een man die altijd nieuwsgierig is gebleven, intens leeft, observeert en voortdurend zoekt naar verbinding met de wereld om hem heen.

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Email: patrickoudijk@me.com

Ik ga iets anders doen. Maar hoe ga je dat nou invullen? En dat is iets waar je echt tijdig over na moet denken…….

René de Vos is een gepensioneerde Certified Facility Manager (RCFM) die een lange carrière heeft gehad binnen de facilitaire dienstverlening en publieke-private samenwerkingen (PPS). Hij was betrokken bij grootschalige projecten zoals de Kromhoutkazerne in Utrecht, het ministerie van Financiën en het RIVM. Daarnaast heeft hij gewerkt bij organisaties zoals Structon en BAM.

Geboren op Aruba in 1957, kwam hij als kind naar Nederland. Hij groeide op in een strikte en gestructureerde omgeving waarin respect voor gezag een belangrijke rol speelde. Zijn jeugd kenmerkte zich door een avontuurlijke instelling: hij was een ondernemend kind dat graag buiten speelde en later een passie ontwikkelde voor zeilen en scouting.

Zijn loopbaan begon in verschillende sectoren, waaronder de politie, maar uiteindelijk vond hij zijn roeping in de facilitaire dienstverlening, waar hij zich ontwikkelde tot een leider die innovatie en samenwerking stimuleerde. Hij benadrukt het belang van verbinding tussen mensen in een werkomgeving en vindt dat gebouwen pas echt betekenis krijgen door de mensen die erin functioneren.

Na zijn pensioen bleef hij actief, onder andere als docent bij de Hanzehogeschool, waar hij studenten inspireerde met zijn praktijkervaring. Ook heeft hij een bestuursfunctie in een Volkswagen Kever-club, waarmee hij evenementen organiseert.

René de Vos is een man met een rijke loopbaan, sterke meningen over leiderschap en werkethiek, en een groeiend besef van de waarde van balans en familie. Zijn verhaal is een mix van vastberadenheid, leren door ervaring, en de zoektocht naar betekenis na pensionering.

Fijn dat je luistert naar Pensionado

patrickoudijk@me.com

📢 Luister nu naar de inspirerende levensreis van Dirk Swagerman! 🎙️✨

Dirk Swagerman heeft een indrukwekkend en ongebruikelijk levenspad bewandeld. Opgegroeid in een moeilijk gezin in Amsterdam-Zuid, met een afwezige vader en neurotische moeder. Door deze gespannen thuissituatie, zocht hij al op jonge leeftijd de straat op om te ontsnappen. Als kind werd hij een "straatschoffie", die later zijn toevlucht zocht in een manege in Amstelveen. Zijn schoolcarrière begon bescheiden op de LTS, waarna hij via een experimentele HAVO en HBS een indrukwekkende academische route aflegde. 

Zijn doorzettingsvermogen bracht hem naar de Universiteit van Amsterdam, waar hij Algemene Politieke en Sociale Wetenschappen studeerde. Hij combineerde studie met werk en zette zijn tanden in het academische leven. Een unieke kans bracht hem naar de Verenigde Staten, waar hij een MBA behaalde. Terug in Nederland werkte hij als organisatieadviseur en werd uiteindelijk hoogleraar. Zijn expertise in bestuurskunde en financiële logistiek werd breed erkend.

Dirk bleef tot op hoge leeftijd actief in het onderwijs, gaf colleges in Groningen, Curaçao en Suriname en bleef nadenken over maatschappelijke ontwikkelingen en de rol van controlefuncties in organisaties. Zijn energie en doorzettingsvermogen zijn kenmerkend voor zijn carrière, waarin hij keer op keer bewees dat vastberadenheid en wilskracht tot grote hoogten kunnen leiden.

Of je nu jong bent en je toekomst nog voor je hebt, of al met pensioen bent en zoekt naar inspiratie en energie om actief te blijven – het verhaal van Dirk motiveert en zet je aan het denken!

Mis deze unieke aflevering niet! 🎧

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email: patrickoudijk@me.com

Pas op Jezelf, Pas op je Dierbaren, Pas op je Naasten...........

Het Fascinerende Levensverhaal van Erwin Arkenbouwt! 🌍✨

In deze aflevering nemen we je mee op een bijzondere reis door het leven van Erwin – een man die zonder strak uitgestippeld plan een indrukwekkende loopbaan en rijke levenservaringen heeft opgebouwd.

📜 Van een bescheiden jongen in Wageningen tot een prominente rol in de juridische wereld, Erwin heeft het allemaal meegemaakt. We duiken in zijn jeugd, zijn liefde voor literatuur en muziek, en hoe hij via een universitaire carrière, de advocatuur en het ministerie van Justitie, zijn sporen naliet in het rechtssysteem.

🇨🇼 Een avontuurlijke wending brengt hem naar de Cariben – als vertegenwoordiger van Nederland op Curaçao en als crisismanager op Sint Maarten na een allesverwoestende orkaan. Hier stond hij midden in de complexe realiteit van armoede, politiek en wederopbouw. Hoe beïnvloedde dit zijn kijk op het Koninkrijk en zijn eigen leven?

💡 Wat drijft Erwin?

Waarom koos hij steeds opnieuw voor een ander pad? Wat is zijn visie op leiderschap, samenwerking en het nemen van verantwoordelijkheid? En welke lessen heeft hij geleerd over veerkracht en betekenisvol werk?

🔊 Luister nu naar een inspirerend en eerlijk gesprek over ambitie, uitdagingen en de onverwachte wendingen van het leven. Een verhaal dat je niet wilt missen........

🎧 Beschikbaar  op Spotify, Apple Podcasts, YouTube en jouw favoriete podcastplatform

Vind de Liefde die Je in Iedereen Ontmoet.........

Hans leeft met Parkinson. Als gevolg daarvan zijn een aantal uitspraken ietwat minder duidelijk.

In deze inspirerende podcast deelt Hans-Emile van Essen zijn indrukwekkende verhaal vol persoonlijke ervaringen, professionele successen en diepgaande levensinzichten. Laat je meenemen door dit unieke gesprek waarin Hans zijn visie op duurzaamheid, leiderschap en spirituele groei op meeslepende wijze vertelt. Hier is een voorproefje van wat je kunt verwachten:

🌟 Persoonlijke achtergrond – Een wonderbaarlijke geboorte en de kracht van zelfontwikkeling

Hans vertelt openhartig hoe zijn vader hem bij de geboorte redde met een gebed. Opgevoed in een omgeving vol intellectuele prikkels, ontwikkelde hij al jong een bijzondere kijk op de wereld.

🎓 Opleiding en carrière – Van roeping tot meester in architectuur

Van een mysterieuze 'innerlijke roeping' om architect te worden tot het behalen van cum laude-afstuderen, Hans beschrijft hoe zijn passie vorm kreeg en hij zijn talenten al op jonge leeftijd ontplooide.

🌍 Professionele successen – Duurzame projecten en wereldwijde impact

Hans stond aan de wieg van grote initiatieven, zoals de oprichting van het World Sustainable Fund en het bijdragen aan de VN-doelstellingen voor duurzame ontwikkeling. 

🕊️ Spirituele ervaringen – Ontmoetingen met het bovennatuurlijke

Hans neemt ons mee in enkele van zijn meest opmerkelijke spirituele ervaringen. Van visioenen waarin hij Jezus ontmoette tot levensherinneringen uit het verre verleden.

💡 Visie op leiderschap en de toekomst – De kracht van zelfsoevereiniteit

Met een krachtige boodschap aan de jeugd pleit Hans voor zelfbeschikking, liefde en verantwoordelijkheid voor de aarde. Zijn ideeën over wereldwijde samenwerking en governance zullen je aan het denken zetten over de toekomst.

✨ Levenslessen en nalatenschap – Een man die leeft met een missie

Hans blikt terug op zijn rijke leven en vertelt hoe hij vrede heeft gevonden met zijn bijdrage aan de mensheid. Zijn inspirerende woorden over liefde en levensgeluk blijven je bij.

Fijn dat je luistert naar Pensionado

patrickoudijk@me.com

Je hoeft niet in een zwart gat te vallen. Bereid je op tijd voor op die onomkeerbare prettige optie...."Pensioen"......

Mijn gast: Edward Nagel, transitiemanager, coach en mentor en auteur van het managementboek “Maandagmorgen staat alles op z’n Kop”

Edward vertelt openhartig over zijn jeugd, die gekenmerkt werd door uitdagingen binnen zijn gezin en fysieke beperkingen, maar die hem tegelijkertijd hebben gevormd tot wie hij nu is.

Ik spreek met hem onder andere over:

Hoe zijn reizen hem zowel professioneel als persoonlijk hebben verrijkt,

Zijn ingrijpende persoonlijke en professionele transitie waarbij hij zichzelf opnieuw moest ontdekken en Hoe dit hem dichter bij zijn gevoelens en kwetsbaarheid bracht

Hoe hij een sterke interesse in mentoring en coaching ontwikkelde

Hoe hij menselijk geluk en welzijn naast technische perfectie integreerde in zijn werk.

En natuurlijk over zijn Levens motto: 'If you move, you learn, you live.'

Kortom we praten over heden, verleden en toekomst

Laat je inspireren door Edward’s verhaal vol wijsheid, kwetsbaarheid en doorzettingsvermogen.

Fijn dat je luistert naar Pensionado! 🎧

Email: patrickoudijk@me.com

Gewoon doorgaan met ademen; Geniet ervan dat je niets meer voor een baas hoeft te doen. En leef je leven en doe vooral de dingen die je daarvoor niet gedaan hebt..........."

Maak kennis met Rolf Matulewicz voormalig ambtenaar van staat en griffier bij de Raad van state, en zijn verhaal van Veerkracht, groei en inspiratie! Een man met een levensverhaal, vol met persoonlijke uitdagingen, transformatie en inspirerende inzichten. ✨

Ik praat met hem onder andere over:

• Zijn jeugd, waarin hij als introvert kind vaak op zichzelf aangewezen was.

• Waarom hij besloot medicijnen achter zich te laten en zich volledig te richten op rechten – en hoe deze keuze uiteindelijk zijn carrière bij de Raad van State vormde.

• Zijn studententijd waar Rolf werd geconfronteerd met keelkanker

• Zijn wilskracht zijn studie voort te zetten en zijn toekomst opnieuw op te bouwen.

En Hoe zijn ervaringen hem hebben gevormd tot de reflectieve en doorzettende persoon die hij vandaag is.

Kortom wij praten over verleden, heden en toekomst….

Fijn dat je luistert naar Pensionado

“ Doe alleen de dingen die je leuk vindt en laat je niets in je schoenen schuiven…..”

In deze aflevering ontmoet ik Kees Wijnen, een man met een veelzijdige achtergrond: werktuigbouwkundige, arbeidspsycholoog en voormalig docent Technische Bedrijfskunde aan de Hogeschool van Amsterdam.

Kees groeide op als zoon van een uitvinder en raakte al op jonge leeftijd gefascineerd door de Hoogovens. Na zijn studie werktuigbouwkunde en militaire diensttijd, trad hij in dienst bij dit bedrijf, waar hij volop kansen kreeg om zichzelf te ontwikkelen.

Maar Kees is méér dan zijn werk: hij was een gepassioneerd badmintontrainer en coach met een unieke kijk op kennisoverdracht, met volop liefde voor Italië, muziek en opera.

We praten onder andere over:

• Hoe zijn diensttijd hem hielp sociale vaardigheden te ontwikkelen.

• De verantwoordelijkheid over het inkoopproces als startende HTS’er.

• Hoe zijn onstuitbare werklust hem bijna te veel werd en hoe de steun van zijn vrouw hem weer in balans bracht.

• Wat maakt een coach echt succesvol?

En natuurlijk ook over zijn huidige passie voor Italië, zijn zangkoor en zijn diepe liefde voor de opera.

Kortom een boeiend gesprek over uitdagingen, groei en genieten van het leven, in al zijn facetten.

Fijn dat je luistert naar Pensionado! 🎧

patrickoudijk@me.com

“Niets doen is Niks, zorg ervoor dat je met dingen bezig bent die je uitdagen “ “Bouwe is Libje”

Jos Paques is oprichter van Paques Holding BV, een toonaangevend internationaal opererend bedrijf van Friese bodem op het gebied van anaerobe waterzuivering en Biogas waarvan de installaties wereldwijd worden ingezet. Hij is winnaar van veel internationale prijzen en onderscheiden met de prestigieuze Hoogewerff Gouden Medaille. Op 63-jarige leeftijd ontvangt Jos het eredoctoraat van de TU Delft.

Ik praat met hem onder andere over:

• Zijn jeugd en hoe hij als 15-jarige in het arbeidsproces terecht kwam.

• Zijn bijzondere vriendschap met Sjoerd Vellinga, Zijn drang naar vrijheid, en het ondernemerschap, dat hem deze mogelijkheid bood.

• Hoe hij via de silobouw terecht kwam in de wereld van Biogas en anaerobe waterzuivering.

• Zijn kijk op internationaal zakendoen en de bedrijfscultuur

• Zijn grote trots, dankbaarheid en liefde voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen

En dat hij zich tot op de dag vandaag zich bezighoudt met technologie en de toepassing daarvan, ten dienste van de samenleving.

Kortom wij praten over verleden, heden en toekomst….

Fijn dat je luistert naar Pensionado.

Email: patrickoudijk@me.com

Onderwijsman Pur Sang, Historicus afgestudeerd aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, Muziekliefhebber, Knutselaar en Sportliefhebber. Voormalig accountmanager en docent communicatie en sales aan de HvA. Een perfectionist met een passie voor de student; hoe deze in beweging te krijgen en een groter zelfvertrouwen te geven. Zijn adagium: “Action speaks louder then words”.

Ik praat met hem onder andere over:

• Zijn behoefte aan meer vaderlijke support tijdens zijn pubertijd.

• Hoe hij dankzij het bijvak Italiaans de studie geschiedenis voltooide..

• Het lesplezier en zijn overtuigingskracht als vwo-leraar in Huizen.

• Zijn talent voor koude acquisitie, accountmanagement en salestrainer.

• Hoe hij met zijn bijzondere communicatievaardigheden zijn studenten op de HvA wist te motiveren

En hoe zich heeft voorbereid op zijn aanstaande pensionering ……en zijn toekomstige activiteiten.

Kortom wij praten over verleden, heden en toekomst….

Fijn dat je luistert naar Pensionado.

Email: patrickoudijk@me.com

"Onderzoek, met alles wat je in het werkende leven heb geleerd, je nieuwe mogelijkheden en stap uit je comfortzone.....

Nico is gepromoveerd Gnatholoog. Medeoprichter en parttime praktiserend tandarts in de Tandartsen Praktijk Qyom, gevestigd in het hart van de Jordaan. Daarnaast is hij samen met zijn levenspartner Willy van der Wind oprichter en eigenaar van het spiritueel- en trainingscentrum “De Hamermolen” in het pittoreske Ugchelen. Nico is eveneens medeauteur van het boek de Winst…..gevende Tandartsenpraktijk en overtuigd voorvechter van een meer holistische benadering en integrale aanpak van het tandartsenvak.

Ik praat met hem onder andere over:

• Zijn jeugd in de ruige Jordaan van de jaren '60

• Hoe hij uiteindelijk zijn spreekangst overwon en omboog naar zijn kracht.

• De bijzondere band met zijn “gulle aimabele” vader en “trotse ”moeder en de impact van haar onvoorwaardelijke steun

• Zijn liefde voor de esthetiek van het tandartsen vak en zijn geloof in persoonlijke groei en innovatie

• Zijn visie op de toekomst, en zijn ambitie om de wereld een stukje mooier te maken

En zijn rotsvaste overtuiging dat er voor hem en zijn levenspartner Willy nog iets bijzonders in het vat zit…

Kortom wij praten over verleden, heden en toekomst…. 

Fijn dat je luistert naar Pensonado.

"Pensionado's ga niet achter de Geraniums zitten, doe alles wat je wilt doen!

Voormalig en bekend gynaecoloog. Rob is gepromoveerd met als specialisatie anticonceptie en reproductieve gezondheid. Hij is auteur van tal van wetenschappelijke publicaties en geniet bekendheid als reviewer en schrijver van artikelen op het gebied van anticonceptie en veilige seks.

Rob plaatste op 1 september 2003, op zijn website het recept voor de morning-after pil, waarmee deze vrij, naar Frans voorbeeld, in Nederland was te verkrijgen. Rob heeft tal van membership-, commissie- en bestuursfuncties in het medisch circuit vervuld. Hij was tot 2018 bestuurslid van de European Society of Contraception and Reproductive Health en tot op de dag vandaag directeur van de Stichting Anticonceptie Nederland,

Ik praat met hem onder andere over:

• Zijn lagereschooltijd en ervaringen als misdienaar,
• Zijn angsten als gevolg van de tweede wereldoorlog…
• Zijn tomeloze nieuwsgierigheid en motivatie voor zijn studiekeuze
• Zijn allergie voor onrechtvaardigheid
• Zijn bewondering, trots en liefde voor zijn beide kinderen

En hoe zijn hernia hem dwong zichzelf opnieuw uit te vinden, en hoe dat leidde tot de succesvolle Stichting Anticonceptie Nederland

Kortom wij praten over verleden, heden en toekomst….

Fijn dat je luistert naar Pensonado.

Email: patrickoudijk@me.com

Tel:06-53895740

"Doe aan Intermediate Fasting, wees trots op je lichaam en blijf zolang mogelijk Fuckable"

Uitvoerend kunstenaar en bedenker en medeoprichter van het Volksoperahuis. Theatermaker, liedjesschrijver, zanger, accordeonist en gitarist. Vertolker van actuele thema’s die in indringende liedjes worden weerspiegeld. Kortom in mijn ogen een artiest van formaat met prachtige liedjes en theaterproducties op zijn naam. Jef werd in 2020 geridderd voor zijn artistieke werken en bijdragen aan de kleinkunst in Nederland.

Ik praat met hem onder andere over:

• Zijn worsteling in zijn jeugd met de religie van zijn vader en moeder en hoe dat zijn persoonlijkheid vormde

• Zijn creatieve proces en zijn fascinatie voor de accordeon

• De verfrissende en verrassende effecten van de samenwerking met jonge artiesten

• Zijn kijk op de wereld en op die van zijn angsten en twijfels

• Zijn liefde voor het verhaal van de sport en zijn kijk op gezond blijven.

En de liefde voor zijn kinderen en kleinkinderen en zijn vurige wens nog dichter bij elkaar te komen….

Kortom wij praten over verleden, heden en toekomst….

Fijn dat je luistert naar Pensonado.

Email: patrickoudijk@me.com

“Berust erin dat je niets meer hoeft, maar blijf initiatieven nemen”

Mijn gast Simone Verscheure Fysiotherapeute en Marketeer. Voormalig docente, studieadviseur en examencommissie voorzitter van de faculteit economie en Business van de HvA. Thans voorzitter en opleider binnen de vereniging van Molenaars. 

Ik praat met haar onder andere over:

En haar omgang met de talloze onderwijs veranderingen en vernieuwingen die zij heeft in al die jaren meegemaakt.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Contact: patrickoudijk@me.com

“Je moet de overeenkomsten vinden om de verschillen te kunnen overbruggen”

Mijn gast Beatrijs van de Bosch geboren en getogen in British Columbia en woont momenteel in Surrey. Beatrijs is oudste in een gezin met 7 kinderen. Zij is voormalig lerares op een lagere school. Momenteel werkt zij nog parttime als invalkracht.

Ik praat met haar onder andere over:

• De motivatie van haar ouders om te kiezen voor Canada

• Het Canada van de jaren 50 en 60.

• Haar rol als oudste dochter in het gezin

• Haar “weg naar” de universiteit in Quebec

• Haar kijk op Nederland

En het belang van bewustwording van diversiteit- en milieu in het onderwijs.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Contact: patrickoudijk@me.com

=======================================================

English version:

My guest today is Beatrijs van de Bosch, born and raised in British Columbia, and currently residing in Surrey. Beatrijs is the eldest of seven children and a former elementary school teacher. She currently works part-time as a substitute teacher. 

In our conversation, we discuss:

• The motivation of her parents to choose Canada

• Canada in the 1950s and 60s

• Her role as the eldest daughter in the family

• Her journey to university in Quebec

• Her perspective on the Netherlands

And the importance of diversity and environmental awareness in education

Welcome to Pensionado,  the podcast where Patrick talks with retirees about memories, experiences, and life lessons. Together, we reflect on both everyday and extraordinary moments from the past and present. Looking ahead to the future is also an important part of our conversations.

Thank you for listening to "The Pensioner!" For questions or contact, send an email to patrickoudijk@me.com.

Let's get started!

Blijf nieuwe dingen doen: ga wandelen, ga sporten, leer nieuwe dingen, blijf bewegen….

Mijn gast Paulien van Gijn, voormalig welzijnswerker, afgestudeerd aan de Creatieve Sociale Academie en thans, tot op de dag van vandaag, professioneel fotograaf. Paulien is geboren in Abadan (in het toenmalige Perzië) en jongste dochter uit een Expat gezin met 4 broers, met liefde voor lange fietstochten en een onbedwingbare drang naar “vrijheid”.

Ik praat met haar onder andere over:

En haar onbedwingbare drang om fietsend steeds weer onderweg te zijn, te blijven ontdekken en vrijheid te ervaren. 

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Contact:patrickoudijk@me.com

Neem de Tijd om “Lekker Thuis” te Komen en Werk aan je Gezondheid.............

Mijn gast Brenda de Jong Andragoloog, voorvechter van de vrouwenemancipatie, voormalig hoofd doelgroepen beleid binnen de vakbeweging FNV en tot op de dag vandaag onderneemster. Oudste dochter uit een diplomaten gezin, die tot haar twaalfde jaar buiten Nederland, in verschillende landen over de gehele wereld verbleef. 

Ik praat met haar onder andere over:

En haar overtuiging dat het “maatschappelijk bestel” moet veranderen, en de noodzaak van binnen en buiten parlementaire samenwerking daarvoor…..

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Contact:patrickoudijk@me.com

Het kan Allemaal, zolang je de Gezondheid redelijk hebt en als je dat Wil!..........

Mijn gast Claudia Biegel Antropoloog en schrijfster met een missie!

Voormalig communicatieadviseur en docente aan de HvA en tevens auteur van onder andere de messcherpe, meeslepende en vermakelijke romans “Foute Sarah’s”, “Bijna vernietigd” en “Dochter van mijn ziel.”   Romans ontleent aan haar eigen ervaringen, en het baanbrekende werk van de Zwitserse psychologe Alice Miller  

Ik praat met haar over onder andere:

En hoe zij als Pensionado een “meer ontspannen en speelse” nieuwe schrijfperiode wil in luiden. 

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Contact:patrickoudijk@me.com

Blijf Niet Alleen Staan, maar zoek contact............

Vandaag is mijn gast Andre Coronel, voormalig huisarts te Amsterdam, met de overtuiging dat met een goede combinatie van Westerse en Oosterse behandelmethoden, patiënten effectiever kunnen worden behandeld. Thans filmmaker, hobby gitarist, sport- en schaakliefhebber.

Ik praat met hem onder andere over:

En hoe hij terugblikt op een confronterende, moeilijke en ingrijpende periode in zijn werkzame leven, als voormalig praktiserend huisarts.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Contact:patrickoudijk@me.com

Niets is onmogelijk, zoek altijd naar Nieuwe Dingen......

Vandaag is mijn gast Pita Phoa, voormalig huisarts te Haarlem. Thans textiel kunstenares met een passie voor het weefgetouw. Sinds zij zich kan herinneren een nieuwsgierig Aagje. Ondanks dat dit in haar jeugd, niet altijd in dank werd afgenomen.

Ik praat met haar onder andere over:

En het gemis van haar moeder en de verandering daarvan op de familie dynamiek. 

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Contact: patrickoudijk@me.com

Verslapping, probeer daarvoor te waken........

Vandaag is mijn gast Rob de Boer, Bedrijfseconoom. Voormalig Hogeschool docent in “hart en nieren” aan de Hogeschool voor Economische studies en de Hogeschool van Amsterdam. Onderwijsontwikkelaar en begeleider bij onderwijsprocessen. Tevens specialist in het integreren van curricula en het begeleiden van afstudeerscripties.

Ik praat met hem onder andere over:

En de noodzaak van een stevige kennisbasis en een onderzoekende houding, waarmee studenten oorzaak en gevolg kunnen blootleggen….

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Ontdek je talenten, wacht niet op een Ander........

Mijn gast Nico Groen. Hij groeide op in een omgeving waar gezag en regels de boventoon voerden: een jongensinternaat waar zijn vader directeur was. Al vroeg leerde hij dat gezagsdragers, delinquenten en kinderen in wezen niet zoveel van elkaar verschilden. Die ervaring vormde zijn diepgewortelde overtuiging: alle mensen zijn even groot. Het beeld dat bazen groter of belangrijker zouden zijn dan mensen op de werkvloer noemt hij een collectieve vergissing – een hardnekkig model in ons hoofd dat organisaties belemmert en mensen klein houdt.

Hij zag in zijn werkzame leven – als consultant, trainer, bestuurder van machinefabrieken en voortrekker van lokale energie‑initiatieven – keer op keer hetzelfde patroon: mensen wachten op een leider, terwijl de oplossingen vaak allang binnen handbereik zijn. In plaats van blind vertrouwen in top‑down leiderschap, pleit Nico voor ruimte aan de wijsheid die al aanwezig is in teams, buurten, klaslokalen en fabrieken. Want goede ideeën komen net zo goed van de koffersjouwer op Schiphol als van de directeur.

Voor Nico is gezag geen hiërarchisch gegeven, maar een kwestie van relevantie en timing: wie iets begrijpt van de inhoud én de urgentie van een vraagstuk, moet ruimte krijgen om te handelen. En wie die ruimte krijgt, moet niet wachten, maar beginnen. "Begin meteen te helpen," zegt hij, "niet na een contract of plan. Toon je waarde in daden, niet in woorden."

Hij heeft zich in Lochem ingezet voor de gemeenschap, niet uit liefdadigheid, maar vanuit de overtuiging dat lokale gemeenschappen de wereld kunnen redden. Niet de markt, niet de overheid, maar mensen die elkaar kennen, elkaar vertrouwen en samen verantwoordelijkheid durven nemen. De energiecoöperatie die hij mee opzette, is daar een tastbaar voorbeeld van: vrijwillig, lokaal georganiseerd, en effectiever dan welk beleidsplan ook. 

Ook in het hoger onderwijs probeerde Nico toekomstige leiders te laten zien dat goed management geen kunstje is, maar een houding. "Als het ingewikkeld wordt," zei hij zijn studenten, "ga dan niet harder rennen, maar sta stil en kijk goed om je heen. De antwoorden zitten vaak al in de ruimte, je moet ze alleen leren herkennen." 

Hij gelooft niet in democratie als optelsom van stemmen, maar als vorm van situatief leiderschap. Geen macht aan de meerderheid, maar aan wie op dat moment de meeste kennis, betrokkenheid en verantwoordelijkheid draagt. In zijn visie zijn organisaties geen piramides maar netwerken, waar je voortdurend zoekt wie wat te doen heeft – en waarom.

Voor de nieuwe generatie heeft hij één heldere boodschap: wacht niet. Bouw je leven, je buurt, je organisatie niet op basis van hiërarchie of systemen, maar op basis van vertrouwen, samenwerking en de moed om te beginnen. Niet omdat je zeker weet dat het lukt, maar omdat het anders niet gaat gebeuren.

Dat is de kern van zijn leiderschap: bescheiden, helder en compromisloos trouw aan zijn waarden.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Email: patrickoudijk@me.com

Wij leven niet zonder de Ander.........

Vandaag is mijn gast Dhian Sioe Lie: Politicoloog en Andragoloog, voormalig coach, organisatie en innovatie consultant, en ondernemer. Thans bestuurslid van BangsaDunia en voorzitter van de Kenniskring Andragologie. Warm voorstander van de Ubuntu filosofie en schrijver van het boek Rijker Organiseren.

Ik praat met hem onder andere over:

En hoe hij als mens en professional is gefascineerd door bewuste en onbewuste handelingsperspectieven en de effecten en gevolgen daarvan op menselijk gedrag.  

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Blijf optimistisch, doe wat je passioneert en deel je kennis.....

Vandaag is mijn gast Roland Antonius Andragoloog, Doctor in de Sociale Wetenschappen, voormalig topfunctionaris op Curacao maar vooral bruggenbouwer, verbinder en procesbeïnvloeder. Thans veranderconsultant en bestuurslid van de Kenniskring Andragologie.

Ik praat met hem over:

En hoe hij als andragoloog en doctor in de Sociale wetenschappen zijn kennis inzet om Curaçao mede sociaal maatschappelijk te versterken.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Het leven houdt niet op bij Pensioen, doe wat met je kennis!……..

Mijn gast Wim van ’t Einde: Adviseur Informatiemanagement, Operational Auditor maar vooral Verbinder. Ridder in de orde van Oranje-Nassau en pijler onder het vrijwilligerswerk in de gemeente Epe.

Ik praat met hem over:

En dat Religie en Wetenschap in zijn beleving elkaar niet hoeven uit te sluiten, en dat verschillende visies daaromtrent, de omgang met elkaar niet in de weg hoeft te staan.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Mens durf te leven........

Vandaag is mijn gast Ada Vermeer Janse de eerste vrouwelijke Register Account afgestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. Rasechte Zaankanter met een groot verantwoordelijkheidsgevoel en wars van hiërarchie. Een accountant met een menselijk gezicht en liefde voor de Nederlandse Literatuur. 

Ik praat met haar over:

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Blijf bij jezelf en doe de dingen die je Leuk vindt en geniet daarvan.......

Vandaag is mijn gast Paul Riegen Commercieel Econoom, procesbegeleider, veranderaar en tevens voormalig directeur incompany trainingen bij de Baak, ondernemer  en docent en afstudeerbegeleider aan de Faculteit Business en Economie van de Hogeschool van Amsterdam.

Ik praat met hem over :

En hoe hij in zijn werkzame leven door zijn open benadering, kritische vragen en het maken van bewuste keuzes is verworden tot de persoon die hij nu is.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Het Leven bestaat niet uit Feiten, maar uit Mogelijkheden........

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door Dakzaken.nl

Vandaag is mijn gast Martin Uit Den Bogaard: Kunstenaar en voormalig onderwijzer en docent aan de Breitner Academie en met 70 jaar filosofie student op de universiteit van Antwerpen.

Zijn beeldend werk is geïnspireerd op het werk van de Britse kunstenaar Damien Hirst: Bio-ART Zijn werk wordt ten toon gesteld bij de Verbeke foundation in België 

Daarnaast is Martin schrijver van twee essays “Gewoon Praten” en "Zelfsturing voor iedereen", opgedragen aan zijn kleindochters Isa en Floor en zijn kleinzoon Savann …..omdat zij in de eeuw van de (zelfsturende) communicatie  zullen leven.

Ook is hij gastheer van zijn eigen filosofische Kunstcafé in zijn Atelier op de Haarlemmer Houttuinen in Amsterdam, met een maandelijkse bijeenkomst.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Kijk naar jezelf en doe wat je hart ingeeft...

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door Dakzaken

Vandaag is mijn gast Cor Rademaker, Stedenbouwkundige met een grote liefde voor de relatie tussen mensen en de stad. Voormalig oprichter van Strateq, een internationaal onderzoeksbedrijf op het gebied van stedelijke ontwikkeling, voorzitter van het platvorm Smartcity en medeoprichter van Green village. Tevens afgestudeerd bedrijfskundige en Economisch sociaal geograaf en afgestudeerd “kunstenaar”. En tot op de dag van vandaag werkzaam als docent en scriptiebegeleider aan de Faculteit techniek van de Hogeschool van Amsterdam.

Cor is geboren in Rotterdam, in een stad die in zijn jeugd nog letterlijk aan het herrijzen was. Dat constante bouwen vormde zijn blik: niet alleen op stenen en straten, maar op wat een stad met mensen dóét. Hij raakte er diep van overtuigd dat je met goede stedelijke ontwikkeling mensen hun ontplooimogelijkheden vergroot. En dat is zijn rode draad: de mens eerst, het systeem daarna.

In zijn werk combineert Cor analyse met verbeelding. Hij kan praten over data, organisatiekunde en infrastructuur, maar net zo goed over gevoel, gedrag en cultuur. Dat verklaart ook zijn succes als ondernemer: met Strateq maakte hij stedelijke ontwikkeling meetbaar en bespreekbaar—niet om de stad technischer te maken, maar om betere keuzes te kunnen maken.

Zijn stelling is helder en consequent: “Mens is leidraad. Daar gaat alles om. Het gaat niet om  techniek.” Technologie is voor hem hooguit gereedschap. De echte vraag blijft: wat betekent dit voor bewoners, reizigers, studenten, ondernemers—voor het dagelijks leven?

Cor is geen man van borstklopperij. Hij zegt het zonder omhaal: “Ik werk, maar ik roep niet.” Dat typeert hem: inhoudelijk stevig, praktisch, gericht op resultaat, maar altijd vanuit de menselijke maat.

Ook in het Smartcity-domein is hij scherp op valkuilen: mensen zien vaak “het risico eerder dan de mogelijkheden.” Juist daarom pleit hij voor realisme, bewijs, en een taal die begrijpelijk is.

En dan is er zijn persoonlijke toon: leerbaar, open, en verrassend mild. “Je blijft leren totdat het licht uit gaat,” zegt hij. En als het leven tegenzit, houdt hij vast aan een tweede overtuiging: “Als je iets negatiefs meemaakt, zit er een positieve andere kant aan.”

Zijn advies aan anderen is simpel: “Doe wat je hart je ingeeft.”

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Wees zolang mogelijk actief, actief. actief........ 

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door Dakzaken.nl

Vandaag schuift een bijzondere gast aan: Erik Dirksen. 81 jaar, en al vijftig jaar verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Hij begon ooit als studentassistent, groeide uit tot een vertrouwd gezicht binnen de Amsterdam Business School en is — vijf decennia later — nog steeds actief: als docent, als begeleider van bachelor- en masterscripties en als betrokken gesprekspartner voor nieuwe generaties studenten en als voorzitter van de Kring van Amsterdamse Economen (KAE)

Erik noemt zichzelf zonder aarzeling een verhalenverteller. Zijn leven loopt langs grote tijdlijnen: naoorlogs Nederland, Indonesië, de Koude Oorlog, het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, de economische transities in Rusland en de ongemakkelijke vragen van nu.

Jarenlang dook hij in de economie van de Sovjet-Unie en Rusland — niet om gelijk te krijgen, maar om te begrijpen hoe systemen bewegen, hoe instituties ontstaan, en waarom je pas echt iets verandert als je de mechanismen achter gedrag en beleid doorgrondt.

“Wetgeving is een denkproces,” zegt hij, “dat duurt jaren.” Een zin die veel verklaart, ook als je naar de wereld van vandaag kijkt.

Op 19 februari 2026 viert de UvA zijn 50-jarig dienstjubileum met een lezing die veel zegt over zijn blik: “Doing business with Russia: A historical perspective”.

Een titel die tegelijk nuchter en prikkelend is, want de kernvraag is scherp: hoe waarderen we economische banden met Rusland na een eventuele toekomstige vrede tussen Oekraïne en Rusland?

Wat is wijsheid, wat is geheugen, en wat vraagt verantwoordelijkheid van ons — als onderzoekers, ondernemers, bestuurders en burgers?

In dit gesprek gaat het over nieuwsgierigheid, discipline en levenslust. Over lezen — “mijn tweede ik”, zegt Erik — en over onderwijs als ambacht: helder denken, helder spreken, studenten serieus nemen.

Over actief blijven: kansen grijpen om in beweging te blijven, ook als de jaren tellen. En misschien wel vooral over die ene overtuiging die door alles heen loopt: het leven en de wereld zijn fantastisch, en zolang het kan wil hij er een rol in blijven spelen.

Luister mee!

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Het leven gebeurt hier, als je het nu niet doet dan mis je het voor altijd...

Deze aflevering wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken 

Mijn gast Gertjan Martens: Bioloog en biologiedocent en studentcoach aan faculteit Onderwijs en Opvoeding van de Hogeschool van Amsterdam en "7e" Dan houder Wado-Ryu Karate. Tevens  Amsterdammer in hart en nieren.

Gert-Jan Martens, geboren en getogen Amsterdammer, vond al vroeg zijn weg naar de natuur. Biologie werd zijn passie, een bron van verwondering en houvast. Hij ontdekte dat leren niet gaat in grote sprongen, maar in kleine stapjes: 'een millimeter werkt ook'. Als docent bracht hij dat over op zijn studenten, steeds luisterend, steeds reagerend op wat zij inbrachten.

Zijn jeugd kende strijd. Ouders die worstelden met hun eigen problemen, een moeder die zorg bood maar moeite had met liefde. Het leerde Gert-Jan om los te laten en zich te richten op het hier en nu. Zen-boeddhisme en de Japanse levenskunst ichigo-ichie – volledig aanwezig zijn in het moment – werden leidende principes. Verdrietige momenten horen er net zo goed bij als de gelukkige, maar je blijft er niet in hangen.

Die houding bracht hem ver in zijn vak. Zijn hyperfocus maakte hem een bevlogen spreker en docent. Al tijdens spreekbeurten op de lagere school wist hij klasgenoten te boeien met schelpen en taxonomie. Later, als biologieleraar en docent aan de Hogeschool van Amsterdam, combineerde hij passie met didactische scherpte. Zijn kracht was altijd: aansluiten bij de belevingswereld van de student, om die vervolgens mee te nemen naar een ander niveau.

Tegelijkertijd bleef hij kritisch op het onderwijs. Curriculumvernieuwingen kwamen en gingen, maar voor Gert-Jan moest de kern altijd overeind blijven: echte ervaringen, verwondering, duurzaamheid. Biologie moest niet alleen kennis overdragen, maar ook bewustzijn scheppen over de kwetsbaarheid van de aarde. Hij zag met zorg hoe economie vaak boven ecologie werd geplaatst. 'Je gaat dood met een pot goud in je handen, maar je bent dood.'

Excursies waren hoogtepunten in zijn loopbaan. Van Marokko, waar studenten fossielen in hun handen hielden en zo de geschiedenis van de aarde zelf konden lezen, tot zijn droom om ooit de Antillen te bezoeken voor onderzoek naar koraalriffen. Voor hem was leren altijd ervaringsgericht: door de natuur zelf te zien, te voelen, te beleven.

Uitdagingen zag hij vooral in de maatschappelijke context. Klimaatverandering, misinformatie, verrechtsing – hij maakte zich zorgen. Toch bleef hij optimistisch. Onderwijs, zo geloofde hij, kan de wereld veranderen. Niet door politiek, maar door elke nieuwe generatie een kompas mee te geven.

Zijn levenshouding – loslaten, verwonderen, volledig aanwezig zijn – maakte dat hij met mildheid en geduld lesgaf. Van studenten leerde hij minstens zoveel terug: geduld, sociale vaardigheden, de kunst om steeds opnieuw te kalibreren.

Belangrijkste uitspraken en adviezen van Gertjan:

• “Het leven gebeurt nu. Als je het nu niet leeft, mis je het voor altijd.”

• “Leren gaat in kleine stapjes. Een millimeter werkt ook.”

• “Je moet altijd beginnen bij de belevingswereld van de ander, en vandaaruit richting geven.”

• “Vergeet het goud. Zet in op duurzaamheid.”

• “Onderwijs verandert de wereld, niet de politiek.”

• “Geduld – dat is misschien wel het belangrijkste dat ik van studenten heb geleerd.”

• “Verwondering is de kern van leren. Zonder verwondering geen echte kennis.”

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email: patrickoudijk@me.com

Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken

Mijn gast Ellen Winter Andragoloog, muziekliefhebster en voormalig docente en studentcoach aan faculteit Economie van de Hogeschool van Amsterdam.Met Bijzondere dank aan de Collega Michel Onwezen, die Ellen muzikaal verrast met zijn vertolking van het lied "zing dan" van Jenny Arean.

Ellen Winter (66) groeide op in Vlaardingen, als oudste in een gezin van vier kinderen. Ze werd omschreven als rustig, vrolijk en nieuwsgierig. Ze hield van lezen, werkstukken maken en deed het goed op school, anders dan haar broer en zus. Haar ouders, Amsterdammers met scherpe humor, waren zuinig en gaven haar discipline en respect mee. Zingen en dansen hoorden bij het gezin: haar ouders zongen vaak samen en dansten in de huiskamer.

Na de middelbare school begon Ellen aan psychologie, maar stopte omdat de manier van lesgeven niet bij haar paste. Ze volgde een medische secretarissenopleiding en werkte in het Wilhelmina Gasthuis, waar ze met andragologie in aanraking kwam. Deze studie paste beter bij haar: kleinschalig, interactief, en maatschappelijk betrokken. Ze raakte actief in demonstraties en studentenbesturen, en kwam zelfs in de universiteitsraad terecht.

Tijdens haar studie werd ze betrokken bij kraakacties en protesten zoals de bezetting van het Maagdenhuis. Uiteindelijk werd andragologie opgeheven, maar ze kon de studie afronden met een onderzoek naar vrouwen in bedrijfsopleidingen.

Na haar studie volgde een omscholing tot trainer-opleider. Haar eerste baan was bij de HEMA, waar ze trainingen gaf. Daarna volgden functies bij de gemeente Heemskerk en de FNV, waar ze een internationaal project over armoedebestrijding leidde.

Via een contact kwam ze bij de Hogeschool van Amsterdam terecht, waar ze ruim twintig jaar werkte als docent, coach en begeleider van studenten, onder andere bij de Johan Cruijff University. Daar leerde ze omgaan met topsportstudenten die veel weg waren. Humor en theatraal talent hielpen haar voor de klas.

Dieptepunten waren er ook. Ellen kreeg tweemaal kanker: eerst borstkanker, later huidkanker met uitzaaiingen. Beide keren werkte ze zoveel mogelijk door. Haar kleinkinderen hielpen haar tijdens de moeilijke periodes: ze leerden haar weer de schoonheid van kleine dingen te zien.

Hoogtepunten waren er in de vorm van een masteropleiding op latere leeftijd, het presenteren van onderzoek in New York, en het invoeren van praktijkgericht onderzoek in het hbo. De laatste jaren koos ze bewust voor wat haar blij maakte: het begeleiden van studenten bij hun afstudeeronderzoek en werken aan thema’s als circulaire economie.

Ze stopte iets eerder met werken om meer tijd te hebben met haar partner, kinderen en kleinkinderen. Haar afscheid vierde ze met een salonboot vol muziek en zang, geïnspireerd door haar ouders en de Amsterdamse liedcultuur.

Muziek loopt als een rode draad door haar leven: ze zong altijd in koren en bandjes en bracht dit ook over op haar kinderen en kleinkinderen.

Belangrijkste uitspraken en adviezen

• Ik heb altijd geprobeerd taken te doen die ik graag wilde en actief aangegeven wat ik leuk vond.

• Netwerken is belangrijk: met collega’s praten, horen wat zij doen en aangeven waar jij meerwaarde kunt bieden.

• Blijf nieuwsgierig en leer door, ook later in je loopbaan.

• Gebruik humor en relativering om spanning weg te nemen.

• Sluit dingen goed af: markeer momenten in je leven.

• Geniet van de kleine dingen – kinderen en kleinkinderen laten zien waar het echt om gaat.

• Het belangrijkste is: lang bij elkaar blijven en veel plezier hebben met elkaar.

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Contact? patrickoudijk@me.com

Door dingen uit elkaar te halen, leer je hoe ze in elkaar zitten.......

Deze uitzending wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken.

Mijn gast Filip Boscher.

Filip groeide op in een beschermd en rustig gezin, met een vader die ingenieur en ondernemer was en hem de liefde voor techniek, tekenen en knutselen bijbracht. Al vroeg ontdekte hij zijn talent voor tekenen en maken, maar stond hij voor de keuze tussen kunst en techniek. Dankzij een slimme suggestie van zijn vader volgde hij zowel de kunstacademie als de HTS; daar ontdekte hij dat de degelijkheid en inhoud van bouwkunde beter bij hem paste dan de vrijblijvende sfeer van de kunstacademie.

Zijn loopbaan begon in een moeilijke tijd – begin jaren ’80, midden in de bouwcrisis – wat hem dwong om creatief te zijn. Hij trok op wereldreis, werkte in Australië en ervoer daar de universele kracht van bouwkundige tekeningen: een helder ontwerp spreekt overal dezelfde taal. Dit inzicht werd een bepalend moment in zijn professionele ontwikkeling. 

Terug in Nederland zette hij zijn studie voort in Delft, waar hij zich verder verdiepte in architectuur. Zijn fascinatie voor het kunstenaarschap – het kijken, voelen, luisteren en zoeken naar het sublieme – bleef altijd verweven met zijn werk als architect en docent. Hij wilde studenten niet alleen technieken bijbrengen, maar ook een houding van verwondering en onderzoekend leren meegeven. 

Dertig jaar lang stond hij in het onderwijs, waar hij vele generaties studenten begeleidde. Voor hem was een goede docent iemand die ruimte gaf om je eigen richting te vinden, maar ook zelf inhoudelijk sterk was en dingen kon voordoen. Zijn contact met studenten, het creëren van een veilige leeromgeving en de nadruk op het praktische én inspirerende aspect van leren waren voor hem hoogtepunten. Teleurstellingen ervoer hij vooral in de golf van onderwijsvernieuwingen die, volgens hem, vaak meer vaardigheden deden verdwijnen dan opleveren. 

Na zijn pensioen voelde Filip aanvankelijk gemis: hij had graag langer willen doceren. Toch vond hij nieuwe energie in uiteenlopende projecten. Hij verdiepte zich in naaitechnieken, volgt een coupeuropleiding, sleutelt aan auto’s en overweegt zelfs theologie te gaan studeren. Daarnaast wil hij maatschappelijk betekenisvolle ontwerpen maken: leefgemeenschappen voor ouderen, woonvormen voor asielzoekers en betaalbare alternatieven voor starters. 

Zijn leven kent duidelijke overwinningen: de ontdekking van zijn vakmanschap, het succes in het onderwijs en het vermogen om steeds te blijven leren en nieuwe richtingen te zoeken. Teleurstellingen lagen in de beperkingen van onderwijsvernieuwing en het plotselinge verplichte afscheid van zijn docentschap. Toch overheerst veerkracht en nieuwsgierigheid: de knutselaar en ontwerper in hem is springlevend. 

Belangrijkste uitspraken van Filip

• “Ik voel me met hart en nieren een ontwerper. Dat zit in je ruggenmerg.”

• “Door dingen uit elkaar te halen leer je hoe ze in elkaar zitten.”

• “De kracht van een goede tekening is universeel. Je kunt er overal ter wereld mee bouwen.”

• “Kunst geeft je een extra kanaal om de wereld te ervaren.”

• “Een geweldige docent geeft je de plek waarin jij zelf je richting kan vinden.”

• “Onderwijsvernieuwing heeft vaak meer vaardigheden doen verdwijnen dan opgeleverd.”

• “Het meest effectieve leren gebeurt tijdens het doen – learning by the job.”

• “Mijn grootste voldoening is dat studenten zich veilig voelden om zelf te leren nadenken.”

• “Blijf leren. Niet omdat het moet, maar omdat het leuk is en omdat je anders verzuring riskeert.”

• “De sociale component van architectuur – hoe maak je een samenleving gelukkig – is een oceaan van kennis die nog ontwikkeld moet worden.”

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Contact: patrickoudijk@me.com