De jaren

Regisseur en choreograaf Alain Platel staat er zelf van te kijken: hij is 70 geworden! In zijn boek ‘Een tachtiger die zeventig’ wordt’ ontrafelt hij zijn parcours. Hij begon zijn carrière in de jaren ’80, zonder opleiding als theatermaker, en ook niet met de ambitie naam te maken. Hij had tenslotte voor orthopedagoog gestudeerd. En kijk nu. Dat hij bekommert is om Gaza, is geen geheim. De druk moet van buiten komen, weet hij door zijn reizen, want in Israël krijgen oppositiestemmen geen kans.

'Kleine venstertjes op een grote wereld'. Zo noemt Maud Vanhauwaert de cursiefjes die ze schrijft. Daarin ontvouwt zich haar kijk op de dingen, en dat is er geen van het hoge woord. Voor krasse politieke standpunten moet je niet bij haar zijn. Zij zoekt in heftige tijden naar de 'misschientjes' die de realiteit bijlichten, wat evengoed kan ontwapenen als ontregelen. Ze heeft een gezin met een vrouw en twee kinderen. Hoe daarover soms nog wordt geoordeeld, kan haar zorgen baren.

Samira Azabar kreeg al in de basisschool te maken met vooroordelen. Kan zo’n migrantendochter wel studeren? Ja, dus. Ze werd sociologe en onderzoekster. Onder andere toen ze haar broer verloor, ervoer ze wat religie kan betekenen. Waarom wordt iets waar je veiligheid in vindt door de buitenwereld dan bekritiseerd? En word je voor je uitspraken nogal snel bestempeld als een gevaarlijke extremist? Samira is medeoprichtsters van het feministisch en antiracistisch collectief BOEH!.

Microben doen ons ronduit gruwen, maar weten we eigenlijk wat dat zijn? Hoogleraar bio-ethiek Kristien Hens ons mee op een reis waarin ze de verborgen wereld van micro-organismen blootlegt. Bij haar begon de fascinatie met de microscoop van haar moeder, die dokter was. Als kind bestudeerde Kristien er haar eigen bloed, maar ook pantoffeldiertjes mee. Wat we met het blote oog niet kunnen zien is haar mateloos blijven boeien, niet enkel wetenschappelijk maar ook filosofisch.

In het hoofd van Dichter der Nederlanden Nisrine Mbarki Ben Ayad zijn de vele talen die ze kent tegelijk actief. Daarom spreek ik nogal traag, zegt ze zelf. Ze is ook literair vertaler, maakte vorig jaar indruk met een debuutroman maar heeft naast taal nog andere fascinaties. Eén van de dingen die haar blijven verwonderen zijn wereldkaarten. Met de Europese exemplaren waar we met z’n allen op school naar staarden, is toch één en ander aan de hand. Dat was Nisrine als kind al opgevallen.

In het diepst van zijn gedachten is kunstenaar en historicus Koen Broucke een detective. Of het nu om een oude moordzaak gaat, een wereldberoemde diefstal of de geschiedenis van een slagveld, Broucke voert zijn historisch onderzoek altijd intuïtief en zintuigelijk. Hij voelt zich verwant met de minzame commissaris Maigret, die ter plekke gaat, zwijgend observeert en zo de zaak uiteindelijk doorgrondt. Bij Broucke blijkt het speurwerk keer op keer een alibi om nieuwe kunstwerken te creëren.

De P.C. Hooft-prijs gaat dit jaar naar Anja Meulenbelt, en daar staat ze zelf van te kijken. Ze dacht dat ze daar als feministische activiste veel te controversieel voor was. Meulenbelt is nu de 80 voorbij en heeft haar ideeën voortdurend bijgeschaafd. Op school werd ze nog Adriaan of Adje genoemd omdat ze zich gedroeg als één van de jongens. Ze dacht daarmee het beste kamp te kiezen en dat was achteraf bekeken problematisch. Nu is ze de eerste vrouw die de prijs krijgt voor verhalend proza.

Opgroeien in Albanië tijdens een dictatoriaal regime heeft zo zijn consequenties. Dat je vader in het vizier komt van de overheid bijvoorbeeld, omdat hij na lang sparen plots een TV kan kopen. Waar had hij dat geld vandaan, het waren toch arme mensen? Het is een herinnering van politiek filosoof en schrijver Bleri Lleshi. De TV had overigens maar één kanaal. Maar toen viel het regime. De televisie bood ineens een blik op het tot dan toe verboden Westen, waar hij al altijd van droomde...

Eén van de ambassadeurs van de VRT checkweken, die ons bewust maken van de risico's van AI, is journaliste en criminologe Fatma Taspinar. Ook van haar werden lang deep fake beelden verspreid. Om haar in diskrediet te brengen maar even afschuwelijk: om andere mensen op te lichten. Slachtoffer zijn van fake news was niet enkel voor haar maar ook voor haar omgeving erg verontrustend. Ze beseft des te meer hoe klein en veilig de wereld van haar jeugd in het stadje Lier wel niet was.

De jeugd van fotograaf, film- en theatermaker Alexander Deprez speelde zich af in het West-Vlaamse Lauwe, in een nogal ruig milieu. Vorig jaar brak hij door met zijn debuutroman ‘Prins Albert’, waarin hij openhartig vertelt over zijn aan alcohol verslaafde vader en het wereldbeeld dat hij daardoor meekreeg. Dat was nogal macho, om het zacht uit te drukken. Nu hij ouder is, zijn de dingen voor hem helder. Zijn kijk op ‘mannelijkheid’ bijvoorbeeld is door nieuwe inzichten helemaal veranderd.

De memoires van Conny Braam, de beroemdste Nederlandse anti-apartheidsactiviste, lezen als een Netflix serie. Precies 30 jaar geleden kwam haar levenslange strijd in hachelijk vaarwater. Toen vroegen de ANC-leiders haar deel te nemen aan een geheime operatie. Conny organiseerde onder andere spectaculaire vermommingen, en hielp met het opzetten van een geheime communicatielijn met Nelson Mandela. Uiterst spannend maar gevaarlijk allemaal. Ze ontsnapte op het nippertje aan een laffe gifmoord.

Marie Geukens reisde de wereld rond, want haar man is diplomaat. In Rwanda was hij ambassadeur en vooral dat verblijf heeft grote indruk nagelaten. Een huis vol personeel? Dat vond ze nog erger dan tafels dekken maar zelf niet mogen aanschuiven. Nu is ze de trotse hoofdredactrice van MO*. De journalistieke bronnen die het mediaproject aanboort zijn de NGO's in het zuiden van de wereld, wat uniek is in het medialandschap. Marie Geukens blikt terug op wat ze zelf een 'patchworkcarrière' noemt.

Hoe het is om het kind van twee moeders te zijn, dat kan theatermaker en auteur Suzanne Grotenhuis vertellen. Heel gewoon, zo blijkt. De reden waarom ze met haar levensgezel bij de relatietherapeut belandde, was een veel alledaagser gegeven: het huishouden! Wat onoplosbaar leek, was ineens van de baan toen Suzanne haar intussen befaamde Excel-lijst maakte. Zelfs de therapeut was haar dankbaar. 'De lijst van mijn leven', is dan ook de titel van haar laatste boek.

Op haar 13de kwam schrijfster Joke van Leeuwen uit een Nederlands dorpje met haar gezin in Brussel wonen. En daar heeft de titel van haar pas verschenen memoires alles mee te maken. ‘Plooi u in tweeën’, zo klinkt het. Dat is wat Joke en haar zusje in hun nieuwe Brusselse school te horen kregen in de turnles. Wat de juf daarmee bedoelde weet ze nog altijd niet, maar de titel werkt ook in figuurlijke zin: je als kind moeten aanpassen en je 'anders' voelen vraagt de nodige gymnastiek.

Hoe is het om als pedagogisch onderzoeker je laptop in te ruilen voor de luiers in een kindercrèche? Om in de weer te zijn met de aanvoer van borstvoeding en tegelijk eten van de grond te rapen? Dietlinde Willockx verliet haar bureau en nam een jaar lang loopbaanonderbreking om in de kinderopvang aan de slag te gaan. Te gek voor woorden, vonden sommigen, je kromwerken en nog eens onderbetaald worden ook. Nu kijkt ze zelf terug naar dat avontuur. Wat zeggen haar ervaringen over onze samenleving?

Welke verhalen over grensoverschrijdend gedrag vertellen we elkaar? Wat ontdek je wanneer je die gaat analyseren? Hoe kijk je dan naar slachtoffers en daders, en welke rol speelt kennis bij dit alles? Filosofe Sofie Avery doet onderzoek naar grensoverschrijdend gedrag in universiteiten. En haar bevindingen werpen een licht op de hele samenleving.

Je gaat met pensioen, een nieuw leven lacht je toe, en net dan krijg je af te rekenen met een borstkankerdiagnose. Dat overkwam schrijfster Leen van den Berg. Tijdens de eerste slapeloze nachten in het ziekenhuis begint ze al te schrijven aan wat later haar roman ‘De ongenode gast’ zal worden. En twaalf dagen na de operatie doet Leen weer iets ongewoons: ze vertrekt met haar vrouw naar Zweden, om te gaan wandelen. Wat sommigen toen misschien onverstandig leek, betekende voor haar een ommekeer.

Het tij kan snel keren: in 2024 nam woordkunstenares en schrijfster Hind Eljadid het tijdens een performance op voor de Palestijnen. Tot haar ontzetting belandde ze daarvoor 6 uur in een cel. Een paar maanden later kreeg ze voor diezelfde actie de Prijs voor de Mensenrechten. Hoe knoop je dat aan elkaar? Hoe moet je omgaan met bedreigingen en felicitaties tegelijk? Hind Eljadid was als kind mantelzorger voor haar zieke moeder en kent het leven al een beetje. Taal en boeken hebben haar gered.

Rita Törnqvist-Verschuur is vertaler van Astrid Lindgren en schrijver van kinderboeken. Nu is ze de kaap van de 90 voorbij en in haar boek ‘Als meisjes stoer zijn’ blikt ze terug op haar leven. Ze groeide op in het naoorlogse Nederland, studeerde Zweeds en trouwde met een Zweedse man, maar leeft sinds haar 50ste alleen. Haar moeder verliet haar gezin tijdens de oorlog, en nu kan ze daar iets van begrijpen. Zelf maakte ze het ooit uit met een vriendje toen de trouwjurk al klaar was.

Heleen Debruyne blikt met schrijver en literatuurwetenschapper Guido Snel terug op de Joegoslavische oorlogen. Snel ging op zijn 22ste in dienst bij het Nederlandse leger om in het oorlogsgebied te gaan tolken. Hij had immers ook Slavische talen geleerd. Maar na 3 weken nam hij ontslag. Hij vond de blik van het leger op de streek waar het moest opereren, te cynisch. Het drama in Srebrenica moest nog komen. Guido Snel vertelt ook over zijn fascinerende documentaire roman 'Reger'.

Schrijver en journalist Maurits de Bruijn heeft een Joodse moeder. Ze overleefde de holocaust als baby; de rest van het gezin kwam om. Hij had zich voorgenomen om nooit meer naar Israël te reizen maar voor zijn boek 'Geweten' besloot hij het toch te doen. Wat heeft de confrontatie met de oorlog hem geleerd in verband met medeplichtigheid en empathie? En hoe verhoudt dat alles zich tot zijn eigen familiegeschiedenis, die hem leerde dat bevriende buren je zomaar kunnen verraden?

Annelies Verbeke is schrijfster en houdt zich niet aan één genre. Ze schrijft romans, poëzie, heeft een voorkeur voor korte verhalen, maar maakt ook theaterteksten. Vorig jaar won ze nog de Toneelschrijfprijs 2025 voor 'Wunderbaum speelt live (online gaat het mis)'. Met de Nederlandse acteursgroep Wunderbaum ging ze op middelbare scholen het sociale media gebruik van leerlingen onderzoeken. Kun je ooit de literaire canon halen wanneer je als schrijver niet onder één hoedje te vangen bent?

Kati Verstrepen is mensenrechtenadvocaat en voorzitter van de Liga voor Mensenrechten. Al vroeg wist ze dat ze advocaat wilde worden. Haar eerste jaren aan de balie verbreedden haar blik toen ze een praktijk begon aan het Sint-Jansplein in Antwerpen en in contact kwam met buurtbewoners met zware levensverhalen. Sindsdien strijdt ze voor gelijke toegang tot het recht. In De Jaren legt ze uit waarom mensenrechten geen luxe, maar een noodzakelijke voorwaarde voor een waardig leven zijn.

'Als we willen samenleven met verschillende groepen, is empathie het cement.' Frank Westerman, journalist, voormalig ingenieur in de ontwikkelingssamenwerking en schrijver van waargebeurd proza, gebruikt wat hij ziet en meemaakt om verhalen te maken. In De Jaren vertelt hij hoe reizen hem bewust maakten van zijn eigen witheid, hem leerden verschillen te begrijpen en zijn empathie te verdiepen.

‘Wij gaan toneel maken voor de mannen van de voetbal.’ Met die overtuiging begon Bart Van Nuffelen theater te maken. Opgegroeid ver van culturele codes zocht hij als tiener een andere taal om de wereld te begrijpen. Vandaag is hij regisseur en schrijver bij Martha!tentatief en podcastmaker, onder meer van De Kunst van het Verdwijnen. In De Jaren vertelt hij hoe theater pas werkt wanneer het drempels wegneemt, waarom Louis Paul Boon een blijvende inspiratiebron is en wat hij leert van zijn vrouw.

Manfred Sellink was als kind al gefascineerd door het verleden. Geïnspireerd door een bevlogen leerkracht geschiedenis en het werk van Johan Huizinga, groeide die interesse uit tot een loopbaan in de kunstgeschiedenis. Als museumdirecteur bouwde hij een indrukwekkende carrière op en wordt hij internationaal erkend als Bruegel-expert. In De Jaren vertelt hij over musea als plekken van beleving en de blijvende relevantie van Bruegel.

Contentus abundat: wie tevreden is, heeft overvloed, dat is het motto van Annick Segal. In haar jeugd wekte een tante haar liefde voor cultuur door haar mee te nemen naar theater en opera. Als actrice, bekend van Thuis, haalt ze veel inspiratie uit literatuur. In De Jaren vertelt ze over haar bewondering voor Mary Beard, de vrouwen die haar vormden, de acceptatie van ouder worden en de kracht van verhalen.

Mariam Harutyunyan stelde als kind al alles in vraag. Die vroege nieuwsgierigheid groeide uit tot een blijvende fascinatie voor het menselijk lichaam. Ze studeerde biomedische wetenschappen, specialiseerde zich in consumer neuroscience, werd ondernemer en is vandaag voorzitter van de Vrouwenraad. In De Jaren vertelt ze waarom feminisme iedereen aangaat en waarom echte gelijkheid pas mogelijk is wanneer alle stemmen worden meegenomen.

‘Het is een wonder dat ik leef’, zegt schrijfster Mira Feticu. Ze werd geboren in Roemenië en groeide op in angst en honger onder het communistische regime. Boeken bleken haar redding. Later werd ze zelf schrijver: eerst in het Roemeens, vervolgens omarmde ze de taal van haar nieuwe thuisland Nederland. De dood van haar man bracht diepe rouw en een stem in haar hoofd: het personage Erika.

Als kind discussieerde Jochanan Eynikel na de zondagsmis al aan tafel over mensenrechten. Met twee godsdienstwetenschappers als ouders en een grootvader die hem de filosofie binnenloodste, leek zijn pad al vroeg uitgestippeld. Hij studeerde filosofie en journalistiek. Als businessfilosoof begeleidt hij bedrijven bij ethische vraagstukken. In De Jaren vertelt hij hoe De wereld van Sofie van Jostein Gaarder hem inspireerde en waarom in morele situaties onze intuïtie vaak sneller is dan de rede.

Khalid Benhaddou werd op zijn achttiende imam. Pas na het religieuze ontwaken, kwam het grote lezen en daarmee de aandrang om de eigen vertrouwde denkkaders te verlaten. Boeken uit alle hoeken, achtergronden en contreien vormden zijn denken tot wat het nu is.

Tomas Vanheste is journalist en auteur. Hij komt oorspronkelijk uit het West-Vlaamse Leffinge, maar groeide op in het Nederlandse Nijmegen, een dubbele achtergrond die hem blijvend heeft gevormd. In De Jaren vertelt hij hoe een boek van Etty Hillesum hem leerde naar binnen te kijken, en hoe de confrontatie met zijn onvruchtbaarheid hem aanzette tot reflectie over mannelijkheid.

‘Ik heb er nooit bij stil gestaan dat mensen eerst mijn lichaam zien en dan mijn werk’, zegt Gaea Schoeters, auteur van romans, essays en libretti. Als jonge lezer identificeerde ze zich altijd met de mannelijke personages in een boek. Nu wekt ze interessante, maar vergeten vrouwen tot leven in de Dead Ladies Show. Een gesprek over wat ze leerde uit reality-tv, reizen op de motor en het werk van de Britse auteur Jeanette Winterson.

Wat als je als vrouw een andere rol hebt in de buitenwereld dan thuis? Over dat spanningsveld schreef emeritus hoogleraar sociologie Christien Brinkgreve het boek Beladen huis. Ze groeide op in een kunstenaarsgezin waar schoonheid centraal stond. In De Jaren vertelt ze over die vormende omgeving en over vrouwenemancipatie en machtsverhoudingen.

Als kind was theatermaker Stefan Perceval al heel goed in het voordragen van poëzie. Toch passeerde hij eerst langs de hotelschool vooraleer hij de acteursopleiding in Studio Herman Teirlinck ontdekte. Nu leidt hij Het Gevolg, een theaterhuis met een groot hart voor al wie buiten het reguliere maatschappelijke circuit valt. In De Jaren vertelt hij over de kunst om onzichtbaar te zijn en waarom er een ministerie van dromen moet komen.

Margot Brouwer is natuur- en sterrenkundige en kampt al van kinds af aan met existentiële vragen. Op driejarige leeftijd lokte de confrontatie met de dood een eerste paniekaanval uit. Vanuit een religieuze omgeving maakte Brouwer de sprong naar wetenschap. Een gesprek over opgroeien met God, de aantrekkingskracht van de 17de-eeuwse filosoof Baruch Spinoza en de oneindige ruimte naast het hier en nu.

Sigrid Adriaenssens is burgerlijk ingenieur en professor aan Princeton University. Op haar achttiende trok ze naar het Verenigd Koninkrijk, aanvankelijk voor een cursus Engels van drie maanden. Die drie maanden werden negen jaar: ze begon er aan haar ingenieursstudie en behaalde er haar doctoraat. In De Jaren vertelt ze over de IKEA-poster die haar liefde voor architectuur wekte, over de koepel van het Duitse Scheepvaartmuseum die ze mee ontwierp en haar fascinatie voor algoritmes in de natuur.

Fleur Pierets groeide op in het midden van een industrieterrein en leerde van haar moeder om nooit iets tegen haar goesting te doen. Als kind identificeerde ze zich met Pippi Langkous. Ze is kunstenaar, schrijver en LGBTQ+-activist en schreef het aangrijpende boek Julian, dat ook werd verfilmd. In De Jaren vertelt ze over de documentaire waaraan ze werkt, hoe de beeldtaal van Diane Arbus haar inspireert en waarom kunst voor haar altijd een collectieve gebeurtenis is.

Als tiener trok Aline Sax met haar familie naar Normandië om de invasiestranden van de Tweede Wereldoorlog te bezoeken. Sindsdien laat de oorlog haar niet meer los. Ze werd historica, schreef een doctoraat over Vlaamse collaborateurs en publiceerde romans. In De Jaren vertelt ze waarom ze zich soms als Indiana Jones voelt en wat het afscheid van haar moeder haar leerde.

Cultureel antropoloog Sinan Çankaya groeide op als kind van Turkse migranten in Nederland. 'Wie zich integreert, verovert privileges', zo werd hem ingeprent. Met die raad in het achterhoofd stapte hij de academische wereld binnen. Maar wat koop je met die liberale, Westerse samenleving, als die tegelijk wegkijkt van het geweld in Gaza? Een gesprek over familiebanden, de herdenkingscultuur rond WO II en het barbarisme van onze beschaving.

AI lijkt niet meer uit onze wereld weg te slaan. Maar dat was wel even anders toen hoogleraar Informatica Luc Steels in 1983 het Artificial Intelligence Lab oprichtte aan de VUB, in een tijd waarin het gros van de bevolking nauwelijks wist wat een computer was. In dit gesprek leren we hoe computers ons confronteren met onszelf, waarom Luc Steels graag het gezelschap van kunstenaars opzoekt en waar zijn extreme nieuwsgierigheid vandaan komt.

Het begon met een opstel op de lagere school: de drang om op te treden tegen dingen die niet eerlijk zijn. Een volgende cruciale ervaring waren de aanslagen van 11 september 2001. Jessika Soors ging arabistiek studeren, werkte met Syriëstrijders, maakte de sprong naar de politiek en coördineert nu de aanpak tegen seksueel misbruik in de kerk. In De Jaren vertelt ze over haar lastige schoolparcours, waarom de politieke wereld niet haar biotoop is en wat ze leerde van twee voormalige neonazi’s.

Heleen Debruyne onderzoekt het wereldbeeld van haar gasten. Hoe zijn mensen geworden wie ze zijn?