ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ សម្រាប់អ្នក (God's Word for You - Khmer)

មុនពេលចាកចេញពីផែនដី ព្រះយេស៊ូវបានព្រមានសិស្សរបស់ទ្រង់អំពី «ទីបញ្ចប់នៃយុគសម័យ»។ ទ្រង់ពន្យល់ថា មុនពេលការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ទ្រង់ ពិភពលោកនឹងជួបប្រទះសង្គ្រាម គ្រោះទុរ្ភិក្ស ការរញ្ជួយដី និងការក្រោកឡើងនៃហោរាក្លែងក្លាយ។ អ្នកដើរតាមទ្រង់នឹងប្រឈមមុខនឹងការបៀតបៀនយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ប៉ុន្តែ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នឹងដឹកនាំពាក្យសម្តីរបស់ពួកគេ ហើយ ដំណឹងល្អ នឹងទៅដល់គ្រប់សាសន៍ទាំងអស់។

ជាចុងក្រោយ ទីសម្គាល់នៅលំហអាកាសនឹងធ្វើឱ្យមេឃងងឹត ហើយព្រះយេស៊ូវនឹងយាងត្រឡប់មកវិញនៅលើពពកប្រកបដោយសិរីល្អដ៏អស្ចារ្យ។ ទ្រង់នឹងវិនិច្ឆ័យមនុស្សជាតិទាំងមូល ដោយបំបែកពួកគេដូចជាអ្នកគង្វាលបំបែកចៀម (មនុស្សសុចរិតដែលបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកដទៃ និងទទួលបានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចជាមរតក) ចេញពីពពែ (អ្នកដែលមិនអើពើនឹងអ្នកខ្វះខាត និងប្រឈមមុខនឹងការដាក់ទោសអស់កល្បជានិច្ច)។

ដោយសារតែគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងពីថ្ងៃ ឬម៉ោងនៃការយាងត្រឡប់មកវិញរបស់ទ្រង់ បញ្ញត្តិចុងក្រោយរបស់ទ្រង់គឺត្រូវ «ចាំយាម» ជានិច្ច!

Signs of Jesus’ Return (Matthew 24–25; Mark 13)

Before leaving earth, Jesus warns His disciples about the "end of the age." He explains that before His return, the world will experience wars, famines, earthquakes, and the rise of false prophets. His followers will face severe persecution, but the Holy Spirit will guide their words, and the Gospel will reach all nations.

Finally, cosmic signs will darken the sky, and Jesus will return in the clouds with great glory. He will judge all of humanity, separating them like a shepherd separates sheep (the righteous who cared for others and inherit eternal life) from goats (those who ignored the needy and face eternal punishment).

Because no one knows the day or hour of His return, His ultimate command is to always "Watch!"

ប៉ុល និងស៊ីឡាសបានមកដល់ទីក្រុងភីលីព ដែលជាអាណានិគមរបស់ទីក្រុងរ៉ូម ជាកន្លែងដែលពួកគេត្រូវបានគេវាយដំយ៉ាងចាស់ដៃ និងបោះចូលទៅក្នុងគុកងងឹត ដោយសារតែបានរំដោះក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់ពីវិញ្ញាណទាយអនាគតដែលរកលុយឱ្យគេ។ ប៉ុន្តែ ជំនួសឱ្យការអស់សង្ឃឹម បុរសទាំងពីរបានចំណាយពេលកណ្តាលអាធ្រាត្រច្រៀងទំនុកតម្កើងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់។

ស្រាប់តែមានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យច្រវាក់របស់ពួកគេដាច់ចេញពីគ្នា និងធ្វើឱ្យទ្វារគុករបើកចំហរទាំងអស់។

ឆ្មាំគុកដ៏ភិតភ័យបានភ្ញាក់ឡើង។ ដោយស្មានថាអ្នកទោសបានរត់គេចខ្លួនអស់ហើយ និងដឹងថាគាត់នឹងត្រូវគេប្រហារជីវិត គាត់ក៏បានហូតដាវរបស់គាត់ដើម្បីសម្លាប់ខ្លួនឯង។ ប៉ុលបានស្រែកពីក្នុងទីងងឹតថា៖«ឈប់សិន! យើងទាំងអស់គ្នានៅទីនេះទេ!»

ដោយញាប់ញ័រទាំងការធូរស្បើយ និងសេចក្តីកោតខ្លាច ឆ្មាំគុកបានទម្លាក់ខ្លួនក្រាបនៅមុខពួកគេ ហើយសួរពីរបៀបដែលត្រូវទទួលសេចក្តីសង្គ្រោះ។ ប៉ុលបានឆ្លើយថា៖ «ចូរជឿលើព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវចុះ» ។ នៅយប់នោះតែម្តង ឆ្មាំគុក និងគ្រួសាររបស់គាត់ទាំងមូលបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដោយផ្លាស់ប្តូរការភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេទៅជាអំណរវិញ។

ព្រឹកបន្ទាប់ ពួកចៅហ្វាយក្រុងបានព្យាយាមដោះលែងពួកគេដោយស្ងាត់ៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដឹងថាពួកគេបានវាយដំពលរដ្ឋរ៉ូមដោយខុសច្បាប់ ពួកចៅហ្វាយក្រុងដែលកំពុងស្លន់ស្លោ ក៏ត្រូវបានបង្ខំឱ្យមកដល់គុក សូមទោសដោយផ្ទាល់ និងជូនដំណើរ ប៉ុល និង ស៊ីឡាស ចេញពីទីក្រុងដោយក្តីគោរព។

In Prison and Freed (Acts 15:22–41; 16:1–40)

Paul and Silas arrived in the Roman colony of Philippi, where they were severely beaten and thrown into a dark dungeon for freeing a slave girl from a money-making, fortune-telling spirit. But instead of despairing, the two men spent the midnight hours singing hymns to God.

Suddenly, a violent earthquake shattered their chains and threw the prison doors wide open.

The terrified jailer woke up. Assuming the prisoners had escaped and knowing he would be executed, he drew his sword to take his own life. "Stop!" Paul shouted from the dark. "We are all here!"

Trembling with relief and awe, the jailer fell before them, asking how to be saved. "Believe in the Lord Jesus," Paul answered. That very night, the jailer and his entire family were baptized, trading their fear for joy.

The next morning, the city judges tried to quietly release them. However, upon learning they had illegally beaten Roman citizens, the panicked judges were forced to come to the jail, apologize personally, and respectfully escort Paul and Silas out of the city.

លោកសុលដែលជាអ្នកក្រុងតើសុស គឺជាអ្នកប្រឆាំងដ៏ឃោរឃៅចំពោះគ្រីស្ទបរិស័ទជំនាន់ដើម សូម្បីតែបានចូលរួមគាំទ្រក្នុងការសម្លាប់លោកស្ទេផានជាទុក្ករបុគ្គលទៀតផង។

ខណៈពេលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងដាម៉ាស ដើម្បីចាប់ខ្លួនពួកអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវបន្ថែមទៀត គាត់ត្រូវបានវាយឱ្យដួលចុះដោយពន្លឺដ៏ចាំងភ្នែកពីស្ថានសួគ៌ ហើយបានឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះយេស៊ូវ។ ដោយងងឹតភ្នែក និងត្រូវបន្ទាបខ្លួន លោកសុលត្រូវបានគេដឹកដៃចូលទៅក្នុងទីក្រុង ជាកន្លែងដែលមានអ្នកជឿព្រះយេស៊ូវម្នាក់ដែលកំពុងស្ទាក់ស្ទើរឈ្មោះអាន៉ានាស ត្រូវបានព្រះជាម្ចាស់ចាត់ឱ្យមកប្រោសគាត់ឱ្យជាសះស្បើយ។

បន្ទាប់ពីមានស្រកាធ្លាក់ចេញពីភ្នែករបស់គាត់ ហើយគាត់បានទទួលពិធីជ្រមុជទឹក លោកសុលបានចាប់ផ្តើមអធិប្បាយយ៉ាងក្លាហានថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះជាម្ចាស់។ ទោះបីជាប្រឈមមុខនឹងការគំរាមកំហែងប៉ងសម្លាប់ពីអតីតសម្ព័ន្ធមិត្តក្រុមសាសនាយូដារបស់គាត់ និងការសង្ស័យពីពួកសាវកនៅទីក្រុងយេរូសាឡិមក៏ដោយ ក៏លោកសុល—ដែលក្រោយមកត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា សាវកប៉ុល—ទីបំផុតត្រូវបានគេទទួលយក បន្ទាប់ពីបាណាបាសបាននិយាយធានាគាត់។ គាត់បានក្លាយជាអ្នកនាំសារដ៏សំខាន់ម្នាក់នៃដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវទៅកាន់សាសន៍ដទៃ។

Saul Becomes a Christian (Acts 8 – 9; 13:1 – 9)

Saul of Tarsus was a fierce opponent of the early Christians, even presiding over the martyrdom of Stephen.

While traveling to Damascus to arrest more believers of Jesus, he was struck down by a blinding light from heaven and heard the voice of Jesus. Blinded and humbled, Saul was led into the city where a hesitant believer named Ananias was sent by God to heal him.

After scales fell from his eyes and he was baptized, Saul began boldly preaching that Jesus is the Son of God. Despite facing death threats from his former Jewish allies and skepticism from the disciples in Jerusalem, Saul—later known as Paul—was eventually embraced after Barnabas spoke for him. He became a primary messenger of the Gospel to the Gentiles.

ដប់ថ្ងៃក្រោយ ការយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ ក្នុងអំឡុងពិធីបុណ្យថ្ងៃទី៥០ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមកសណ្ឋិតលើពួកសិស្ស ដោយមានស្នូរខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំង និងមានអណ្ដាតភ្លើងបែកចេញពីគ្នាមកនៅលើពួកគេម្នាក់ៗ។

ដោយទទួលបានអំណាច ពួកសិស្សបានចាប់ផ្តើមនិយាយភាសាបរទេសផ្សេងៗ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលមកពីទូទាំងចក្រភពរ៉ូម បានឮអំពី «ការអស្ចារ្យរបស់ ព្រះជាម្ចាស់» ជាភាសាកំណើតរបស់ពួកគេ។

នៅពេលដែលអ្នកសម្លឹងមើលខ្លះបានចំអកឱ្យពួកគេថាស្រវឹងស្រា លោក ពេត្រុស បានក្រោកឈរឡើង ហើយអធិប្បាយយ៉ាងក្លាហាន ដោយពន្យល់ថា នេះគឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយថា ព្រះយេស៊ូវ ដែលពួកគេបានឆ្កាង គឺជាព្រះអម្ចាស់ ដែលបានរស់ឡើងវិញ និងជា ព្រះគ្រីស្ទ។

ដោយចាក់ដោតក្នុងចិត្តនឹងសេចក្តីពិត ហ្វូងមនុស្សបានសួរថាត្រូវឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេច លោក ពេត្រុស បានហៅពួកគេឱ្យប្រែចិត្ត និងទទួលពិធីជ្រមុជទឹក។

នៅថ្ងៃនោះ មនុស្ស ៣,០០០ នាក់បានចូលរួមក្នុងជំនឿ ដោយបង្កើតសហគមន៍គ្រីស្ទបរិស័ទដែលលះបង់ចិត្ត ដែលចែករំលែកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង អធិស្ឋានជាមួយគ្នា និងរីកចម្រើនជារៀងរាល់ថ្ងៃ

The Holy Spirit Comes at Pentecost (Acts 2)

Ten days after the Ascension, during the festival of Pentecost, the Holy Spirit descended upon the disciples with the sound of a mighty wind and the appearance of tongues of fire. Empowered, the disciples began speaking in various foreign languages, allowing visitors from across the Roman Empire to hear the "wonders of God" in their own native tongues. When some onlookers mocked them as being drunk, Peter stood and delivered a bold sermon, explaining that this was the work of God and that Jesus—whom they had crucified—was the risen Lord and Christ. Stricken by the truth, the crowd asked how to respond; Peter called them to repent and be baptized. That day, 3,000 people joined the faith, forming a devoted​ Christian community that shared everything, prayed together, and grew daily.

អស់រយៈពេល ៤០ ថ្ងៃ ក្រោយពី ការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឱ្យមនុស្សជាច្រើនឃើញ រួមទាំងក្រុមមនុស្សជាង ៥០០ នាក់ផងដែរ។ នៅស្រុកកាឡីឡេ ទ្រង់បានប្រទានមហាបេសកកម្មដល់ពួកអ្នកដើរតាមទ្រង់ គឺ៖ ចូរទៅបញ្ចុះបញ្ចូលឲ្យមានសិស្សនៅគ្រប់ជាតិសាសន៍ ដោយធ្វើបុណ្យជ្រមុជទឹកឱ្យពួកគេ និងបង្រៀនឱ្យពួកគេកាន់តាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់។

មុនពេលទ្រង់យាងទៅជាស្ថាពរ ទ្រង់បាននាំពួកគេទៅកាន់ភ្នំមួយនៅជិតក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយសន្យាថា ពួកគេនឹងទទួលបានអំណាចពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីធ្វើជាអ្នកធ្វើបន្ទាល់របស់ទ្រង់នៅទូទាំងពិភពលោក។

ខណៈដែលទ្រង់កំពុងយាងឡើងទៅស្ថានសួគ៌ មានពពកមួយបានបាំងទ្រង់ពីភ្នែករបស់ពួកគេ។ មានទេវតាពីររូបបានលេចមកឯពួកសិស្សដែលកំពុងសម្លឹងមើលនោះ ដោយសន្យាថា ព្រះយេស៊ូវនឹងយាងត្រឡប់មកវិញ ក្នុងរបៀបដូចគ្នាដែលទ្រង់បានយាងទៅដែរ។

បន្ទាប់មក ពួកអ្នកដើរតាមទ្រង់បានត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ហើយប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ខាងលើ ដោយថ្វាយខ្លួនក្នុងការអធិស្ឋាន ខណៈដែលពួកគេរង់ចាំព្រះវិញ្ញាណ ដែលបានសន្យានោះ»។

Jesus Returns to Heaven

(Matthew 28:16–20; Luke 24:50–53; Acts 1:1–14)

For forty days following His resurrection, Jesus appeared to many, including a group of over 500 people. In Galilee, He gave His followers the Great Commission: to make disciples of all nations, baptizing them and teaching His commands.

Before His final departure, He led them to a hill near Jerusalem and promised they would receive power from the Holy Spirit to be His witnesses across the globe.

As He ascended into heaven, a cloud hid Him from their sight. Two angels appeared to the staring disciples, promising that Jesus will return in the same way He left.

The followers then returned to Jerusalem, gathered in an upstairs room, and devoted themselves to prayer as they waited for the promised Spirit.

ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនថា មនុស្សគ្រប់រូបប្រឈមមុខនឹងវាសនាអស់កល្បជានិច្ច គឺ៖ ស្ថានសួគ៌ ជាលំនៅរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ឬ ស្ថាននរក ជាកន្លែងនៃការបែកចេញ និងការរងទុក្ខវេទនា។

ដើម្បីបង្ហាញពីចំណុចនេះ ទ្រង់បានលើកឡើងនូវរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីបុរសអ្នកមានម្នាក់ និងលោកឡាសារជាអ្នកសុំទាន ។

នៅលើផែនដី បុរសអ្នកមាននោះរស់នៅក្នុងភាពស៊ីវិល័យ ខណៈដែលគាត់ព្រងើយកន្តើយនឹងអ្នកសុំទានដ៏កំសត់ឈ្មោះ ឡាសារ ដែលនៅមាត់ទ្វាររបស់គាត់។ នៅក្នុងជីវិតក្រោយសេចក្តីស្លាប់ ស្ថានភាពរបស់ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរផ្ទុយស្រឡះ៖ ឡាសារ បានទទួលការកំសាន្តចិត្តនៅ ស្ថានសួគ៌ជាមួយលោក អ័ប្រាហាំ ខណៈដែលបុរសអ្នកមានរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលដែលបុរសអ្នកមានបានអង្វរឱ្យឡាសារទៅដាស់តឿនបងប្អូនរបស់គាត់ដែលកំពុងរស់នៅ លោក អ័ប្រាហាំ បានពន្យល់ថា ប្រសិនបើពួកគេមិនជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ទេ នោះពួកគេនឹងមិនជឿឡើយ ទោះបីជាមានអ្នកណាម្នាក់រស់ពីស្លាប់ឡើងវិញក៏ដោយ។

ព្រះយេស៊ូវបានប្រើរឿងនេះដើម្បីបញ្ជាក់ថា ការសង្គ្រោះ និង ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច កើតឡើងតាមរយៈ សេចក្តីជំនឿ លើទ្រង់តែមួយប៉ុណ្ណោះ។

Jesus Teaches About Heaven and Hell (Luke 16:19 – 31)

Jesus taught that every person faces an eternal destiny: Heaven, the home of God, or Hell, the place of separation and suffering.

To illustrate this, He told the Parable of the Rich Man and Lazarus. On earth, the rich man lived in luxury while ignoring the suffering beggar, Lazarus, at his gate. In the afterlife, their roles reversed: Lazarus was comforted in heaven with Abraham, while the rich man suffered in agony.

When the rich man begged for Lazarus to warn his living brothers, Abraham explained that if they do not believe the Word of God, they will not be convinced even by someone rising from the dead.

Jesus used this to emphasize that salvation and eternal life come only through believing in Him.

នៅល្ងាចថ្ងៃដែលព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ពួកសិស្សបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងបន្ទប់ដែលបិទជិត ដោយភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកកណ្តាលចំណោមពួកគេភ្លាមៗ ដោយប្រទានសេចក្តីសុខសាន្ត និងបញ្ជាក់ពីការមានរូបកាយពិតរបស់ទ្រង់ តាមរយៈការបង្ហាញស្នាមរបួស និងការសោយត្រីមួយដុំ។

ទ្រង់បានពន្យល់ថា ការរងទុក្ខ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ បានសម្រេចតាមបទគម្ពីរ ហើយទ្រង់បានចាត់ពួកគេឱ្យទៅផ្សាយអំពី ការប្រែចិត្ត ដល់គ្រប់ជាតិសាសន៍ ព្រមទាំងប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដល់ពួកគេផងដែរ។

ថូម៉ាស ដែលមិននៅទីនោះ និងមានមន្ទិលសង្ស័យ បានប្រកាសថា គាត់នឹងមិនជឿឡើយ ប្រសិនបើគ្មានភស្តុតាងជាក់ស្តែង។ មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកម្តងទៀត ជាពិសេសសម្រាប់ថូម៉ាស ដោយទ្រង់ហៅគាត់ឱ្យប៉ះស្នាមរបួសរបស់ទ្រង់។

ថូម៉ាស បានសារភាពចំពោះទ្រង់ថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់នៃទូលបង្គំ និង ព្រះនៃទូលបង្គំអើយ!» ដែលនាំឱ្យព្រះយេស៊ូវប្រទានពរដល់អ្នកជឿទាំងអស់នៅពេលអនាគត ដែលនឹងជឿដោយឥតឃើញទ្រង់សោះ។

Jesus Appears to His Disciples

(Luke 24:36 – 49; John 20:19 – 31)

On the evening of the Resurrection, the disciples gathered behind locked doors, paralyzed by fear. Jesus suddenly appeared among them, offering peace and proving His physical reality by showing His wounds and eating a piece of fish. He explained that His suffering and rising fulfilled the Scriptures and commissioned them to preach repentance to all nations, granting them the Holy Spirit. Thomas, who was absent and skeptical, famously declared he would not believe without physical proof. A week later, Jesus appeared again specifically for Thomas, inviting him to touch His wounds. Thomas confessed Him as "My Lord and my God," prompting Jesus to bless all future believers who would believe without seeing.

អ្នកភូមិអេម៉ោសភ្ញាក់ផ្អើល (លូកា ២៤:១៣-៣៥)

នៅថ្ងៃដែលទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនោះដដែល សិស្សពីរនាក់ (ម្នាក់ឈ្មោះ ក្លេវប៉ាស) កំពុងដើរក្នុងចម្ងាយប្រាំពីរម៉ាយ (ឬ១១ គ.ម) ទៅកាន់ភូមិមួយឈ្មោះ អេម៉ោស។ ព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅចូលរួមជាមួយពួកគេ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់ពួកគេត្រូវបានបាំងមិនឱ្យស្គាល់ទ្រង់ឡើយ។ ពួកគេបានចែករំលែកសេចក្តីទុក្ខព្រួយ និងការភាន់ច្រឡំរបស់ពួកគេទាក់ទងនឹងការឆ្កាង និងដំណឹងដ៏ «អស្ចារ្យ» អំពីផ្នូរទទេ។

ព្រះយេស៊ូវបានបន្ទោសពួកគេចំពោះការខ្វះជំនឿ និងបានពន្យល់ពីរបៀបដែលបទគម្ពីរទាំងអស់ តាំងពីលោកម៉ូសេ រហូតដល់ពួក ហោរា បានចង្អុលបង្ហាញអំពីការរងទុក្ខ និងសិរីល្អរបស់ទ្រង់។ លុះទៅដល់ភូមិអេម៉ោស ពួកគេបានអញ្ជើញទ្រង់ឱ្យស្នាក់នៅដើម្បីទទួលទានអាហារពេលល្ងាច។

គឺទាល់តែពេលដែលព្រះយេស៊ូវកាច់នំប័ុង ទើបភ្នែករបស់ពួកគេបានភ្លឺឡើង ហើយទ្រង់ក៏បាត់ខ្លួនពីពួកគេភ្លាម ដោយទុកឱ្យចិត្តរបស់ពួកគេ «ក្តៅរោលរាល»។ ពួកគេក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ត្រឡប់ទៅទីក្រុង យេរូសាឡិមវិញ ដើម្បីទៅជួបសិស្សទាំងដប់មួយនាក់ ដែលកំពុងអបអរនឹងដំណឹងថា ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឯពេត្រុស។

The Emmaus Surprise (Luke 24:13 – 35)On the same day as the Resurrection, two disciples—one named Cleopas—were walking seven miles to the village of Emmaus. Jesus joined them, but they were supernaturally prevented from recognizing Him. They shared their grief and confusion over the crucifixion and the "amazing" reports of the empty tomb. Jesus rebuked their lack of faith and explained how all the Scriptures, from Moses to the Prophets, pointed to His suffering and glory. Upon reaching Emmaus, they invited Him to stay for dinner. It was only when Jesus broke the bread that their eyes were opened; He immediately vanished, leaving them with "burning hearts." They rushed back to Jerusalem to find the eleven disciples already celebrating the news that Jesus had appeared to Peter.

នៅពេលព្រលឹមនៃថ្ងៃទីបី មានការរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងសួនច្បារ ខណៈដែលទេវតាមួយរូប ដែលមានពន្លឺដូចផ្លេកបន្ទោរ បានប្រមៀលថ្មចេញ។ ពួកអ្នកយាមរ៉ូម៉ាំងបានដួលចុះដោយភាពភ័យខ្លាច ហើយបានគាំងស្លូកនៅពេលដែលផ្នូរត្រូវបានបើក។

នៅពេលដែលនាងម៉ារា ម៉ាក់ដាឡា និងស្ត្រីឯទៀតដែលជាមិត្តភក្តិរបស់នាង បានមកដល់ជាមួយនឹងគ្រឿងក្រអូបសម្រាប់លាបសព ពួកគេបានឃើញមាត់ផ្នូរបើកចំហ ហើយព្រះសពបាត់ទៅហើយ។ បុរសពីរនាក់ស្លៀកពាក់ភ្លឺចិញ្ចាចបានលេចមក ហើយសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករកមនុស្សរស់នៅក្នុងចំណោមមនុស្សស្លាប់? ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ!» ដោយនឹកចាំពីសេចក្តីសន្យារបស់ព្រះយេស៊ូវដែលថានឹងត្រឡប់មកវិញ ពួកស្ត្រីទាំងនោះបានរត់ទៅប្រាប់ពួកសិស្ស។ ពេត្រុស និងយ៉ូហាន បានរត់យ៉ាងលឿនទៅកាន់ផ្នូរ ហើយឃើញតែក្រណាត់សំពត់ទទេ និងកន្សែងរុំព្រះសិរ (ក្បាល) ដែលបត់ទុកប៉ុណ្ណោះ។

នាង ម៉ារា នៅតែបន្តស្ថិតនៅទីនោះ ដោយយំសោកនៅក្នុងសួនច្បារ។ តាមរយៈទឹកភ្នែក នាងបានឃើញបុរសម្នាក់ដែលនាងច្រឡំថាជាអ្នកថែសួន។ នាងបានអង្វរថា៖ «លោកម្ចាស់ ប្រសិនបើលោកបានយកសពទ្រង់ចេញទៅក្រៅ សូមប្រាប់ខ្ញុំផងថា តើលោកបានដាក់សពទ្រង់នៅឯណា?»។

បុរសនោះបានហៅនាងថា៖ «ម៉ារា!»។

នៅពេលឮឈ្មោះរបស់នាង នាងបានស្គាល់ទ្រង់។ នាងបានស្រែកថា៖ «រ៉ាបូនី (មានន័យថា លោកគ្រូ!»។ ព្រះយេស៊ូវបានឃាត់នាង ដោយពន្យល់ថា ទ្រង់ត្រូវយាងត្រឡប់ទៅឯព្រះបិតារបស់ទ្រង់វិញ ហើយបានចាត់នាងឱ្យនាំសារទៅកាន់ពួកអ្នកដើរតាមរបស់ទ្រង់។ ដោយសេចក្តីអំណរជំនួសឱ្យសេចក្តីទុក្ខព្រួយ នាងម៉ារាបានរត់ទៅឯពួកសិស្សជាមួយនឹងដំណឹងដែលនឹងផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកគឺ៖ «ខ្ញុំបានឃើញព្រះអម្ចាស់ហើយ!»

Jesus Rises from the Dead

(Matthew 28:1–15; Mark 16:1–11; Luke 24:1–12; John 20:1–18)

At dawn on the third day, a violent earthquake shook the garden as an angel, radiant as lightning, rolled back the stone. The Roman guards collapsed in terror, paralyzed as the tomb was opened.

When Mary Magdalene and her companions arrived with burial spices, they found the entrance gaping and the body gone. Two men in shining robes appeared, asking, "Why do you look for the living among the dead? He has risen!" Recalling Jesus’ promise to return, the women raced to tell the disciples. Peter and John sprinted to the tomb, finding only empty linens and a folded face cloth.

Mary remained behind, weeping in the garden. Through her tears, she saw a man she mistook for a gardener. "Sir," she pleaded, "if you have carried Him away, tell me where He is."

"Mary," the man said.

At the sound of her name, she recognized Him. "Rabboni!" she cried. Jesus stayed her hand, explaining He was returning to His Father, and sent her with a message for His followers. With joy replacing her grief, Mary ran to the disciples with the news that would change the world: "I have seen the Lord!"

បរិយាកាសនៅព្រឹកថ្ងៃសុក្រ ពោរពេញទៅដោយក្លិនធូលីដី និងសំឡេងយំសោក។ ព្រះយេស៊ូវ ដែលមានព្រះកាយពេញដោយស្នាមរបួសដោយសារការវាយដំរបស់ទាហានរ៉ូម៉ាំង បានយាងដំណើរទាំងត្រដាបត្រដួសតម្រង់ទៅកាន់ភ្នំមួយឈ្មោះថា គាល់កូថា។ នៅពេលដែលទ្រង់អស់កម្លាំង ទាហានបានចាប់បង្ខំអ្នកដំណើរម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ីម៉ូន ឱ្យជួយលីឈើឆ្កាងដ៏ធ្ងន់នោះក្នុងដំណើរផ្លូវដែលនៅសល់។

នៅឯកំពូលភ្នំ គេបានបោះដែកគោលព្រះយេស៊ូវជាប់នឹងឈើឆ្កាង។ នៅពីលើព្រះសិរ (ក្បាល) របស់ទ្រង់ មានផ្ទាំងអក្សរមួយជាបីភាសាដែលប្រកាសថាទ្រង់គឺជា «ស្តេចនៃសាសន៍យូដា»។ ខណៈដែលទ្រង់ត្រូវបានឆ្កាងនៅទីនោះ ពិភពលោកនៅខាងក្រោមគឺជាភាពផ្ទុយគ្នារវាងភាពឃោរឃៅ និងព្រះគុណ។ ពួកទាហានបានចាប់ឆ្នោតចែកអាវផាយគ្មានថ្នេររបស់ទ្រង់ ហើយពួកមេដឹកនាំបានចំអកមើលងាយតេជានុភាពរបស់ទ្រង់។ នៅក្បែរទ្រង់ មានចោរពីរនាក់ប្រឈមនឹងវាសនាដូចគ្នា។ ចោរម្នាក់បានចូលរួមជាមួយអ្នកដែលជេរប្រមាថ ប៉ុន្តែម្នាក់ទៀតបានឃើញអ្វីដែលខុសប្លែកនៅក្នុងបុរសដែលនៅក្បែរគាត់។ ចោរនោះបានប្រកាសថា៖ «សូមនឹកចាំពីទូលបង្គំផង»។ ព្រះយេស៊ូវបានងាកព្រះភក្ត្រមក ដោយសន្យាថា៖ «ថ្ងៃនេះ អ្នកនឹងនៅជាមួយខ្ញុំក្នុងស្ថានបរមសុខ»។

នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ភាពងងឹតខុសពីធម្មតាបានគ្របដណ្ដប់លើព្រះអាទិត្យ។ អស់រយៈពេលបីម៉ោង ពិភពលោកស្ថិតនៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ រហូតដល់ព្រះយេស៊ូវស្រែកឡើងថា «ការនេះសម្រេចហើយ» រួចទ្រង់ក៏ផុតដង្ហើមទៅ។ នៅពេលនោះ ផែនដីក៏រង្គើឡើង។ ថ្មបែកចេញពីគ្នា ហើយវាំងននដ៏ធំនៅក្នុងព្រះវិហារបានរហែកជាពីរពីលើចុះក្រោម។ ដោយឃើញភាពវឹកវរនេះ មេបញ្ជាការកងទ័ពរ៉ូម៉ាំងម្នាក់បានញាប់ញ័រ ហើយបាននិយាយថា៖ «បុរសនេះពិតជា ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ មែន»។

លុះដល់ពេលល្ងាច លោកយ៉ូសែបមកពីក្រុងអារីម៉ាថេ ដែលជាមនុស្សមានឋានៈ និងបានដើរតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវដោយសម្ងាត់ បានចូលទៅជួបលោកពីឡាត់ ដើម្បីសុំយកព្រះសព។ ដោយមានជំនួយពីលោកនីកូដេម គាត់បានរុំព្រះសពព្រះយេស៊ូវដោយក្រណាត់ទេសឯកដ៏ល្អ និងគ្រឿងក្រអូប ហើយដាក់ទ្រង់នៅក្នុងផ្នូរថ្មីមួយដែលដាប់ចេញពីថ្ម។

ពួកគេបានប្រមៀលថ្មដ៏ធំមួយបិទមាត់ផ្នូរ ដោយផ្សាភ្ជាប់ភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ដោយខ្លាចមានល្បិចចុងក្រោយ ពួកសង្ឃជាន់ខ្ពស់បានដាក់ពួកអ្នកយាមនៅមាត់ផ្នូរ ដើម្បីធានាថាផ្នូរនោះមានសុវត្ថិភាព។ នៅពេលដែលថ្ងៃសប្ប័ទចាប់ផ្តើម ទីក្រុងក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ ដោយទុកឱ្យស្តេចគង់នៅក្នុងភាពងងឹតនៃផែនដី។

Jesus Dies

(Matthew 27:32–66; Mark 15:21–47; Luke 23:26–56; John 19:16–42)

The air on Friday morning was heavy with the scent of dust and the sound of weeping. Jesus, scarred by Roman lashes, stumbled toward the hill called Golgotha. When His strength failed, the soldiers seized a traveler named Simon to carry the heavy timber the rest of the way.

At the summit, they nailed Jesus to the wood. Above His head, a sign in three languages declared Him "King of the Jews." As He hung there, the world below was a contrast of cruelty and grace. Soldiers gambled for His seamless robe, and leaders mocked His power. Beside Him, two thieves faced the same end. One joined the hecklers, but the other saw something different in the man beside him. "Remember me," the thief whispered. Jesus turned His head, promising, "Today you will be with Me in paradise."

At noon, an unnatural darkness swallowed the sun. For three hours, the world stayed hushed until Jesus cried out, "It is finished," and breathed His last. In that moment, the earth buckled. Rocks split, and the massive curtain of the Temple tore from top to bottom. Watching the chaos, a Roman centurion trembled, whispering to the wind, "Truly this man was the Son of God."

As evening fell, Joseph of Arimathea, a man of status who had secretly followed Jesus’ teachings, went to Pilate to claim the body. With the help of Nicodemus, he wrapped Jesus in fine linen and spices, laying Him in a fresh tomb carved from stone.

They rolled a massive boulder across the entrance, sealing the silence. Fearing a final trick, the high priests placed guards at the entrance, ensuring the tomb was secure. As the Sabbath began, the city grew quiet, leaving the King in the dark of the earth.

ព្រះយេស៊ូវបានយាងចូលទីក្រុងយេរូសាឡិម ដោយទទួលបានការស្វាគមន៍ដូចវីរបុរស ដោយទ្រង់គង់លើសត្វលា ខណៈដែលហ្វូងមនុស្សបានស្រែកអបអរ និងក្រាលមែកចាកតាមផ្លូវដែលទ្រង់យាង។ ទ្រង់ចំណាយពេលបង្រៀននៅព្រះវិហារ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពងងឹត សិស្សរបស់ទ្រង់ឈ្មោះយូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុតបានឃុបឃិតជាមួយពួកមេដឹកនាំសាសនា ដើម្បីក្បត់ទ្រង់ក្នុងតម្លៃជាប្រាក់។

នៅយប់នៃបុណ្យរំលង ព្រះយេស៊ូវបានទទួលទានអាហារចុងក្រោយជាមួយសិស្សរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់បានកាច់នំប័ុង និងចែកស្រាទំពាំងបាយជូរ ដោយសម្គាល់ថានោះជារូបកាយ និងព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ ជាសញ្ញាថ្មីសម្រាប់ការអត់ទោសបាប។ ក្នុងអំឡុងពេល «អាហារពេលល្ងាចចុងក្រោយ» នេះ ទ្រង់បានបើកបង្ហាញថា មានម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនឹងក្បត់ទ្រង់ ហើយបានទាយថា ពេត្រុស នឹងបដិសេធមិនស្គាល់ទ្រង់បីដង មុនពេលព្រឹកចូលមកដល់។

ក្រោយមកនៅយប់នោះ ខណៈកំពុងអធិស្ឋាននៅក្នុងសួនច្បារគែតសេម៉ានី ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានចាប់ខ្លួន បន្ទាប់ពីយូដាសបានសម្គាល់ទ្រង់ដោយការថើប។ ទោះបីជាពេត្រុសបានព្យាយាមប្រយុទ្ធមួយភ្លែតក្តី ក៏ព្រះយេស៊ូវបានព្យាបាលអ្នកយាមដែលរងរបួស ហើយបានប្រគល់ខ្លួន ដែលនាំឱ្យសិស្សរបស់ទ្រង់ដែលមានការភ័យខ្លាច រត់បែកខ្ញែកគ្នាអស់។

ដំបូងឡើយ គេបាននាំព្រះយេស៊ូវទៅជួបសម្ដេចសង្ឃជាកន្លែងដែលទ្រង់ត្រូវបានចោទប្រកាន់ពីបទប្រមាថព្រះ ដោយសារការអះអាងថាជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។ នៅខាងក្រៅត្រង់ទីធ្លា ពេត្រុសបានបំពេញទំនាយ ដោយបដិសេធថាគាត់មិនស្គាល់ព្រះយេស៊ូវចំនួនបីដង ហើយបានយំសោកយ៉ាងជូរចត់ នៅពេលដែលគាត់ដឹងពីអ្វីដែលគាត់បានធ្វើ។

ចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវត្រូវបាននាំទៅជួបលោកប៉ុនទាស ពីឡាត់។ ទោះបីជាលោកពីឡាត់រកមិនឃើញទោសកំហុសនៅក្នុងទ្រង់ក៏ដោយ ក៏ហ្វូងមនុស្សដែលត្រូវបានញុះញង់ដោយពួកសង្ឃ បានទាមទារឱ្យដោះលែងឧក្រិដ្ឋជនម្នាក់ឈ្មោះបារ៉ាបាសជំនួសវិញ។ ដោយចង់ផ្គាប់ចិត្តហ្វូងមនុស្ស លោកពីឡាត់បានឱ្យគេវាយព្រះយេស៊ូវ និងចំអកឱ្យទ្រង់ដោយពាក់មកុដបន្លា។ ទោះបីជាព្រះយេស៊ូវបានប្រកាសថា នគររបស់ទ្រង់ «មិនមែនជារបស់លោកីយ៍នេះ» ក៏ដោយ ក៏លោកពីឡាត់បានចុះចាញ់នឹងសម្ពាធ ហើយបានប្រគល់ទ្រង់ទៅឱ្យគេឆ្កាង។

Jesus’ Last Days in Jerusalem

(Matthew 21–27; Mark 11–14; Luke 19–23; John 12–18)

Jesus entered Jerusalem to a hero’s welcome, riding a donkey as crowds cheered and laid palm branches in His path. He spent His days teaching at the Temple, but in the shadows, His disciple Judas Iscariot conspired with religious leaders to betray Him for money.

On the night of the Passover, Jesus shared a final meal with His disciples. He broke bread and shared wine, identifying them as His body and blood—a new covenant for the forgiveness of sins. During this "Last Supper," He revealed that one of them would betray Him and predicted that Peter would deny Him three times before the next morning.

Later that night, while praying in the Garden of Gethsemane, Jesus was arrested after Judas identified Him with a kiss. Though Peter briefly tried to fight, Jesus healed a wounded guard and surrendered, leading His terrified disciples to scatter.

Jesus was first brought before the High Priest, where He was accused of blasphemy for claiming to be the Son of God. Outside in the courtyard, Peter fulfilled the prophecy by denying he knew Jesus three times, weeping bitterly when he realized what he had done.

Finally, Jesus was taken to the Roman governor, Pontius Pilate. Though Pilate found no crime in Him, the crowd, stirred up by the priests, demanded the release of a criminal named Barabbas instead. Seeking to appease the mob, Pilate had Jesus beaten and mocked with a crown of thorns. Despite Jesus’s declaration that His kingdom was "not of this world," Pilate succumbed to the pressure and handed Him over to be crucified.

នៅទីក្រុងយេរីខូដ៏អ៊ូអរ មានប្រធានអ្នកយកពន្ធដ៏មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភម្នាក់ ប៉ុន្តែមិនមានភាពស្មោះត្រង់ ឈ្មោះសាខេ ដែលចង់ឃើញព្រះយេស៊ូវយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារគាត់ជាមនុស្សមានកម្ពស់ទាប ហើយប្រឈមមុខនឹងហ្វូងមនុស្សយ៉ាងកកកុញ គាត់ក៏រត់ទៅខាងមុខ ហើយឡើងលើដើមល្វាមួយដើម ដើម្បីឱ្យបានឃើញទ្រង់។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យហ្វូងមនុស្សមានការភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ ព្រះយេស៊ូវបានឈប់នៅក្រោមមែកឈើ ងើបព្រះភក្ត្រមើលទៅលើ ហើយហៅឈ្មោះរបស់លោកសាខេ ដោយប្រកាសថា ព្រះអង្គមានបំណងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់។ ខណៈពេលដែលអ្នកស្រុកបានរអ៊ូរទាំថា ព្រះយេស៊ូវទៅសេពគប់ជាមួយមនុស្សមានបាបដ៏ល្បីឈ្មោះបែបនេះ លោកសាខេមានសេចក្តីរំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ដោយឈរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះយេស៊ូវ ចិត្តរបស់លោកសាខេ បានប្រែចិត្តភ្លាមៗ។ គាត់បានប្តេជ្ញាចិត្តថានឹងចែកទ្រព្យសម្បត្តិពាក់កណ្តាលរបស់គាត់ទៅឱ្យជនក្រីក្រ ហើយសងត្រឡប់បួនដងដល់នរណាម្នាក់ដែលគាត់បានបោកប្រាស់។ ដោយឃើញការផ្លាស់ប្តូរដ៏ស្មោះត្រង់នេះ ព្រះយេស៊ូវបានប្រកាសថា សេចក្តីសង្គ្រោះបានមកដល់ផ្ទះនេះហើយ ដោយរំលឹកមនុស្សគ្រប់គ្នាថា ព្រះអង្គបានយាងមកជាពិសេសដើម្បីស្វែងរក និងសង្គ្រោះអ្នកដែលបាត់បង់។

Little Rich Zacchaeus (Luke 19:1 – 10)

In the bustling city of Jericho, a wealthy but dishonest chief tax collector named Zacchaeus desperately wanted to see Jesus. Being a man of short stature and faced with an immense crowd, he ran ahead and climbed a sycamore tree to catch a glimpse of the teacher.

To the crowd's surprise, Jesus stopped beneath the branches, looked up, and called Zacchaeus by name, announcing that He intended to stay at his home. While the townspeople grumbled that Jesus would associate with such a notorious sinner, Zacchaeus was deeply moved.

Standing before Jesus, Zacchaeus’s heart changed instantly. He pledged to give half his wealth to the poor and repay anyone he had cheated four times over. Seeing this sincere transformation, Jesus declared that salvation had come to the house, reminding everyone that He had come specifically to find and save those who were lost.

ព្រះយេស៊ូវជាមិត្តជិតស្និទ្ធជាមួយម៉ារា ម៉ាថា និងឡាសារ ជាប្អូនប្រុសរបស់ពួកគេ។ នៅពេលឡាសារឈឺធ្ងន់ បងស្រីទាំងពីរបានចាត់គេទៅអញ្ជើញព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានរង់ចាំពីរថ្ងៃសិន មុននឹងធ្វើដំណើរទៅភូមិបេថានី ដោយប្រាប់ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថា ឡាសារ បានស្លាប់ហើយ ហើយថា ការនេះនឹងជួយឱ្យពួកគេជឿលើទ្រង់។

នៅពេលព្រះយេស៊ូវយាងមកដល់ ឡាសារបាននៅក្នុងផ្នូររយៈពេលបួនថ្ងៃហើយ ហើយមនុស្សជាច្រើនបានមកដើម្បីកម្សាន្តចិត្ត ម៉ារា និងម៉ាថា។ ម៉ាថាបានទូលព្រះយេស៊ូវថា នាងជឿថា ព្រះជាម្ចាស់ នឹងប្រទានដល់ទ្រង់នូវអ្វីដែលទ្រង់សុំ ហើយថាឡាសារនឹងរស់ឡើងវិញ នៅថ្ងៃណាមួយ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលប្រាប់នាងថាទ្រង់ផ្ទាល់គឺជាសេចក្តីរស់ឡើងវិញ និងជាជីវិត ហើយអស់អ្នកដែលជឿលើទ្រង់ នឹងរស់នៅអស់កល្បជានិច្ច។

ម៉ារាក៏បានមកឯព្រះយេស៊ូវទាំងយំ។ ដោយឃើញសេចក្តីទុក្ខព្រួយរបស់នាង ព្រះយេស៊ូវបានរំជួលព្រះហឫទ័យយ៉ាងខ្លាំង ហើយបាន ទ្រង់ព្រះកន្សែង។ ទ្រង់បានយាងទៅឯផ្នូរ ហើយប្រាប់ប្រជាជនឱ្យប្រមៀលថ្មចេញ ទោះបីជាម៉ាថាបារម្ភអំពីក្លិនស្អុយក៏ដោយ។

ព្រះយេស៊ូវបានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះវរបិតា រួចទ្រង់បានស្រែកដោយសំឡេងខ្លាំងៗថា «ឡាសារ ចូរចេញមក!»។ ឡាសារបានចេញពីផ្នូរ ទាំងរស់ ដោយនៅតែរុំដោយក្រណាត់បញ្ចុះសព។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់ពួកគេឱ្យស្រាយគាត់។

មនុស្សជាច្រើនដែលបានឃើញទីសម្គាល់អស្ចារ្យនេះ បាននំាគ្នាជឿលើ ព្រះយេស៊ូវ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះបានរាយការណ៍រឿងនេះទៅពួកផារិស៊ី។ ដោយសារហេតុនេះ មេដឹកនាំសាសនាបានចាប់ផ្តើមរៀបចំផែនការដើម្បីសម្លាប់ព្រះយេស៊ូវ និងឡាសារដែរ ដោយសារតែមនុស្សជាច្រើនឥឡូវនេះកំពុងដើរតាម ទ្រង់។

Jesus Raises Lazarus From the Dead

(Luke 10:38–39; John 11:1–57)

Jesus was close friends with Mary, Martha, and their brother Lazarus. When Lazarus became very sick, the sisters sent for Jesus. But Jesus waited two days before traveling to Bethany, telling His disciples that Lazarus had died and that this would help them believe in Him.

By the time Jesus arrived, Lazarus had already been in the tomb for four days, and many people had come to comfort Mary and Martha. Martha told Jesus she believed God would give Him whatever He asked and that Lazarus would rise again someday. Jesus told her that He Himself is the resurrection and the life, and that those who believe in Him will live forever.

Mary also came to Jesus, crying. Seeing her sadness, Jesus was deeply moved and wept. He went to the tomb and told the people to roll the stone away, even though Martha worried about the smell.

Jesus prayed to the Father and then called out loudly, “Lazarus, come out!” Lazarus came out of the tomb alive, still wrapped in burial cloths. Jesus told the people to free him.

Many who witnessed this miracle believed in Jesus, but some reported it to the Pharisees. Because of this, the religious leaders began planning to kill Jesus—and even Lazarus—since many people were now following Him.

ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះកុមារ ក្នុងអំឡុងពេលព័ន្ធកិច្ចរបស់ទ្រង់។ នៅពេលដែលមន្ត្រីម្នាក់បានសុំឱ្យទ្រង់ប្រោសកូនប្រុសដែលជិតស្លាប់របស់គាត់ព្រះយេស៊ូវ គ្រាន់តែមានបន្ទូលថា «កូនរបស់លោកនឹងរស់»។ បុរសនោះបានជឿព្រះយេស៊ូវ ហើយបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយរកឃើញថាកូនប្រុសរបស់គាត់បានជាសះស្បើយនៅចំពេលដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល។ ដោយសារទីសម្គាល់អស្ចារ្យនេះ មន្ត្រី នោះ និងគ្រួសាររបស់គាត់បានជឿលើព្រះយេស៊ូវ។

ពេលមួយទៀត ពួកសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវបានជជែកគ្នាថាតើនរណាធំជាងគេ។ ព្រះយេស៊ូវបានហៅក្មេងម្នាក់មកឯទ្រង់ ហើយបង្រៀន ពួកគេថា ដើម្បីចូលទៅក្នុងនគររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ពួកគេត្រូវតែ បន្ទាបខ្លួនដូចកូនតូចនេះ។

ក្រោយមក មនុស្សបាននាំក្មេងៗមកឯព្រះយេស៊ូវ ដើម្បីឱ្យទ្រង់អាច ប្រទានពរដល់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកសិស្សបានព្យាយាមឃាត់ពួកគេ។ ព្រះយេស៊ូវមិនសព្វព្រះហឫទ័យ ហើយបានប្រាប់ពួកគេឱ្យទុកក្មេងៗមកឯទ្រង់។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា នគរស្ថានសួគ៌គឺជារបស់អស់អ្នក ដែលមានចិត្តដូចក្មេងតូចៗទាំងនេះ។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវបានប្រទានពរដល់ក្មេងៗទំាងនោះដោយសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លំាង។Jesus Loves Children

(Mathew 18:1-6; 19:13-15; Mark 9:33–37, 10:13–16; Luke 18:15–17)

Jesus showed great love and care for children during His ministry. When a royal official asked Him to heal his dying son, Jesus simply said, “Your son will live.” The man believed Jesus and went home, discovering that his son was healed at the exact moment Jesus spoke. Because of this miracle, the official and his family believed in Jesus.

Another time, Jesus’ disciples argued about who was the greatest. Jesus called a child to Himself and taught them that to enter God’s kingdom, they must be humble like a child.

Later, people brought children to Jesus so He could bless them, but the disciples tried to stop them. Jesus became upset and told them to let the children come to Him. He said that the kingdom of heaven belongs to those who are like children. Then Jesus blessed the children lovingly.

ព្រះយេស៊ូវបានប្រៀបធៀបព្រះអង្គទ្រង់ទៅនឹងអ្នកគង្វាលដ៏ល្អ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា អ្នកណាដែលចង់ក្លាយជាសមាជិកនៃ ហ្វូងចៀមរបស់ទ្រង់ ត្រូវតែមកតាមរយៈទ្រង់។ ចៀមរបស់ទ្រង់ស្តាប់សំឡេងរបស់ទ្រង់ ដើរតាម ទ្រង់ និងមានសុវត្ថិភាពជាមួយទ្រង់។ សំឡេងផ្សេងៗទៀត ដូចជាចោរ ឬចោរប្លន់ ព្យាយាមធ្វើបាប ចៀម ប៉ុន្តែចៀមមិនដើរតាមពួកគេទេ។

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា ទ្រង់បានយាងមកដើម្បីប្រទានឱ្យអ្នកដើរតាមទ្រង់ នូវជីវិតដ៏ពេញលេញ និងបរិបូរណ៍។ មិនដូចកម្មករស៊ីឈ្នួលដែលរត់គេចខ្លួននៅពេលមានគ្រោះថ្នាក់ ព្រះយេស៊ូវយកព្រះហឫទ័យទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះចៀមរបស់ទ្រង់ ហើយសុខចិត្តលះបង់ជីវិតរបស់ទ្រង់សម្រាប់ពួកគេ។ ទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលថា ទ្រង់មានចៀមផ្សេងៗទៀតដើម្បីនាំចូលមក ដើម្បីឱ្យមានហ្វូងចៀម រួបរួមតែមួយ។

ព្រះយេស៊ូវបានពន្យល់ថា ទ្រង់ប្រទានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចដល់អ្នកដើរតាមទ្រង់ និងការពារពួកគេ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចឆក់យក ចៀមរបស់ទ្រង់ចេញពីទ្រង់បានឡើយ។

Jesus, the Good Shepherd(John 10:1 – 30)

Jesus compared Himself to a good shepherd. He said that anyone who wants to belong to His flock must come through Him. His sheep listen to His voice, follow Him, and are safe with Him. Other voices, like thieves or robbers, try to harm the sheep, but the sheep do not follow them.

Jesus said He came to give His followers a full and abundant life. Unlike a hired worker who runs away when danger comes, Jesus cares deeply for His sheep and is willing to give His life for them. He also said He has other sheep to bring in so there will be one united flock.

Jesus explained that He gives eternal life to His followers and protects them. No one can take His sheep away from Him.

នៅកន្លែងណាដែលព្រះយេស៊ូវយាងទៅ មនុស្សបានស្វែងរកទ្រង់ ដើម្បីទទួលការប្រោសឲ្យជា។ នៅក្នុងតំបន់ទីរ៉ុស និងស៊ីដូន ស្ត្រី សាសន៍កាណាន ម្នាក់បានអង្វរ ព្រះយេស៊ូវ ឱ្យរំដោះកូនស្រីរបស់នាងពីអារក្ស។ ទោះបីជាមានការបដិសេធដំបូងក៏ដោយ ជំនឿដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួនរបស់នាងបានបណ្តាលព្រះហឫទ័យព្រះយេស៊ូវឱ្យប្រោសកូនរបស់នាង។

ក្រោយមក ខណៈពេលដែលកំពុងធ្វើដំណើររវាងកាលីឡេ និងសាម៉ារី ព្រះយេស៊ូវបានជួបបុរសដប់នាក់ដែលមានជំងឺឃ្លង់។ ទ្រង់បានប្រាប់ពួកគេឱ្យទៅបង្ហាញខ្លួនដល់ពួកសង្ឃ ហើយពួកគេបានជាសះស្បើយនៅតាមផ្លូវ។ មានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលជាសាសន៍សាម៉ារី បានត្រឡប់មកវិញ ដើម្បីអរព្រះគុណទ្រង់ ហើយព្រះយេស៊ូវបានសរសើរ ជំនឿរបស់បុរសនោះ។

នៅក្បែរ ក្រុងយេរីខូរ អ្នកសុំទានខ្វាក់ម្នាក់បានស្រែកហៅព្រះយេស៊ូវ ទោះបីជាហ្វូងមនុស្សព្យាយាមឱ្យគាត់នៅស្ងៀមក៏ដោយ។ ព្រះយេស៊ូវ បានសួរនូវអ្វីដែលគាត់ចង់បាន រួចបានប្រោសគាត់ឱ្យមើលឃើញវិញដោយសារជំនឿរបស់គាត់។ បុរសដែលបានជាសះស្បើយនោះ បានដើរតាមព្រះយេស៊ូវដោយសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ហើយប្រជាជនក៏បានសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ដែរ។

Jesus Heals Many People

(Luke 17:11–19; 18:35–43)

Wherever Jesus went, people sought Him for healing. In the region of Tyre and Sidon, a Canaanite woman begged Jesus to free her daughter from a demon. Despite an initial refusal, her persistent faith moved Jesus to heal her child.

Later, while travelling between Galilee and Samaria, Jesus encountered ten men with leprosy. He told them to show themselves to the priests, and they were healed on the way. Only one—a Samaritan—returned to thank Him, and Jesus praised the man’s faith.

Near Jericho, a blind beggar called out to Jesus despite the crowd trying to silence him. Jesus asked what he wanted and restored his sight because of his faith. The healed man followed Jesus, praising God, and the people praised God as well.

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលរឿងបី ដើម្បីបង្ហាញពី សេចក្តីអំណររបស់ ព្រះជាម្ចាស់ នៅពេលដែលមនុស្សដែលវង្វេងត្រឡប់មកឯទ្រង់វិញ។ ទីមួយ ទ្រង់បានពិពណ៌នាអំពីអ្នកគង្វាលម្នាក់ ដែលទុកចៀម កៅសិបប្រាំបួនក្បាលចោល ដើម្បីទៅរកចៀមមួយក្បាល ដែលបានវង្វេង ហើយមានសេចក្តីអំណរ នៅពេលគាត់នាំវាមកផ្ទះវិញ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានមានបន្ទូលអំពីស្ត្រីម្នាក់ដែលបាត់ប្រាក់មួយកាក់ ហើយស្វែងរកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់រហូតដល់នាងរកឃើញ ហើយអបអរសាទរជាមួយមិត្តភក្តិរបស់នាង។ ចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវ បានមានបន្ទូលរឿងអំពីឪពុកម្នាក់ដែលមានកូនប្រុសពីរនាក់។ កូនប្រុសពៅបានយកមរតករបស់គាត់ ទៅបំផ្លាញចោល ហើយទីបំផុត វាបានក្លាយជាអ្នកក្រ និងឃ្លាន។ នៅពេលវាត្រឡប់មកផ្ទះវិញដោយ ការប្រែចិត្ត ឪពុករបស់វាបានស្វាគមន៍វាត្រឡប់មកវិញដោយ សេចក្តីអំណរ ហើយប្រារព្ធពិធីជប់លៀងឱ្យវា។ បងប្រុសច្បងបានខឹង ដោយមានអារម្មណ៍ថាមិនយុត្តិធម៌ ប៉ុន្តែឪពុកបានពន្យល់ថា ពួកគេទំាងអស់គ្នាត្រូវតែអរសប្បាយ ពីព្រោះកូនប្រុសពៅដែលបានបាត់ នោះបានត្រឡប់មកវិញហើយ។ រឿងទាំងនេះបង្រៀនថា ព្រះជាម្ចាស់ ខ្នះខ្នែងស្វែងរក អត់ទោស និងអបអរសាទរមនុស្សគ្រប់រូបដែលត្រឡប់មកឯទ្រង់ វិញ។Merciful Father(Luke 15)

Jesus told three stories to show God’s joy when lost people return to Him. First, He described a shepherd who leaves ninety-nine sheep to find one lost sheep and rejoices when he brings it home. Next, He told of a woman who loses one coin, searches carefully until she finds it, and celebrates with her friends. Finally, Jesus told the story of a father with two sons. The younger son takes his inheritance, wastes it, and ends up poor and hungry. When he returns home in repentance, his father joyfully welcomes him back and celebrates. The older brother becomes angry, feeling it is unfair, but the father explains that they must rejoice because the lost son has returned. These stories teach that God eagerly seeks, forgives, and celebrates every person who comes back to Him.

ព្រះយេស៊ូវតែងតែត្រូវបានមនុស្សសួរដេញដោលដោយព្យាយាមចាប់ ទ្រង់ ហើយទ្រង់ជួនកាលឆ្លើយជារឿងពាក្យប្រៀបប្រដូច។ នៅពេលដែលមេដឹកនាំសាសនាម្នាក់សួរពីរបៀបទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ព្រះយេស៊ូវបានចង្អុលទៅបទគម្ពីរ។ បុរសនោះបានឆ្លើយយ៉ាងត្រឹមត្រូវថា៖ ស្រឡាញ់ព្រះជាម្ចាស់ឲ្យបានពេញខ្នាត និងស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកដូចខ្លួនអ្នក។ ដោយចង់រាប់ជាសុចរិតខ្លួនឯង គាត់បានសួរថា «តើអ្នកណាជាអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំ?»។

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលជារឿងប្រៀបប្រដូចមួយថា៖ មានបុរសម្នាក់កំពុងធ្វើដំណើរពីក្រុងយេរូសាឡិមទៅក្រុងយេរីខូរ ក៏ត្រូវបានគេ វាយប្រហារ ហើយទុកឱ្យជិតស្លាប់។ មានបូជាចារ្យម្នាក់ ហើយបន្ទាប់មកមានអ្នកបំរើព្រះវិហារម្នាក់បានឃើញគាត់ដែរ ប៉ុន្តែបានដើរឆ្លងកាត់ដោយមិនបានជួយគាត់ឡើយ។ គាត់ជួបក៏មានសាសន៍សាម៉ារី ម្នាក់ — ដែលជាមនុស្សដែលជនជាតិយូដាតែងតែស្អប់ — បានឈប់មើលថែ របួសរបស់បុរសនោះ រួចហើយនាំគាត់ទៅផ្ទះសំណាក់ ដោយសន្យាថានឹងបង់ថ្លៃទាំងអស់។

ព្រះយេស៊ូវ បានសួរថា តើនរណាជាអ្នកជិតខាងពិតប្រាកដ?។ មេដឹកនាំសាសនាបានឆ្លើយថា «អ្នកដែលបានជួយគាត់»។ ព្រះយេស៊ូវ មានបន្ទូលថា «ចូរទៅ! ហើយធ្វើដូច្នោះដែរចុះ»។

A Kind Person (Luke 10:25 – 37)

Jesus was often questioned by people trying to trap Him, and He sometimes answered with stories. When a religious leader asked how to receive eternal life, Jesus pointed him to Scripture. The man correctly answered: love God fully and love your neighbor as yourself. Wanting to justify himself, he asked, “Who is my neighbor?”

Jesus told a story: A man traveling from Jerusalem to Jericho was attacked and left half-dead. A priest and then a temple worker saw him but passed by without helping. A Samaritan—someone Jews normally avoided—stopped, cared for the man’s wounds, and brought him to an inn, promising to cover all costs.

Jesus asked who had been a true neighbor. The religious leader answered, “The one who helped him.” Jesus said, “Go and do the same.”

ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ភូមិជាច្រើន បង្រៀន ប្រោស និងរៀបចំពួកសិស្សរបស់ ទ្រង់សម្រាប់អ្វីដែលនឹងមកដល់។ ទ្រង់បានប្រាប់ពួកគេថា ទ្រង់នឹងរងទុក្ខ ត្រូវគេសម្លាប់ និងរស់ឡើងវិញ បន្ទាប់ពីបីថ្ងៃ ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះយេស៊ូវបាននាំពេត្រុស យ៉ាកុប និង យ៉ូហានឡើងទៅលើភ្នំខ្ពស់មួយ។ នៅទីនោះ រូបកាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ បានផ្លាស់ប្តូរ — ព្រះភក្ត្ររបស់ ទ្រង់បានភ្លឺដូចព្រះអាទិត្យ ហើយ សម្លៀកបំពាក់របស់ទ្រង់ បានក្លាយជាសភ្លឺចែងចាំង។ ម៉ូសេ និង អេលីយ៉ាបានលេចមក រួចនិយាយជាមួយទ្រង់អំពីការសុគតរបស់ ទ្រង់នៅក្រុងយេរូសាឡិម ដែលនឹងមកដល់។ ពួកសិស្សដែលភ្ញាក់ភ្លាមៗ បានឃើញព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងសិរីរុងរឿងរបស់ ទ្រង់។

ពេត្រុសដែលភ័យខ្លាច បានស្នើឱ្យសង់ទីអាសនាចំនួនបីសម្រាប់ ព្រះយេស៊ូវ ម៉ូសេ និង អេលីយ៉ា។ បន្ទាប់មក ពពកមួយបានហ៊ុំព័ទ្ធ ពួកគេ ហើយសំឡេងរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា “នេះជាកូនស្ងួនភ្ងាអញ ចូរស្តាប់តាមទ្រង់ចុះ!”។ ពេលពពកបានបាត់ទៅ មានតែព្រះយេស៊ូវប៉ុណ្ណោះដែលនៅសល់។ នៅពេលពួកគេចុះពីភ្នំ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់ពួកគេមិនឱ្យប្រាប់នរណាម្នាក់នូវអ្វីដែលពួកគេបានឃើញ រហូតដល់ទ្រង់បានរស់ពីសុគតឡើងវិញ។ ពួកសិស្ស បានស្តាប់បង្គាប់ ប៉ុន្តែឆ្ងល់ថា តើ “សេចក្តីរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ” មានអត្ថន័យជាយ៉ាងណា។

Jesus Shows His Divine Nature (The Transfiguration)

(Matthew 16:21–17:13; Mark 8:27–9:13; Luke 9:28–36)

Jesus traveled through many villages, teaching, healing, and preparing His disciples for what was to come. He told them He would suffer, be killed, and rise again after three days. One day, Jesus took Peter, James, and John up a high mountain. There, Jesus’ appearance changed—His face shone like the sun and His clothes became dazzling white. Moses and Elijah appeared and spoke with Him about His coming death in Jerusalem. The disciples, suddenly fully awake, saw Jesus in His glory. Frightened, Peter suggested building three shelters for Jesus, Moses, and Elijah. Then a cloud surrounded them, and God’s voice said, “This is My Son, whom I love. Listen to Him!” When the cloud lifted, only Jesus remained. As they descended the mountain, Jesus instructed them not to tell anyone what they had seen until He had risen from the dead. The disciples obeyed but wondered what “rising from the dead” meant.

ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើដំណើរពីភូមិមួយទៅភូមិមួយទៀត បង្រៀន និង ប្រោស ហើយក្រោយមក ចាត់ពួកសិស្ស ទាំងដប់ពីរនាក់របស់ ទ្រង់ ជាគូៗដោយមានសិទ្ធិអំណាចឱ្យបង្រៀន ប្រោស និងដេញវិញ្ញាណអាក្រក់។ ពេលពួកគេត្រឡប់មកវិញ ហ្វូងមនុស្សមានច្រើនណាស់ រហូតដល់ពួកគេមិនអាចសម្រាកបាន ដូច្នេះ ព្រះយេស៊ូវបាននាំពួកគេទៅកាន់កន្លែងស្ងាត់មួយនៅត្រើយម្ខាងនៃសមុទ្រកាលីឡេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហ្វូងមនុស្សមួយទៀតបានមកដល់ទីនោះមុន។ ដោយឃើញពួកគេដូចជាចៀមគ្មានអ្នកគង្វាល ព្រះយេស៊ូវ ក៏បានបង្រៀនពួកគេនៅទីនោះ។

នៅពេលថ្ងៃកាន់តែជ្រៅ ពួកសិស្ស បានជំរុញ ព្រះយេស៊ូវ ឱ្យ ចាត់ មនុស្សទាំងនោះទៅរកអាហារ ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវ បានបង្គាប់ពួកគេឱ្យ ផ្តល់អាហារ ដល់ ហ្វូងមនុស្ស។ ក្មេងប្រុសម្នាក់មាន នំប៉័ង ប្រាំដុំ និង ត្រី ពីរ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាតិចតួចពេក។ ព្រះយេស៊ូវ បានឱ្យមនុស្សអង្គុយជាក្រុម បានប្រទានពរ ដល់ អាហារ ហើយប្រទានដល់ ពួកសិស្ស ដើម្បី ចែក។ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានបរិភោគរហូតដល់ឆ្អែត ហើយមាន នំប៉័ង ដែលសេសសល់ចំនួនដប់ពីរ កន្ត្រក ត្រូវបានប្រមូល។ ហ្វូងមនុស្ស បានទទួលស្គាល់ ទីសម្គាល់អស្ចារ្យ នេះ ហើយគិតថា ព្រះយេស៊ូវ គឺជា ហោរា ដែលបានសន្យា ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេចង់ធ្វើឱ្យ ទ្រង់ ជា ស្តេច ទ្រង់ បានយាងទៅភ្នំតែម្នាក់ឯង។

A Miracle Meal​

(Matthew 14:13–21; Mark 6, 30–44; Luke 9:10–17; John 6:1–15)

Jesus traveled from village to village teaching and healing, and later sent out His twelve disciples in pairs with authority to teach, heal, and cast out evil spirits. When they returned, crowds were so large they could not rest, so Jesus took them to a quiet place across the Sea of Galilee. However, another crowd arrived there first. Seeing they were like sheep without a shepherd, Jesus taught them.

As the day grew late, the disciples urged Jesus to send the people away for food, but Jesus told them to feed the crowd. A boy had five loaves and two fish, but it seemed far too little. Jesus had the people sit in groups, blessed the food, and gave it to the disciples to distribute. Everyone ate until full, and twelve baskets of leftovers were collected. The crowd recognized the miracle and thought Jesus was the promised Prophet, but when they wanted to make Him king, He withdrew alone to the mountain.

បន្ទាប់ពីបង្ក្រាបព្យុះហើយ ព្រះយេស៊ូវបានយាងមកដល់ត្រើយម្ខាងដោយសុវត្ថិភាពជាមួយពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ហើយត្រូវបានស្វាគមន៍ដោយហ្វូងមនុស្សជាច្រើន។ ក្នុងចំណោមពួកគេ មានលោកយ៉ៃរ៉ុស ជាមេសាលា​ប្រជុំដែលបានអង្វរព្រះយេស៊ូវ ឱ្យប្រោសកូនស្រីរបស់គាត់អាយុ១២ឆ្នាំដែលកំពុងតែជិតស្លាប់។ ខណៈពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរ មានដំណឹងមកថា ក្មេងស្រីនោះបានស្លាប់ហើយ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់យ៉ៃរ៉ុសឱ្យជឿទ្រង់។ នៅឯផ្ទះ អ្នកកាន់ទុក្ខបានសើចនៅពេល ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា ក្មេងស្រីនោះគ្រាន់តែដេកលក់ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះយេស៊ូវបាននាំពេត្រុស យ៉ាកុប យ៉ូហាន និងឪពុកម្តាយរបស់ក្មេងស្រីនោះចូលទៅក្នុងបន្ទប់ រួចចាប់ដៃនាងឡើង ហើយមានបន្ទូលថា «តាលីថាគូមី» («ស្រាយ​ថា កូន​ស្រី​អើយ អញ​ប្រាប់​ឲ្យ​ឯង​ក្រោក​ឡើង»)។ នាងបានរស់ឡើងវិញភ្លាមៗ ហើយក្រោកឈរ ធ្វើឱ្យឪពុកម្តាយរបស់នាងមានសេចក្តី​អស្ចារ្យ​ជា​ខ្លាំង​ក្រៃលែង។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់ពួកគេឱ្យផ្តល់អាហារដល់នាង និងរក្សាទីសម្គាល់អស្ចារ្យនេះឱ្យស្ងាត់ស្ងៀមវិញ។

Jesus Heals Jairus’ Daughter (Matthew 9:18–19, 23–26; Mark 5:21–24, 35–43; Luke 8:40–42, 49–56)

After calming the storm, Jesus arrived safely with His disciples and was welcomed by a crowd. Among them was Jairus, a synagogue ruler, who begged Jesus to heal his dying 12-year-old daughter. While they were on the way, news came that the girl had died, but Jesus told Jairus to believe. At the house, mourners laughed when Jesus said the girl was only sleeping. Jesus took Peter, James, John, and the girl’s parents into the room, took her hand, and said, “Talitha koumi” (“Little girl, get up”). She immediately came back to life and stood up, amazing her parents. Jesus told them to give her food and to keep the miracle quiet.

បន្ទាប់ពីបង្រៀនពេញមួយថ្ងៃ ព្រះយេស៊ូវ និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ បានឆ្លងកាត់សមុទ្រកាលីឡេ។ ព្យុះបានកើតឡើងភ្លាមៗ ហើយរលកបានចាប់ផ្តើមជន់លិចទូក ប៉ុន្តែ ព្រះយេស៊ូវបានផ្ទំលក់។ ដោយភ័យខ្លាច ពួកសិស្សបានដាស់ទ្រង់ដោយសុំជំនួយពីទ្រង់។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់ខ្យល់ និងរលកឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ដោយព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយអ្វីៗទាំងអស់បានស្ងប់ស្ងាត់។ ពួកសិស្សមានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយឆ្ងល់ថា ព្រះយេស៊ូវជាអ្នកណា សូម្បីតែខ្យល់ និងសមុទ្រក៏ស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ ដែរ។Jesus Calms the Storm (Matthew 8:23–27; Mark 4:36–41; Luke 8:22–25)

After teaching all day, Jesus and His disciples crossed the Sea of Galilee. A sudden storm arose, and the waves began to fill the boat, but Jesus was asleep. Frightened, the disciples woke Him, asking for help. Jesus calmed the wind and waves with His command, and everything became still. The disciples were amazed and wondered who Jesus was, that even the wind and sea obeyed Him.

ព្រះយេស៊ូវ បានបង្រៀន ហ្វូងមនុស្ស ដ៏ធំមួយនៅក្បែរ សមុទ្រកាលីឡេ ដោយប្រើ រឿងប្រៀបប្រដូចអំពីកសិករ ម្នាក់ដែលព្រោះគ្រាប់ពូជ។ គ្រាប់ពូជខ្លះបានធ្លាក់នៅលើផ្លូវ ខ្លះនៅលើដីថ្ម ខ្លះក្នុងចំណោមបន្លា ហើយខ្លះទៀតនៅលើដីល្អ។ មានតែគ្រាប់ពូជនៅលើដីល្អប៉ុណ្ណោះ ដែលដុះឡើង ហើយបង្កើតផលយ៉ាងបរិបូរណ៍។ ព្រះយេស៊ូវបានពន្យល់ថា គ្រាប់ពូជតំណាងឱ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយដីតំណាងឱ្យ ចិត្តរបស់មនុស្ស — មនុស្សខ្លះបដិសេធព្រះបន្ទូល ខ្លះបាត់បង់ជំនឿ ក្នុងភាពលំបាក ខ្លះត្រូវបានរំខានដោយការព្រួយបារម្ភខាងលោកិយ ប៉ុន្តែអ្នកដែលមានដួងចិត្ត បើកចំហទទួល ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយលូតលាស់ រឹងមាំក្នុងជំនឿបង្កើតផលល្អបានយ៉ាងច្រើន។

Preaching of God’s Word(Matthew 13:1–23; Mark 4:1–20; Luke 8:1–15)

Jesus taught a large crowd by the Sea of Galilee using a parable about a farmer planting seeds. Some seeds fell on the path, some on rocky ground, some among thorns, and some on good soil. Only the seeds on good soil grew and produced a rich crop. Jesus explained that the seeds represent God’s Word and the soils represent people’s hearts—some reject it, some lose faith in hardship, some are distracted by worldly worries, but those with open hearts receive God’s Word and grow strong in faith, producing good results.

ពេលពួកមេដឹកនាំសាសនាយូដាខឹង និងច្រណែននឹងភាពល្បីល្បាញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ទ្រង់បានចាកចេញពីស្រុកយូដា ហើយធ្វើដំណើរទៅ កាលីឡេ ដោយឆ្លងកាត់ស្រុកសាម៉ារី។ នៅឯអណ្តូងមួយក្បែរក្រុងស៊ូខារ ព្រះយេស៊ូវបានជួបស្ត្រីសាសន៍សាម៉ារីម្នាក់ ហើយសុំនាងទឹកផឹក។ ដោយភ្ញាក់ផ្អើលថាជនជាតិយូដានឹងនិយាយទៅកាន់នាង ស្ត្រីនោះបានសួរ ទ្រង់ ហើយព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់នាងអំពី «ទឹកមានជីវិត» ដែលនាំមកនូវជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។

ព្រះយេស៊ូវបានលាតត្រដាងថា ទ្រង់ជ្រាបពីអតីតកាលរបស់នាង ហើយប្រកាសថា ទ្រង់គឺជាព្រះមែស៊ី។ ស្ត្រីនោះបានរត់ត្រឡប់ទៅក្រុងវិញ ដោយប្រាប់អ្នកដទៃឱ្យមកជួបទ្រង់។ ជនជាតិសាម៉ារីជាច្រើនបានមកស្តាប់ព្រះយេស៊ូវ និងបានជឿលើ ទ្រង់។ ព្រះយេស៊ូវបានគង់នៅជាមួយពួកគេអស់រយៈពេលពីរថ្ងៃ ហើយមនុស្សកាន់តែច្រើនបានមកដល់ ហើយមានជំនឿលើទ្រង់ ដោយប្រកាសថា ឥឡូវនេះពួកគេជឿ ពីព្រោះពួកគេបានឮដោយខ្លួនឯងថា ព្រះយេស៊ូវ ពិតជាព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃពិភពលោកមែន។

Jesus Cares for the Samaritan Woman (4:1 – 42)

When the Jewish religious leaders became angry and jealous of Jesus’ growing popularity, He left Judea and traveled to Galilee, passing through Samaria. At a well near the town of Sychar, Jesus met a Samaritan woman and asked her for a drink. Surprised that a Jew would speak to her, the woman questioned Him, and Jesus told her about the “living water” that brings eternal life.

Jesus revealed that He knew about her past and declared that He was the Messiah. The woman ran back to town, telling others to come see Him. Many Samaritans came, listened to Jesus, and believed in Him. Jesus stayed with them for two days, and even more people came to faith, saying they now believed because they had heard for themselves that Jesus truly is the Savior of the world.

ព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅក្រុងកាពើណិម ហើយបានបង្រៀននៅក្នុង សាលាប្រជុំ នៅថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ប្រជាជនបានភ្ញាក់ផ្អើលដោយសិទ្ធិអំណាចរបស់ ទ្រង់។ ក្នុងអំឡុងពេលបង្រៀនរបស់ទ្រង់ បុរសម្នាក់ដែលត្រូវ អារក្សចូលបានស្រែកឡើង ដោយទទួលស្គាល់ ព្រះយេស៊ូវថាជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់អារក្ស នោះឱ្យនៅស្ងៀម ហើយចេញពីបុរសនោះ រួចវាបានស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់។ ហ្វូងមនុស្សបានភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លំាងចំពោះព្រះចេស្តារបស់ ទ្រង់ លើវិញ្ញាណអាក្រក់ ហើយដំណឹងនៃព្រឹត្តិការណ៍នេះបានរីករាលដាលយ៉ាងឆាប់រហ័សទូទាំងស្រុកកាលីឡេ។Jesus Heals a Man with an Evil Spirit (Mark 1:22–28; Luke 4:31–37)

Jesus went to Capernaum and taught in the synagogue on the Sabbath. The people were amazed by His authority. During His teaching, a man possessed by a demon shouted, recognizing Jesus as the Holy One of God. Jesus commanded the demon to be silent and leave the man, and it obeyed. The crowd was astonished at His power over evil spirits, and news of this event spread quickly throughout Galilee.

ព្រះយេស៊ូវ ពួកសិស្ស របស់ទ្រង់ និងនាងម៉ារា ដែលជាមាតារបស់ទ្រង់ បានយាងទៅចូលរួមពិធីមង្គលការមួយនៅកាណា។ ពេលស្រាអស់ នាងម៉ារាបានសុំព្រះយេស៊ូវឱ្យជួយ។ ទោះបីជាមានការស្ទាក់ស្ទើរក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវបានបង្គាប់អ្នកបំរើឱ្យចាក់ទឹកពេញពាងថ្មប្រាំមួយ ដែលទ្រង់បានប្រែក្លាយដោយ ទីសម្គាល់អស្ចារ្យ ទៅជា ស្រា។ នេះជា អព្ភូតហេតុ ទីមួយរបស់ទ្រង់ ដែលបង្ហាញពី ព្រះចេស្តាដ៏ទេវភាព របស់ទ្រង់ ហើយនាំ ពួកសិស្ស របស់ទ្រង់ឱ្យ ជឿ លើទ្រង់។

បន្ទាប់ពីពិធីមង្គលការ ព្រះយេស៊ូវបានធ្វើដំណើរទៅក្រុងកាពើណិមជាមួយក្រុមគ្រួសារ និង ពួកសិស្ស របស់ទ្រង់។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ទ្រង់បានយាងទៅក្រុងយេរូសាឡិមសម្រាប់ពិធីបុណ្យរំលង។ នៅឯ ព្រះវិហារ ទ្រង់បានរកឃើញពួកឈ្មួញ និងពួកអ្នកប្តូរប្រាក់ ហើយបានដេញពួកគេចេញដោយប្រកាសថា ដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនគួរជាកន្លែងលក់ដូរទេ។ នៅពេលដែលគេសួរដេញដោលអំពីសិទ្ធិអំណាចរបស់ទ្រង់ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា «ចូរបំផ្លាញព្រះវិហារនេះចុះ រួចក្នុងរវាង៣ថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងសង់ឡើងវិញ» ដែលសំដៅទៅលើព្រះកាយ និងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់។ ក្រោយមក ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់បាននឹកចាំពីព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយបានជឿដល់បទគម្ពីរ។

Jesus’ First Miracle (John 2:1–22)

Jesus, His disciples, and His mother Mary attended a wedding in Cana. When the wine ran out, Mary asked Jesus for help. Though hesitant, Jesus instructed the servants to fill six stone jars with water, which He miraculously turned into wine. This was His first miracle, showing His divine power and leading His disciples to believe in Him.

After the wedding, Jesus traveled to Capernaum with His family and disciples. Soon after, He went to Jerusalem for the Passover. At the temple, He found merchants and money changers and drove them out, declaring that God’s house should not be a marketplace. When challenged about His authority, Jesus said, “Destroy this temple and in three days I will raise it up,” referring to His body and resurrection. Later, His disciples remembered His words and believed the Scriptures.

នៅពេលដែលយ៉ូហាន-បាទីស្ទចង្អុលបង្ហាញព្រះយេស៊ូវ ថាជា «កូនចៀមនៃព្រះ» សិស្សដើរតាម យ៉ូហាន-បាទីស្ទពីរនាក់ រួមទាំង អនទ្រេ បានដើរតាម ព្រះយេស៊ូវ។ បន្ទាប់មក អនទ្រេបាននាំបងប្រុសរបស់គាត់ គឺស៊ីម៉ូនពេត្រុស ឱ្យទៅជួបព្រះយេស៊ូវ ដែលបានប្រទានឈ្មោះថ្មីដល់ស៊ីម៉ូនថា កេផាស (ពេត្រុស) ដែលមានន័យថា «ថ្ម»។

ព្រះយេស៊ូវបានបន្តត្រាស់ហៅអ្នកដទៃទៀត ដូចជា ភីលីព និង ណាតាណែល និងពួកអ្នកនេសាទនៅក្បែរសមុទ្រកាលីឡេ ដែលទ្រង់បានសន្យាថានឹងធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជា «អ្នកនេសាទមនុស្ស»។ បុរសទាំងនេះបានចាកចេញពីមុខរបររបស់ពួកគេភ្លាមៗ ដើម្បីដើរតាមព្រះយេស៊ូវ។

ជាចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវបានជ្រើសរើសបុរស១២នាក់ឱ្យធ្វើជាពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ដូចជា ១.ស៊ីម៉ូន (ហៅពេត្រុស) ២.យ៉ាកុប ៣.យ៉ូហាន ៤.អនទ្រេ ៥.ភីលីព ៦.បារថូល៉ូមេ ៧.ម៉ាថាយ ៨.ថូម៉ាស ៩.យ៉ាកុបជាកូនប្រុសអាល់ផាយ ១០.ថាដេ ១១.ស៊ីម៉ូនជាអ្នកជាតិនិយមនិង១២.យូដាសអុីស្ការីយ៉ុត។ យូដាស អ៊ីស្ការីយ៉ុតក្រោយមកនឹងក្បត់ ព្រះយេស៊ូវ។ ពួកសិស្ស ទាំង១២នាក់នេះបានដើរតាមព្រះយេស៊ូវ គ្រប់ទីកន្លែងសម្រាប់រយៈពេលបីឆ្នាំបន្ទាប់ នៅក្នុងព័ន្ធកិច្ចលើផែនដីរបស់ទ្រង់។

The First Disciples (Mark 1:16–20; 3:16–19; John 1:35–51)

When John the Baptist pointed Jesus out as "The Lamb of God," two of John's followers, including Andrew, followed Jesus. Andrew then brought his brother, Simon Peter, to meet Jesus, who gave Simon the new name Cephas (Peter), meaning "rock."

Jesus continued to call others, such as Philip and Nathanael, and fishermen by the Sea of Galilee, whom he promised to make "fishers of men." These men immediately left their professions to follow him.

Ultimately, Jesus chose twelve men to be his disciples, such as 1. Simon (also called Peter), 2. James, 3. John, 4. Andrew, 5. Philip, 6. Bartholomew, 7. Matthew, 8. Thomas, 9. James the son Alphaeus, 10. Thaddaeus, 11. Simon the Zealot, and 12. Judas Iscariot. Judas Iscariot would later betray Jesus. These twelve disciples then followed Jesus everywhere for the next three years of his ministry on earth.

នៅអាយុ ៣០ ឆ្នាំ ព្រះយេស៊ូវបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ទ្រង់ គឺយ៉ូហាន-បាទីស្ទ នៅក្នុងទន្លេយ័រដាន់។ ទោះបីជាយ៉ូហានដំបូងមានអារម្មណ៍ថាមិនសក្តិសមក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវ បានទទូចថា វាចាំបាច់ដើម្បីបំពេញផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់ពីពិធីជ្រមុជទឹក ស្ថានសួគ៌បានបើក ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានយាងចុះមកលើព្រះយេស៊ូវ ដូចជាសត្វព្រាប ហើយមានសំឡេងពីព្រះដ៏ជាព្រះបិតាបានប្រកាសថា “នេះជាកូនស្ងួនភ្ងាយើង ជាទីពេញចិត្តយើងណាស់”។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបាននាំព្រះយេស៊ូវចូលទៅឯទីរហោស្ថាន ជាកន្លែងដែលទ្រង់បានតមអាហារ និងអធិស្ឋានអស់រយៈពេល៤០ ថ្ងៃ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ អារក្សបានល្បួងទ្រង់ ដោយព្យាយាមរារាំងបេសកកម្មរបស់ទ្រង់។ ព្រះយេស៊ូវបានទប់ទល់នឹងការល្បួងគ្រប់យ៉ាងដោយជោគជ័យ ដោយដកស្រង់ព្រះបន្ទូលដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់ពីអារក្សបានចាកចេញ ពួកទេវតា បានមកបម្រើទ្រង់។

Jesus Is Baptized (Matthew 3:13–17; Mark 1:9–13; Luke 3:21–23; John 1:32–34)

At the age of 30, Jesus was baptized by his cousin, John the Baptist, in the Jordan River. Although John initially felt unworthy, Jesus insisted it was necessary to fulfill God's plan. Following the baptism, the heavens opened, the Holy Spirit descended on Jesus like a dove, and a voice from God the Father declared, "This is My Son. I love Him. I am very pleased with Him."

Immediately after, the Holy Spirit led Jesus into the desert, where he fasted and prayed for 40 days. During this time, the devil tempted him, trying to derail his mission. Jesus successfully resisted every temptation by quoting God's Holy Word. After the devil departed, angels came and ministered to him.

នៅគ្រាព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្ម៤០ថ្ងៃ ម៉ារា និង យ៉ូសែប បាននាំទ្រង់ទៅព្រះវិហារ ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជា ដូចដែលក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់តម្រូវ។ នៅទីនោះ ពួកគេបានជួបលោកស៊ីម្មាន ដែលជាមនុស្សស្មោះត្រង់ម្នាក់ និងហោរាស្រីអាណ។ ពួកគេទាំងពីរបានស្គាល់ ព្រះយេស៊ូវ ថាជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យា។

ក្រោយមកទៀត ពួកហោរពីទិសខាងកើតបានដើរតាមផ្កាយដើម្បីរកស្តេចថ្មី ដែលបានប្រសូត។ ដំបូង ពួកគេបានទៅជួបស្តេចហេរ៉ូឌនៅក្រុងយេរូសាឡិម ដែលបានក្លាយជាមនុស្សច្រណែន ហើយលួចគិតគូរដើម្បីសម្លាប់ព្រះយេស៊ូវ។ ផ្កាយបាននាំពួកហោរទៅ ភូមិបេថ្លេហិម ជាកន្លែងដែលពួកគេបានថ្វាយបង្គំ ព្រះយេស៊ូវ ហើយថ្វាយទ្រង់នូវអំណោយជាមាស កំញាន និងជ័រល្វីងទេស។ ព្រះជាម្ចាស់ បានព្រមានពួកគេកុំឱ្យត្រឡប់ទៅហេរ៉ូឌវិញ។ យ៉ូសែប ក៏ត្រូវបានព្រមាននៅក្នុងសុបិនផងដែរឱ្យនាំម៉ារា និងព្រះយេស៊ូវ ទៅស្រុកអេស៊ីប ជាកន្លែងដែលពួកគេបានស្នាក់នៅរហូតដល់ហេរ៉ូឌសុគត។ ក្រោយមក ក្រុមគ្រួសារបានត្រឡប់ទៅភូមិណាសារ៉ែតវិញ ជាកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវបានធំលូតលាស់នៅក្នុងប្រាជ្ញា កម្លាំង និងការពេញចិត្តជាមួយព្រះជាម្ចាស់ និងមនុស្ស។

លុះព្រះយេស៊ូវមានព្រះជន្មដប់ពីរឆ្នាំ ទ្រង់បានទៅជាមួយមាតាបិតារបស់ទ្រង់ទៅក្រុងយេរូសាឡិម សម្រាប់បុណ្យរំលង។ នៅតាមផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះ រំពេចនោះម៉ារា និងយ៉ូសែបបានដឹងថា ព្រះយេស៊ូវ បានបាត់ខ្លួន ហើយត្រឡប់ទៅរកទ្រង់វិញ។ បន្ទាប់ពីបីថ្ងៃ ពួកគេបានរកឃើញទ្រង់នៅក្នុងព្រះវិហារ កំពុងស្តាប់គ្រូបង្រៀន ហើយសួរសំណួរដែលធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។ ព្រះយេស៊ូវបានប្រាប់ឪពុកម្តាយរបស់ទ្រង់ថា ទ្រង់គង់នៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះបិតារបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានយល់ទាំងស្រុងឡើយ។ ទ្រង់បានត្រឡប់ទៅ ភូមិណាសារ៉ែតជាមួយពួកគេវិញ ហើយបានស្តាប់បង្គាប់ឪពុកម្តាយរបស់ទ្រង់ និងបានបន្តធំលូតលាស់នៅក្នុង ប្រាជ្ញា និងកម្ពស់។

Jesus Growing Up (Matthew 2:1 – 23; Luke 2:21 – 52)

When Jesus was 40 days old, Mary and Joseph brought Him to the temple to offer sacrifices, as God’s law required. There they met Simeon, a faithful man, and Anna, a prophetess. Both recognized Jesus as the Savior God had promised.

Sometime later, Wise Men from the east followed a star to find the newborn King. They first visited King Herod in Jerusalem, who became jealous and secretly plotted to kill Jesus. The star led the Wise Men to Bethlehem, where they worshiped Jesus and gave Him gifts of gold, frankincense, and myrrh. God warned them not to return to Herod. Joseph was also warned in a dream to take Mary and Jesus to Egypt, where they stayed until Herod’s death. Afterward, the family returned to Nazareth, where Jesus grew in wisdom, strength, and favor with God and people.

When Jesus was twelve, He went with His parents to Jerusalem for the Passover. On the way home, Mary and Joseph realized Jesus was missing and returned to search for Him. After three days, they found Him in the temple, listening to the teachers and asking questions that amazed everyone. Jesus told His parents He was in His Father’s house, but they did not fully understand. He returned to Nazareth with them, obeyed His parents, and continued to grow in wisdom and stature.

នាងម៉ារា ដែលជាយុវនារីមកពីភូមិណាសារ៉ែតបានភ្ជាប់ពាក្យជាមួយយ៉ូសែប ត្រូវបានទេវតាកាព្រីយ៉ែលមកសួរសុខទុក្ខ ដែលបានប្រាប់នាងថានាងនឹងប្រសូតព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺ ព្រះយេស៊ូវ ដោយព្រះចេស្តានៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។ យ៉ូសែបក៏បានទទួលសារពីទេវតាមួយអង្គនៅក្នុងសុបិនផងដែរ ដោយធានាគាត់ឱ្យរៀបការជាមួយនាងម៉ារា ហើយដាក់ឈ្មោះទារកនោះថា ព្រះយេស៊ូវ។

នៅពេលនោះ ព្រះចៅអធិរាជសេសារ-អូគូស្ទបានបញ្ជាឱ្យធ្វើជំរឿន ដូច្នេះយ៉ូសែប និងនាងម៉ារាបានធ្វើដំណើរទៅភូមិបេថ្លេហិម ដែលជាស្រុកកំណើតរបស់យ៉ូសែប។ ពេលនៅទីនោះ នាងម៉ារីបានប្រសូត ព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងក្រោលសេះ ពីព្រោះគ្មានកន្លែងនៅក្នុងសណ្ឋាគារឡើយ។ នាងបានដាក់ទ្រង់នៅក្នុងរោងដាក់ចំណី។

នៅយប់នោះ អ្នកគង្វាលចៀម នៅវាលស្រែត្រូវបាន ទេវតា ជាច្រើនអង្គមកសួរសុខទុក្ខ ដែលបានប្រកាសពីកំណើតរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ។ ទេវតាបានសរសើរ ព្រះជាម្ចាស់ ហើយពួកអ្នកគង្វាលចៀម បានប្រញាប់ទៅភូមិបេថ្លេហិម ជាកន្លែងដែលពួកគេបានរកឃើញ ព្រះយេស៊ូវ ដូចដែលទេវតាបាននិយាយ។ ពួកគេបានផ្សាយដំណឹងល្អ ហើយនាងម៉ារាបានរក្សាទុកអ្វីៗទាំងនេះនៅក្នុងចិត្តរបស់នាង។ ពួកអ្នកគង្វាលចៀម បានត្រឡប់ទៅវាលស្រែរបស់ពួកគេវិញដោយលើកតម្កើង និងច្រៀងសរសើរ ព្រះជាម្ចាស់។

Jesus the Savior Is Born (Matthew 1:18-25; Luke 1:26-56; 2:1-20)

Mary, a young woman from Nazareth engaged to Joseph, was visited by the angel Gabriel, who told her she would give birth to God’s Son, Jesus, through the power of the Holy Spirit. Joseph also received a message from an angel in a dream, reassuring him to marry Mary and name the baby Jesus.

At that time, Caesar Augustus ordered a census, so Joseph and Mary traveled to Bethlehem, Joseph’s ancestral town. While there, Mary gave birth to Jesus in a stable because there was no room at the inn. She laid Him in a manger.

That night, shepherds in the fields were visited by angels who announced the Savior’s birth. The angels praised God, and the shepherds hurried to Bethlehem, where they found Jesus just as the angel had said. They spread the good news, and Mary treasured these things in her heart. The shepherds returned to their fields, glorifying and praising God.

យ៉ូហានបាទីស្ទ គឺជាតួអង្គសំខាន់ម្នាក់ដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយ ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីរៀបចំប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែល សម្រាប់ការយាងមកនៃ ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលបានសន្យា គឺ ព្រះយេស៊ូវ។

គាត់បានកើតមកពីឪពុកម្ដាយ ដែលមានវ័យចំណាស់ និងគោរពកោតខ្លាចព្រះយ៉ាងខ្លាំង តាមរយៈទីសម្គាល់់អស្ចារ្យ គឺលោកសេការីយ៉ា និងនាងអេលីសាបែត ដូចដែលទេវតា កាព្រីយ៉ែលបានទាយទុកជាមុន។ បេសកកម្មរបស់គាត់ដែលមកពីព្រះ គឺដើម្បីធ្វើជា ហោរាដ៏មានអំណាច រស់នៅក្នុងជីវិតដ៏សាមញ្ញ និងលំបាកក្នុងវាលខ្សាច់ ដូច ហោរា អេលីយ៉ា ដែរ។

កាលពីនៅពេញវ័យ យ៉ូហាន បានប្រកាសសារព្រះបន្ទូលដ៏ខ្លាំងក្លា អំពីការប្រែចិត្ត និងពិធីជ្រមុជទឹក សម្រាប់ការអត់ទោសបាប។ ទោះបីជាមនុស្សជាច្រើនឆ្ងល់ ថាតើគាត់ជា ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ឬអត់ក៏ដោយ យ៉ូហានបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា តួនាទីរបស់គាត់គ្រាន់តែជាអ្នកនាំមុខប៉ុណ្ណោះ។ គាត់បានប្រកាសយ៉ាងល្បីល្បាញថា គាត់មិនសក្តិសមនឹងស្រាយខ្សែស្បែកជើងរបស់ព្រះអង្គដែលនឹងត្រូវយាងមកបន្ទាប់ពីគាត់នោះទេ ដែលទ្រង់នឹងមានអំណាចចេស្តាខ្លាំងជាងគាត់ឆ្ងាយណាស់ ហើយទ្រង់នោះនឹងធ្វើ ពិធីជ្រមុជទឹកដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ។

John the Baptist (Matthew 3:1–12; Mark 1:1–8; Luke 1:5–25, 57–80; 3:1-20)

John the Baptist was a pivotal figure chosen by God to prepare the Israelites for the coming of the promised Savior, Jesus.

He was miraculously born to elderly, devout parents, Zechariah and Elizabeth, as foretold by the angel Gabriel. His divine mission was to be a powerful prophet, living a simple and rugged life in the desert, much like the prophet Elijah.

As an adult, John preached a strong message of repentance and baptism for the forgiveness of sins. Although many people wondered if he was the Savior, John made it clear that his role was only to be a forerunner. He famously stated that he was not worthy to untie the sandals of the one coming after him, who was far more powerful and would baptize with the Holy Spirit.

បន្ទាប់ពីជនជាតិយូដាសាច្រើននៅសល់នៅក្នុងចក្រភពពើស៊ី ស្តេចស៊ើស៊ីសបានជ្រើសរើសស្ត្រីយូដាម្នាក់ឈ្មោះអេសធើរ ឲ្យក្លាយជាព្រះមហាក្សត្រិយានី។ បងប្អូនជីដូនមួយរបស់នាងឈ្មោះម៉ាដេកាយ ដែលបានចិញ្ចឹមនាងឡើង គឺមានពេលម្តងនោះបានជួយសង្គ្រោះជីវិតស្តេច។ ប៉ុន្តែក្រោយមក ម៉ាដេកាយបានបដិសេធមិនថ្វាយបង្គំចំពោះមុខហាម៉ាន ដែលជាទីប្រឹក្សារបស់ស្តេច។ ហាម៉ានខឹងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់រៀបចំផែនការដើម្បីផ្តាច់ជនជាតិយូដាទាំងអស់ក្នុងទូទាំងចក្រភពពើស៊ី។

ហាម៉ានបានបញ្ចុះបញ្ចូលស្តេចឲ្យចុះហត្ថលេខាលើច្បាប់មួយ ដោយអនុញ្ញាតឲ្យសម្លាប់ជនជាតិយូដាទាំងអស់។ ម៉ាដេកាយបានជំរុញព្រះនាងអេសធើរ ឲ្យប្រថុយជីវិត ដោយចូលទៅគាល់សុំសេចក្ដីមេត្តាពីស្តេច។ ព្រះនាងអេសធើរ និងជនជាតិយូដាបានតមអាហារ និងអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់។ បន្ទាប់មក ព្រះនាងអេសធើរបានទៅគាល់សុំស្តេចដោយភាពក្លាហាន។ ស្តេចបានទទួលនាង និងសួរថានាងចង់បានអ្វី។

នៅក្នុងពិធីជប់លៀងពីរដង អេសធើរបានបង្ហាញផែនការអាក្រក់របស់ហាម៉ាន ហើយទូលសុំស្តេចឱ្យអត់ទោសប្រជាជនរបស់នាង។ ស្តេចខឹងខ្លាំង ហើយបានបញ្ជាឲ្យសម្លាប់ហាម៉ាន និងដាក់ម៉ាដេកាយជាទីប្រឹក្សាថ្មី។ ច្បាប់ថ្មីបានអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិយូដាអាចការពារខ្លួនបាន។ ព្រះជាម្ចាស់បានសង្គ្រោះប្រជាជនរបស់ទ្រង់ ហើយពួកគេបានអបអរសាទរជាមួយថ្ងៃបុណ្យ និងសេចក្ដីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។

Queen Esther Saves Her People (Esther 1 – 10)

After many Jews remained in Persia, a young Jewish woman named Esther was chosen by King Xerxes to become queen. Her cousin Mordecai, who had raised her, once saved the king’s life, but later angered the king’s advisor Haman by refusing to bow to him. Haman became so furious that he plotted to destroy all the Jews in the kingdom.

Haman convinced the king to sign a law allowing all Jews to be killed. Mordecai urged Esther to risk her life by going to the king and asking for mercy. Esther and the Jews fasted and prayed, and Esther bravely approached the king. He welcomed her and asked what she wanted.

At two banquets, Esther revealed Haman’s evil plan and asked the king to spare her people. Furious, the king had Haman executed and made Mordecai his new advisor. A new law allowed the Jews to defend themselves. God saved His people, and they celebrated with days of feasting and joy.

ដានីយ៉ែល ជាអ្នកបម្រើស្មោះត្រង់របស់ព្រះជាម្ចាស់ បានកាន់តួនាទីខ្ពស់មួយនៅក្នុងបាប៊ីឡូន ក្រោមការដឹកនាំរបស់ស្តេចដារីយុស។ មន្ត្រីដទៃទៀតមានចិត្តច្រណែន ហើយបានបោកប្រាស់ស្តេចឲ្យចេញច្បាប់មួយថា គ្មាននរណាអាចអធិស្ឋានទៅនរណាផ្សេងក្រៅពីស្តេចបានរយៈពេល៣០ថ្ងៃ—បើមិនអញ្ចឹង នឹងត្រូវបានបោះចូលរូងសត្វតោ។

ដានីយ៉ែលដឹងពីច្បាប់នោះ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់៣ដងក្នុងមួយថ្ងៃ។ បុរសដែលច្រណែនបានចាប់គាត់ហើយនាំគាត់មកមុខស្តេច។ ទោះបីស្តេចដារីយុសបានយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះដានីយ៉ែលក៏ដោយ ស្តេចក៏ត្រូវគោរពច្បាប់ និងបានបញ្ជាឲ្យទាហានបោះដានីយ៉ែលចូលក្នុងរូងសត្វតោ។

យប់នោះ ស្តេចមិនអាចដេកលក់បានឡើយ។ ពេលភ្លឺ ស្តេចបានរត់ទៅរូងសត្វតោ ហើយហៅដានីយ៉ែល។ ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ទេវតាមកបិទមាត់សត្វតោ ហើយដានីយ៉ែលមិនបានរងគ្រោះអ្វីឡើយ! ស្តេចមានអំណរយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានឲ្យគេស្រង់យកដានីយ៉ែលចេញ ហើយផ្តន្ទាទោសពួកអ្នកកុហកទ្រង់ទាំងនោះវិញ។

បន្ទាប់មក ស្តេចដារីយុសបានចេញក្រឹត្យថ្មីមួយថា ប្រជាជនទាំងអស់ត្រូវគោរពព្រះជាម្ចាស់របស់ដានីយ៉ែល ដែលជាព្រះដ៏រស់ និងជាព្រះដែលសង្គ្រោះ និងធ្វើការអស្ចារ្យ។ ដានីយ៉ែលបានបន្តទទួលព្រះពរ និងភាពរុងរឿងក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្តេចដារីយុស។

Daniel in the Lions’ Den (Daniel 6)

Daniel, a faithful servant of God, rose to a high position in Babylon under King Darius. Other officials became jealous and tricked the king into making a law that no one could pray to anyone except the king for 30 days—or be thrown into a den of lions.

Though Daniel knew the law, he continued to pray to God three times a day. The jealous men caught him and brought him before the king. Though Darius cared for Daniel, he was forced to obey the law and had Daniel thrown into the lions’ den.

That night, the king couldn’t sleep. At dawn, he rushed to the den and called out to Daniel. God had sent an angel to shut the lions’ mouths, and Daniel was unharmed! Overjoyed, the king had Daniel lifted out and punished his accusers.

Then King Darius issued a new decree declaring that everyone must honor the God of Daniel, the living God who saves and performs wonders. Daniel continued to prosper under Darius’s rule.

បន្ទាប់ពីប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជាតិបរទេសបានឈ្នះសង្គ្រាមលើពួកគេ។ ពួកបាប៊ីឡូន ដឹកនាំដោយស្តេចនេប៊ូក្នេសា បាននាំយុវជនជាច្រើនចេញពីស្រុកយូដាទៅក្នុងឈ្លើយស្រុកបាប៊ីឡូន រួមទាំងដានីយ៉ែល សាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌនេកោ។ បុរសទាំងបួននេះនៅតែស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ហើយព្រះបានប្រទានប្រាជ្ញា និងដំឡើងពួកគេឲ្យកាន់តួនាទីខ្ពស់នៅក្នុងវាំងរបស់ស្តេច។

ស្តេចនេប៊ូក្នេសាបានសាងសង់រូបព្រះមាសធំមួយ ហើយបញ្ជាឲ្យមនុស្សទាំងអស់ថ្វាយបង្គំវា។ ប៉ុន្តែសាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌនេកោបានបដិសេធ។ ស្តេចបានខឹងខ្លាំង ហើយបានឱ្យគេបោះពួកគេទៅក្នុងគុកភ្លើង។ ប៉ុន្តែព្រះជាម្ចាស់បានការពារពួកគេ។ ភ្លើងមិនបានប៉ះពាល់ដល់ពួកគេនោះឡើយ ហើយមានរូបទីបួនម្នាក់ — ដែលស្រដៀងនឹងព្រះបុត្រា — បានបង្ហាញខ្លួនជាមួយពួកគេក្នុងភ្លើង។

ស្តេចដែលភ្ញាក់ផ្អើល បានហៅពួកគេចេញពីគុកភ្លើង ហើយសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់របស់អ៊ីស្រាអែលចំពោះព្រះចេស្តារបស់ទ្រង់ ។ ស្តេចបានចេញច្បាប់ថ្មីមួយដើម្បីគោរពព្រះជាម្ចាស់ និងបានដំឡើងសាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌនេកោឲ្យកាន់តួនាទីខ្ពស់ជាងមុននៅក្នុងបាប៊ីឡូន។

The Fiery Furnace (Daniel 1 – 3)

After the people of Israel disobeyed God for many years, He allowed foreign nations to conquer them. The Babylonians, led by King Nebuchadnezzar, took many young men from Judah into captivity, including Daniel, Shadrach, Meshach, and Abednego. These four men remained faithful to God and were given wisdom and high positions in the king’s palace.

King Nebuchadnezzar built a giant golden idol and commanded everyone to bow down to it. Shadrach, Meshach, and Abednego refused. The king angrily threw them into a fiery furnace, but God protected them. The fire did not harm them, and a fourth figure—like the Son of God—appeared with them in the flames.

Amazed, the king called them out and praised the God of Israel for His power. He made a new law to honor God and promoted the three men to even higher positions in Babylon.

ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅហោរាយ៉ូណាសឲ្យទៅកាន់ក្រុងនីនីវេ ដើម្បីព្រមានប្រជាជនឲ្យបំបែកចេញពីវិធីអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែយ៉ូណាសមិនចង់ទៅទេ ដូច្នេះគាត់បានគេចខ្លួនឡើងនាវាមួយដែលកំពុងទៅទិសបញ្ច្រាស។

ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ភ្លៀងព្យុះដ៏ខ្លាំងមកលើសមុទ្រ ហើយអ្នកជិះនាវាបានរកឃើញថាយ៉ូណាសជាមូលហេតុនៃគ្រោះធម្មជាតិ។ តាមការស្នើសុំរបស់យ៉ូណាស ពួកគេបានបោះគាត់ចូលសមុទ្រ ហើយភ្លៀងព្យុះបានឈប់ភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក ត្រីធំមួយបានហែលមកលេបយ៉ូណាស ហើយគាត់ស្ថិតនៅក្នុងពោះត្រីធំនោះអស់រយៈពេល៣ថ្ងៃ៣យប់ ដោយបានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះ។

ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យត្រីនោះឱ្យខ្ជាក់យ៉ូណាសចេញនៅលើដីគោក។ លើកនេះ យ៉ូណាសបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះ និងបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ក្រុងនីនីវេ។ គាត់បានប្រកាសព្រមានប្រជាជនថា ទីក្រុងនឹងត្រូវបំផ្លាញក្នុងរយៈពេល៤០ថ្ងៃ។ ប្រជាជននិងស្តេចរបស់ពួកគេបានប្រែចិត្ត តមអាហារ និងបានអធិស្ឋានសុំសេចក្តីមេត្តា។ ព្រះដែលបានឃើញចិត្តស្មោះត្រង់របស់ពួកគេ បានអត់ទោសពួកគេ ហើយមិនបានបំផ្លាញទីក្រុងនោះឡើយ។

Jonah and the Great Big Fish (Jonah 1 – 4)

God told the prophet Jonah to go to Nineveh and warn the people to turn from their evil ways. But Jonah didn’t want to go, so he ran away by boarding a ship heading in the opposite direction.

God sent a powerful storm, and the sailors discovered that Jonah was the cause. At Jonah’s request, they threw him into the sea, and the storm immediately stopped. Then, a big fish swallowed Jonah, and he stayed in its belly for three days and nights, praying to God.

God had the fish spit Jonah out onto dry land. This time, Jonah obeyed and went to Nineveh. He warned the people that the city would be destroyed in 40 days. The people and their king repented, fasted, and prayed for mercy. Seeing their sincere hearts, God forgave them and did not destroy the city.

បន្ទាប់ពីហោរាអេលីយ៉ាបានយកឈ្នះពួកហោរារបស់ព្រះបាលរួចមកព្រះមហេសីយេសិបិលបានគំរាមសម្លាប់គាត់។ អេលីយ៉ាបានគេចខ្លួនចេញទៅវាលរហោស្ថាន ដោយបាក់ទឹកចិត្តនិងភ័យខ្លាច។ ព្រះបានចាត់ទេវតាមកទឹកមកថែរក្សាគាត់ ហើយផ្តល់កម្លាំងឲ្យគាត់ធ្វើដំណើរទៅភ្នំហូរេប។ នៅទីនោះ ព្រះបានមានបន្ទូលជាមួយអេលីយ៉ាតាមរយៈសម្លេងទន់ល្មើយ មិនមែនតាមទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យឡើយ។

ព្រះបានមានបន្ទូលឲ្យអេលីយ៉ាចាក់ប្រេងតាំងយេហ៊ូឱ្យធ្វើជាស្តេច និងអេលីសេឱ្យជំនួសតួនាទីជាហោរារបស់គាត់។ អេលីសេបានដើរតាមអេលីយ៉ា ហើយក្លាយជាជំនួយការដ៏ស្មោះត្រង់របស់គាត់។

ក្រោយមក ព្រះបានយកហោរាអេលីយ៉ាឡើងទៅស្ថានសួគ៌ដោយរទេះភ្លើង ក្នុងខ្យល់ព្យុះបក់ដ៏ធំនោះ។ ហោរាអេលីសេបានទទួលវិញ្ញាណរបស់អេលីយ៉ាជា២ភាគ ហើយបន្តបម្រើព្រះយ៉ាងស្មោះត្រង់ជាហោរានៅក្នុងប្រទេសអ៊ីស្រាអែល។

Elijah Taken Up in​ a Fiery Chariot (1 Kings 19; 2 Kings 2:1 – 22)

After Elijah defeated the prophets of Baal, Queen Jezebel threatened to kill him. Elijah fled into the wilderness, discouraged and afraid. God sent an angel to care for him and gave him strength to travel to Mount Horeb. There, God spoke to Elijah through a gentle whisper, not through powerful signs.

God told Elijah to anoint Jehu as king and Elisha as his prophetic successor. Elisha followed Elijah and became his loyal assistant.

Later, God took Elijah to heaven in a chariot of fire and a whirlwind. Elisha received a double portion of Elijah’s spirit and continued serving faithfully as God’s prophet in Israel.

បន្ទាប់ពីស្តេចសូឡូម៉ូន មានស្តេចជាច្រើននៅអ៊ីស្រាអែលបានបដិសេធព្រះ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមស្តេចអាក្រក់បំផុតគឺ ស្តេចអ័ហាប់។ អ័ហាប់បាននាំប្រជាជនឲ្យថ្វាយបង្គំព្រះបាល ជាព្រះក្លែងក្លាយ ហើយគំរាមសម្លាប់អ្នកណាដែលថ្វាយបង្គំព្រះដ៏ពិត។ ទោះយ៉ាងណា មានប្រជាជន ៧,០០០នាក់នៅតែស្មោះត្រង់ដល់ព្រះ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេគឺ ហោរា អេលីយ៉ា។

ព្រះបានចាត់ឲ្យអេលីយ៉ា ទៅប្រាប់អ័ហាប់ថា ព្រះនឹងមិនឲ្យមានភ្លៀងធ្លាក់អស់រយៈពេលច្រើនឆ្នាំ ដើម្បីដាក់ទោសពួកគេ។ ដូច្នេះបានកើតមានគ្រោះទុរ្ភិក្សយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដើម្បីការពារអេលីយ៉ា ព្រះបានចាត់គាត់ទៅលាក់ខ្លួននៅជ្រលងមួយជាទីដែលទ្រង់ប្រទានទឹកពីទឹកជ្រោះ និងអាហារពីសត្វក្អែកដែលបាននាំមកជារៀងរាល់ព្រឹកល្ងាច។

បន្ទាប់ពី៣ឆ្នាំ ព្រះបានបង្គាប់ឲ្យអេលីយ៉ាត្រឡប់ទៅជួបស្តេចអ័ហាប់វិញ ដើម្បីធ្វើការប្រកួតនៅលើភ្នំកាមែលបង្ហាញថា ព្រះណាជាព្រះដ៏ពិត។ ពួកហោរារបស់ព្រះបាលរាប់រយនាក់បានអធិស្ឋាន សុំឲ្យមានភ្លើងចុះពីស្ថានសួគ៌ ប៉ុន្តែមិនមានអ្វីកើតឡើងទេ។ អេលីយ៉ាបាននិយាយចំអកដាក់ពួកគេ ពីព្រោះគាត់ដឹងថា ព្រះបាលមិនមែនជាព្រះដ៏ពិតឡើយ។បន្ទាប់មក អេលីយ៉ាបានសង់ទីអាសនារបស់ព្រះ រួចចាក់ទឹកឱ្យជោគចំនួន១២ពាង រួចអធិស្ឋានទៅព្រះ ភ្លាមៗនោះ ព្រះបានចាត់ភ្លើងពីស្ថានសួគ៌មកដុតទាំងទីអាសនា យញ្ញបូជា និងទឹក។

បណ្តាជនបានភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង! ហើយស្រែកថា “ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះពិត! ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះពិត!”

អេលីយ៉ាបានបញ្ជាឲ្យគេចាប់ពួកហោរាព្រះបាល ហើយសម្លាប់ចោលទាំងអស់ បន្ទាប់មក ព្រះបានប្រទានទឹកភ្លៀងដល់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ម្តងទៀត.

Elijah Defeats the Prophets of Baal (1 Kings 16 – 19)

After King Solomon, many kings in Israel turned away from God. One of the worst was King Ahab, who led the people to worship Baal, a false god. Ahab even threatened to kill anyone who worshiped the true God. But 7,000 Israelites remained faithful, including a prophet named Elijah.

God sent Elijah to tell Ahab that no rain would fall in Israel for years as punishment. A great drought came, causing famine. To protect Elijah, God led him to a valley where He provided water from a brook and food from ravens each day.

After three years, God sent Elijah back to Ahab to challenge him to a contest on Mount Carmel to prove who the real God was. Hundreds of Baal’s prophets prayed for fire from heaven, but nothing happened. Elijah mocked them, knowing Baal was not real.

Then Elijah built an altar to God, soaked it with 12 jars of water, and prayed. God sent fire from heaven that burned the altar, the sacrifice, and even the water. The people were amazed and declared, “God is the true God!”

Elijah then had the prophets of Baal arrested and removed. After that, God sent rain back to Israel.

បន្ថែមលើការគ្រប់គ្រងប្រកបដោយប្រាជ្ញា និងការសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ នោះព្រះបានបណ្តាលស្ដេចសាឡូម៉ូន ឱ្យសរសេរសេចក្ដីបង្រៀន ប្រកបដោយប្រាជ្ញាមួយចំនួន ដែលមានដាក់បញ្ចូលក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺក្នុងគម្ពីរសុភាសិត។ គម្ពីរសុភាសិតចែករំលែកនូវប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ សង្ខេបខ្លីៗ តែមានអត្ថន័យពេញលេញ។ សេចក្ដីបង្រៀន ប្រកបដោយប្រាជ្ញាត្រូវបានរៀបចំឡើង ដើម្បីជួយមនុស្សឱ្យ រស់នៅស្របតាមមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ វាផ្តល់ប្រាជ្ញាដល់ មនុស្សអំពីអ្វីដែលសំខាន់ចំពោះព្រះជាម្ចាស់។

គម្ពីរសុភាសិតបង្រៀនឲ្យមនុស្ស៖

តាមរយៈគម្ពីរសុភាសិត ស្តេចសូឡូម៉ូនបានជួយមនុស្សឲ្យយល់ពីរបៀបរស់នៅ ដែលលគាប់ ព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់។

Wise Words for Living(Selections from the Book of Proverbs)In addition to ruling wisely and building God’s temple, God inspired King Solomon to write a number of wise teachings that are included in the Bible in the book of Proverbs. Proverbs share the wisdom of God in short, meaningful sayings. They are designed to help people live according to God’s way. They give people wisdom about things that are important to God. The Proverbs teach people to:

Through Proverbs, Solomon helped people understand how to live a life that pleases God’s Will.

គ្រាដែលស្តេចដាវីឌជិតសោយទិវង្គត ទ្រង់បានបង្គាប់ ឱ្យសាឡូម៉ូនជាបុត្រាថា “ចូរមានចិត្តក្លាហានឡើង ចូរ ប្រព្រឹត្ដគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ ដែលព្រះជាម្ចាស់តម្រូវឱ្យធ្វើ។ ចូរ រស់នៅតាមរបៀប ដែលព្រះសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យបុត្រធ្វើតាម ក្រឹត្យវិន័យ និងបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឱ្យបុត្រនឹងទទួលបាន ភាពជោគជ័យលើគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ដែលបុត្រធ្វើ”។

បន្ទាប់ពីស្តេចដាវីឌសោយទិវង្គត សូឡូម៉ូនបានក្លាយជាស្តេចថ្មីនៃប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែល។ យប់មួយ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្ហាញព្រះអង្គក្នុងសុបិន និងមានព្រះបន្ទូលថា៖ “សុំអ្វីមួយដែលអ្នកចង់ឲ្យខ្ញុំផ្តល់។” សូឡូម៉ូនបានសុំប្រាជ្ញា ដើម្បីអាចដឹកនាំប្រជាជាតិបានត្រឹមត្រូវ។ ព្រះបានពេញចិត្តនឹងសំណូមពរនេះ និងបានប្រទានប្រាជ្ញាដល់ទ្រង់ ជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិ និងកិត្តិយសផងដែរ។

សូឡូម៉ូនបានបង្ហាញប្រាជ្ញានេះនៅពេលនារីពីរនាក់ចូលមកស្តេច ដោយអះអាងពីទារករបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។ ដើម្បីសម្រេចថា ម្តាយពិតជាអ្នកណា ស្តេចបានបញ្ជាឲ្យពុះទារកជាពីរ។ ម្ដាយពិតបានអង្វរសុំឲ្យផ្តល់កូនតូចនោះទៅឲ្យនារីម្នាក់ទៀតចុះ ដើម្បីសង្រ្គោះជីវិតកូនរបស់ខ្លួន។ ដោយសារតែការប្រតិបត្តិប្រាជ្ញានេះ ស្តេចបានសម្រេចថា នារីនោះជាម្តាយពិតប្រាកដ។ ប្រាជ្ញារបស់សូឡូម៉ូនបានល្បីទូទាំងបណ្តាប្រទេសមានអំណាចនានា។

នៅឆ្នាំទីបួននៃការដឹកនាំ ស្តេចសូឡូម៉ូនបានចាប់ផ្តើមសាងសង់ព្រះវិហារនៅទីក្រុងយេរូសាឡឹម។ ទ្រង់បានសហការជាមួយស្តេចហ៊ីរ៉ាមមកពីប្រទេសជិតខាង។ ព្រះវិហារនេះត្រូវបានសាងសង់យ៉ាងស្រស់ស្អាត ដោយមានគំនូរចម្លាក់រូបលម៉ើ ផ្កា និងទេវតា បំពាក់ដោយមាស។

បន្ទាប់ពីប្រាំបីឆ្នាំ ការសាងសង់ព្រះវិហារបានបញ្ចប់។ ហិបនៃសេចក្តីសញ្ញា ត្រូវបានដាក់ក្នុងទីបរិសុទ្ធបំផុត ហើយសិរីល្អរបស់ព្រះបានពេញក្នុងព្រះវិហារ។ ស្តេចសូឡូម៉ូនបានថ្វាយយញ្ញបូជាជាមួយសត្វ រាប់ពាន់ក្បាល ហើយប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលបានអបអរសាទររយៈពេល ១៤ ថ្ងៃ។

ស្តេចសូឡូម៉ូនបានគ្រប់គ្រងអ៊ីស្រាអែលរយៈពេល ៤០ ឆ្នាំ។

Wise King Solomon (1 Kings 1 – 3; 6 – 8)

As King David neared death, he instructed his son Solomon to be strong and obedient to God's commands to ensure success. After David died, Solomon became king. One night, God appeared to Solomon in a dream and told him to ask for anything. Solomon humbly asked for wisdom to govern the people justly. God was pleased and granted him great wisdom, along with riches and honor.

Solomon soon displayed his wisdom when two women came to him with a dispute over a baby. Both claimed to be the child's mother. Solomon proposed to divide the baby, prompting the real mother to offer to give up her child to save his life. Solomon then declared her the true mother.​Solomon’s fame for wisdom spread far and wide.

In his fourth year as king, he began building a magnificent temple for the Lord in Jerusalem. He partnered with King Hiram of Tyre for materials. The temple was built with care and adorned with gold, carvings, and sacred furnishings. After seven years, the Ark of the Covenant was placed in the Most Holy Place, and God's glory filled the temple.

To dedicate the temple, Solomon offered thousands of sacrifices and held a fourteen-day celebration. He ruled Israel wisely for 40 years.

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក នៅនិទាឃរដូវ កងទ័ពអ៊ីស្រាអែល បានចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយនឹងពួកអាំម៉ូន ដែលដឹកនាំដោយមេដឹកនាំកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូអាប់។ រីឯស្តេច ដាវីឌគង់នៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។នៅល្ងាចមួយ ពេលកងទ័ពបានចេញទៅ ស្តេចដាវីឌ បានក្រោកឡើងដើរនៅលើដំបូលដំណាក់របស់ទ្រង់។ ពីលើ ដំបូលដំណាក់ ទ្រង់ក៏បានឃើញនារីស្រស់ស្អាតម្នាក់កំពុង ងូតទឹក។ កាលណាដាវីឌកាន់តែសម្លឹងមើលស្ត្រីនោះ ទ្រង់កាន់តែប្រាថ្នាចង់បាននាងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ស្តេចដាវីឌក៏បានចាត់អ្នកនាំសារឱ្យទៅរកស្ត្រីនោះ។

ស្តេចដាវីឌបានប្រាប់អ្នកនាំសារឱ្យនាំបាតសេបាមកថ្វាយទ្រង់ជាប្រញាប់។ ស្តេចដាវីឌមិនបានគិតអំពីអ៊ូរី ដែលជាប្តីរបស់នាងបាតសេបាកំពុងប្រយុទ្ធដើម្បីទ្រង់ទេ។ ស្តេចដាវីឌមិនបានគិតអំពីបញ្ញត្ដិរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលប្រាប់ថា “កុំឱ្យប្រព្រឹត្ដអំពើផិតក្បត់”។ ស្តេចដាវីឌមិនបានគិតអំពីការពិតដែលថា ទ្រង់បានលួច ប្រពន្ធរបស់បុរសម្នាក់ផ្សេងទៀតទេ។ ស្តេចដាវីឌបានគិតតែ អំពីអ្វីដែលទ្រង់ចង់បានប៉ុណ្ណោះ។

ពេលនាងបាតសេបាទៅដល់ដំណាក់ ស្តេចដាវីឌបានផ្ទុំជាមួយនាង។ ពីរបីសប្តាហ៍ក្រោយមក នាងផ្ញើសារទៅស្តេចដាវីឌ ថា នាងមានផ្ទៃពោះហើយ។ ស្តេចដាវីឌដឹងថា កូនក្នុងផ្ទៃ នាង ជាកូនទ្រង់។ ទ្រង់ដឹងថា មិនយូរមិនឆាប់ មនុស្សគ្រប់គ្នា នឹងដឹងថា ទ្រង់បានលួចប្រពន្ធរបស់អ៊ូរី។ ដូច្នេះ ស្តេចដាវីឌមានផែនការ ដើម្បីព្យាយាមលាក់បាំងអំពើបាបរបស់ទ្រង់។

ស្ដេចដាវីឌផ្ញើលិខិតមួយច្បាប់ទៅយ៉ូអាប់ដោយបញ្ជាឱ្យគេធ្វើឃាតអ៊ូរី។ ពេលអ៊ូរីស្លាប់ទៅ ស្តេចដាវីឌបានយកនាងបាតសេបាមកធ្វើជាមហេសីរបស់ទ្រង់។ ប៉ុន្តែ ព្រះមិនសព្វព្រះហប្ញទ័យនឹងអ្វីដែលដាវីឌបានធ្វើនោះទេ។ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ហោរាណាថាន់ឱ្យទៅជួប និងទូលប្រាប់ស្តេចដាវីឌអំពីរឿងអ្នកមានបានយកកូនចៀមតែមួយដ៏តម្លៃរបស់បុរសក្រីក្រ។

ស្ដេចដាវីឌមានសេចក្តីខ្ញាល់ខ្លាំងចំពោះបុរសអ្នកមាននោះ។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា “បុរសអ្នកមាននោះសមនឹងស្លាប់ ដោយព្រោះបានធ្វើរឿងបែបនេះ!”។ ហោរាណាថាន់តបថា៖ “បុរសអ្នកមាននោះ គឺជាអង្គ ទ្រង់នេះហើយ!”។

ស្តេចដាវីឌបានលន់តួបាបចំពោះមុខណាថាន់។ ហោរាណាថាន់ទូលស្តេចដាវីឌថា “ព្រះបានដកអំពើបាបរបស់ទ្រង់ចេញហើយ។ ទ្រង់នឹងមិនស្លាប់ទេ តែកូនប្រុសទ្រង់ ដែលនឹងកើតមកនោះនឹងត្រូវស្លាប់ពិតជាមិនខាន”។

នៅទីបំផុត ព្រះបានបណ្តាលកូនប្រុសរបស់ស្តេចដាវីឌ និងនាងបាតសេបា ធ្លាក់ខ្លួនឈឺខ្លាំង និងស្លាប់បាត់ទៅ។ មួយរយៈ ក្រោយមក នាងបាតសេបាបង្កើតបានកូនប្រុសម្នាក់ទៀត ឱ្យស្តេចដាវីឌ។ ក្មេងប្រុសនោះមានឈ្មោះថា សាឡូម៉ូន។

David’s Grave Sin (2 Samuel 11–12:25; Psalm 51)

Some years later, in the spring, the Israelite armies went out to battle against the Ammonites. The leader of the Israelite army was a man named Joab. King David remained in Jerusalem. One evening, while the armies were gone, David got up and walked around on the roof of his palace. From his roof, he saw a beautiful woman taking a bath. The moreDavid looked at the woman, the more he wished she were his.

King David sent a messenger to find out who the woman was. David did not think about Uriah, who was out fighting for him. David did not think about God’s commandment, which says, “You shall not commit adultery.” David did not think about the fact that he was stealing another man’s wife. David only thought about what he wanted.

When Bathsheba arrived at the palace, King David made love to her. A few weeks later, she sent a message to King David to tell him that she was pregnant. David knew the baby was his. He knew that soon everyone would know that he had stolen Uriah’s wife. So King David came up with a plan to try to cover up his sin.

King David sent a letter to Joab, ordering Uriah’s murder. After Uriah died, King David made her his wife. But God was not pleased with what David had done. So God sent His prophet Nathan to go and tell King David the parable about a very rich man who had many flocks of sheep, but instead of killing one of his sheep to eat, he took the and killed the poorman's only precious lamb.

David was horrified. He said, “The rich man deserves to die for doing such a thing!” Nathan replied, “You are that man!King David confessed to Nathan, and Nathan told King David, “The Lord has taken away your sin. You will not die. But the son who has been born to you will die.”

Finally, God made King David and Bathsheba’s son very sick, and he died. Sometime later, another son was born to King David and Bathsheba. The boy was named Solomon.

ក្រោយពីដាវីឌសម្លាប់យក្សកូលីយ៉ាតមក ស្ដេចសូលក៏ចាប់ផ្តើមមានចិត្ដច្រណែននឹងគាត់។ ទីបំផុត ស្ដេចសូលមានចិត្ដច្រណែនចង់ប៉ងសម្លាប់ដាវីឌជាច្រើនលើក។ ដើម្បីការពារខ្លួន ដាវីឌ និងទាហានជំនិតរបស់គាត់៦០០នាក់ បានរត់គេចចេញពីស្រុកអ៊ីស្រាអែល ទៅស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្នក្នុងទឹកដីភីលីស្ទីន។ ព្រះជាម្ចាស់បានលែងគង់នៅជាមួយស្ដេចសូលទៀតហើយ។ ទីបំផុត ស្តេចសូលក៏បានស្លាប់ក្នុងចម្បាំងនឹងពួកភីលីស្ទីន។ ឥឡូវនេះ ដាវីឌត្រឡប់មកអ៊ីស្រាអែលវិញដោយសុវត្ថិភាព។ ទោះបើស្តេចសូលធ្លាប់បានព្យាយាមសម្លាប់រូបគាត់ជាច្រើនដងក្តី តែដាវីឌនៅតែមានទុក្ខក្រៀមក្រំ នៅពេលស្តេចសូលបានស្លាប់ទៅ។

ស្តេចដាវីឌមានអាយុ៣០ឆ្នាំ ពេលទ្រង់ឡើងសោយរាជ្យ។ ស្តេចដាវីឌដណ្តើមបានក្រុងយេរូសាឡិមពីពួកយេប៊ូស។ ដោយសារព្រះបានគង់នៅជាមួយទ្រង់ស្តេចដាវីឌកាន់តែមានអំណាចខ្លាំងឡើងៗ។ ដោយមានជំនួយពីព្រះផង ស្តេចដាវីឌនិងកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបានវាយឈ្នះ ពួកភីលីស្ទីន ហើយដេញពួកគេចេញពីទឹកដីអ៊ីស្រាអែល។

ស្តេចដាវីឌចង់ឱ្យក្រុងយេរូសាឡិម ក្លាយជាទីក្រុងរបស់ព្រះ។ ដូច្នេះ ស្តេចដាវីឌនិងទាហានដ៏ឆ្នើមបំផុត ចំនួន៣ម៉ឺននាក់នៅអ៊ីស្រាអែលបាននាំគ្នាដង្ហែហិបនៃសេចក្តីសញ្ញា ឆ្ពោះទៅ កាន់ក្រុងយេរូសាឡិម។ ស្តេចដាវីឌដំឡើងរោងឧបោសថពិសេសមួយ។

ស្តេចដាវីឌចង់សង់ព្រះវិហារដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ ដើម្បីធ្វើជាកន្លែងដាក់ហិបនៃសេចក្តីសញ្ញា។ នៅយប់មួយ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅកាន់ហោរាណាថានឱ្យប្រាប់ស្តេចដាវីឌនៅពេលទ្រង់សោយទិវង្គតទៅ នោះបុត្រាទ្រង់ផ្ទាល់នឹងបន្តឡើងជាស្តេចអុីស្រាអែល។ បុត្រារបស់ដាវីឌនឹងសង់ព្រះវិហាររបស់ព្រះ​ ហើយបល្ល័ង្ករបស់ដាវីឌនឹងនៅស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។ នេះ ជាសេចក្តីតាំងសញ្ញាដ៏អស្ចារ្យមួយ ដែលព្រះបានធ្វើជាមួយស្តេចដាវីឌ។

King David (1 Samuel 27–31; 2 Samuel 1–10; 13–24)

After David killed Goliath, King Saul became very jealous of him. Eventually, King Saul became so jealous that he tried to kill David on numerous occasions. To keep himself safe, David and his 600 men escaped from Israel and lived for a time in the land of the Philistines. God was no longer with King Saul. Eventually, Saul was killed in a battle with the Philistines. It was now safe for David to return to Israel. Even though Saul had tried to kill him many times, David was sad that Saul had died.

David was 30 years old when he became king. King David captured the city of Jerusalem from the Jebusites. Because God was with him, David became more and more powerful. With God’s help, David and Israel’s army defeated the Philistines and drove them out of the land.

David wanted Jerusalem to be God’s city. So David and 30,000 of the best soldiers in Israel brought the Ark of the Covenant to Jerusalem. David set up a special tabernacle for it.

King David wanted to build a beautiful temple in which to house the Ark of the Covenant.​ One night, God told Nathan to tell David that when he dies, one of his own sons will become Israel’s king. David’s son will be the one to build God's temple and David's throne will last forever. This was a wonderful covenant that God made with King David.

ពីដំបូងឡើយ សូលបានបង្ហាញថា ទ្រង់ជាស្តេចដ៏ល្អ និងជាមេដឹកនាំដ៏រឹងមាំម្នាក់។ ទ្រង់បានសង្គ្រោះប្រជាជន ចេញពីពួកអាំម៉ូនដែលជាខ្មាំងសត្រូវរបស់ពួកគេ។ សូល មានអំណាចខ្លាំងក្លានៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ ព្រះជាម្ចាស់បានតម្រង់ទិសដៅឱ្យសូលធ្វើកិច្ចការគ្រប់យ៉ាង តាមរយៈ សាំយូអែល។ ប៉ុន្ដែ សូលបានចាប់ផ្ដើមចង់ធ្វើតាមរបៀបរបស់ ខ្លួនកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ ទ្រង់មិនបានគោរពតាមបញ្ញត្ដិរបស់ ព្រះនៅពេលទៅធ្វើសង្គ្រាមទេ។ ទ្រង់ក៏មិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះបន្ទូលណែនាំផ្សេងទៀត ដែលព្រះបានប្រទានទ្រង់ដែរ។

ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកសាំយូអែលថា ទ្រង់ស្តាយណាស់ ដែលបានតាំងសូលឡើងឱ្យធ្វើជាស្តេច។ ដូច្នេះ សាំយូអែលបានប្រាប់សូលថា ដោយសារទ្រង់មិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ នោះកូនៗរបស់ទ្រង់នឹងមិនបានឡើងស្នងរាជ្យធ្វើជាស្តេចបន្ទាប់ពីទ្រង់ឡើយផ្ទុយទៅវិញ ព្រះនឹងរកស្តេចថ្មីឱ្យមកដឹកនាំអ៊ីស្រាអែល ដែលស្តេចថ្មីនោះនឹងស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ និងធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យរបស់ទ្រង់ទៀតផង។

មួយរយៈក្រោយមក ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលប្រាប់សាំយូអែលទៅភូមិបេថ្លេហិម ដើម្បីចាក់ប្រេងតាំងជ្រើសតាំងដាវីឌជាកូនអ៊ីសាយឱ្យធ្វើជាស្តេច ហើយសាំយូអែលក៏បានទៅភូមិបេថ្លេហិម និងបានចាក់ប្រេងតាំងដាវីឌតាមការបង្គាប់របស់ព្រះ។

មេទ័ពម្នាក់របស់ពួកភីលីស្ទីន គឺជាបុរសមាឌធំម្នាក់ ឈ្មោះ កូលីយ៉ាត ដែលមានកម្ពស់ ២.៧៥ម៉ែត្រ។ វាតែងតែឈរស្រែកហៅកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលឱ្យចេញមកប្រកួត១ទល់១ជាមួយនឹងវា។ នៅពេលដែលស្តេចសូល និងទាហានរបស់ទ្រង់បានឮពាក្យរបស់កូលីយ៉ាត ពួកគេមានការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។

ថ្ងៃមួយ ដាវីឌបានចូលទៅក្នុងជំរំទ័ព ដើម្បីទៅសួរសុខទុក្ខបងៗរបស់គាត់ ដែលជាទាហានរបស់ស្តេចសូល។ ពេលដាវីឌកំពុងតែនិយាយជាមួយពួកបងៗរបស់គាត់ កូលីយ៉ាតបានដើរចេញមកប្រកាស ជាពាក្យដដែលទៀត។ ដាវីឌ បានឃើញទាហានអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ខ្លាចកូលីយ៉ាតយ៉ាងខ្លាំង ក៏ឡើងទៅគាល់ស្តេចសូលទៅប្រយុទ្ធជាមួយវា។

បន្ទាប់ពីបានទទួលភ្លើងខៀវពីស្តេចសូលវិញហើយ ដាវីឌបានដើរទៅរកជ្រោះតូចមួយទៅជ្រើសរើសយកថ្មរលោងប្រាំដុំចេញពីជ្រោះនោះ ដាក់ក្នុងថង់យាមរបស់គាត់ រួចហើយកាន់ខ្សែដង្ហក់នៅដៃរត់យ៉ាងលឿន រួចលូកដៃចូលទៅក្នុងថង់យាម យកថ្ម១ដុំ ដាក់ក្នុងខ្សែដង្ហក់ គ្រវីសំដៅរកកូលីយ៉ាត។ ដុំថ្មនោះបានហើរទៅបុកលិចក្នុងថ្ងាសរបស់កូលីយ៉ាត ហើយវាដួលផ្កាប់មុខនៅនឹងដីទៅ។ ដាវីឌក៏រត់ទៅឈរនៅលើវា ចាប់ហូតយកដាវរបស់វាចេញពីស្រោមមកសម្លាប់វាទៅ ព្រមទាំងកាត់ក្បាលវាចេញ។

David Defeated Powerful Giant (1 Samuel 15 – 17)

At first, Saul proved to be a good king and strong leader. He rescued the people from their enemies, the Ammonites. Saul grew strong and powerful in Israel. God directed all that Saul did through Samuel. But Saul began to want his own way more and more. He disobeyed God’s commands about when to go into battle. He disobeyed other instructions God gave him.

God spoke to Samuel​​ that He is sorry that He has made Saul king. So Samuel told Saul, “Because you have disobeyed God, your sons will not be kings after you. Instead, God will find a new king for Israel who will obey Him and follow His laws.

After a time, God told Samuel to​ go to Bethlehem to anoint and choose David, Jesse's youngest son to be king. Samuel went to Bethlehem and anointed David under God's guidance.

The leader of the Philistines was a man named Goliath. Goliath stood over nine feet tall. He always stood and called out to the armies of Israel to fight him one-on-one. When King Saul and his men heard Goliath’s words, they were terrified.

Then one day David came into the camp to visit his brothers who were soldiers in the army. As David was talking with his brothers, Goliath stepped forward and shouted out his daily dare. David saw how afraid all of the Israelite soldiers were of Goliath he then went up to ask King Saul's approval to challenge Goliath.

After receiving the green light from King Saul, David then walked to a small brook to choose five smooth stones and put them in his pouch. With his sling in his hand, he ran quickly by reaching into his pouch and put a stone in his sling, and hurled it at the giant. The stone struck Goliath in the forehead and sank into it. The giant fell face down on the ground. Then David ran over to Goliath. He took Goliath’s sword out of its sheath and cut off Goliath’s head with it.

សត្រូវចាស់របស់សាំសុន និងអ៊ីស្រាអែល គឺជាពួកភីលីស្ទីនកាន់តែខ្លាំងឡើងៗម្តងទៀត។ នៅក្នុងចម្បាំងមួយពួកគេបានប្រយុទ្ធឈ្នះលើអ៊ីស្រាអែល ហើយបានលួចយកហិបនៃសេចក្តីសញ្ញា ចេញពីរោងឧបោសថថែមទៀតផង។ កាលលោកអេលីបានឮដំណឹងនេះ គាត់ក៏បានដួលបាក់កស្លាប់ភ្លាមៗ។

ពួកភីលីស្ទីនបានគិតថា ដោយចាប់យកហិបនៃសេចក្តី សញ្ញានេះបាន នោះពួកគេបានឈ្នះអំណាចលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកគេដាក់ហិបនៅក្នុងវិហារ របស់ព្រះដាកុនជាព្រះរបស់ពួកគេ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឱ្យរូបសំណាកដាកុនដួលបាក់បែក។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានដាក់ ទោសពួកភីលីស្ទីនឱ្យកើតដុំពកក្នុងខ្លួនពួកគេ។ ពួកភីលីស្ទីនបានកើតសេចក្តីភ័យខ្លាច ក៏សម្រេចចិត្តបញ្ជូនហិបនៃសេចក្តី សញ្ញាទៅឱ្យអ៊ីស្រាអែលវិញ ដោយប្រើរទេះគោ ដឹកហិបត្រឡប់ទៅអ៊ីស្រាអែល។

ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលកើតទុក្ខព្រួយយ៉ាងខ្លាំងអស់រយៈពេល២០ឆ្នាំ។ សាំយូអែលបានក្លាយជាពួកចៅហ្វាយរបស់ពួកគេ បន្ទាប់ពីអេលីបានស្លាប់ទៅ។ សាំយូអែលបានធ្វើជាពួកចៅហ្វាយចុងក្រោយបង្អស់ ដែលព្រះប្រទានដល់សាសន៍អ៊ីស្រាអែល។ បណ្តាជនក៏បានស្តាប់តាមសាំយូអែល។ ព្រះបានប្រើព្រះហស្តដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ទ្រង់ ប្រឆាំងទាស់នឹងពួកភីលីស្ទីន ដរាបណាសាំយូអែលមានជីវិតរស់នៅ។ ពួកភីលីស្ទីនមិន ហ៊ានវាយប្រហារពួកគេទៀតទេ។

ពេលសាំយូអែលមានវ័យចាស់ណាស់ហើយ ពួកចាស់ទុំរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បាននាំគ្នាមកជួបលោកសាំយូអែល ដើម្បីទាមទារឱ្យគាត់តាំងឱ្យមានស្តេច១អង្គ សម្រាប់នឹងគ្រប់គ្រងលើពួកគេ។ ពាក្យទាមទាររបស់ពួកគេ ធ្វើឱ្យសាំយូអែលឈឺចាប់ រួចគាត់ក៏បានប្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ការទាមទារនេះ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបានលើកទឹកចិត្តគាត់ថា ពួកអ៊ីស្រាអែលមិនមែនបោះបង់ចោលគាត់ទេ គឺបោះបោលចោលព្រះអង្គវិញ។

បន្ទាប់មក ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់ឱ្យសាំយូអែលធ្វើតាមការទាមទាររបស់ពួកបណ្តាជនចុះ រួចព្រះទ្រង់បាននាំសាំយូអែល ទៅជួបបុរសម្នាក់ ឈ្មោះ សូល។ សូលមានកម្ពស់ខ្ពស់ និងសង្ហា។ សូលជាអ្នកដែលព្រះបានជ្រើសរើស ឱ្យធ្វើជាស្តេចដំបូងបង្អស់លើអ៊ីស្រាអែល។

Israel’s First King: Saul (1 Samuel 4 – 11; 13 – 14)

Samson’s and Israel’s old enemy, the Philistines, grew strong again. They fought against Israel and triumphed over them. In one battle, the Philistines even stole the Ark of the Covenant from the tabernacle. When Eli the priest heard this news, he fell and broke his neck.

The Philistines thought that by capturing the Ark of the Covenant that they had won power over God. But when they placed the Ark in the temple of their god Dagon, God caused the statue of Dagon to fall over and break. Then God punished the Philistines with an illness that caused tumors in their bodies. The Philistines were scared. They decided to send the Ark back to Israel. Their cows pulled a cart with the Ark on it back to Israel.

For the next 20 years the people of Israel were filled with sorrow. Samuel became their judge when Eli died. Samuel was the last of the judges God gave to the people. The people listened to Samuel. God used His powerful hand against the Philistines for as long as Samuel lived. The Philistines didn’t attack them again.

When Samuel became old, the elders of Israel came to Samuel to demand him to appoint a king to lead them. Their words hurt Samuel, and then he told God about their demand. But God encouraged him that the Israelites did not abandon Samuel, but abandoned Him.

After that, God told Samuel to agree with their demands. Finally, God led Samuel to a man named Saul. Saul was tall and handsome. Saul was who God chose to be Israel’s first king.

អំឡុងពេលដែលសាំសុនធ្វើជាពួកចៅហ្វាយ មានស្ត្រី ម្នាក់ឈ្មោះហាណារស់នៅលើស្រុកភ្នំអេប្រាអ៊ីម ហើយនាងជាប្រពន្ធម្នាក់ ក្នុងចំណោមប្រពន្ធទាំងពីររបស់បុរសម្នាក់ឈ្មោះអែលកាណា។ ដោយសារនាងគ្មានកូន បានធ្វើឱ្យនាងពេនីណាដែលជាប្រពន្ធទី២ តែងតែនិយាយលេងសើចដាក់នាង រហូតទាល់តែនាងតូចចិត្តរហូតដល់យំហើយមិនបរិភោគអ្វីសោះ។

ច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅ។ នៅឆ្នាំមួយ ពេលហាណា និងអែលកាណា នៅឯរោងឧបោសថ ដើម្បីគោរពពិធីបូជា ហាណាបានអធិស្ឋានទៅព្រះ និងបានសន្យាថា បើព្រះជួយនាងឱ្យបានកូនប្រុស១ នោះនាងនឹងថ្វាយកូននោះទៅដល់ទ្រង់គ្រប់១ជីវិតរបស់វា។ ព្រះបានឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់នាង។ ពេលកូនប្រុសគាត់កើតមក ហាណាដាក់ឈ្មោះថា សាំយូអែល។

នៅពេលសាំយូអែលមានអាយុធំល្មម អាចស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ខ្លួនឯងបាន ហាណាបាននាំគាត់ទៅឱ្យអេលីដែលជាសង្ឃ ដើម្បីទុកបម្រើព្រះនៅរោងឧបោសថជាមួយគាត់តាមពាក្យសន្យារបស់នាង។

អេលីស្រឡាញ់សាំយូអែល ទុកដូចជាកូនប្រុសគាត់ដែរ។ អេលីបានបង្រៀនសាំយូអែលអំពីព្រះ​ និងរបៀបធ្វើជាអ្នកបម្រើនៅក្នុងរោងឧបោសថរបស់ទ្រង់។

នៅយប់មួយ ពេលសាំយូអែលដេកនៅជើងចង្កៀង នៅក្នុងទីបរិសុទ្ធ ជិតហិបរបស់ព្រះក្នុងរោងឧបោសថ ព្រះបានហៅឈ្មោះគាត់ចំនួនបីដង និងមានបន្ទូលប្រើគាត់ឱ្យទៅប្រាប់សង្ឃអេលីពីអំពើបាបកូនទាំងពីររបស់គាត់។

ចាប់ពីពេលនោះមក ព្រះតែងតែមានបន្ទូលជាមួយ សាំយូអែល។ មិនយូរប៉ុន្មានប្រជាជនបានដឹងថា ព្រះបានមានបន្ទូលជាមួយសាំយូអែល។ មានបណ្តាមនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងៗ បាននាំគ្នាមករកសាំយូអែល ដើម្បីនឹងសុំ យោបល់។ សាំយូអែលបានក្លាយជាហោរាម្នាក់ ក្នុងខណៈពេលគាត់នៅជាកុមារនៅឡើយ ពីព្រោះព្រះមានបន្ទូល ជាមួយគាត់អំពីអ្វី ដែលនឹងត្រូវកើតឡើង។ សាំយូអែល បានបន្ដរីកចម្រើនក្នុងជំនឿ។ ព្រះគង់នៅជាមួយគាត់ ហើយ ធ្វើឱ្យអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់និយាយ បានក្លាយជាការពិត។

Samuel Dedicated to God (1 Samuel 1 – 3)

During the time when Samson was a judge, a woman named Hannah lived in the hill country of Ephraim, and she was one of the wives of a man named Elkanah. Because she did not have a child, Peninnah, the second wife, always teased her until she was so upset that she cried and wouldn’t eat.

Years passed by. One year when Hannah and Elkanah were at the tabernacle for worship, Hannah prayed to God and made a promise to Him that if God helped her to have a child, she would give him back to serve God all his life.​God answered her prayer. When her son was born, Hannah named him Samuel.

When Samuel grew old enough to be able to put on his own clothes, Hannah brought him to Eli the priest​ so that Samuel could serve God at the tabernacle with him as she had promised to God.

Eli loved Samuel and treated him like he was his own son. Eli taught Samuel all about God and how to be a servant in God’s tabernacle.

One night as Samuel slept by the lampstand in the Holy Place near the Ark of the Covenant, God called his name 3 times and spoke to him to tell Eli about the sins of his two sons.

From that time on, God often spoke to Samuel. People soon learned that God spoke with Samuel. More and more people came to Samuel for advice. Samuel became a prophet while he was still a boy because God was speaking to him about things that would happen. Samuel continued to grow. God was with him and made everything he said come true.

នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលអ៊ីស្រាអែលគ្រប់គ្រងដោយពួកចៅហ្វាយ មានបុរសកោតខ្លាចព្រះម្នាក់ឈ្មោះ អេលីម៉ាលេច បានរស់នៅក្នុងភូមិបេថ្លេហិមជាមួយប្រពន្ធឈ្មោះន៉ាអូមី និងកូនប្រុសពីរនាក់។ មានមួយឆ្នាំ ការប្រមូលផលចុះធ្លាក់ទាប ធ្វើឱ្យអេលីម៉ាលេចមិនមានអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចិញ្ចឹមគ្រួសារគាត់ទេ។ ដូច្នេះ លោក និង ក្រុមគ្រួសារបានទៅរស់នៅឯស្រុកម៉ូអាប់ក្បែរនោះ។

នៅក្នុងអំឡុងពេលពួកគេកំពុងរស់នៅក្នុងស្រុកម៉ូអាប់ លោកអេលីម៉ាលេចក៏បានស្លាប់ទៅ នៅសល់តែន៉ាអូមី ហើយនឹងកូនប្រុស២នាក់ ដែលធំល្មមអាចយកប្រពន្ធបាន គឺពួកគេ យកប្រពន្ធពីពួកក្រមុំស្រីសាសន៍ម៉ូអាប់ នាង១ឈ្មោះ អ័រប៉ា និងនាង១ទៀតឈ្មោះ នាងរស់។ ពួកគេទាំងអស់គ្នារស់នៅ ជាមួយន៉ាអូមី។

មួយរយៈពេលក្រោយមក ទុក្ខលំបាកវេទនាបានកើត មានឡើងដល់នាងន៉ាអូមី ពីព្រោះកូនប្រុសទាំងពីររបស់នាងស្លាប់ចោលនាងទៀត។ ពេលនាងន៉ាអូមីបានឮថា គ្រោះទុរ្ភិក្សនៅភូមិបេថ្លេហិមបានចប់សព្វហើយ នាងក៏សម្រេចចិត្ដត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញជាមួយតែនាងរស់ ដែលបានទទួចចង់ទៅដែរ ដោយបាននិយាយថា “កន្លែងណាដែលម៉ែអញ្ជើញទៅ នោះកូននឹងទៅតាម ហើយកន្លែងដែលម៉ែស្នាក់នៅ នោះកូនក៏នឹងនៅដែរ សាសន៍របស់ម៉ែនឹងបានជាសាសន៍របស់កូន ហើយព្រះរបស់ម៉ែនឹងបានជាព្រះរបស់កូនដែរ” ។

នៅភូមិបេថ្លេហិម ដោយសារតែទាំងពីរនាក់ន៉ាអូមី និងនាងរស់គ្មានប្ដី ដូច្នេះពួកគេមិន មានដីធ្លីផ្ទាល់ខ្លួន ដែលអាចបង្កើតចំណីអាហារបានទេ។ ដូច្នេះ នាងរស់ក៏បានចេញទៅរើសគួរស្រូវនៅក្នុងស្រែរបស់បុរសចិត្តល្អម្នាក់មានឈ្មោះ បូអូស ដែលជាសាច់ញាតិប្ដី របស់ន៉ាអូមី។

នៅទីបំផុត ក្រោមការណែនាំពីន៉ាអូមី នាងរស់បានរៀបការជាមួយលោកបូអូស ហើយពួកគេបានរស់នៅដោយសុភមង្គល។ ក្រោយមក ក្រោមការប្រទានពរពីព្រះ ពួកគេទាំងពីរនាក់មានកូនប្រុសម្នាក់និងបានក្លាយជាជីដូនទួត និងជាជីតាទួតរបស់ស្តេចដាវីឌ។

Ruth (Ruth 1 – 4)

During the time that Israel was ruled by the Judges, a man of God named Elimelech lived in Bethlehem with his wife Naomi and their two sons. One year the harvest was so poor that Elimelech did not have enough food to feed his family. So he and his family went to live in the nearby country of Moab.

While they lived in Moab, Elimelech died. Naomi was now a widow. But her two sons were now old enough to marry. They married women from Moab. These two women were named Orpah and Ruth.

After a time, more sadness came to Naomi and her two daughters-in-law when the two sons of Naomi died. When Naomi heard that the famine in Bethlehem was over, she decided to return home with only Ruth, who insisted on going with her by saying that “Where you go, I’ll go. Where you stay, I’ll stay. Your people will be my people, and your God will be my God.”

In Bethlehem, because neither Naomi nor Ruth had a husband, they did not have any land of their own from which to get food. So Ruth went out and began to pick up grain in a field that was owned by a very kind man named Boaz, who was a relative of Naomi’s husband.

Finally, under Naomi's guidance, Ruth married Boaz, and they lived happily. Later, under God's blessings, they both had a son and became the great-grandmother and great-grandfather of King David.

ក្រោយពីគេឌានបានស្លាប់ទៅ ប្រជាជនបានបែរចេញពីព្រះម្ដងទៀត។ នៅទីបំផុត ព្រះបានឱ្យពួកភីលីស្ទីនគ្រប់គ្រងលើពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ជាថ្មីម្តងទៀត ព្រះទ្រង់បានប្រទានអ្នកដឹកនាំថ្មី និងពួកចៅហ្វាយថ្មីដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលមានឈ្មោះ ថា សាំសុន។ សាំសុនមិនដែលអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់កាត់សក់របស់គាត់ទេ។ ព្រះបានប្រទានពរដល់សាំសុនជាមួយនឹងមហាកម្លាំង។ កាលនៅក្មេងសាំសុនបានសម្លាប់ សត្វតោ ដោយដៃទទេ!

រយៈពេលច្រើនឆ្នាំ ជនជាតិភីលីស្ទីនបានព្យាយាមចាប់សាំសុន។ ប៉ុន្ដែ ដោយមានកម្លាំងពីព្រះ សាំសុនបានវាយរំដោះខ្លួនចេញពីពួកគេដោយដៃទទេ។

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមក សាំសុនបានលង់ស្នេហ៍នឹងស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះ ដេលីឡា។ ពួកភីលីស្ទីនបានដឹងអំពីរឿងនេះ។ ពួកគេបានទៅជួបដេលីឡាដោយសម្ងាត់ ហើយបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយនាង។ បើដេលីឡាអាចរកឃើញអាថ៌កំបាំងអំពីមហាកម្លាំងរបស់សាំសុន ភីលីស្ទីននឹងឱ្យ ប្រាក់នាងច្រើនជាងមួយពាន់ស្លឹង។ ដេលីឡាបានយល់ព្រម ដើម្បីអនុវត្តផែនការនេះ។

ដេលីឡាបានព្យាយាមអង្វរសាំសុនឱ្យប្រាប់ពីអាថ៌កំបាំងនៃមហាកម្លាំងរបស់គាត់។ ពីដំបូងឡើយ សាំសុនបានព្យាយាមកុហកដេលីឡាជាច្រើនលើកជាច្រើនសារ។ ប៉ុន្តែ កាលសាំសុន នឿយហត់នឹងការសួររបស់នាងពេក ក៏សម្រេច​ចិត្តប្រាប់ពីអាថ៌កំបាំងនៃមហាកម្លាំងរបស់គាត់ គឺថា បើគេកោរសក់ក្បាលគាត់ នោះមហាកម្លាំងរបស់គាត់នឹងត្រូវរលាយបាត់។

ដេលីឡាបានផ្តេកសាំសុនឱ្យលក់នៅលើភ្លៅ រួចនាង ហៅម្នាក់មកឱ្យកោរកម្រងទាំង៧ ពីលើក្បាលគាត់ចេញភ្លាម នោះ កម្លាំងក៏ថយចេញពីគាត់ទៅ ហើយពួកភីលីស្ទីនក៏នបានចាប់គាត់បានយ៉ាងងាយ រួចចងគាត់បណ្តើរទៅឃុំក្នុងគុក ព្រមទាំងបានខ្វះភ្នែកទាំងពីរបស់គាត់។

ថ្ងៃមួយ ពួកភីលីស្ទីនបានរៀបចំពិធីជប់លៀងដ៏ធំមួយនៅក្នុងប្រសាទរបស់ពួកគេ ដើម្បីអបអរដល់រូបព្រះដាកុន ដែលពួកគេគោរពបូជា រួចបានយកសាំសុនមកលេងសើច។ នៅទីបំផុត សាំសុនដែលមានសក់ដុះឡើងវិញហើយនោះ ក៏បានអធិស្ឋានទៅព្រះ រួចព្រះក៏បានប្រទានមហាកម្លាំងដល់គាត់វិញ ហើយគាត់ក៏បានរុញផ្តួលសសរប្រាសាទដាកុនឱ្យរលំសង្កត់ទៅលើមនុស្សទាំងអស់ ដែលនៅទីនោះរួមទាំងគាត់ផងដែរ។

Samson (Judges 13 – 16)

After Gideon died, the people once again turned away from God. Eventually, God allowed the Philistines to rule over them. But God once again gave the people of Israel a new leader and judge whose name Samson. Samson never allowed anyone to cut his hair. God blessed Samson with great strength. As a young man, Samson killed a lion with his bare hands!

For many years, the Philistines tried to capture Samson. But filled with strength from God, Samson single-handedly fought off the Philistines.

Some years later, Samson fell in love with a woman named Delilah. The Philistines found out about this. Secretly, they visited Delilah and made an agreement with her. If Delilah could discover the secret of Samson’s strength, the Philistines would pay her more than a thousand pieces of silver. Delilah agreed to carry out this plan.

Delilah tried to get Samson to tell her the secret of his great strength. At first, Samson tried to lie to her many times. But when Samson got tired of her questions, he decided to tell her the secret of his great strength: if his head was shaved, his great strength would disappear.

Delilah got Samson to go to sleep on her lap. As Samson slept, she had a man shave Samson’s seven braids off his head. Immediately, Samson’s strength left him, and the Philistines easily captured him, bound him, and put him in prison, gouging out both of his eyes.

One day, the Philistines held a big party in their temple to celebrate their god Dagon, and they brought Samson to make fun of him. Finally, Samson, whose hair had grown back, prayed to God, and God gave him back his great strength, and he pushed down the pillars of Dagon's temple, killing everyone there, including himself.

យ៉ូស្វេបានដើរតាមព្រះដោយស្មោះត្រង់ អំឡុងពេល គាត់បានដឹកនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែល រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ក្រោមការដឹកនាំរបស់យ៉ូស្វេ តំបន់នីមួយៗក្នុងទឹកដីកាណានត្រូវបានបែងចែក ឱ្យទៅកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំង១២។ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានចម្រើនឡើងពេញស្រុកកាណាន។ ដរាបណាលោកយ៉ូស្វេនៅរស់ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបាន គោរពបម្រើព្រះអម្ចាស់។ ប៉ុន្ដែ ក្រោយពីយ៉ូស្វេស្លាប់ទៅ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានភ្លេចព្រះ។ ពួកគេលែងធ្វើតាមក្រឹត្យវិន័យព្រះហើយ គឺពួកគេនាំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះដទៃ។ ដូច្នេះព្រះទ្រង់បានអនុញ្ញាតឱ្យមាន ចោរប្លន់ពីជាតិសាសន៍ផ្សេងៗ ចូលមកស្រុកកាណាន ហើយ លួចយកអាហារ និងសត្វចិញ្ចិមរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ព្រះបានអនុញ្ញាតឱ្យកងទ័ពសត្រូវ វាយចូលក្នុងស្រុកកាណាន។ ពេលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលព្យាយាមប្រយុទ្ធនឹង សត្រូវទាំងនោះ ពួកសត្រូវបានឈ្នះពួកគេ ពីព្រោះអំណាច របស់ព្រះ បានបែរមកប្រឆាំងទាស់នឹងពួកគេវិញ។

បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ប្រទានឱ្យមានមេដឹកនាំជនជាតិ អ៊ីស្រាអែល ដែលត្រូវរំដោះពួកគេឱ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ ខ្មាំងសត្រូវ និងចោរប្លន់។ ពួកមេដឹកនាំទាំងនេះជាអ្នកដើរ តាមព្រះជាម្ចាស់។ ពួកគេមានឈ្មោះថា ពួកចៅហ្វាយ។ ពួកចៅហ្វាយម្នាក់ ដែលព្រះបានប្រទានដល់រាស្ត្ររបស់ ទ្រង់គឺ គេឌាន។ ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសគេឌាន ឱ្យដឹកនាំជនជាតិ អ៊ីស្រាអែល នៅក្នុងសម័យដែលពួកគេត្រូវបានគ្រប់គ្រង ដោយជនជាតិម៉ាឌាន។ ជនជាតិម៉ាឌានធ្វើបាបជនជាតិ អ៊ីស្រាអែលយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានបង្ខំចិត្ត លាក់ខ្លួនពីពួកម៉ាឌាននៅតាមរូងភ្នំ។

មុនដំបូង គេឌានមានចិត្តស្ទាក់ស្ទើរធ្វើតាមព្រះ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីគាត់បានល្បងលព្រះរួចមក គាត់ក៏បានដឹងច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់ ពិតជាចង់ឱ្យគាត់ធ្វើជាមេដឹកនាំ និងជាពួកចៅហ្វាយលើ អ៊ីស្រាអែល។ គាត់បានរៀបចំខ្លួន ដើម្បីច្បាំងនឹងពួកម៉ាឌាន ដោយរើសយកអ្នកចម្បាំងតែ៣០០នាក់ប៉ុណ្ណោះ តាមការបង្ហាញរបស់ព្រះ។

ជាមួយនឹងផែនការដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះ ទ្រង់បានប្រទានឱ្យគេឌាន និងពួកអ៊ីស្រាអែលនូវ ជ័យជម្នះលើពួកសត្រូវដែលមានចំនួនទ័ពច្រើនជាង។ អ៊ីស្រាអែលមានសេចក្តីសុខសាន្ត រយៈពេល៤០ឆ្នាំ ក្នុងអំឡុងពេលគេឌានបានធ្វើជាពួកចៅហ្វាយលើពួកគេ។

Gideon, A Reluctant Leader (Judges 6 – 7)

Joshua faithfully followed God as he led the Israelites for many years. Under Joshua’s leadership, separate areas in the land of Canaan were given to each of the 12 tribes of Israel. The people of Israel spread throughout the land of Canaan. As long as Joshua lived, the Israelites served the Lord. But after Joshua died, the Israelites forgot about God. They did not follow God’s Law. They worshipped other gods. So God allowed robbers from other nations to come into Canaan and steal the Israelites’ food and animals. God allowed enemy armies to enter Canaan. When the people tried to fight these enemies, the enemies won because God’s power was against the Israelites.

Then the Lord gave the Israelites leaders who saved them from the power of the enemies and the robbers. These leaders followed God. These leaders were called judges. One of the judges God gave to His people was named Gideon. God chose Gideon to lead the Israelites at a time when they were being ruled by the people of Midian. The Midianites treated the Israelites very badly. The Israelites were forced to hide from the Midianites in holes in the mountains and in caves.

At first, Gideon was reluctant to follow God, but after he tested God, he knew for sure that God wanted him to be a leader and judge in Israel. He prepared for battle against the Midianites by choosing only 300 soldiers through God's guidance.

With His great plan, God gave Gideon and the Israelites victory over a much larger army of enemies. During the 40 years that Gideon was judge, there was peace in Israel.

បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរជាច្រើនឆ្នាំនៅទីរហោស្ថាន ជនជាតិ អ៊ីស្រាអែលបានទៅដល់ព្រំដែនស្រុកកាណាន គឺជាទឹកដីដែលព្រះបានសន្យានឹងលោកអ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក និងយ៉ាកុប ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ក្រោយពីលោកម៉ូសេបានស្លាប់ទៅ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលទៅកាន់យ៉ូស្វេព្រមទាំងប្រជាជនទាំងអស់នេះរៀបចំខ្លួនឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ដើម្បីចូលទៅក្នុងទឹកដី។

យ៉ូស្វេបានចាត់អ្នកស៊ើបការណ៍ពីរនាក់ទៅពិនិត្យមើលក្រុងយេរីខូរ។ អ្នកស៊ើបការណ៍ទាំងពីរបានស្នាក់នៅជាមួយស្ត្រីម្នាក់ឈ្មោះរ៉ាហាបដែលបានជួយលាក់ពួកគេ។ អ្នកស៊ើបការណ៍ទាំងពីរបានត្រឡប់ទៅជួបយ៉ូស្វេវិញ។ ពួកគេបានរាយការណ៍ថា “វាជាការពិត គឺព្រះជាម្ចាស់បាន ប្រគល់ក្រុងនេះទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់យើង ហើយប្រជាជន នៅក្រុងយេរីខូរកំពុងនាំគ្នាភ័យខ្លាចព្រោះតែពួកយើង”។

នៅពេលដែលប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់បានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ដោយសុវត្ថិភាពរួចហើយ យ៉ូស្វេបានបញ្ជាឱ្យប្រជាជនធ្វើ ដូចព្រះមានបន្ទូល ណែនាំ៖ "ចូរដើរជុំវិញទីក្រុង១ជុំ ជាមួយទាហានប្រយុទ្ធទាំងអស់របស់ឯង។ ចូរធ្វើបែបនេះ ក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃជាប់គ្នា។ ត្រូវមានសង្ឃ៧រូបកាន់ត្រែស្នែង៧ ដែលធ្វើពីស្នែងចៀម រួចដល់ថ្ងៃទី៧ នោះត្រូវឱ្យដើរ ព័ទ្ធទីក្រុងអស់៧ជុំថែមទៀត ហើយពួកសង្ឃត្រូវផ្លុំត្រែឡើង ឱ្យឮសំឡេងយ៉ាងវែងឮដល់ឯងរាល់គ្នា នោះទាំងអស់គ្នាត្រូវស្រែកឡើង ជាសម្រែកយ៉ាងខ្លាំង នោះកំផែងទីក្រុងនឹងរលំ ដួលទៅ ឯកងទ័ពទាំងមូលអាចសម្រុកចូលក្នុងក្រុងយេរីខូរ”។

នៅពេលកំផែងក្រុងយេរីខូររលំដួល ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអាចកាន់កាប់ទីក្រុង បានយ៉ាងងាយស្រួល។

Jericho is Destroyed (Numbers 13–14; 27:12–23; Deuteronomy 34; Joshua 1-2; 5:13-6:27)

After many years of traveling in the wilderness, the Israelites came to the edge of Canaan, the land God had promised to Abraham, Isaac, and Jacob many, many years. After Moses died God said to Joshua and his people to get ready to go across the Jordan River to go into the promised land.

Joshua sent two spies to check out Jericho and stayed with a woman named Rahab hid them. The two spies returned to Joshua. “It is true,” they reported. “God has given this city into our hands. The residents of Jericho are melting in fear because of us.”

When all the Israelites were safely across the Jordan River as God commanded, "March around the city once with all of your fighting men. Do this for six straight days. Have seven priests get seven trumpets made out of ram’s horns. On the seventh day, march around the city seven times. Have the priests blow the trumpets as you march. When the priests blow a loud blast on the trumpets, have all the men give a loud shout. The walls of the city will fall and the whole army will be able to enter Jericho.”

ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលលោកម៉ូសេ និងលោកអើរ៉ុនបានដឹកនាំអស់រយៈពេល៤០ឆ្នាំ។​ មិនមែនជាមនុស្សម្នាក់ឯងដែលបានប្រព្រឹត្តបាបក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្រុកកាណានទេ។ ម៉ូសេ និងអើរ៉ុន ក៏មិនបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះ ដែរ គឺនៅពេលដែលព្រះបានបង្គាប់ម៉ូសេឱ្យគ្រាន់តែប្រាប់ផ្ទាំងថ្ម ឱ្យផ្តល់ទឹកឱ្យ ប្រជាជន និងហ្វូងសត្វបានផឹក ប៉ុន្តែ ជំនួសឱ្យប្រាប់ថ្មឱ្យផ្តល់ទឹក ដូចដែលព្រះបានបង្គាប់ ម៉ូសេបែរជាយកដំបងរបស់គាត់ ទៅវាយថ្មចំនួនពីរដង។

ដូច្នេះ កាលម៉ូសេចង់ឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ដើម្បីបានឃើញទឹកដីសន្យា​ ប៉ុន្ដែ ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់គាត់ នៅឯផ្ទាំងថ្មនៅឯទីរហោស្ថាន គឺព្រះមិនអនុញ្ញាតឱ្យម៉ូសេ មានឱកាសបានឆ្លងទៅឯទឹកដីកាណានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ព្រះបានជ្រើសរើសយុវជនម្នាក់ ឈ្មោះ យ៉ូស្វេ ជាអ្នកដែលនឹងដឹកនាំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចូលស្រុកកាណាន។

ជាចុងក្រោយ ព្រះបាននាំម៉ូសេ ដែលមានអាយុ១២០ឆ្នាំ ឡើងនៅលើភ្នំនេបូ រួចបានបង្ហាញគាត់ឱ្យឃើញទឹកដីទាំងមូល ដែលទ្រង់បានសន្យាថា នឹងផ្តល់ឱ្យប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ បន្ទាប់មក លោកម៉ូសេបានទទួលមរណភាព ហើយព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ បានបញ្ចុះសពលោកនៅក្នុងស្រុកម៉ូអាប់។

Moses Not Allowed to Enter​ the Promised Land (Numbers 20:1–12; 22–29; Deuteronomy 3:21–28; 32:48–52; 34:1–12)

The Israelite people whom Moses and Aaron led for forty years were not the only ones who sinned during the trek to the land of Canaan. Moses and Aaron also disobeyed God. It was when God told Moses to tell the rock to give water so that the people and their cattle could drink. Instead of telling the rock to yield water as God had commanded him, Moses instead used his staff and hit the rock twice.

Therefore, when Moses wanted to cross the Jordan and see the Promised Land. But because of his sin at the rock in the wilderness, God would not allow Moses to cross into Canaan. Instead, God chose a young man named Joshua to be the one who would lead the people into Canaan.

Finally, God led Moses, who was 120 years old, to the top ofMount Nebo and showed him the whole land He had promised to give His people. Then Moses died, and God Himself buried Moses in Moab.

លុះប្រជាជនបានធ្វើដំណើរកាន់តែឆ្ងាយពីគោលដៅរបស់ខ្លួន ពួកគេបានក្លាយ ជាមនុស្សមិនចេះអត់ធ្មត់។ ពួកគេបាននិយាយទាស់នឹង ព្រះជាម្ចាស់ និងម៉ូសេ។ ព្រះបានឮពាក្យត្អូញត្អែររបស់ប្រជាជន ហើយទ្រង់ក៏ខឹងជាខ្លាំង។ ទ្រង់ចាត់ពស់ភ្លើងជាច្រើនមកចឹកពួកគេ ហើយក៏មានមនុស្សស្លាប់ជាច្រើន។

នោះម៉ូសេក៏អធិស្ឋានឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះជាម្ចាស់ មានបន្ទូលមកម៉ូសេឱ្យធ្វើពស់លង្ហិន១ ភ្ជាប់នៅលើបង្គោលទៅ ដើម្បីកាលណាអស់អ្នកដែលត្រូវពស់ចឹក ចូរឱ្យ ពួកគេក្រឡេកមើលទៅ នោះនឹងបានរស់នៅ។

ដូច្នេះ កាលណាមានពស់ចឹកមនុស្សណា បើអ្នកនោះគ្រាន់តែក្រឡេកមើលទៅរូបពស់លង្ហិននោះ ដោយមានការជឿទុកចិត្តថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងជួយសង្គ្រោះពួកគេ នោះក៏បានរស់វិញ។

Look and Live (The Bronze Serpent) (Numbers 21:4–9)

As the people traveled away from their destination, they became impatient. The Israelites spoke against God and Moses. God heard the people’s complaints and became angry. He sent fiery serpents among them. They bit the Israelites so that many of them died.

Moses prayed to God for the Israelites, and God told Moses to make a bronze serpent and set it on a pole so that everyone who is bitten, when they look at this serpent, will live.

Therefore, whenever anyone who was bitten and who looked at the serpent trusted in God to save them would live.

ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានបន្ដដំណើររបស់ពួកគេឆ្លងកាត់ទីរហោស្ថានឆ្ពោះទៅកាន់ទឹកដី ដែលព្រះទ្រង់បានសន្យាដល់ពួកគេ។ បីខែគត់ បន្ទាប់ពីពួកគេបានចាកចេញ ពីស្រុកអេស៊ីព្ទ ពួកគេក៏បានមកដល់ភ្នំស៊ីណាយ ក៏នាំគ្នាដំឡើងត្រសាលនៅជើងភ្នំ។ ម៉ូសេបានឡើងទៅលើភ្នំដើម្បីនិយាយជាមួយព្រះ ហើយព្រះទ្រង់ផ្ទាល់បានឆ្លាក់ក្រឹត្យវិន័យ ឬបញ្ញត្តិ១០ប្រការ នេះ នៅលើផ្ទាំងថ្មដែលមានរាងសំប៉ែតធំពីរ ដើម្បីឱ្យលោកម៉ូសេអាចបង្រៀន និងប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជាទាំងនេះដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់។

ខណៈដែលម៉ូសេកំពុងឃ្លាតឆ្ងាយនៅលើភ្នំសែសិបថ្ងៃ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបាននាំគ្នាសុំឱ្យអើរ៉ុនធ្វើរូបព្រះថ្មី ដោយរំលាយក្រវិលមាសរបស់ពួកគេ ដើម្បីសូនធ្វើរូបកូនគោទុកថ្វាយប​ង្គំ។

នៅពេលដែលម៉ូសេចុះពីលើភ្នំ ឃើញជនជាតិអ៊ីស្រាអែលកំពុងថ្វាយបង្គំរូបកូនគោមាស គាត់បានកើតមានសេចក្តីកំហឹងខឹងក្តៅជាខ្លាំង ក៏បានបោះបន្ទះថ្មទាំង២ទៅលើដី។ បន្ទះថ្មទាំង២បាន បែកជាបំណែកនៅជើងភ្នំស៊ីណាយទៅ។

ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីម៉ូសេបានអធិស្ឋានសុំព្រះឱ្យអត់ទោសដល់ប្រជាជនរួចមក ទ្រង់បានសរសេរបញ្ញត្តិ១០ ប្រការឡើងវិញលើបន្ទះថ្មថ្មីទាំងពីរផ្ទាំង ដូចគ្នានឹងបន្ទះថ្ម មុន រួចប្រទានវាទៅម៉ូសេ ហើយគាត់ក៏យកបន្ទះថ្មថ្មីទៅ ត្រសាល ហើយអានឱ្យប្រជាជនស្ដាប់។

God’s Law for Our Lives (The Ten Commandments) (Exodus 19:20–21; Chapters 32–34)

The Israelites continued their journey through the desert to the land which God promised them. Exactly three months after they had left Egypt, the people arrived at Mount Sinai,​set up camp at the base of the mountain. Moses climbed up the mountain to talk to God, and God Himself carved these ten laws or commandments on two large, flat stone tablets so that Moses could teach these commandments and instructions to God’s people.

While Moses was away on the mountain for forty days, the Israelites asked Aaron to make some new gods by melting their golden earrings to make a golden calf for them to worship.

When Moses went down the mountain and saw his people worshiping the golden calf, he became so angry. He then threw the stone tablets on the ground. The tablets broke into pieces at the foot of Mount Sinai.

However, after he prayed to God to forgive the Israelites, God wrote all of His Laws and commands from the first tablets on the two new tablets and gave them to Moses. Moses carried the tablets back to the camp and read them to the people.

ក្រោយពីការសង្គ្រោះដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះរាស្ត្រទ្រង់នៅឯសមុទ្រក្រហមរួចមក ម៉ូសេបាននាំពួកគេចេញពីសមុទ្រចូលទៅក្នុងទីរហោស្ថាន។ ទឹកដីទីរហោស្ថានជាវាលខ្សាច់ ក្តៅហើយស្ងួត គឺមានទឹកតិចតួចណាស់។

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ប្រជាជនបានមកដល់កន្លែងមួយ ដែលមានឈ្មោះថា ម៉ារ៉ា ជាកន្លែងដែលពួកគេបានរកឃើញទឹក។ ប៉ុន្តែទឹកនៅទីនោះល្វីងណាស់ដែលនាំឱ្យប្រជាជននាំគ្នាត្អូញត្អែរនឹងលោកម៉ូសេ។ ព្រះក៏បានធ្វើការអស្ចារ្យឱ្យទឹកល្វីងនោះទៅជាផ្អែមអាចផឹកបាន។

ក្រោយមកទៀត ពួកគេបានមកដល់ទីរហោស្ថានស៊ីន ហើយពួកគេបានរអ៊ូរទាំនឹងព្រះម្តងទៀត។ ព្រះក៏បានប្រទានសាច់ នំម៉ាន៉ាឱ្យពួកគេបរិភោគ។

មួយរយៈក្រោយមក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីទីរហោស្ថានស៊ីន បន្តធ្វើដំណើរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយនៅវាលរហោស្ថានតាមការបង្គាប់របស់ព្រះ។ នៅពេលពួកគេដំឡើងត្រសាលនៅកន្លែងមួយ ដែលមានឈ្មោះថារេផិឌីម នៅទីនោះ គ្មានទឹកឱ្យពួកគេផឹកសោះ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានត្អូញត្អែរប្រាប់ម៉ូសេ។ ព្រះក៏បង្គាប់ម៉ូសេឱ្យវាយបន្ទះថ្មនៅលើភ្នំហោរែប នោះទឹកបានហូរចេញពីថ្មឱ្យពួកគេបានផឹកច្រើនតាមដែលពួកគេចង់ផឹក។

Wilderness Woes and Relief (Exodus 15:22 – 17:7)

After God’s amazing rescue of His people at the Red Sea, Moses led them away from the sea and into the wilderness. The wilderness land was a desert. It was hot and dry. There was little water.

After a few days, the people came to Marah where they found water. But the water there was so bitter the people complained to Moses. God changed the bitter water into sweet, drinkable water.

Later, they arrived in the wilderness of Sin and complained to God again. God provided them the meat and bread, manna, to eat.

After a time, the Israelites moved from the Desert of Sin and continued to travel from place to place in the desert as the Lord told them. When they camped at a place called Rephidim, there was no water there. The Israelites complained to Moses. God told Moses to hit the rock at Mount Horeb and suddenly the water came out of the rock for the people to drink as much as they wanted.

លោកម៉ូសេបានដឹកនាំប្រជាជននៅពេលពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ។ នៅពេលថ្ងៃ ព្រះបាននាំមុខពួកគេក្នុងរូបភាពជាពពកក្រាស់ រីឯនៅពេលយប់ព្រះបាននាំមុខពួកគេដោយអណ្ដាតភ្លើងវិញ។ នៅពេលដែលលោកម៉ូសេ និងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលធ្វើដំណើរមកដល់សមុទ្រក្រហម ពួកគេបានបោះជំរំនៅលើច្រាំង។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ ព្រះចៅផារ៉ោនបានចាត់កងពលដ៏ធំរបស់ខ្លួន ដើម្បីទៅតាមនាំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឱ្យត្រឡប់មកវិញ។

ពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបានឃើញកងទ័ពអេស៊ីព្ទកំពុងចូលមកជិតពួកគេៗភ័យតក់ស្លុតជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ កាលលោកម៉ូសេលើកដៃឆ្ពោះទៅសមុទ្រក្រហម នោះព្រះបានញែកទឹកដោយកម្លាំងខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំងពីទិសខាងកើត។ ព្រះបានញែកទឹកសមុទ្រក្រហម និងបង្កើតប្រឡោះដីស្ងួតសម្រាប់ដើរទៅត្រើយម្ខាងទៀត។

រទេះសេះ និងទ័ពសេះទាំង ប៉ុន្មានរបស់ព្រះចៅផារ៉ោនបានដេញតាមពួកគេចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ លោកម៉ូសេបានលើកដៃទៅលើសមុទ្រក្រហម។ នៅថ្ងៃរះ ទឹកបានហូរ ត្រលប់មកកន្លែងដើមវិញ។ កងទ័ពអេស៊ីព្ទបានព្យាយាមរត់ចេញពីសមុទ្រដែរ ប៉ុន្តែ ព្រះបានវាយពួកគេចូលទៅក្នុងសមុទ្រ។ ទឹកសមុទ្យបានគ្របលើកងទ័ពទាំងមូល របស់ផារ៉ោន រហូតធ្វើឱ្យពួកគេទាំងអស់បានលង់ទឹកស្លាប់នៅក្នុងទឹកសមុទ្រទៅ។

The Red Sea Miracle (Exodus 13:17 – 15:21)

Moses led the people as they left Egypt. During the day​ God went ahead of them in a thick cloud. During the night, God went ahead of them in a flaming fire.

As Moses and the Israelites traveled, they came to the Red Sea. There they set up camp on the shore. Meanwhile, Pharaoh sent out his big armies to bring the Israelites back.

When the Israelites saw the Egyptian army approaching them, they were terrified. But As Moses reached his hand out over the Red Sea, God pushed the water back with a strong east wind. God parted the waters of the Red Sea and turned the sea into dry land​ so they could walk to another seashore.

All of Pharaoh’s horses, chariots, and horsemen followed God’s people into the sea. At sunrise, the waters of the sea went back into place. The Egyptians tried to run from the sea, but God swept them into it. The water covered Pharaoh’s entire army. All of them drowned in the waters of the sea.

ដោយព្រោះផារ៉ោនមិនបានស្តាប់តាមម៉ូសេ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជូន១០គ្រោះ កាចមកលើស្រុកអេស៊ីព្ទទាំងមូល ដើម្បីធ្វើឱ្យផារ៉ោនយល់ព្រមឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទតាមបំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

គ្រោះកាចទី១ ព្រះជាម្ចាស់បានផ្លាស់ប្រែទឹកក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទឱ្យក្លាយជាឈាម។

គ្រោះកាចទី២ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតសត្វកង្កែបពីទន្លេ ស្រះ ព្រែក បឹងបួរ វារឡើងមកចេញពីទឹក មកគ្របពេញក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ។

គ្រោះកាចទី៣ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតសត្វសុចចេញពីធូលីដីមកខាំមនុស្ស និងសត្វពេញក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ។

គ្រោះកាចទី៤ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ជូនរុយទាំងហ្វូងៗមកលើអេស៊ីព្ទ។

គ្រោះកាចទី៥ គឺសត្វស្រុកទាំងប៉ុន្មានរបស់ជនជាតិអេស៊ីព្ទបានស្លាប់ទាំងអស់។

គ្រោះកាចទី៦ ព្រះបានបង្កើតជាបូសក្លាយធ្លាយចេញជាដំបៅ ក៏កើតឡើងពីលើក្បាល ដល់ចុងជើងនៅពេញខ្លួនរបស់មនុស្ស ហើយនឹងពួកសត្វផងនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ។

គ្រោះកាចទី៧ ព្រះទ្រង់បានបណ្ដាលឱ្យមានព្យុះព្រឹលដ៏អាក្រក់នៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ។

គ្រោះកាចទី៨ ព្រះជាម្ចាស់បាននាំកណ្ដូបទៅគ្រប់កន្លែងក្នុង ស្រុកអេស៊ីព្ទ។

គ្រោះកាចទី៩ គឺជាគ្រោះកាចនៃភាពងងឹត។

គ្រោះកាចទី១០ គឺជាការស្លាប់កូនប្រុសច្បងទាំងអស់របស់ជនជាតិអេស៊ីព្ទរួមទាំងបុត្រច្បងរបស់ស្តេចផារ៉ោនដែរ។

នៅទីបំផុត ស្តេចផារ៉ោនយល់ព្រមអនុញ្ញាតឱ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ បន្ទាប់ពីពួកគេបានរស់នៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទអស់រយៈពេល៤៣០ឆ្នាំ។

Plagues and Deliverance (Exodus 5 – 12)

Pharaoh did not listen to Moses, so God sent ten plagues over Egypt in order to let the Israelites leave Egypt as God desired.

1. First plague: God turned the water in Egypt into blood.

2. Second plague: God made frogs from the river, ponds, and streams come up out of the water and cover the land of Egypt

3. Third plague: God sent gnats to attack all of the people and animals of Egyptians.

4. Fourth plague: God sent flies swarmed in the Egyptian houses.

5. Fifth plague: all of the Egyptians' livestock died.

6. Sixth plague: God caused boils to come upon every person and animal in Egypt.

7. Seventh plague God sent huge hailstones that crushed every plant and all the crops in the fields over Egypt.

8. Eighth plague God sent locusts over Egypt.

9. Ninethplague was a plague of darkness.

10. Tenth plague is the death of all the firstborn boys of Egyptians including the firstborn boy of King Pharaoh.

Finally, King Pharaoh permitted Israelites to leave Egypt after they had lived there for 430 years.

ការត្រាស់ហៅលោកម៉ូសេ (និក្ខមនំ ២-៤)

ម៉ូសេបានបន្តរស់នៅក្នុងរាជដំណាក់ជាកូនប្រុសរបស់បុត្រីព្រះចៅផារ៉ោនរហូតដល់ធំពេញវ័យ តែម៉ូសេក៏បានដឹងខ្លួនឯងថា គាត់ជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ គាត់តែងតែមានអារម្មណ៍ខឹងយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលគាត់បានឃើញទង្វើដ៏សាហាវព្រៃផ្សៃរបស់ពួកជនជាតិអេស៊ីព្ទមកលើទាសករជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ នៅថ្ងៃមួយ ខណៈដែលម៉ូសេកំពុងដើរ គាត់ក៏បានឃើញជនជាតិអេស៊ីព្ទម្នាក់កំពុងវាយទាសករជនជាតិអ៊ីស្រាអែលម្នាក់ នោះគាត់ក៏បានដើរទៅជួយសង្គ្រោះសាសន៍អ៊ីស្រាអែលនោះ ទាំងជ្រុលដៃសម្លាប់ជនជាតិអេស៊ីព្ទនោះទៅ។

ដោយភាពភ័យខ្លាច ម៉ូសេបានរត់គេចពីស្រុកអេស៊ីព្ទទៅស្រុកម៉ាឌាន ហើយបានចាប់ផ្ដើមធ្វើការនៅទីនោះជាអ្នក គង្វាលចៀមអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ ក៏បានរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់លោកយេត្រូ ឈ្មោះសេផូរ៉ា ហើយមានកូនប្រុស២នាក់។

មានថ្ងៃមួយ ពេលដែលម៉ូសេកំពុងឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់លោកយេត្រូនៅក្បែរភ្នំ ស្រាប់តែគាត់បានឃើញគុម្ពោតព្រៃដ៏ចម្លែកមួយគឺគុម្ពោតព្រៃនោះកំពុងឆេះ តែឆេះឥតសុសសោះ ភ្លាមៗនោះ ស្រាប់តែព្រះជាម្ចាស់បានលេចមកឯគាត់ ហើយហៅគាត់ពីក្នុងគុម្ពោតព្រៃដែលកំពុងឆេះនោះ ដោយចាត់គាត់ឱ្យទៅដឹកនាំប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទ ទាំងប្រាប់ឈ្មោះរបស់ទ្រង់ដល់គាត់ផង។

Calling of Moses (Exodus 2 – 4)

Moses grew up in Pharaoh’s palace. Even when he had become a man, he remained there as the son of Pharaoh’s daughter. But Moses knew that he was an Israelite. It angered him to see how the Egyptians were cruel to the Israelite slaves. One day as he went walking, Moses saw an Egyptian mistreating one of the Israelite slaves, he walked to rescue the Israelite by killing the Egyptian.

In fear, Moses escaped to Midian and began to work there as a shepherd for forty years and married Jethro’s daughter, Zipporah. Together, Moses and Zipporah had two sons.

One day in Midian, while Moses was watching over​ Jethro’s sheep he saw a very strange bush. The bush was on fire but did not burn up and just then, God appeared to him and called to him from inside the burning bush to go and lead the Israelites from Egypt, and during the conversation, God told His name to Moses.

ទន្លេនីលដែលជួយសង្គ្រោះ (និក្ខមនំ ១-២:១០)

ក្រោយពីយ៉ូសែប និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់បានស្លាប់ទៅ កូនចៅរបស់ពួកគេ ដែលជាជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅតែបន្តរស់នៅក្នុងប្រទេសអេស៊ីព្ទ តែមិនបានរស់នៅសុខស្រួលឡើយ ពីព្រោះស្តេចផារ៉ោនថ្មីរបស់អេស៊ីព្ទបានបង្ខំជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឱ្យធ្វើការជាទាសករ។ ការងាររបស់ពួកគេពិតជាលំបាកវេទនាណាស់។

នៅពេលដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានចំនួនកាន់តែច្រើន នោះស្តេចផារ៉ោនកាន់តែព្រួយបារម្ភថា មិនយូរមិនឆាប់ ពួកគេនឹងមានចំនួនច្រើនជាងជនជាតិអេស៊ីព្ទហើយនឹងដណ្តើមកាន់កាប់ទឹកដីរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ ព្រះចៅផារ៉ោនបានធ្វើការ សម្រេចចិត្តដ៏ឃោរឃៅ និងគួរឱ្យខ្លាច។ ទ្រង់បានចេញបញ្ជារថា ទារកប្រុសៗទាំងអស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវតែស្លាប់។

ក្រោយពីស្តេចផារ៉ោនបានបង្កើតច្បាប់ថ្មីមក មានស្ត្រីជនជាតិអ៊ីស្រាអែលម្នាក់ បានបង្កើតកូនប្រុសមួយ។ នាងមើលថែរក្សាគាត់ ហើយលាក់គាត់ពីអាជ្ញាធរ អេស៊ីព្ទអស់រយៈពេលបីខែ។ ប៉ុន្ដែ មិនយូរប៉ុន្មាន កូនតូចនោះធំពេកមិន អាចលាក់ខ្លួនទៀតឡើយ។ ដូច្នេះ ដើម្បីព្យាយាមជួយសង្គ្រោះកូនប្រុសរបស់នាងឱ្យរួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់ ស្ត្រីនោះបានលាក់កូនក្នុងកូនកន្ត្រកបណ្តែតតាមទន្លេនីល។

មួយសន្ទុះក្រោយមក បុត្រីរបស់ព្រះចៅផារ៉ោនយាងចុះមកមាត់ទន្លេនីលដើម្បីងូតទឹក ក៏បានទតឃើញកូនកន្ត្រកកំពុងអណ្តែត ក៏ចាត់អ្នកបម្រើរបស់ព្រះនាងឱ្យទៅយកកូនកន្ត្រកនោះមក។ លុះព្រះនាងបើកគម្រប កូនកន្ត្រកនោះ ក៏ឃើញទារកកំពុងយំ ព្រះនាងមានពេញដោយព្រះទ័យអាណិតមេត្តាធម៌ចំពោះទារកតូចនេះ ហើយក៏យកកូនតូចនោះទៅចិញ្ចឹមដោយដាក់ឈ្មោះថា "ម៉ូសេ"។

Nile River Rescue (Exodus 1 – 2:10)

After Joseph and his family had died, their children, called​ the Israelites, still lived in Egypt but things did not go well because new pharaohs forced the Israelites to work as slaves. Their work was very hard and very long.

As the number of Israelites grew, the evil Pharaoh was even more worried that they soon would outnumber the Egyptians and take over their kingdom. So the Pharaoh made a cruel and terrible decision. He said that all of the baby boys of the Israelites must be killed.

After Pharaoh made his new law, an Israelite woman gave birth to a baby boy. She took care of him and kept him hidden from the Egyptian authorities for three months. But soon the baby boy became too big to hide any longer. To try and save her son from death, the woman hid her baby in the basket and sent it out on the Nile River.

After a short time, the daughter of Pharaoh​ came down to the Nile to take a bath. The princess saw the basket floating and sent her servant to bring the basket to her. The baby boy cried when the princess opened the basket, making the princess feel compassion for the little baby. Finally, she took the baby and raised him as her own by naming him "Moses".

ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះក្នុងសម័យទាសភាព (លោកុប្បត្តិ ៥០:២២-២៦: និក្ខមនំ ១:១-២២; ៥:១-៦:១២)

យ៉ូសែប និងយ៉ាកុបជាឪពុក ព្រមទាំងបងប្អូនប្រុសយ៉ូសែបទាំងអស់ និងក្រុម គ្រួសាររបស់ពួកគេបានរស់នៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ក្រុមគ្រួសាររបស់អ៊ីស្រាអែលបានបង្កើត កូនចៅចម្រើនជាច្រើនឡើងៗ ទាំងរស់នៅកុះករពេញក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ។

នៅគ្រានោះ មានព្រះចៅផារ៉ោនថ្មី១អង្គសោយរាជ្យឡើងនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ។ស្តេចនោះ មិនបានស្គាល់យ៉ូសែបទេ។ ស្តេចថ្មីនេះមានការព្រួយព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានចំនួនច្រើនពេក។ ទ្រង់បានតែងតាំងអ្នកត្រួតត្រាលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីឱ្យពួកគេធ្វើជាទាសករ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើការយ៉ាងនឿយហត់ក្រោមស្ថានភាពដ៏លំបាកខ្លាំង។ ប្រជារាស្ត្រ របស់ព្រះបានស្រែកយំឱ្យទ្រង់ជួយ។ ព្រះបានឮសម្រែកយំរបស់ពួកគេ ហើយព្រះជាម្ចាស់មានផែនការដើម្បីជួយសង្គ្រោះពួកគេ ចេញពីទាសភាពរបស់ពួកគេនៅ ក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទ។

God’s People in Slavery (Genesis 50:22 – 26; Exodus 1:1 – 22; 5:1 – 6:12)

Joseph, his father Jacob, and all of Joseph’s brothers and their families lived in Egypt for many years. The families of the Israelites grew and grew until there were many, many Israelites all over Egypt.

As time passed, Egypt had a new pharaoh in power as their king. This new pharaoh did not know about Joseph. This new king became very worried that there were too many Israelites and he placed slave masters over the Israelites and made them slaves. The Israelites were forced to work very hard under very difficult conditions. God’s people cried out to Him for help. God heard their cries. And God had a plan to rescue them from their slavery in Egypt.

លោកយ៉ូបត្រូវបានមារសាតាំងល្បងល (យ៉ូប ១-៤២)

នៅសម័យអ័ប្រាហាំ អ៊ីសាក់ និងយ៉ាកុប មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះយ៉ូប ជាបុរស ទៀងត្រង់ម្នាក់។ គាត់ជាអ្នកដែលគោរពព្រះ ហើយបានចៀសចេញពីសេចក្តីអាក្រក់។ យ៉ូបមានកូនប្រុសប្រាំពីរនាក់ និងកូនស្រីបីនាក់។ គាត់ក៏ជាអ្នកមានស្តុកស្តមម្នាក់ផងដែរ។ យ៉ូបមានចៀម និងអូដ្ឋរាប់ពាន់ក្បាល រួមជាមួយគោ និងលាជាច្រើន។ យ៉ូបក៏មានអ្នកបម្រើជាច្រើនដែរ។

ថ្ងៃមួយ សាតាំងបានមកឯព្រះ ដើម្បីធ្វើតេស្តជំនឿរបស់យ៉ូប រហូតដល់យ៉ូបបានបាត់បង់អ្វីទាំងអស់សូម្បីតែសុខភាពរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែ យ៉ូបមិនបានបន្ទោសព្រះចំពោះរឿងអាក្រក់ទាំងឡាយ ដែលបានកើតឡើងចំពោះគាត់ឡើយ។ នៅពេលនោះ សូម្បីតែមិត្តភក្តិ និងប្រពន្ធគាត់បាននាំគ្នាបន្ទោសគាត់។

ជាចុងក្រោយ ដោយសារសេចក្តីមេត្តាករុណា និងព្រះគុណរបស់ព្រះ នោះទ្រង់បានព្រះបានប្រោសឱ្យយ៉ូបមានសុខភាពល្អ និងទទួលបានជោគជ័យក្នុងជីវិតសារជាថ្មីឡើងវិញ។

Job Was Tested by Satan (Job 1 – 42)

During the time of Abraham, Isaac, and Jacob lived a​man named Job. Job was an honest man. He respected​ God and avoided evil. Job had seven sons and three daughters. He was also very rich. Job owned thousands of sheep and camels along with many oxen and donkeys. Job had many servants.

One day, Satan came to see God to test Job's faith until Job lost everything including his health. Job did not blame God for any of the terrible things that had happened to him. During that time, even his friends and wife blamed him.

Finally, because of His mercy and grace, God made him healthy and successful again.

ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរយ៉ូសែប (លោកុប្បត្តិ ៣៧-៤៧)

ពិតដូចទៅនឹងអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បាននាំយ៉ូសែប មកកាត់ស្រាយសុបិនរបស់ ផារ៉ោនជាស្តេចអេស៊ីព្ទ។ ជាលទ្ធផល យ៉ូសែបបានក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើស្រុកអេស៊ីព្ទ ហើយក៏ជាអ្នកត្រួតត្រាចំនួនស្រូវ សម្រាប់លក់ផងដែរ។ ពេលពួកបងៗយ៉ូសែបបានមកទិញស្រូវនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ក៏បានជួបយ៉ូសែប តែយ៉ូសែបធ្វើពុតជាអត់ស្គាល់ ដើម្បីរកល្បិចចង់ជួប និងរក្សាទុកបេនយ៉ាមីន ដែលជាប្អូនបង្កើតរបស់ខ្លួន។​ នៅទីបំផុត គាត់បានអត់ទោសដល់ពួកបងៗរបស់គាត់ថា " ខ្ញុំជាយ៉ូសែបជាប្អូនអ្នករាល់គ្នា ដែលអ្នករាល់គ្នាបានលក់ធ្វើជាទាសករ។ ចូរកុំខ្លាចខ្ញុំឡើយ អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើអំពើអាក្រក់ដាក់ខ្ញុំមែន តែបង្វែរទៅជារឿងល្អវិញ”។

នៅទីបំផុតតាមរយៈយ៉ូសែប នៅពេលដែលយ៉ាកុប និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកបានធ្វើដំណើរមកដល់ស្រុកអេស៊ីព្ទភ្លាម ព្រះចៅផារ៉ោនក៏បានផ្តល់ដីដ៏ល្អមួយកន្លែង ឱ្យពួកគេរស់នៅ ស្ថិតនៅក្នុងទីតាំងទឹកដីស្រុកកូសែន។ នៅទីនោះ យ៉ាកុប និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់បាន រស់នៅដោយសុវត្ថិភាពក្នុងកំឡុងពេលកំពុងមានទុរភិក្សជាច្រើនឆ្នាំ។

God Blesses Joseph (Genesis 37-47)

Exactly as God had led Joseph to explain Pharaoh's dream who is the king of Egypt. As the result, Joseph became the ruler of Egypt who controlled the amount of grain that was sold. When Joseph's older brothers came to buy grain in Egypt, they met Joseph, but Joseph pretended not to know them in order to trick them into seeing and keeping his blood-younger brother, Benjamin. At last, he later forgave his older brothers by saying that "am Joseph,​ your brother that you sold as a slave. Don’t be afraid of me. You did evil to me, but God turned it into something good.”

Finally, through Joseph When Jacob and his family arrived in Egypt, Pharaoh gave them a wonderful piece of land to live on in a place called Goshen. There Jacob and his family lived safely through the years of famine.

យ៉ូសែបត្រូវបានលក់ដោយបងៗរបស់គាត់ (លោកុប្បត្តិ ៣៧, ៣៩-៤១)

យ៉ាកុបមានកូនប្រុស ១២នាក់ តែកូនសំណព្វចិត្តរបស់គាត់ គឺមានតែយ៉ូសែបម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ូសែបជាកូនទី១១។ យ៉ាកុបបានឱ្យគេធ្វើអាវ១យ៉ាងស្អាត និងមានតម្លៃថ្លៃ ឱ្យយ៉ូសែបពាក់។ កាលបងទាំងប៉ុន្មានបានឃើញថា ឪពុកស្រឡាញ់យ៉ូសែប លើសជាងកូនទាំងអស់ ហើយបានឱ្យកាដូដ៏មានតម្លៃ ពួកគេនាំគ្នាច្រណែន និងស្អប់ដល់យ៉ូសែប ហើយក៏រកវិធីលក់យ៉ូសែបឱ្យទៅឱ្យពួកឈ្មួញទុកជាទាសករក្នុងតម្លៃជាប្រាក់២០ដួង។ នៅពេលពួកឈ្មួញបានមកដល់ស្រុកអេស៊ីព្ទ ពួកគេបានបន្តលក់យ៉ូសែប ឱ្យធ្វើជាទាសកររបស់បុរសម្នាក់ឈ្មោះប៉ូទីផារ។ ប្រពន្ធរបស់ប៉ូទីផារបានព្យាយាមធ្វើឱ្យ​យ៉ូសែបលង់ស្រលាញ់នាង ប៉ុន្តែយ៉ូសែបបានបដិសេធនាង។ ដោយព្រោះយ៉ូសែប មិនស្រឡាញ់នាង ប្រពន្ធរបស់ប៉ូទីផារបង្កើតពាក្យកុហក ដើម្បីដាក់ទោសគាត់។ ប៉ូទីផារបានជឿពាក្យកុហករបស់ប្រពន្ធគាត់ រួចក៏ឱ្យគេយកយ៉ូសែបទៅដាក់ក្នុងគុករបស់ស្តេចផារ៉ោន។

សូម្បីតែនៅក្នុងគុក ព្រះជាម្ចាស់នៅតែគង់ជាមួយយ៉ូសែប ថែមទាំងបណ្តាលឱ្យយ៉ូសែបអាចកាត់ស្រាយសុបិននិម្មិតយ៉ាងចម្លែករបស់ស្តេចផារ៉ោន។ ផារ៉ោនពេញចិត្តនឹងផែនការរបស់យ៉ូសែប។ បានដោះចិញ្ចៀនទៅបំពាក់នៅដៃយ៉ូសែបវិញ ក៏យកសម្លៀកបំពាក់ក្នុងវាំង មក បំពាក់គាត់។ នៅក្នុងស្រុកអេស៊ីព្ទទាំងមូលមានតែផារ៉ោនប៉ុណ្ណោះ ដែលមានឋានៈធំ ជាងយ៉ូសែប។ យ៉ូសែបមានអាយុ៣០ឆ្នាំនៅពេលដែលគាត់ចាប់ផ្ដើមបម្រើព្រះចៅ ផារ៉ោន។

Joseph is Sold by His Brothers (Genesis 37, 39 – 41)

Jacob had twelve sons, but​ his favorite son was Joseph. Joseph was Jacob’s second youngest son. Jacob had a beautiful and very expensive coat made for Joseph. When Joseph’s brothers saw that their father Jacob loved Joseph best of all and had given him such an expensive gift, Joseph’s brothers became very jealous of Joseph and hated him and found ways to sell Joseph to merchants for twenty pieces of silver as a slave. When the merchants arrived in Egypt, they sold Joseph to be a slave to a man named Potiphar. Potiphar’s wife tried to make Joseph fall in love with her, but Joseph resisted her. Because Joseph would not love her, Potiphar’s wife made up lies about him. Potiphar believed his wife’s lies and had Joseph locked up in Pharaoh’s prison.

Even in prison, God was with Joseph and He even helped him to be able to interpret Pharaoh's very troubled dream. Pharaoh liked Joseph’s plan. Pharaoh took off his ring and gave it to Joseph. He gave Joseph royal robes to wear. In all of Egypt, only Pharaoh was greater than Joseph. Joseph was 30 years old when he began to serve Pharaoh.

បងប្អូនប្រុសភ្លោះពីរនាក់ដែលមានលក្ខណៈខុសគ្នា

(យ៉ាកុប និងអេសាវ) លោកុប្បត្តិ ២៥-៣៣

រេបិកាបានបង្កើតកូនភ្លោះ។ កូនបងមានស្បែក និងសក់ក្រហមទង់ដែងគ្រប លើរាងកាយរបស់គាត់ដូចជាអាវធំ។ គាត់មានឈ្មោះ អេសាវ ដែលមានន័យថា “រោមច្រើន”។ ឯកូនប្អូនក៏ជាក្មេងប្រុសដែរ ហើយក្នុងគ្រាគាត់កំពុងកើតមក គាត់បានតោងកែងជើងអេសាវយ៉ាងជាប់។ កូនប្អូនមានឈ្មោះថា យ៉ាកុប ដែលមាន ន័យថា “គាត់តោងកែងជើង” ឬ “គាត់បោកប្រាស”។

នៅពេលក្មេងប្រុសទាំងពីរធំឡើង អេសាវបានក្លាយជាអ្នកប្រមាញ់ដ៏ប៉ិនប្រសប់ម្នាក់ដែលចូលចិត្តចេញទៅទីវាល រីឯយ៉ាកុបជាមនុស្សស្ងៀមស្ងាត់ ចូលចិត្តនៅតែក្នុងត្រសាលវិញ។ កូនប្រុសសំណព្វរបស់អ៊ីសាក គឺអេសាវ ពីព្រោះគាត់ចូលចិត្តបរិភោគសាច់សត្វព្រៃដែលអេសាវបរបាញ់បាន ឯរេបិកានាងស្រឡាញ់យ៉ាកុប។

ក្រោយមក យ៉ាកុបបានបន្លំខ្លួនធ្វើជាអេសាវដើម្បីទទួលយកព្រះពរពីអ៊ីសាកដែលមានវ័យចាស់មើលមិនឃើញ។ អេសាវខឹង និងចង់សម្លាប់យ៉ាកុប។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីយ៉ាកុបបានមកលេងផ្ទះវិញ អេសាវបានអត់ទោសឱ្យយ៉ាកុបជាប្អូន។

ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការនៅក្នុងចិត្តរបស់យ៉ាកុប និង អេសាវ ដើម្បីឱ្យពួកគេទាំងពីរនាក់ បានជានានឹងគ្នាវិញ។

Two Very Different Twin Brothers

(Jacob and Esau)​ Genesis 25 – 33

Rebekah did give birth to twins. The oldest twin had reddish skin and hair which covered his body like a coat. This twin was named Esau, which means “hairy.” The second twin was also a boy. As he was being born, he came out holding on to Esau’s heel. The second boy was named Jacob, which means “he takes by the heel” or “he cheats.” When the boys had grown up, Esau became a skillful hunter who liked to be out in the open country. Jacob was a quiet man who stayed back home inside the tents. Isaac’s favorite son was Esau because he liked to eat the meat of the wild animals Esau hunted. Jacob was Rebekah’s favorite.

Later, Jacob pretended to be Esau in order to get blessings from their old father, Isaac. Esau was so angry and planned to kill Jacob. But some years later, when Jacob returned home, Esau forgave his brother, Jacob.

God worked in the hearts of Jacob and Esau so they could be reconciled to one another.

ការល្បងលដ៏ធំរបស់អ័ប្រាហាំ (លោកុប្បត្តិ ២២:១-១៩)

អាប្រាហាំ និងសារ៉ាស្រឡាញ់អ៊ីសាកកូនប្រុសរបស់ពួកគេខ្លាំងណាស់។ នៅថ្ងៃមួយ ពេលអ៊ីសាកនៅក្មេងនៅឡើយ ព្រះជាម្ចាស់បានដាក់ការល្បងលដ៏លំបាកមួយសម្រាប់អ័ប្រាហាំ។ គាត់លូកដៃចាប់យកកាំបិតប្រុងនឹងសម្លាប់កូនតាមព្រះបន្ទូលបង្គាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ហើយ ប៉ុន្តែទ្រង់បានប្រទានចៀមឈ្មោលមួយមកធ្វើជាដង្វាយដុតជំនួសកូនប្រុសរបស់គាត់។ លោកអ័ប្រាហាំដាក់ឈ្មោះកន្លែង នោះថា “យេហូវ៉ា-យីរេ ដែលមានន័យថា ព្រះអម្ចាស់នឹងផ្គត់ផ្គង់”។

សេចក្តីស្រឡាញ់របស់អ័ប្រាហាំចំពោះព្រះជាម្ចាស់ គឺធំធេងណាស់ រហូតដល់គាត់ហ៊ានបូជា អ៊ីសាក ជាកូនប្រុសរបស់តែមួយរបស់គាត់ តាមការបង្គាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់។

Abraham’s Great Test Genesis 22:1 – 19

Abraham and Sarah loved their son Isaac very much. One

day while Isaac was still a boy, God​ had a very difficult test for Abraham. Abraham reached out his hand and took the knife to kill his son as God had directed, But God provided him a ram as a burnt offering instead of Isaac. Abraham named that place, “The Lord will provide.”

Abraham’s love for God was so strong that he was willing to

sacrifice his son Isaac according to God’s command.

ទីក្រុងដែលពេញដោយអំពើអាក្រក់៖ ទីក្រុងសូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា (លោកុប្បត្តិ ១៨:១៦-១៩:២៩)

មនុស្សទាំងអស់ដែលកំពុងរស់នៅក្នុងទីក្រុងសូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា គឺសុទ្ធតែជាមនុស្សអាក្រក់។ ព្រះទ្រង់ជ្រាបពីរាល់អំពើអាក្រក់ និងអំពើបាបដែលមនុស្សក្នុងទីក្រុងកំពុងប្រព្រឹត្ត។ កាលព្រះជាម្ចាស់ និងបុរសពីរនាក់ទៀតបានមកសួរសុខទុក្ខ អ័ប្រាហាំ នៅខាងក្រៅត្រសាលរបស់គាត់ គឺប្រហែលជា១ឆ្នាំមុនអ៊ីសាកបានកើត គឺ ព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់អ័ប្រាហាំថា ទ្រង់បានមានផែនការបំផ្លាញទីក្រុង សូដុំម និងកូម៉ូរ៉ា។ នៅពេលអ័ប្រាហាំបានឮអំពីផែនការរបស់ព្រះហើយ នោះគាត់មានការព្រួយបារម្ភជាខ្លាំងទៅលើឡុតដែលជាក្មួយប្រុសរបស់គាត់។ គាត់មិនចង់ឱ្យឡុត និងគ្រួសាររបស់គាត់ ត្រូវស្លាប់ជាមួយមនុស្សអាក្រក់ដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុងសូដុម និងកូម៉ូរ៉ាឡើយ។

នៅក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងមេត្តាករុណាដ៏អស្ចារ្យរបស់ទ្រង់ ព្រះជាម្ចាស់បានឆ្លើយតបនឹងសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់អ័ប្រាហាំ ហើយបានជួយសង្គ្រោះឡុត និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ឱ្យចេញពីការបំផ្លិចបំផ្លាញ។

Evil Cities: Sodom and Gomorrah (Genesis 18:16 – 19:29)

The men who lived in the cities of Sodom and Gomorrah were very evil. God knew all about the evil and sinful things that the people in the city were doing. When God and the two men visited Abraham outside his tent about a year before Isaac was born, God told Abraham that He planned to destroy Sodom and Gomorrah. When Abraham heard about God’s plan, he became very worried about his nephew Lot. He did not want Lot and his family to die along with the evil people in Sodom and Gomorrah.

In His great love and mercy, God answered Abraham’s prayer and rescued Lot and his family from destruction.

អ័ប្រាហាំជាអ្នកមានទ្រព្យស្តុកស្តម្ភម្នាក់។ គាត់មានហ្វូងសត្វជាច្រើនដូចជា គោ ក្របី ចៀម និងអូដ្ឋ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលទៅគាត់ ឱ្យចាកចេញពីស្រុកកំណើត ទៅឯទឹកដីដែលព្រះនឹងប្រទានឱ្យ។ ដូច្នេះ អ័ប្រាហាំបានយកសារ៉ាជាប្រពន្ធ និងឡុតជាក្មួយ រួចនាំគ្នាចេញទៅស្រុកដែលព្រះបានប្រាប់គាត់។ ព្រះបានបន្តប្រទានពរអ័ប្រាហាំ និងការពារគាត់ពីគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើន។ ព្រះអម្ចាស់រក្សាព្រះបន្ទូលសន្យានឹងសារ៉ា និងអ័ប្រាហាំ។ សារ៉ាក៏មានផ្ទៃពោះ ហើយកើតបានកូនប្រុសមួយ។ ពេលនោះ សារ៉ាអាយុ៩០ឆ្នាំ ហើយអ័ប្រាហាំ អាយុ១០០ឆ្នាំ ក្នុងថ្ងៃកូនរបស់ពួកគេបានប្រសូតមក។ ពួកគេទាំងពីរនាក់ដាក់ឈ្មោះ ទារកនោះថា អុីសាក។

God's Starry Promise to Abraham: Abraham was a very wealthy man. He owned many herds of cattle, sheep, and camels. One day God told him to leave his hometown and go to a new land that God would give him. So Abraham took Sarah and his nephew Lot and left as God had told him. God continued to bless Abraham and protected him from many dangers. The Lord kept His promise to Sarah and Abraham. Sarah became pregnant and gave birth to a son. Sarah was 90 years old and Abraham was 100 years old when their son was born. They named their baby Isaac.

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយទឹកជំនន់ធំ កូនប្រុសរបស់ណូអេ គឺសិម ហាំ និងយ៉ាផែត មានកូនប្រុសស្រីជាច្រើននៅលើផែនដី។ មនុស្សគ្រប់គ្នានិយាយភាសាតែមួយ។ ពួកគេទាំងអស់ចង់សង់អាគារខ្ពស់មួយដែលអាចខ្ពស់ ទៅដល់ស្ថានសួគ៌។ ប៉ុន្ដែ ព្រះជាម្ចាស់មិនសព្វព្រះហឫទ័យភាពអំនួត និងក្រអឺតក្រទមរបស់មនុស្សឡើយ។ អាគារខ្ពស់នោះមានឈ្មោះថា ប៉មបាបិល "ការបំភាន់ឱ្យច្របូកច្របល់" ពីព្រោះនៅទីនោះហើយ ដែលព្រះបានបំភាន់ភាសាមនុស្សជាតិទាំងអស់។

The Tower of Babel: In the years after the great flood, Noah's sons Shem, Ham and Japeth had many sons and daughters. Everyone spoke one language. The people wanted to build a tall building that would reach all the way to Heaven. But God was not pleased with the people's proud and arrogant talk. The tall building was called Babel, which means "confusion." It was there that God confused the language of everyone in the world.

តាំងពីជំនាន់អ័ដាម និងអេវ៉ា ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានពរដល់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដើម្បីឱ្យចំនួនពួកគេកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ មានតែលោកណូអេម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ជាមនុស្សសុចរិត ប៉ុន្តែ មនុស្សនៅលើផែនដី គឺសុទ្ធតែមានចិត្តគំនិតអាក្រក់ជានិច្ច។ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលប្រាប់ទៅណូអេថា ទ្រង់នឹងបញ្ជូនមហាទឹកជំនន់ដ៏ធំ

បំផុតមកលើផែនដី គឺ៤០យប់ ៤០ថ្ងៃ ដើម្បីបំផ្លាញមនុស្សទាំងអស់ ដោយព្រោះអំពើបាបរបស់ពួកគេ។ ព្រះចង់សង្គ្រោះណូអេ និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ឱ្យរួចផុតពីមហាទឹកជំនន់។ ព្រះបានប្រាប់ណូអេឱ្យសង់ទូកធំមួយ (១២០ឆ្នាំ)។ ដោយព្រោះណូអេបានធ្វើតាម និងទុកចិត្តព្រះ នោះព្រះបានសង្គ្រោះគាត់ និងក្រុមគ្រួសារពីសេចក្ដីស្លាប់ពីទឹកជំនន់ធំ។

The Great Flood: From the time of Adam and Eve, God blessed His people so that their population grew and grew. Only Noah was righteous, but all the people on Earth had become very evil. God told Noah that He was going to send a huge flood for 40 days and 40 nights upon the Earth to destroy all the people because of all the evil in the world. God wanted to save Noah and his family from the deadly flood waters. God told Noah to build a giant ark (which took 120 years!). Because Noah followed and trusted God, God rescued him and his family from death in the flood.

វាជាអំពើបាបដ៏អាក្រក់ណាស់ នៅពេលដែលកាអ៊ីន បានលួចសម្លាប់អេបិល។ ប៉ុន្តែ ព្រះមានព្រះហឫទ័យ មេត្តាករុណាដល់កាអ៊ីន ថែមទាំងបានការពារគាត់ ផង។ ដូច្នេះ នៅពេលយើងប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រះមាន ព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណាដល់យើង គឺទ្រង់អត់ទោស អំពើបាបរបស់យើង ថែមទាំងស្រឡាញ់យើង ដោយ យល់ដល់ព្រះយេស៊ូវ។

Brothers Divided: Cain and Abel: It was a horrible sin when Cain murdered Abel. Yet, God had mercy on Cain and protected him. When we sin, God has mercy on us. He forgives our sins and loves us for Jesus' sake.

ដោយសារតែអំពើបាបរបស់អ័ដាម និងនាងអេវ៉ា បញ្ហាត្រូវបាននាំចូលមកនៅក្នុងពិភពលោក។ ការឈឺចាប់ ការរងទុក្ខ ការងារលំបាកលំបិន សេចក្តីស្លាប់ខាងរូបកាយ បានចូលមកក្នុងពិភពលោកនេះ ដោយព្រោះតែអ័ដាម និងនាងអេវ៉ាមិនបានស្តាប់បង្គាប់ដល់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយស្ថានសួគ៌ដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលព្រះបានបង្កើតនៅក្នុងសួនច្បារត្រូវបានខូចបង់ ដោយព្រោះតែអ័ដាម និងនាងអេវ៉ាដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះទ្រង់នៅតែស្រឡាញ់ពួកគេ។ ព្រះទ្រង់មិនបានបំភ្លេចពួកគេឡើយ។ ព្រះទ្រង់បានសន្យាជាមួយនឹងពួកគេអំពីព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលនឹងត្រូវយាងមកឈ្នះលើអំពើបាប លើសេចក្តីស្លាប់ និងលើមេអារក្ស ហើយស្តាទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយនឹងទ្រង់ឡើងវិញ (លោកុប្បត្តិ ៣:១៥)។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះនេះ គឺព្រះយេស៊ូវ ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ។

A Life-Saving Promise: Because of Adam and Eve’s sin, trouble was brought into the world. Pain, suffering, thorns, thistles, hard work that was no longer joyful, and physical death came into the world because Adam and Eve disobeyed God. The perfect paradise in the garden with God was lost for Adam and Eve. But God still loved them. God did not forget them. God promised them a Savior who would destroy sin, death, and the devil and restore our relationship with Him (Genesis 3:15). This Savior is Jesus, God’s Son.

រឿងទីមួយពិពណ៌នាអំពីរបៀបដែលផ្ទៃមេឃ និងផែនដីត្រូវបានបង្កើតឡើង។ រាល់ការបង្កើត ទាំងអស់របស់ព្រះ បានបង្ហាញអំពីសិរីរុងរឿង និងព្រះចេស្ដារបស់ទ្រង់។ លុះដល់ ថ្ងៃទី៧ ការដែលព្រះទ្រង់ធ្វើនោះ ដែលបានសម្រេចហើយ ទ្រង់ក៏ឈប់សម្រាក។ ​ព្រះទ្រង់ប្រទានពរដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ព្រមទាំងញែកទុកជា ថ្ងៃបរិសុទ្ធ ពីព្រោះនៅ ថ្ងៃនោះ ទ្រង់បានឈប់សម្រាកពីគ្រប់ទាំងការទាំងអស់ដែលទ្រង់បានបង្កើត។

God Creates a Perfect World describes how all the heavens and the earth were created. All of God’s creation displays His glory and might. By the seventh day, God had finished creating everything, so He rested. God blessed the seventh day and made it holy. By that day, God had completed all that He wanted to create.