شکرین حدیث سعدی

غزل 236: توانگران که به جنب سرای درویشند / مروت است که هر وقت از او بیندیشند
غزل 237: یار باید که هر چه یار کند / بر مراد خود اختیار کند
غزل 238: بخرام بالله تا صبا بیخ صنوبر برکند / برقع برافکن تا بهشت از حور زیور برکند
غزل 239: کسی که روی تو بیند، نگه به کس نکند / ز عشق سیر نباشد، ز عیش بس نکند
غزل 240: چه کند بنده که بر جور تحمل نکند؟ / دل اگر تنگ شود مهر تبدل نکند

غزل 231: تو آن نه‌ای که دل از صحبت تو برگیرند / و گر ملول شوی صاحبی دگر گیرند
غزل 232: دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند / هزار فتنه به هر گوشه‌ای برانگیزند
غزل 233: روندگانِ مقیم از بلا نپرهیزند / گرفتگانِ ارادت به جور نگریزند
غزل 234: آفتاب از کوه سر بر می‌زند / ماهروی انگشت بر در می‌زند
غزل 235: بلبلی بی‌دل نوایی می‌زند / بادپیمایی هوایی می‌زند

غزل 226: درخت، غنچه برآورد و بلبلان مستند / جهان جوان شد و یاران به عیشْ بِنْشستند
غزل 227: آخر ای سنگدلِ سیم‌زنخدان، تا چند / تو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چند
غزل 228: کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند / تا دگربار که بیند که به ما پیوندند
غزل 229: پیش رویت دگران صورتِ بر دیوارند / نه چنین صورت و معنی که تو داری؛ دارند
غزل 230: شاید این طلعت میمون که به فالش دارند / در دل اندیشه و در دیده خیالش دارند

آوایش وشرح غزل 225 سعدی
اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند
کآرام جان و انس دل و نور دیده‌اند

غزل 241: میل بین کآن سروبالا می‌کند / سرو بین کآهنگ صحرا می‌کند
غزل 242: سرو بلند بین که چه رفتار می‌کند / وآن ماه محتشم که چه گفتار می‌کند
غزل 243: زلف او بر رخ چو جولان می‌کند / مشک را در شهر ارزان می‌کند
غزل 244: یار با ما بی‌وفایی می‌کند / بی‌گناه، از من جدایی می‌کند
غزل 245: هر که بی‌او زندگانی می‌کند / گر نمی‌میرد گرانی می‌کند