สุขเกษมอ่านธรรมมะให้ฟังครับ

ขอทุกคนมุ่งชำระทางเพื่อนิพพานชาตินี้กันให้ได้เลยนะ

ใจนั้นเป็นธรรมชาติหนึ่ง ต้องนำเขาไปทางที่ดี

พระท่านหนึ่ง เที่ยวข่ม ความรู้ นักบวชอื่นที่ไม่ใช่สำนักตน นัดหมายโต้วาที พอเขาไม่มา ก็ กล่าวหา ว่า เขากลัว พระพุทธเจ้า ทราบ เรียกมาตำหนิ จึงตรัสว่า ผู้ละบาปทั้งหลายได้ เรียกว่า สมณะ

พระพุทธเจ้าตรัสสอนว่า คนดีวัดกันที่ภายในใจ หากยังเป็นคนมีความอิจฉาริษยาอยู่ ยังไม่เรียก ว่า เป็นคนดี

เนื่องจาก มีพระภิกษุ เห็นพระภิกษุท่านอื่น มีพระหนุ่มและสามเณร มาปรนนิบัติรับใช้ จากที่ได้รับคำสอนแก่พวกเขา พระภิกษุท่านนี้ ก็นึกในใจว่า ตนเองก็มีความรู้คล่องแคล่วในพระศาสนา เขาควรได้รับการปรนนิบัติบ้างสิ เลยไปถามพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าจึงตรัสภาษิตข่างต้น

เรื่องมีว่า พราหมณ์นักบวชคำสอนอื่น อยากให้พระพุทธเจ้าเรียกว่า บรรพชิตบ้าง พระพุทธเจ้าตรัสว่า เราไม่เรียกทุกคนว่า พราหมณ์ ผู้กำจัดมลทินหมดแล้ว เรียกว่าบรรพชิต นักบวชท่านนี้ ได้ฟังเทศนา ต่อเรื่องอื่นๆ ท่านบรรลุพระโสดาบัน

สืบเนื่องจากการที่มีพระพุทธศาสนาเกิดขึ้น ก็ได้ทำให้ประโยชน์ของนักบวชอื่นๆเสื่อลาภ เพราะเหตุว่าประชาชนหันมาถวายแก่พระภิกษุ พระพุทธเจ้าได้ตรัสภาษิตนี้ว่า คนผู้ฉลาดเลือกถือเอาแต่สิ่งดี ละทิ้งสิ่งชั่ว เหมือนบุคคลรู้จักช่างสิ่งของ รู้โลกทั้งสอง โลกทั้ง2 ได้แก่ ขันธ์ภายนอกและขันธ์ภายใน ดังนี้ จึงเรียกว่า มุนี

ช่วงสมัยแรกที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ก็ยังไม่มีพระสงฆ์ผิดอะไร พอมีคนเข้ามาบวชมากขึ้น จึงเริ่มกำหนดวินัยสงฆ์ ช่วงนั้น บรรดานักบวชที่ไม่ใช่พุทธศาสนา พากันต่อว่า ว่า รับของแล้ว ไม่มีคำพูดอนุโมทนาให้พร ครั้นพออนุญาติแล้ว ประชาชนก็หันมาถวายลาภแก่พระสาวกของพระพุทธองค์ ปรากฏว่า นักบวชนอกศาสนาอื่นก็กลับต่อว่าอีก ว่า พูดจาพร่าเพรื่อ พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า เพียงนั่งนิ่งๆ หาชื่อว่า มุนีไม่ เพราะเหตุว่า ไม่รู้มรรคญาณ จึงไม่บรรลุมรรคญาณ เมื่อไม่บรรลุมรรคญาณ ก็ยังไม่ชื่อว่า มุนี

การเปลือยกายอาบน้ำ การอยู่โดยไม่ การท่องมนต์ มิอาจพ้นจากอาสวะได้ หากมลทิล คือ กิเลสที่ยังนอนเนื่องอยู่ในดวงกมล หรือ จิตใต้สำนึก หากอาสวะนี้ยังไม่สิ้น ตราบนั้น จะชื่อว่าเป็น สมณะไม่ได้ ดังนั้นตัวเองจะต้องรู้ตัวดีว่า ตนมีมลทิล12 เช่น ความแค้น ความโกรธ ความผูกโกรธ ความอิจฉา ริษยา เป็นต้น ว่า ดวงกมลนี้กิเลสนั้น หมดไหม? มีแต่เหลือยังน้อย แล้ว เท่าไร ขอท่านทุกคนชำระให้เกลี้ยงกันนะ

เรื่องมีอยู่ว่า เทวดาได้ทูลถามพระพุทธเจ้าว่า ความเป็นไทย มีแก่คนพวกไหนทุกเมื่อ? มารดาบิดาหรือพี่น้อง ย่อมไหว้ใคร? พวกกษัตริย์ย่อมอภิวาทใครในโลกนี้ แม้มีชาติต่ำ? คำตรัสตอบก็คือ ทุกคนย่อมไหว้ สมณะผู้ตั้งมั่นในศีล สมณะที่เป็นไท ก็หมายถึง พระโสดาบันขึ้นไป

เรื่องแรก เทวดาได้ถามพระพุทธเจ้า ว่า "คนพวกไหน ไม่เป็นข้าศึกในโลกนี้? " ทรงตรัสตอบว่า สมณะทั้งหลายในพระธรรมวินัยนี้ ไม่เป็นข้าศึก ทรงตรัสตอบว่า สมณะทั้งหลายในพระธรรมวินัยนี้ไม่เป็นข้าศึก , เรื่องที่สอง เทวดาถามพระพุทธเจ้า ว่า " คนพวกไหนกำหนดรู้ความอยากได้ในโลก?"ทรงตอบว่า "สมณะทั้งหลายย่อมกำหนดรู้ความอยากได้ "

ยามมีข้าวน้ำดี ย่อมต้องการสงเคราะคนที่รัก ยามเกิดปัญหาย่อมต้องการบัณฑิต

พระพุทธเจ้าตรัสสอน พระฉัพัคคีย์ เรื่อง การสำรวมดีแล้ว เพราะ พระฉัพัคคีย์ท่านเดินจงกรมไปท่านได้สวมรองเท้าเขึยงไปด้วย จึงเกิดเสียงดัง เป็นการไม่สำรวมครับ

พระอานนท์ถามพระพุทธเจ้า ว่า ช้าง ม้า โค ที่เป็นอาชาไนยมีอยู่ แต่คนนี่สิ มีบุรุษผู้เป็นอาชาไนยไหม? ทรงตรัสด้วยภาษิต ว่า บุรุษอาชาไนยหาได้ยาก เพราะเหตุว่า ท่านจะไม่เกิดในที่ทั่วไป ท่านเป็นนักปราชญ์ เกิดในตระกูลใด ตระกูลนั้น ย่อมมีความสุข